Παρουσίαση ποιητικής συλλογής «Κόκκινη Σταγόνα» του Νίκου Δημογκότση

Πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία το Σάββατο 12/10/2019 από τις εκδόσεις «flisvospublics» στην ιστορική αίθουσα της «Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών» η παρουσίαση της 4ης ποιητικής συλλογής του Νίκου Δημογκότση, Κόκκινη Σταγόνα.

Σε μια κατάμεστη αίθουσα, ο κόσμος που ήρθε να απολαύσει το Νίκο Δημογκότση είδε μια παρουσίαση με ροή που συνοδεύτηκε από ζωντανή μουσική αλλά και από απαγγελία ποίησης, ενώ τον ποιητή τίμησαν με την παρουσία τους θεράποντες της ποίησης και των εικαστικών τεχνών όπως και εκπρόσωποι καλλιτεχνικών σωματείων με ισχυρή παρουσία στα πολιτιστικά δρώμενα.

(περισσότερα…)

Αναπηρία;;;;

Έχει ανακυρηχθεί  η 3/12 παγκόσμια ημερα Α.μ.ε.Α. κάποιοι την ονόμασαν παγκόσμια ημέρα Αναπηρίας.

Θα συμφωνήσω είμαστε ανάπηροι, συναισθηματικά πρωτίστως, άλλοι στο μυαλό και θεωρούμε ότι ο κόσμος όλος πρέπει να μας ανήκει να μαζέψουμε όλα τα λεφτά εμείς να «λιμνάζουν» στις τράπεζες. Άλλοι πιστεύουμε ότι πρέπει να είμαστε οι «καλύτεροι» (σε τιιιιιι;;;;;;), κάποιοι έχουν δυσλεξία και αυτό αναπηρία είναι να μην μπορείς να γράψεις σωστά και να εκφραστείς…

Να μιλήσουμε λίγο σοβαρά;;;;

Να πούμε για τις αναπηρίες μας να βγούμε όλοι να καταθέσουμε τις αναπηρίες που κουβαλάει το μέσα μας;;;

Για την αγάπη που ποτέ δε πήρε κάποιος από τους δικούς του;  Γιατί τα αδέρφια του πήραν μεγαλύτερη αγάπη;;; Γιατί η ζωή είναι άδικη;;; (ναι ισχύουν όλα αυτά…) τώρα όμως που δεν είσαι παιδί τα αντιμετοπισες;;; αγάπησες την γ@μ@ν@… την ύπαρξη η μένεις στο τι έκαναν οι άλλοι για εσένα;;; ή μήπως είναι η καλύτερη δικαιολογία για να μειώνεις τους άλλους και να ανεβαίνεις εσυ;;;;

Υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας με σωματικές ατέλειες… και ξέρεις κάτι κάνεις δε το επέλεξε… Ίσως κάποιοι έλαχιστοι συγκριτικά που θέλανε να πλησιάζουν πάντα τα όρια τους αλλά σίγουρα δεν είναι εκεί το θέμα… Οι δικές μας αναπηρίες θα είναι πάντα το πρόβλημα 

Αυτές που μας θέλουν σαν δυνατούς να επιβαλομαστε στους αδύνατους, να μπορούμε να παρκάρουμε όπου γουστάρουμε… Να μη μας νοιάζει να βγάλουμε τραπέζια από εκεί που είναι μπάρες τυφλών και ξέρετε ποιο είναι το αστείο σε όλο αυτό… ότι είμαστε όλοι άνθρωποι, με ελαττώματα, με τις δικές μας αναπηρίες μόνιμες ή μη, δεν έχεις τις ίδιες δυνατότητες αν αρρωστήσεις αν είσαι έγκυος ή μητέρα που προσπαθεί να κάνει τις δουλειές τις και έχει ένα παιδί στο καρότσι η στο χέρι…

Μόνο μία αλήθεια υπάρχει όλοι μας καθημερινά καλούμαστε να υπερβούμε τον εαυτό μας κάποιο όμως αντιμετοπίζουν κινητικά προβλήματα, κάποιοι άλλοι δεν βλέπουν ή δεν ακούν…όμως όλοι έχουν το δικαιωμα μιας βόλτας όλοι έχουν το δικαίωμα τις προσβάσεις, να μορφοθούν να γίνουν κάτι καλύτερο…

και εδώ μπορούμε να μιλήσουμε για την αληθινή αναπηρία … γιατί όταν υπάρχουν αθλητές σε παραολυμπιακούς, όταν υπάρχουν ηθοποιοί, χορευτές ναι κυρίες και κύριοι εμείς είμαστε ανάπηροι πρωτίστως συναισθηματικά γιατί νομίζουμε ότι είμαστε μοναδικοί (και ναι είμαστε αλλά όχι όπως πιστεύουν…) είμαστε ο καθένας μια διαφορετική ψυχή ένα διαφορετικό πλάσμα που αν επιτρέπαμε να έχει ο καθένας το χώρο του δεν θα «υπηρχαν» αναπηρίες θα υπήρχαν άνθρωποι που θα ήταν ισσότιμα μελοι. Που έχουν δικαίωμα στη ζωή, στη πρόσβαση σε χώρους στη διασκέδαση και τη ψυχαγωγία…

Ναι ένιωσα οργή εχθές παρότι πραγματικά χρειάζεται να θυμόμαστε τις παγκόσμιες ημέρες, αλλά ένιωσα οργή γιατί κατηγοριοποιουμε ανθρώπους με την ίδια ευκολία που βάζουμε ταμπέλες… Η συναισθηματική αναπηρία με ενοχλεί ίσως είναι το μόνο που δεν συνηθίζεται ίσως κάποτε να βγει η μέρα σεβασμού στον άνθρωπο και πρωτίστως να οφείλουμε να σεβαστούμε την ίδια μας την ύπαρξη…

με την ευχή αληθινού σεβασμού στον άνθρωπο Mike Τζαμαλής

Μιλώντας με τη Γεωργία Δρακάκη

Μιλώντας με τη Γεωργία Δρακάκη, αφορμή οι ερμηνείες τις στο αρχοντικό του Σαράντη, δίπλα σε σπουδαίους καλλιτέχνες. Αλλά ευκαιρία δοθείσης μιλήσαμε εφολης της ύλης, με ένα κορίτσι που κυνηγάει το όνειρο της και ζει από αυτό!!!!!!!

Αντί βιογραφικού… δύο γραμμές από την ίδια τη Γεωργία Δρακάκη:

Γεωργία Δρακάκη
Ο Μιχάλης μου πρότεινε να γράψω τρία λόγια για μένα-πράγμα δύσκολο. Πάντοτε, είναι καλύτερο να μιλούν και να γράφουν οι άλλοι για σένα. Αλήθεια, έχει αξία μια αναφορά σε σπουδές, σε μικρά επιτευγματάκια καλλιτεχνικά και όχι μόνο εν τω μέσω μιας εποχής που καθένας είναι ό, τι δηλώσει; Ίσως ναι. Ίσως όχι.  Σημασία έχει, πιστεύω, κάθε μία αναφορά σε όλα όσα έχει φτιάξει κάποιος στη ζωή του, να παραπέμπει σε στιγμές πάθους, τρέλας, αφοσίωσης, να οδηγεί σε μνήμες σπουδαίες και, έτσι, να συμβολίζει την ίδια του τη ζωή. Εν ολίγοις, λοιπόν, σπούδασα Νομική, χωρίς καμιά καούρα να γίνω δικηγόρος, αλλά ως άξια κόρη μιας οικογένειας που αυτό πίστεψε ως καλύτερο για εμένα. Ασχολήθηκα πριν από τα 18 μου με το όνειρο της ζωή μου, τη δημοσιογραφία-του χρόνου κλείνω σχεδόν δέκα χρόνια κειμένων, συνεντεύξεων, τρεξιμάτων, τζάμπα και πληρωμένης εργασίας, απογοητεύσεων και τεράστιων χαρών. Μικρά και όχι τόσο μικρά περάσματα από ηλεκτρονικά ραδιόφωνα, από δύο μεγάλους εκδοτικούς ομίλους, από free press και από sites, αλλά και από ένα μικρό τηλεοπτικό κανάλι. Πολιτιστικό ρεπορτάζ, κυρίες και κύριοι! Παράλληλα, όλα αυτά τα χρόνια, τραγουδούσα σε μικρότερα και μεγαλύτερα μαγαζιά, ταβέρνες κυρίως, ένεκα ρεπερτορίου λαϊκού και ρεμπέτικου Και συνεχίζω και φέτος σε κέντρο μεγάλο, πλάι σε πανάξιους καλλιτέχνες από τους οποίους δε χορταίνω να μαθαίνω..Στα 21 μου χρόνια, έκλεισα πίσω μου την πόρτα του ζεστού μου πατρικομητρικού σπιτιού εν Μοσχάτω και εγκαταστάθηκα στην πιο αγαπημένη μου, επειδή είναι χιλιοχτυπημένη, γειτονιά της Αθήνας, τα Εξάρχεια. Με έδρα μου το φτηνό γραφείο που αγόρασα από τα ΙΚΕΑ, γράφω, δημιουργώ, σκέφτομαι, χρόνια τώρα, μην παίρνοντας και πολύ στα σοβαρά τον εαυτό μου. Η λογοτεχνία με σκεπάζει ζεστά από όταν ήμουν μικρό κορίτσι, είναι η δική μου Θεία από το Σικάγο και μου κομίζει συνεχώς πανάκριβα δώρα, είτε διαβάζοντάς την, είτε επιχειρώντας να τη δημιουργήσω η ίδια. Τα «18 ντεσιμπέλ» μου (διηγήματα) εκδόθηκαν πριν από 8 χρόνια, το 2015 ανέβηκε το πρώτο μου θεατρικό έργο, «Η Τριανδρία» και μες στο 2019 θα έχω τη χαρά να δω δύο «παιδιά» μου να ανεβαίνουν στο σανίδι. Ένα κείμενο για μεγάλους, ας πούμε, «η Άδεια Παρένθεση» και, ύστερα, ένα κείμενο για μικρούς, ας πούμε, «Η Κατσιρίδα».

Μου αρέσουν οι ξένες γλώσσες, οι λάτιν χοροί, τα ταξίδια, τα ζώα. Και ο έρωτας. Ο έρωτας πιο πολύ από όλα μου αρέσει. Ίσως ακόμα περισσότερο και από το φαγητό. Επιτρέψτε μου να ανάψω τώρα ένα τσιγάρο. Μιχάλη, σε ευχαριστώ. Πλάκα έχει να μας χαϊδεύουμε και λίγο…Τι; Μόνο για τους άλλους θα φυλάμε την αγάπη μας;