Η ποίηση της Έλενας Πίνη συναντάει τη ζωγραφική του Κώστα Μπιθικούκη

 

                                                     ΕΡΗΜΟ ΛΙΜΑΝΙ

 

Έρημο λιμάνι από καιρό,

βάρκα καμιά δεν το ζυγώνει.

Μάθανε λέει πως σ’ αυτό,

χαρά κανείς δεν ανταμώνει.

 

Έρημο λιμάνι θολερό,

δίχως ψαράδες στην προβλήτα.

Φύγανε για άγνωστο γιαλό,

γιατί δεν άντεχαν την ήττα.

 

Έρημο λιμάνι βροχερό,

άγκυρα ήλιος δε σου ρίχνει.

Κρύφτηκε πίσω απ’ το βουνό,

γιατί φοβήθηκε το δίχτυ.

 

Και πως ζητάς εσύ,

αυτά να τα ξεχάσεις

και το κορμί σου

στα νερά μου να το χάσεις.

 

Και πως ριγώ εγώ,

αυτό να το κρατήσω

και με το ρούχο

της σαγήνης να το ντύσω.

 

Έλενα Πίνη

 

Έργο του Κώστα Μπιθικούκη

 

 

Η Έλενα Πίνη συνομιλεί με τον Σπύρο Τσακνιά

ΣΠΥΡΟΣ ΤΣΑΚΝΙΑΣ
(1929-1999)

ΦΩΝΕΣ

Μιλώ συχνά για τις ρωγμές των λέξεων.
Για τη φτερούγα του πουλιού που σκιάζει
το μισό μου πρόσωπο. Για τις φωνές
που πέφτουνε τη νύχτα
μαζί με τη βροχή.
Λένε πως τέλειωσε η αιματοχυσία
όμως ο έρωτας
είναι μια δύσκολη υπόθεση.
Με τέτοιες συνθήκες
καλύτερα να θάβεις το πουλί
και να βαλσαμώνεις τη σκιά του.

(περισσότερα…)

ΨΙΘΥΡΙΣΕ ΤΟ Σ’ ΑΓΑΠΩ

ΨΙΘΥΡΙΣΕ ΤΟ Σ’ ΑΓΑΠΩ

Ψιθύρισε
το σ’ αγαπώ.
Μη φοβάσαι. Δεν θα χαθεί.

Θα τρυπώσει από τις γρίλιες
να φωτίσει το σκοτεινό
δωμάτιο.
Θα πλαγιάσει
στην παγωμένη πλευρά του
κρεβατιού
να την ζεστάνει.
Και θα σε περιμένει
να επιστρέψεις από τη
δουλειά.

Είναι αργά.
Επιστρέφεις μόνος.

Σέρνεις τα βήματά σου
μέχρι το δωμάτιο
φυλακή.
Αντικρίζεις μια λάμψη
κάτω απ’ το τσαλακωμένο
σεντόνι
να τρεμοσβήνει.
Ακούς έναν ψίθυρο
να σε καλεί και
ξάφνου σου
φανερώνεται.

Ψιθύρισε το
σ’ αγαπώ.
Μη φοβάσαι αν χαθεί.

Θα σκεπάσει τρυφερά
με αργές κινήσεις
τους φόβους σου.
Θα νανουρίσει
τραγουδιστά στην
πληγωμένη σου ψυχή
για να την ξεκουράσει.
Και θα καθίσει
πλάι σου μέχρι
ν’ αποκοιμηθείς βαθιά.

Είναι πρωί.
Πρέπει να φύγει.

Χαϊδεύει τα μαλλιά σου
μέχρι να μείνει στο δέρμα
τ’ άρωμά τους.
Αφήνει το παραθυρόφυλλο
ανοιχτό,
Άνοιξη το δωμάτιο
να πλημμυρίσει.
Ακουμπάει ένα φιλί
στα ξεραμένα χείλη
κι αυτά μεμιάς
ανθίζουν.

Ψιθύρισε
το σ’ αγαπώ.
Μη φοβάσαι. Θ’ ανθίζει αιώνια.

Έλενα Πίνη

 

ΚΙΤΡΙΝΗ ΣΦΑΙΡΑ

ΚΙΤΡΙΝΗ ΣΦΑΙΡΑ

Κίτρινη πόλη
που βουλιάζεις.
Πιάσ’ το πιστόλι,
μη τρομάζεις.
Πάτα σκανδάλη,
μη δειλιάζεις.
Στο δολοφόνο
τώρα μοιάζεις.

Κίτρινο δέρμα
ζωγραφίζεις.
Φτάνεις στο τέρμα
και σφυρίζεις.
Ρίχνεις το κέρμα
και κερδίζεις.
Θεό δικό σου
διαολίζεις.

Κίτρινη σφαίρα
καρφωμένη.
Πέφτει η μέρα
ματωμένη.
Μόνο φοβέρα
τώρα μένει.
Μες στον αγέρα
κλειδωμένη.

Κλείσε τα μάτια
και θυμήσου.
Αν είσαι ο θύτης,
μόνο αρνήσου.
Αν είσαι το θύμα,
τρέξε, κρύψου.
Γυμνή αλήθεια,
βρες και ντύσου.

Έλενα Πίνη

Συνάντηση της ποίησης της Έλενας Πίνη με τη ζωγραφική της Μαριας Στάθη

ΜΠΡΟΣ ΣΤΙΣ ΡΑΓΕΣ

Δειλή μπρος στις ράγες να βλέπω
το τρένο που σε παίρνει μακριά.
Κι εγώ δεν ξέρω αν φεύγω ή αν μένω,
μα ξέρω πως ο χρόνος κυλά.

Ψυχή πληγωμένη ρωτάει
αν θες να την πάρεις μαζί.
Κορμί μοναχά κουβαλάει
τον πόνο που φέρνει η σιωπή.

Βαλίτσα στο χέρι κρατάω,
τα πόδια κολλημένα στη γη.
Ποιος είμαι και ποιον αγαπάω,
ρωτάω κι απαντάει μια σιγή.

Φιλί τελευταίο θα δώσω
κι αμέσως θα κρυφτώ στη γωνιά.
Από άγνωστου χέρι θα κλέψω
τσιγάρο για να κάνω ρουφηξιά.

Έλενα Πίνη

Έργο της Μαρίας Στάθη