ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ της Έλενας Πίνη

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ
Κι όσο μιλούσες,
εγώ αποχαιρετούσα τα όνειρα
σαν χελιδόνια.
Μια πλατεία και
στη μέση εμείς.
Σαν αγάλματα τα σώματά μας.
Λέξεις μισές
φοβισμένες,
μη με πληγώσουν.
Κρύβονται πίσω
από τα γκρίζα σύννεφα τ’ ουρανού.
Κι όσο μιλούσα,
εσύ αποχαιρετούσες εμένα
με δάκρυα στεγνά.
Βρεγμένες συνειδήσεις
απ’ την ανοιξιάτικη μπόρα.
Μια ομπρέλα κι
από κάτω εμείς.
Αλυσοδεμένα τα πόδια μας.
Σκέψεις ανείπωτες
γερασμένες,
με το χρόνο παλεύουν.
Κλειδώνονται μες
στα μουχλιασμένα συρτάρια του νου.
Κι όσο μιλούσαμε,
ο ένας αποχαιρετούσε τον άλλον
σιωπηλά, αντικριστά.
Πληγωμένα σ’ αγαπώ
και μια ηχώ τα πρέπει.
Μια θάλασσα και
μες στα κύματα εμείς.
Ναυαγισμένα τα σκαριά μας.
Ταξίδια αχαρτογράφητα
ματαιωμένα,
έναν φάρο ακόμη γυρεύουν.
Αναζητώντας τον σωσμό
απ’ τα παγωμένα νερά του ωκεανού.
Έλενα Πίνη

ΤΟ ΑΛΑΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

ΤΟ ΑΛΑΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Στην αλυκή των παιδικών
μου χρόνων,
άλλοτε βούταγα
στο θαλασσινό νερό για να ξεδιψάσω
απ’ την επιθυμία της ανακάλυψης, και
άλλοτε βούταγα
για να γιατρέψω τις ανοιχτές
πληγές της κατάκτησης,
που μοιάζανε
τρόπαια στο κορμί.

Στην αλυκή των νεανικών
μου χρόνων,
άλλοτε ζήταγα
χαρά στη συντροφιά γνώριμων ή αγνώστων
προσώπων, για να θυμάμαι ότι ζω, και
άλλοτε ζήταγα
χαρά στη μοναξιά των γνώριμων τοίχων
του εφηβικού μου δωματίου
που σε κορνίζες
έκλεινα τη ζωή.

Στην αλυκή των τελευταίων
μου χρόνων,
πλέον αναζητώ
ψήγματα εναπομείναντα από
το άλας της ψυχής,
που κρύφτηκαν πίσω από
ανείπωτες λέξεις και
ματαιωμένες πράξεις,
προτού φτάσει στο τερματισμό
αυτή εδώ η περιπλάνηση.

Έλενα Πίνη

 

ΖΩΗ ΣΑΝ ΘΑΛΑΣΣΑ της Έλενας Πίνη

ΖΩΗ ΣΑΝ ΘΑΛΑΣΣΑ

 

Μια ηρεμεί και μια στενάζει,
μια σου γελά και μια σπαράζει.
Δάκρυα μπλε τα κύματά μου
δένουν γερά τα θύματά μου.
Στέκω μονάχη και παλεύω,
αχ Οδυσσέα, σε γυρεύω.

 

Μια ηρεμεί και μια δικάζει,
μια σιωπά και μια κραυγάζει.
Γράμματα μπλε στα δίστιχά μου
λένε, πονούν τα εσώψυχά μου.
Θέλω το μύθο σου να πλέξω,
τους Λωτοφάγους να εμπαίξω.

 

Μια ηρεμεί και μια ρημάζει,
μια σου ξεσπά και μια διστάζει.
Κοχύλι μπλε στην αγκαλιά μου,
ξεβράσου στην ακρογιαλιά μου.
Έχω τον φάρο αναμμένο,
αχ Οδυσσέα, περιμένω.

 

Έλενα Πίνη

 

Η ποίηση της Έλενας Πίνη συναντάει τη ζωγραφική του Κώστα Μπιθικούκη

 

                                                     ΕΡΗΜΟ ΛΙΜΑΝΙ

 

Έρημο λιμάνι από καιρό,

βάρκα καμιά δεν το ζυγώνει.

Μάθανε λέει πως σ’ αυτό,

χαρά κανείς δεν ανταμώνει.

 

Έρημο λιμάνι θολερό,

δίχως ψαράδες στην προβλήτα.

Φύγανε για άγνωστο γιαλό,

γιατί δεν άντεχαν την ήττα.

 

Έρημο λιμάνι βροχερό,

άγκυρα ήλιος δε σου ρίχνει.

Κρύφτηκε πίσω απ’ το βουνό,

γιατί φοβήθηκε το δίχτυ.

 

Και πως ζητάς εσύ,

αυτά να τα ξεχάσεις

και το κορμί σου

στα νερά μου να το χάσεις.

 

Και πως ριγώ εγώ,

αυτό να το κρατήσω

και με το ρούχο

της σαγήνης να το ντύσω.

 

Έλενα Πίνη

 

Έργο του Κώστα Μπιθικούκη

 

 

Η Έλενα Πίνη συνομιλεί με τον Σπύρο Τσακνιά

ΣΠΥΡΟΣ ΤΣΑΚΝΙΑΣ
(1929-1999)

ΦΩΝΕΣ

Μιλώ συχνά για τις ρωγμές των λέξεων.
Για τη φτερούγα του πουλιού που σκιάζει
το μισό μου πρόσωπο. Για τις φωνές
που πέφτουνε τη νύχτα
μαζί με τη βροχή.
Λένε πως τέλειωσε η αιματοχυσία
όμως ο έρωτας
είναι μια δύσκολη υπόθεση.
Με τέτοιες συνθήκες
καλύτερα να θάβεις το πουλί
και να βαλσαμώνεις τη σκιά του.

(περισσότερα…)

ΨΙΘΥΡΙΣΕ ΤΟ Σ’ ΑΓΑΠΩ

ΨΙΘΥΡΙΣΕ ΤΟ Σ’ ΑΓΑΠΩ

Ψιθύρισε
το σ’ αγαπώ.
Μη φοβάσαι. Δεν θα χαθεί.

Θα τρυπώσει από τις γρίλιες
να φωτίσει το σκοτεινό
δωμάτιο.
Θα πλαγιάσει
στην παγωμένη πλευρά του
κρεβατιού
να την ζεστάνει.
Και θα σε περιμένει
να επιστρέψεις από τη
δουλειά.

Είναι αργά.
Επιστρέφεις μόνος.

Σέρνεις τα βήματά σου
μέχρι το δωμάτιο
φυλακή.
Αντικρίζεις μια λάμψη
κάτω απ’ το τσαλακωμένο
σεντόνι
να τρεμοσβήνει.
Ακούς έναν ψίθυρο
να σε καλεί και
ξάφνου σου
φανερώνεται.

Ψιθύρισε το
σ’ αγαπώ.
Μη φοβάσαι αν χαθεί.

Θα σκεπάσει τρυφερά
με αργές κινήσεις
τους φόβους σου.
Θα νανουρίσει
τραγουδιστά στην
πληγωμένη σου ψυχή
για να την ξεκουράσει.
Και θα καθίσει
πλάι σου μέχρι
ν’ αποκοιμηθείς βαθιά.

Είναι πρωί.
Πρέπει να φύγει.

Χαϊδεύει τα μαλλιά σου
μέχρι να μείνει στο δέρμα
τ’ άρωμά τους.
Αφήνει το παραθυρόφυλλο
ανοιχτό,
Άνοιξη το δωμάτιο
να πλημμυρίσει.
Ακουμπάει ένα φιλί
στα ξεραμένα χείλη
κι αυτά μεμιάς
ανθίζουν.

Ψιθύρισε
το σ’ αγαπώ.
Μη φοβάσαι. Θ’ ανθίζει αιώνια.

Έλενα Πίνη