«Σταθμίστηκαν λοιπόν τα δικαιώματα» Γεωργία Δρακάκη

Γεωργία Δρακάκη
Σταθμίστηκαν λοιπόν τα δικαιώματα.
Θάνατος στον ιό.
Θάνατος στην γάμπα της μικρής μπαλαρίνας.
Θάνατος στο ενδέκατο φιλί των αγοριών του τρίτου εδράνου.
(Μιλώ για ακυρωμένα ραντεβού, μιλώ για προδοσίες που δεν θα συμβούν,μιλώ για συνέργειες αναπνοών που δενσσσσς,λένε πάλι τις ειδήσεις)

Κάτω από το μαόνι του γραφείου των αποφάσεων
παιδιά που έκλαψαν γοερά όταν τα κάλεσε η γη πατιώνται τώρα σαν σκόρδα να βρωμούν τα δάχτυλα πάστα βιταμινούχα για το τηγάνι της μισθωτής ευτυχίας και της άκρως απόρρητης ατυχίας μας
μεταξύ τσιμεντένιων οκταώρων που πλακώνουν την ψυχή
νάυλον εικοσιτετράωρα τώρα που μας κόβουν την ανάσα
σπίτια σιδερωμένα,μάτια κόκκινα,βρακιά προχθεσινά
Πάνω στα δόντια μου γαντζώθηκαν φωνές με χίλια δίκια
Δεν έχω ταυτότητα δεν έχω διεύθυνση δεν έχω δουλειά δεν έχω σεβασμό δεν πήρα ένσημο ποτέ μου ούτε την λέξη ξέρω να γράψω δεν λείπω σε κανέναν δεν μου τηλεφωνεί το παιδίημάναμουοτάδε δεν έχω άλλη χλωρίνη δεν βγήκα στιγμή έξω δεν είχα λεφτά τρώω αυγά τρώω νερό τρώω τα σκατά μου θέλω πρέζα θέλω ήλιο θέλω ύπνο θέλω τον Χριστό

Κι είναι τα χέρια των γαντζωμένων σφιχτά,ουρλιάζουνε
είναι τα δικά μου χέρια, είναι τα μυστικά μου,
είναι που ντρέπομαι
Υπάκουη από μηδέν χρονού στο γάλα που ρούφαγα, στον έλεγχο του καλοκαιριού στις εξετάσεις, στις αλήθειες, στις αγάπες, στα λάθη, στις καραντίνες
Δεν έσπασα ποτέ μου το κεφάλι ενός παιδιού με μία πέτρα
Δεν την κοπάνησα, δεν εξαφανίστηκα,
το όνομά μου είναι Παρούσα και αντηχάει στην άδεια τάξη
Όλα αυτά τα χρόνια με το άρωμα φωτιάς,
γνώρισα τα κατακάθια, γνώρισα τις πυρκαγιές
γυμνώθηκα στων μαχαιριών τις άκρες
δεν κέρδισα τίποτε, πέρα από το κουράγιο και το θράσος
να γράφω αυτές τις λέξεις
βγήκα στο δρόμο για να δημιουργήσω, όχι να χαλάσω κι ας έβραζα δεν με συμπάθησε κανένα κίνημα, καμία κλίκα ταλέντων
δεν με θέλησε καμία κάστα ωραίωνέωνκιαφελών
έξω απ’ την πόρτα μου σειρήνες και μέσα άρωμα πορτοκαλιού
α!και ανδρικού ιδρώτα-κάτι, μου είπες, κάνω λάθος
κι εγώ συνέχιζα να ζω, να θέλω, να τρέχω, να προλαβαίνω

Σταθμίστηκαν λοιπόν τα δικαιώματα
Νομίζω πως ακούω ψέματα, νομίζω πως φταίω για την ελευθερία μου που έχασε ακόμα ένα δάχτυλο, νομίζω πως έπρεπε να είχα φωνάξει δυνατότερα κάποτε, νομίζω πως ακόμα προλαβαίνω, αλλά το ψυγείο αδειάζει, το σώμα σκονίζεται, η άνοιξη είναι μια καριόλα και μισή, η γαρδένια μου συγκατοικεί αναγκαστικά με μια τσουκνίδα, έχω βαρεθεί να αισθάνομαι άβολα, έχω σιχαθεί με τις λεπτές θέσεις και με τις κόκκινες γραμμές, η τσουκνίδα με τσούζει φριχτά,
διαπερνά το γάντι
δεν θα έχω ζωή, δεν θα έχουμε
(σαν ψίθυρος, σαν αλήθεια που συλλαβίζεται τρομακτικά)
δεν ξέρω αν με συμφέρει αυτή η στάθμιση, αγάπη μου
πάλι πρέπει να χωριστούμε σε στρατόπεδα
πάλι να πάρουμε μεριά ή να σωπάσουμε τελείως
εγώ δεν σωπαίνω τώρα
εγώ δεν σώπασα ποτέ
κι αν σε ενοχλεί το «εγώ» που γράφω
τράβα στα παζάρια της σεμνοτυφίας-μπακιρένια και φθηνή, να πουλάς και ν’ αγοράζεις άλφα πληθυντικό και μαλακίες
Άκου να δεις, ζούμε βουτηγμένοι μες στο αίμα μας
πονάει το πράμα εκεί έξω, πονάει κι εδώ μέσα
είμαστε υποδιαστολές και αστερίσκοι σε υπομνήματα, ρε
-δεν πα να γαμηθούνε όλα λέω γω-
κι ύστερα ακούω τα πουλιά της οδού Νεκταρίου
κι ύστερα θυμάμαι πως ξημερώνει
και πως έχω ένα ακόμα, ένα τελευταίο τσιγάρο
μακάρι να μπορούσα τώρα να το δώσω στη χοντρή μαύρη του υπογείου, την είδα σήμερα, έκλαιγε γοερά, κι όχι επειδή θα μείνει μέσα, την είδα σήμερα με την μουσταρδί ρόμπα, δεν είπα τίποτα, δεν την αγκάλιασα, μες στο ασανσέρ έβγαλα με μανία το κόκκινο κραγιόν μου από το στόμα κι αυτό ήταν όλο

καπνίζω

Μιλώντας με τη Γεωργία Δρακάκη

Μιλώντας με τη Γεωργία Δρακάκη, αφορμή οι ερμηνείες τις στο αρχοντικό του Σαράντη, δίπλα σε σπουδαίους καλλιτέχνες. Αλλά ευκαιρία δοθείσης μιλήσαμε εφολης της ύλης, με ένα κορίτσι που κυνηγάει το όνειρο της και ζει από αυτό!!!!!!!

Αντί βιογραφικού… δύο γραμμές από την ίδια τη Γεωργία Δρακάκη:

Γεωργία Δρακάκη
Ο Μιχάλης μου πρότεινε να γράψω τρία λόγια για μένα-πράγμα δύσκολο. Πάντοτε, είναι καλύτερο να μιλούν και να γράφουν οι άλλοι για σένα. Αλήθεια, έχει αξία μια αναφορά σε σπουδές, σε μικρά επιτευγματάκια καλλιτεχνικά και όχι μόνο εν τω μέσω μιας εποχής που καθένας είναι ό, τι δηλώσει; Ίσως ναι. Ίσως όχι.  Σημασία έχει, πιστεύω, κάθε μία αναφορά σε όλα όσα έχει φτιάξει κάποιος στη ζωή του, να παραπέμπει σε στιγμές πάθους, τρέλας, αφοσίωσης, να οδηγεί σε μνήμες σπουδαίες και, έτσι, να συμβολίζει την ίδια του τη ζωή. Εν ολίγοις, λοιπόν, σπούδασα Νομική, χωρίς καμιά καούρα να γίνω δικηγόρος, αλλά ως άξια κόρη μιας οικογένειας που αυτό πίστεψε ως καλύτερο για εμένα. Ασχολήθηκα πριν από τα 18 μου με το όνειρο της ζωή μου, τη δημοσιογραφία-του χρόνου κλείνω σχεδόν δέκα χρόνια κειμένων, συνεντεύξεων, τρεξιμάτων, τζάμπα και πληρωμένης εργασίας, απογοητεύσεων και τεράστιων χαρών. Μικρά και όχι τόσο μικρά περάσματα από ηλεκτρονικά ραδιόφωνα, από δύο μεγάλους εκδοτικούς ομίλους, από free press και από sites, αλλά και από ένα μικρό τηλεοπτικό κανάλι. Πολιτιστικό ρεπορτάζ, κυρίες και κύριοι! Παράλληλα, όλα αυτά τα χρόνια, τραγουδούσα σε μικρότερα και μεγαλύτερα μαγαζιά, ταβέρνες κυρίως, ένεκα ρεπερτορίου λαϊκού και ρεμπέτικου Και συνεχίζω και φέτος σε κέντρο μεγάλο, πλάι σε πανάξιους καλλιτέχνες από τους οποίους δε χορταίνω να μαθαίνω..Στα 21 μου χρόνια, έκλεισα πίσω μου την πόρτα του ζεστού μου πατρικομητρικού σπιτιού εν Μοσχάτω και εγκαταστάθηκα στην πιο αγαπημένη μου, επειδή είναι χιλιοχτυπημένη, γειτονιά της Αθήνας, τα Εξάρχεια. Με έδρα μου το φτηνό γραφείο που αγόρασα από τα ΙΚΕΑ, γράφω, δημιουργώ, σκέφτομαι, χρόνια τώρα, μην παίρνοντας και πολύ στα σοβαρά τον εαυτό μου. Η λογοτεχνία με σκεπάζει ζεστά από όταν ήμουν μικρό κορίτσι, είναι η δική μου Θεία από το Σικάγο και μου κομίζει συνεχώς πανάκριβα δώρα, είτε διαβάζοντάς την, είτε επιχειρώντας να τη δημιουργήσω η ίδια. Τα «18 ντεσιμπέλ» μου (διηγήματα) εκδόθηκαν πριν από 8 χρόνια, το 2015 ανέβηκε το πρώτο μου θεατρικό έργο, «Η Τριανδρία» και μες στο 2019 θα έχω τη χαρά να δω δύο «παιδιά» μου να ανεβαίνουν στο σανίδι. Ένα κείμενο για μεγάλους, ας πούμε, «η Άδεια Παρένθεση» και, ύστερα, ένα κείμενο για μικρούς, ας πούμε, «Η Κατσιρίδα».

Μου αρέσουν οι ξένες γλώσσες, οι λάτιν χοροί, τα ταξίδια, τα ζώα. Και ο έρωτας. Ο έρωτας πιο πολύ από όλα μου αρέσει. Ίσως ακόμα περισσότερο και από το φαγητό. Επιτρέψτε μου να ανάψω τώρα ένα τσιγάρο. Μιχάλη, σε ευχαριστώ. Πλάκα έχει να μας χαϊδεύουμε και λίγο…Τι; Μόνο για τους άλλους θα φυλάμε την αγάπη μας;