Ο Εικαστικός Φώτης Ασπρομάτης «ΦΩΤΗνός», δομεί μια νέα σχολή, στιγματίζοντας με την τεχνοτροπία των έργων του, την σημερινή εποχή


Η ζωγραφική ως μια ιδιαίτερη εκφραστική γλώσσα αντιλαμβάνεται τα στοιχεία του αισθητού κόσμου και τα αποτυπώνει χωρίς λόγια ή φράσεις, χωρίς ήχο, με την συμβολική εκείνη έννοια που δημιουργεί στο αποδέκτη την υποκειμενική πάντα αίσθηση που εξαρτάται από πολλές παραμέτρους.

Τα έργα του ταλαντούχου Εικαστικού Φώτη Ασπρομάτη , χαρακτηρίζονται από την λιτή και αυστηρή μορφή ως ο δωρικός αρχαίος ρυθμός που αποσιωπά κάθε περιττό και μεταδίδει την ολότελα δική του εσωτερική και ουσιαστική ομορφιά μεταφέροντας έτσι την ουσία της σκέψης του και της ψυχής του, με το μόνο στολίδι την παλέτα των χρωμάτων …
Αποπνέουν ένα ποιητικό μυστήριο, άλλοτε με την απαλή και άλλοτε με την έντονη πινελιά των αποχρώσεων , δημιουργώντας μια μαγική ατμόσφαιρα παρόλη την επίπεδη σύνθεση . Μια εκλεπτυσμένη στιλιστική ανάκτηση, που όμως είναι συχνά αποτέλεσμα μακράς επεξεργασίας, καθώς οι λεπτομέρειες που μεταφέρονται, δείχνουν την ταυτότητα του σε κάθε έργο που συνυπογράφει την ιδιαίτερη αυτή μορφή τεχνοτροπίας.

Αν και το πρώτο του ολοκληρωμένο έργο ήταν η αποτύπωση ενός τοπίου της φύσης, η ταυτότητα του καλλιτέχνη έρχεται να καθοριστεί από μια σειρά έργων με τίτλο » Ένα βήμα μπροστά» με εμβληματικό κυρίως στοιχείο τις γυναικείες φιγούρες που ξεδιπλώνει την αισθητική οπτική του στην τάση κάθε εποχής .
Οι γυναικείες φιγούρες του, είναι το καθρέφτισμα της αντίληψης του για την ιδεατή Γυναίκα, που αποπνέουν δυναμισμό, κομψότητα , θηλυκότητα.
Τα έργα του δέχτηκαν επιρροές από την πρώτη και πιο σημαντική γυναίκα όλων μας « την μητέρα » η οποία καθώς ζωγράφιζε… ένα νέος δημιουργός γεννιόταν από την δική της σκέψη συμπληρώνοντας την δική του φαντασία με εικόνες που δημιουργούσε πριν ακόμα πιάσει το πινέλο.

«Για τον Φώτη Ασπρομάτη, ο αισθησιασμός είναι η προέκταση του μυστηρίου, μια γοητεία κρυμμένη πίσω από ελλειπτικές παραστάσεις. Είναι το σύνολο του έργου , ο συνδυασμός του θέματος και των χρωμάτων. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα υπάρχει πάντα μια κόκκινη πινελιά … άλλωστε η ζωγραφική του είναι μια ερωτική σχέση- πράξη με το αποκορύφωμα της, όταν το δημιουργικό ταξίδι του, επιφέρει την ψυχική ολοκλήρωση»

Ο Φώτης Ασπρομάτης εξακολουθεί να συγκεντρώνει τα βλέμματα του φιλότεχνου κοινού της Ιταλίας καθώς ο ίδιος ο διοργανωτής της Open art 2016 Mr. G. Morabito προσκαλεί κάθε χρόνο τον καλλιτέχνη να λαμβάνει μέρος στις εκθέσεις του.

Λίγα λόγια γνωριμίας από τον δημιουργό πριν την μικρή συνέντευξη που μας παραχώρησε…

Ο Φώτης Ασπρομάτης «ΦΩΤΗνός» γεννήθηκε στην Αθήνα τον Ιανουάριο του 1965. Η ζωγραφική ήταν και είναι η μεγάλη του αγάπη. Έχει λάβει μέρος σε εκθέσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό με αποκορύφωμα την συμμετοχή του τον Ιανουάριο του 2016 στο προεδρικό Μέγαρο της Ρώμης. Έχει λάβει μέρος σε  ομαδικές εκθέσεις και 5 ατομικές με μεγάλη επιτυχία. Η σειρά έργων του με τίτλο » Ένα βήμα μπροστά» με εμβληματικό κυρίως στοιχείο τις γυναικείες φιγούρες, πήρε σάρκα και οστά ως κόσμημα από ασήμι 925, και ορείχαλκο φινιρισμένο με χρυσό και σμάλτο. Η συλλογή είναι συλλεκτική, αριθμημένη με υπογραφή. Κομμάτια της συλλογής φιλοξενούνται στο Τελλόγλειο ίδρυμα Μουσείο Τεχνών. Επίσης έχει δημιουργηθεί μια σειρά από χειροποίητες δερμάτινες γυναικείες τσάντες με απεικόνιση κάποιων έργων του. Με αφιερώματα σε Ευρώπη και Αμερική έργα του υπάρχουν σε ιδιωτικές συλλογές καθώς και ψηφιακά σε διαδικτυακές Γκαλερί σε Παρίσι και Ν. Αφρική. Συνέντευξη στην Palmos News.  Η συνέντευξη αυτή κοσμεί το βιβλίο της συγγραφέως δημοσιογράφου Μαίρη Λαρεντζάκη Γκιώνη με τίτλο » Διάλογοι με ανθρώπους της τέχνης και του πνεύματος» μαζί με άλλες 27 συνεντεύξεις φωτεινών δημιουργών όπως Μ. Πλεσσας Χ. Λεοντης  και άλλους. Έδωσε συνέντευξη στον Θόδωρο Ανδρεάδη Συγγελάκη για το ΑΠΕ-ΜΠΕ με αφορμή την συμμετοχή του στο προεδρικό μέγαρο της Ρώμης.

Τον δημιουργό Φώτη Ασπρομάτη (ΦΩΤΗνός) , τον χαρακτηρίζει ο λιτός σχεδόν δωρικός τρόπος έκφρασης στον σχεδιασμό του, τον οποίο ντύνει με μία παλέτα χρωμάτων τόσο πολυποίκιλη, ώστε να δημιουργεί ένα ηχηρό αποτέλεσμα στις αισθήσεις.

Μοιραία η συζήτηση μαζί του αποκαλύπτει πολλά ακόμη ….

Α.Ρ. Οι γυναικείες φιγούρες σας, αποπνέουν δυναμισμό, κομψότητα , θηλυκότητα. Καταφέρατε να τις φέρετε πιο κοντά στους αποδέκτες καθώς τις μετατρέψατε σε μια φινετσάτη σειρά κοσμημάτων για να στολίζει το πιο θαυμαστό δώρο της ζωής την « Γυναίκα »
Υπάρχει αποδοχή , κι αν ναι, που μπορεί κάποιος να δει τα μικρά αυτά αριστουργήματα ;
Φ.Α. Ήταν όνειρο ζωής , οι φιγούρες μου να μετουσιωθούν σε κόσμημα που να γίνεται ένα με το πιο θαυμαστό δώρο της ζωής την γυναίκα ! τα κοσμήματα μου την παρούσα περίοδο φιλοξενούνται στο «Τελλόγλειο ίδρυμα Τεχνών» στην Θεσσαλονίκη , και παράλληλα στις εκθέσεις μου.
Α.Ρ. Θεωρείτε ότι η ουσία και η ομορφιά κρύβεται πίσω από οτιδήποτε απλό. Έτσι λοιπόν βλέπουμε στα έργα σας περίτεχνες , λιτές γραμμές, μεταφέροντας έτσι την ουσιαστική σκέψη και τον ενδοχώρο της ψυχικής σας διάθεσης. Τα χρώματα πως απεικονίζονται σε συνδυασμό των παραπάνω ;
Φ.Α. Αρχή στην ζωή μου είναι ουκ εν τω πολλώ το ευ . Είμαι εραστής των απλών, λιτών γραμμών γιατί δίνουν πιο ξεκάθαρα τα νοήματα της ψυχής μου. Η παλέτα των χρωμάτων μου είναι συγκερασμός της ψυχικής διάθεσης και της φαντασίας μου

Α.Ρ. Πολλά έργα σας έχουν μια άλλη θεματολογία από εκείνη που σας έχει καθιερώσει ως ο δημιουργός της γυναικείας φιγούρας μέσα από την όποια ιδιότητα την υμνείτε… Εννοώ τα πλοία, την θάλασσα, άλλοτε στατικά και άλλοτε σε κίνηση , πάντα όμως με την ίδια λιτή μορφή και την χρωματική σύνθεση που σας αναγνωρίζουμε. Τι υποδηλώνουν;

Φ.Α Η θάλασσα και τα φορτηγά πλοία αντιπροσωπεύσουν τα ταξίδια της ψυχής μου, είτε σε φουρτουνιασμένα νερά είτε σε νηνεμία. Η απεραντοσύνη της ανοίγει την οπτική της φαντασίας μου.

Α.Ρ. Έχω δει, πολλά από τα έργα σας, να ολοκληρώνουν το concept ενός χώρου σπιτιού με την δική σας αισθητική . Καθώς στις τάσεις της νέας χρονιάς παρουσιάζεται αυξημένο οπτικό ενδιαφέρον, σε αποχρώσεις του κόκκινου, του πράσινου και μίξεις του γκρι με μπλε ή πράσινο μέσα σε άνετο, πολυτελές και ζεστό, περιβάλλον, βελούδινοι καναπέδες και Έπιπλα με όστρακο ή κόκαλο… θα μπορούσατε να προτείνετε για κάποιο περιοδικό δικές σας ιδέες που κουμπώνουν με τα έργα σας ;

Φ.Α. Επειδή η τέχνη είναι διαχρονική, ενώ η μόδα εκ φύσεως αλλάζει η άποψη μου είναι ότι δεν επιβάλλεται ο χρωματικός συνδυασμός και το στυλ ενός έργου με το χώρο που βρίσκεται. Ένα έργο τέχνης αποτελεί ένα στολίδι για τον χώρο που το φιλοξενεί. Ιδέες για διακόσμηση πάντα υπάρχουν γι αυτό τις μοιράζομαι στο διαδίκτυο. Σαφώς και θα μπορούσα να προτείνω ιδέες μου σε κάποιο περιοδικό που θα ζητούσε την άποψη μου.

Α.Ρ. Διαβάζοντας τα παρακάτω τι θα λέγατε για το ύφος της δικής σας τεχνοτροπίας και πόσο ταιριάζει στην σημερινή εικόνα ενός χώρου που θέλουμε να είναι λιτός, ξεκούραστος στο μάτι, αλλά και κομψός ;
( Ξεκινώντας από το Art deco, το κίνημα μεταξύ 1925-1940 που επηρέασε την αρχιτεκτονική, τη τέχνη και το design και σήμαινε νέο, λαμπερό, πολυτελές και λειτουργικό. Στα 1950 και μετά Metropolitan style με Χαρακτηριστική του αντίθεση το λευκό με το μαύρο, οι καθαρές γραμμές, τα πιο σκούρα χρώματα, τα ακριβά, βαριά, πολύτιμα υλικά όπως το δέρμα, το ατσάλι, η γούνα… Αργότερα έκανε την εμφάνιση της η αυτοκρατορία του minimal με χρώμα… Και στην συνέχεια ο όρος «contemporary» που σημαίνει «σύγχρονος» αναφέρεται σε μια διακόσμηση που είναι Το Σήμερα)

Φ.Α. Ό,τι μας περιβάλλει και μας δίνει ομορφιά, ζεστασιά και χαλαρώνει την ψυχή μας, αυτός θα πρέπει να είναι ο γνώμονας για το πώς θα πρέπει να «ντύσουμε» το σπίτι μας. Το ύφος των έργων μου είναι ένας συνδυασμός με στοιχεία των δυο τελευταίων που αναφέρατε, αλλά η διάθεση μου είναι να προσδώσω την ευκαιρία της ταύτισης του αποδέκτη ενεργοποιώντας την δική του ψυχική κατάσταση ακουμπώντας πάνω στην δική μου ….

Α.Ρ. Πείτε μας για τις παρουσιάσεις σας την χειμερινή περίοδο , ίσως και κάτι που βρίσκεται ακόμα στα σκαριά περιμένοντας την στιγμή της απογείωσης

Φ.Α. Ένας καλλιτέχνης είναι πάντα υπ’ ατμόν για καινούργιες δημιουργικές εμπειρίες. Υπάρχουν κάποιες προσκλήσεις συνεργασίας για το Εξωτερικό, συγκεκριμένα για Παρίσι και Ν. Υόρκη, οι οποίες βρίσκονται στο στάδιο της συζήτησης. Ευχαρίστως να τις μοιραστώ μαζί σας όταν θα έχουν οριστικοποιηθεί και υλοποιηθεί.

Α.Ρ. Διαισθάνομαι τον βαθύτερο στόχο του καλλιτέχνη, δημιουργώντας μια ξεκάθαρη αλλά και ξεχωριστή εποχή για τις εικαστικές τέχνες, στιγματίζοντας θετικά τους αποδέκτες του .
Μια νέα σχολή δομείται από τον Φώτη Ασπρομάτη, που ευελπιστώ να έχουμε την ευκαιρία στην επόμενη συζήτηση μας, να ανακαλύψουμε, με τα στοιχεία της εσωτερικής διεργασίας του, πριν δουν το φως του ήλιου.

Για το FiloxeniArt

Agathi Revithi

ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΕΛΗΣ Το πάθος του για τις Εικαστικές τέχνες

ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΕΛΗΣ «Το πάθος του για τις Εικαστικές τέχνες , η επιμονή και η εργατικότητα του, τον οδήγησαν στην επιτυχία»

Ο Χρήστος Δελής είναι ένας Καλλιτέχνης σχεδόν αυτοδίδακτος, μα γεννημένος για να υπηρετήσει με πάθος τις Εικαστικές τέχνες, διαρκώς ανήσυχος, με όλο και περισσότερη θέληση και τόλμη για ό,τι νέο βάλει σαν στόχο , πάντα με την πραγμάτωση και την επιτυχία.

Η ασχολία του με την ζωγραφική ξεκίνησε στα παιδικά του χρόνια, μαθητής της Τετάρτης δημοτικού με αφορμή την θέληση της δασκάλας να ζωγραφίσουν ως θέμα τον Αχιλλέα όπως ακριβώς απεικονιζόταν στο το βιβλίο της Τετάρτης τάξης. Το έργο του Χρήστου Δελή ξεχώρισε καθώς ήταν άξιο συγχαρητηρίων.

Στην συνέχεια καθώς το Γυμνάσιο δεν είχε μάθημα καλλιτεχνικών , αποφασίζει να τελειώσει την στρατιωτική του θητεία. Όμως το μικρόβιο έβραζε μέσα του, καθώς μέσα από την ζωγραφική ένιωθε να εξωτερικεύει όλα όσα η ψυχή του ήθελε να πει και ήταν τόσα πολλά… Το ερέθισμα δεν άργησε να αναζωπυρωθεί, όταν βρέθηκε απέναντι σε ένα πίνακα φίλου του στα πλαίσια ενός ανταμώματος οικογενειακού γεύματος.

Η αγάπη του για την ελαιογραφία υπήρχε πάντα στην καρδιά του ως μια ανεκπλήρωτη επιθυμία που έμελε να πραγματοποιηθεί με τεράστια επιτυχία στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Αν και αυτοδίδακτος προσπάθησε με προσωπική δουλειά , πείσμα, και την βοήθεια των βιβλίων που βελτίωναν συνεχώς το αποτέλεσμα. Μόνος του ανακάλυψε τον τρόπο ώστε δουλεύοντας με λάδι οι ελαιογραφίες του γίνονται αριστουργήματα.

Στις αρχές της δεκαετίας του 90 μαγεύεται από το βιτρό και συνεχίζει το ταξίδι του συνεχώς με νέο προορισμό που στέφεται πάλι με επιτυχία. Τον Αύγουστο του 2007 αποσπά το Α΄ Βραβείο στο περιοδικό Μαστορέματα τεύχος για την κατασκευή βιτρό φωτιστικού.

Επόμενος στόχος του η πυρογραφία και πρόσφατα πριν δυο χρόνια φτιάχνει και το πρώτο του ξυλόγλυπτο. Το 2005 παρακολουθώντας σεμινάρια αγιογραφίας ασχολείται και σε αυτόν τον ιδιαίτερο χώρο .

Ο ταλαντούχος Καλλιτέχνης έχει κάνει τρεις ατομικές εκθέσεις με πολύ μεγάλη επιτυχία. Έχει συμμετάσχει σε πάρα πολλές ομαδικές εκθέσεις ζωγραφικής.

Είναι μέλος του ομίλου για την UNESCO Τεχνών, λόγου, και Επιστημών Ελλάδος από το 2008, και εκλεγμένο μέλος της ελεγκτικής επιτροπής.

«Το Τσανάκκαλε ή Δαρδανέλλια είναι πόλη και λιμάνι της Τουρκίας, στην Επαρχία Τσανάκκαλε, στη νότια (Ασιατική) ακτή των Δαρδανελλίων (ή Ελλησπόντου). Τα Δαρδανέλλια είναι η δεύτερη επαρχία (με πρώτη την Κωνσταντινούπολη) της Τουρκίας που έχει εδάφη σε δύο διαφορετικές ηπείρους (Ευρώπη και Ασία). Τα Δαρδανέλλια είναι η πλησιέστερη μεγάλη πόλη στη θέση της αρχαίας Τροίας.»
Ο Χρήστος Δελής, τον Ιούλιο του 2018 που καθιερώθηκε σαν χρονιά ένταξης της Τροίας ως μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς, συμμετείχε στην έκθεση που έλαβε χώρα στο δημαρχιακό μέγαρο μεταξύ πολλών καλλιτεχνών από 7 χώρες Ελλάδα, Τουρκία, Αλβανία, Πολωνία , Αυστρία Ουγγαρία και Σαουδική Αραβία με περίπου 140 έργα.
Η ημερήσια Τουρκική εφημερίδα «Γκιουντεμ» του τσανακαλε επέλεξε την δική του ωραία Ελένη

Λίγα λόγια από μένα …

Ανέκαθεν έδινα έμφαση στον άνθρωπο, υπό όποια επαγγελματική ιδιότητα. Ο άνθρωπος, που στην πάροδο των ετών στα πλαίσια της δικής μου αναζήτησης, όλο και σπάνιζε για τις αξίες του . Ο άνθρωπος με την πηγαία του ευγένεια και το ήθος, εκείνος που αντιμετώπισε δυσκολίες και τις διαχειρίστηκε τίμια και ευσυνείδητα. Ο άνθρωπος που η ταπεινότητα του δεν φαίνεται μόνο, αλλά την νιώθεις . Ο άνθρωπος που δεν θα σου κάνει την φιλοφρόνηση σκεπτόμενος πως θα σε κάνει να νιώσεις άβολα, όμως μόλις γυρίσεις την πλάτη σου δεν θα διστάσει να πει δυο λόγια καρδιάς . Μόλις σας περιέγραψα τον « άνθρωπο » Χρήστο Δελή

Ο Χρήστος Δελής συμμετέχει στα εγκαίνια της έκθεσης ζωγραφικής που αναφέρεται στην αγάπη 09/12/2019
που τελεί υπό την αιγίδα του Ομίλου για την UNESCO
Τεχνών, λόγου, και Επιστημών Ελλάδος.

Για το FiloxeniArt

Αγάθη Ρεβύθη

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ: Passion For Life/ Ατομική έκθεση ζωγραφικής, Μαίρη Στεφάνου

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ: Passion For Life/ Ατομική έκθεση ζωγραφικής, Μαίρη Στεφάνου

Το Σάββατο 29 Ιουνίου εγκαινιάζεται στο Δωμάτιο, η ατομική έκθεση ζωγραφικής της Μαίρης Στεφάνου,»Passion For Life».
Διάρκεια : 28 Ιουνίου – 4 Ιουλίου
Εγκαίνια : Σάββατο 29 Ιουνίου ώρες 20:00-22:30

(περισσότερα…)

Η ποίηση της Έλενας Πίνη συναντάει τη ζωγραφική του Κώστα Μπιθικούκη

 

                                                     ΕΡΗΜΟ ΛΙΜΑΝΙ

 

Έρημο λιμάνι από καιρό,

βάρκα καμιά δεν το ζυγώνει.

Μάθανε λέει πως σ’ αυτό,

χαρά κανείς δεν ανταμώνει.

 

Έρημο λιμάνι θολερό,

δίχως ψαράδες στην προβλήτα.

Φύγανε για άγνωστο γιαλό,

γιατί δεν άντεχαν την ήττα.

 

Έρημο λιμάνι βροχερό,

άγκυρα ήλιος δε σου ρίχνει.

Κρύφτηκε πίσω απ’ το βουνό,

γιατί φοβήθηκε το δίχτυ.

 

Και πως ζητάς εσύ,

αυτά να τα ξεχάσεις

και το κορμί σου

στα νερά μου να το χάσεις.

 

Και πως ριγώ εγώ,

αυτό να το κρατήσω

και με το ρούχο

της σαγήνης να το ντύσω.

 

Έλενα Πίνη

 

Έργο του Κώστα Μπιθικούκη

 

 

Οι «Συνοδοιπόροι» της Έλενας Πίνη συναντούν την εικαστικό Μαρία Στάθη

ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΟΙ

Περπατούσα
δίπλα σου.
Κι ένιωσα
να περπατάς
απέναντι μου.

Δειλά.

Μιλούσα
με λέξεις κοφτές.
Κι ένιωσα
να μιλάς
με ατέλειωτες προτάσεις.

Δειλά.

Κάθισα
απέναντι σου.
Κι ένιωσα
να κάθεσαι
δίπλα μου.

Δειλά.

Ρωτούσες
δίχως φόβο.
Κι ένιωσα
να απαντώ
φοβισμένα.

Φανερά.

Σε κοίταζα
στα μάτια.
Κι έστρεψες
αλλού
το βλέμμα.

Φανερά.

Σου άνοιξα
την ψυχή μου.
Κι έριξες
φως
στο σκοτάδι μου.

Φανερά.

Ένιωσες τον πόνο
στα λόγια μου.
Και σταμάτησα
για λίγο
να μιλώ.

Αληθινά.

Γέμισαν δάκρυα
τα μάτια σου.
Και βούτηξα μέσα,
την αμαρτία μου
να ξεπλύνω.

Αληθινά.

Ένιωσα βαρύ
τον πόνο σου.
Κι έμοιαζε
τόσο πολύ με
το δικό μου πόνο.

Αληθινά.
Παραξενεύτηκα.

Περίεργη ψυχή,
καθρέφτισες
για λίγο εμένα.

Έλενα Πίνη

Ο πίνακας είναι της εικαστικού Μαρίας Στάθη

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ «MARIANNE» Ομαδική Έκθεση Ζωγραφικής που συνεχίζει τον Κύκλο Εκθέσεων Τέχνης για τη Γαλλία

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

«MARIANNE»

Ομαδική Έκθεση Ζωγραφικής που συνεχίζει τον Κύκλο Εκθέσεων Τέχνης για τη Γαλλία

Εγκαίνια: Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2019
ώρα 5 – 9 μ.μ.

στον ΕΛΛΗΝΟ – ΓΑΛΛΙΚΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ
Πλατεία Κολωνακίου 2, Κολωνάκι

Η έκθεση διαρκεί από 8 έως 19 Ιανουαρίου 2019

(περισσότερα…)

Οι «ΔΕΣΜΙΟΙ ΟΝΕΙΡΩΝ» της Έλενας Πίνη συναντάνε τη ζωγραφική του Κώστα Μπιθικούκη

ΔΕΣΜΙΟΙ ΟΝΕΙΡΩΝ
(ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ)

Υπάρχουν όμως και βράδια,
που έξω απ’ το τζάμι λυσσομανάει ο άνεμος
και ξεσηκώνει θύελλα μέσα μου.

Τα φυλλοκάρδια μου βαράνε πάνω στα τείχη
που έχτισε ο χρόνος.
Έτσι τάχα, περιφρούρησε την καρδιά μου
για να μην πονά.

Μάταια.

Βαράνε και ξυπνούν τη νοσταλγία.

Απλά νοσταλγείς –

Θυμάμαι εκείνο το άγγιγμα.
Όσο χρόνος ζωής μου υπολείπεται,
αντάλλαγμα ακριβό θα το’ δινα,
για κείνο το άγγιγμα.

Ας ήταν μια μέρα βροχερή,
σαν τη σημερινή, να’ ρχόσουν.
Ο κήπος, μαραμένος, γεμάτος λασπόνερα.
Μοναχά ένας σκύλος, δεμένος, σ΄ ένα γέρικο πάσσαλο,
να περιμένει κάποιον,
να του δώσει ένα χάδι.

Κι εσύ να σπρώξεις την πόρτα
σαν άλλοτε,
σαν συλλέκτης ψυχών.

Κι εγώ να μετρώ
τα βήματά σου,
μέχρι την πολυθρόνα.
Επτά.
Επτά βήματα μας χώριζαν πάντα.
Ποτέ δεν γίνονταν παραπάνω.
Ποτέ τους δεν λιγόστευαν.

Σαν να μετρούσα την επιθυμία.
Σαν να ζύγιαζα τον πόθο.

Πάντα ίδια.
Για σένα.
Για μένα.
Ο χρόνος τα έτρεφε. Τα έκανε θεριά.

Έλενα Πίνη
(Εκδόσεις Anima)

 

Έργο του Κώστα Μπιθικούκη

ΤΑΝΙΑ ΔΡΟΓΩΣΗ ατομική έκθεση ζωγραφικής «Ατάκτως ερριμμένα»

ΤΑΝΙΑ ΔΡΟΓΩΣΗ

ζωγραφική

«Ατάκτως ερριμμένα»

Εγκαίνια: ΠΕΜΠΤΗ 13 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 2018, ώρα: 19:30

Διάρκεια: 13 Δεκεμβρίου 2018 έως 12 Ιανουαρίου 2019

Εγκαινιάζεται την Πέμπτη 13 Δεκεμβρίου και ώρα 19.30 στην αίθουσα ΠΕΡΙΤΕΧΝΩΝ Καρτέρης η ατομική έκθεση της Τάνιας Δρογώση με τίτλο «Ατάκτως ερριμμένα».

(περισσότερα…)

Αναπηρία;;;;

Έχει ανακυρηχθεί  η 3/12 παγκόσμια ημερα Α.μ.ε.Α. κάποιοι την ονόμασαν παγκόσμια ημέρα Αναπηρίας.

Θα συμφωνήσω είμαστε ανάπηροι, συναισθηματικά πρωτίστως, άλλοι στο μυαλό και θεωρούμε ότι ο κόσμος όλος πρέπει να μας ανήκει να μαζέψουμε όλα τα λεφτά εμείς να «λιμνάζουν» στις τράπεζες. Άλλοι πιστεύουμε ότι πρέπει να είμαστε οι «καλύτεροι» (σε τιιιιιι;;;;;;), κάποιοι έχουν δυσλεξία και αυτό αναπηρία είναι να μην μπορείς να γράψεις σωστά και να εκφραστείς…

Να μιλήσουμε λίγο σοβαρά;;;;

Να πούμε για τις αναπηρίες μας να βγούμε όλοι να καταθέσουμε τις αναπηρίες που κουβαλάει το μέσα μας;;;

Για την αγάπη που ποτέ δε πήρε κάποιος από τους δικούς του;  Γιατί τα αδέρφια του πήραν μεγαλύτερη αγάπη;;; Γιατί η ζωή είναι άδικη;;; (ναι ισχύουν όλα αυτά…) τώρα όμως που δεν είσαι παιδί τα αντιμετοπισες;;; αγάπησες την γ@μ@ν@… την ύπαρξη η μένεις στο τι έκαναν οι άλλοι για εσένα;;; ή μήπως είναι η καλύτερη δικαιολογία για να μειώνεις τους άλλους και να ανεβαίνεις εσυ;;;;

Υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας με σωματικές ατέλειες… και ξέρεις κάτι κάνεις δε το επέλεξε… Ίσως κάποιοι έλαχιστοι συγκριτικά που θέλανε να πλησιάζουν πάντα τα όρια τους αλλά σίγουρα δεν είναι εκεί το θέμα… Οι δικές μας αναπηρίες θα είναι πάντα το πρόβλημα 

Αυτές που μας θέλουν σαν δυνατούς να επιβαλομαστε στους αδύνατους, να μπορούμε να παρκάρουμε όπου γουστάρουμε… Να μη μας νοιάζει να βγάλουμε τραπέζια από εκεί που είναι μπάρες τυφλών και ξέρετε ποιο είναι το αστείο σε όλο αυτό… ότι είμαστε όλοι άνθρωποι, με ελαττώματα, με τις δικές μας αναπηρίες μόνιμες ή μη, δεν έχεις τις ίδιες δυνατότητες αν αρρωστήσεις αν είσαι έγκυος ή μητέρα που προσπαθεί να κάνει τις δουλειές τις και έχει ένα παιδί στο καρότσι η στο χέρι…

Μόνο μία αλήθεια υπάρχει όλοι μας καθημερινά καλούμαστε να υπερβούμε τον εαυτό μας κάποιο όμως αντιμετοπίζουν κινητικά προβλήματα, κάποιοι άλλοι δεν βλέπουν ή δεν ακούν…όμως όλοι έχουν το δικαιωμα μιας βόλτας όλοι έχουν το δικαίωμα τις προσβάσεις, να μορφοθούν να γίνουν κάτι καλύτερο…

και εδώ μπορούμε να μιλήσουμε για την αληθινή αναπηρία … γιατί όταν υπάρχουν αθλητές σε παραολυμπιακούς, όταν υπάρχουν ηθοποιοί, χορευτές ναι κυρίες και κύριοι εμείς είμαστε ανάπηροι πρωτίστως συναισθηματικά γιατί νομίζουμε ότι είμαστε μοναδικοί (και ναι είμαστε αλλά όχι όπως πιστεύουν…) είμαστε ο καθένας μια διαφορετική ψυχή ένα διαφορετικό πλάσμα που αν επιτρέπαμε να έχει ο καθένας το χώρο του δεν θα «υπηρχαν» αναπηρίες θα υπήρχαν άνθρωποι που θα ήταν ισσότιμα μελοι. Που έχουν δικαίωμα στη ζωή, στη πρόσβαση σε χώρους στη διασκέδαση και τη ψυχαγωγία…

Ναι ένιωσα οργή εχθές παρότι πραγματικά χρειάζεται να θυμόμαστε τις παγκόσμιες ημέρες, αλλά ένιωσα οργή γιατί κατηγοριοποιουμε ανθρώπους με την ίδια ευκολία που βάζουμε ταμπέλες… Η συναισθηματική αναπηρία με ενοχλεί ίσως είναι το μόνο που δεν συνηθίζεται ίσως κάποτε να βγει η μέρα σεβασμού στον άνθρωπο και πρωτίστως να οφείλουμε να σεβαστούμε την ίδια μας την ύπαρξη…

με την ευχή αληθινού σεβασμού στον άνθρωπο Mike Τζαμαλής

Το «ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΧΛΩΜΟ» της Έλενας Πίνη συναντάει εικαστικά την Κωνσταντίνα Μηνά

 

ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΧΛΩΜΟ

Δίπλα σε παράθυρο, με κουρτίνα κλειστή,
κάθισες να ξαποστάσεις.
Μα άφησες το χαμόγελό σου στην αυλή,
κόσμημα για να το θάψεις.

Μόνη στο δωμάτιο, με θανάτου πνοή,
διάλεξες να ανασαίνεις.
Κι έγραψες το παράπονό σου στο χαρτί,
μήνυμα που ανασταίνεις.

Δίπλα στο παράθυρο, μ’ έναν ήλιο σπαθί,
κρύφτηκες να μη ματώσεις.
Μα άφησες να χαράξει σημάδι βαθύ,
τίμημα να ξεπληρώσεις.

Σκόνη στο δωμάτιο, σαν την άμμο χρυσή,
σκέφτηκες να τη σκουπίσεις.
Μα έγραψες με το δάχτυλό σου στο γυαλί,
σύνθημα τις αναμνήσεις.

Είσαι πορτρέτο χλωμό.
Θάλασσα δίχως χρώμα.
Κι αρμενίζεις τον καημό,
μ’ έρωτα δίχως σώμα.

Έλενα Πίνη

Το ποίημα «Πορτρέτο Χλωμό» της Έλενας Πίνη συνοδεύεται από λεπτομέρεια προσχεδίου κάρβουνο σε χαρτί, της Κωνσταντίνας Μηνά.