ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ

«Υπάρχει ποίηση στη μουσική και μουσική στην ποίηση.Ομως ο ήχος της λέξης είναι ένας.Ομως ο ήχος είναι τόσο μία, όσο και πολλές λέξεις».Η Ποίηση χρειάζεται την Μουσική και το αντίθετο, σαν δυο έννοιες που αλληλοσυμπληρώνονται και αλληλοεξαρτονται.
Η Ποίηση, ως εκφορά λόγου, αναδεικνύεται με την απαγγελία, όπως και η μουσική με το άκουσμα της μελωδίας. Κατά την μελοποίηση ενός ποιήματος , μουσικός και ποιητής συνεργάζονται αρμονικά και εποικοδομητικά για ένα καλό αποτέλεσμα. Τόσο η Μουσική όσο και η Ποίηση χαρακτηρίζονται από έναν «ρυθμό» που οδηγεί το δημιούργημα στην παραγωγική του συγκρότηση ακολουθώντας πέρα από την έμπνευση του δημιουργού και κάποιες καθορισμένες νόρμες. Ο Λόγος είναι η μεταφορική γλώσσα των Ήχων, που παρά τις εννοιολογικές κυριολεξιες, τις απλουστευσεις και τις ερμηνευτικές χαλιναγωγήσεις, επιθυμεί να αποσαφηνίσει με ρυθμολογικη συνέπεια την λιτότητα και την αυθεντικότητα μιας μουσικής. Πρόκειται δηλαδή για την αναπόφευκτη συνάντηση του συνειδητού (Λόγος) με το υποσυνείδητο (Ήχος). Δεν υπάρχει δογματισμός στην απόπειρα μελοποιησης ενός ποιήματος, όπως ακριβώς δεν υπάρχει οριοθέτηση στην έμπνευση. Αλλά, εκ του αποτελέσματος, καταδεικνύεται η ικανότητα τόσο του μουσικού όσο και του ποιητή να αναδείξει και να προβάλλει ανάλογα κάθε νέο δημιούργημα, αποτυπώνοντας στη μνήμη μας στίχους και μουσικές που λες και γράφτηκαν ταυτόχρονα. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι οι μελοποιήσεις ποιημάτων προγενέστερων ποιητών (Σολωμός, Σεφέρης, Καββαδίας,Ελύτης, Ρίτσος, Γκάτσος,Βάρναλης) από εκλεκτούς συνθέτες (Μάντζαρος, Χατζηδάκης, Θεοδωράκης, Μικρούτσικος) που είναι άρρηκτα συνδεδεμένες και μοιάζουν με ενιαίο έργο.
Η Ποίηση, φιλοξενεί, καθοδηγεί και εμπνέει την Μουσική αν η δεύτερη την προσεγγίζει με την ανάλογη αβρότητα και τρυφερότητα, προσπαθώντας να αφουγκραστει την δόνηση της ποιητικής γραφής που ξεδιπλώνεται στα «μάτια της ψυχής» προσηλωμένης στους «αιώνες των αιώνων».


«Ξέχειλη από σιωπή η απέραντη αίθουσα.
Και το πιάνο ήταν η μεγάλη, άγια Τράπεζα
όπου πάνω της, τα χέρια ενός άντρα, λιγνά κι ασυγκράτητα
κόβαν και μοιράζαν γύρω
τον άρτο της αιωνιότητας”
Τάσος Λειβαδίτης, «Μουσική»

Νυχτερινή Περίπολος. Rembrandt Van Rijn (1642)

Νυχτερινή Περίπολος. Rembrandt Van Rijn (1642)


Το 1638 ολοκληρώθηκε το νέο κτήριο του Δημοτικού Μεγάρου Κλοβενίρσντουλεν (Cloveniersdoelen ),έδρας της Πολιτοφυλακής του Άμστερνταμ. Έξι καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων ο Ρέμπραντ φαν Ράιν , κλήθηκαν να φιλοτεχνήσουν έξι πίνακες με θέμα την απεικόνιση ομάδων της πολιτοφυλακής , που θα κοσμούσαν τη μεγάλη αίθουσα υποδοχής του πρώτου ορόφου. Το 1642, ο Ρέμπραντ παρέδωσε το επιβλητικότερο και ίσως διασημότερο έργο του, γνωστό από τις αρχές του 19ου αι. και εφεξής, ως Νυχτερινή Περίπολος. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ρόλος της Πολιτοφυλακής αναδεικνυόταν καίριος για την προάσπιση της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας της Δημοκρατίας (της συνένωσης των προτεσταντικών βόρειων επαρχιών των Κάτω Χωρών οι οποίες, υπό τον Γουλιέλμο της Οράγγης, αποσχίστηκαν το 1588 από την Ισπανική Αυτοκρατορία και ίδρυσαν μια νέα Δημοκρατία, της οποίας η ανεξαρτησία αναγνωρίστηκε από την Ισπανία το 1648, με την υπογραφή της Συνθήκης του Μίνστερ), με αποτέλεσμα τα μέλη της να κατέχουν αξιοσέβαστη θέση στην κοινότητα.
Η πλειοψηφία των προσώπων που απεικονίζονται προέρχονταν από τη συνοικία των υφασματεμπόρων του Άμστερνταμ. Επικεφαλής των μελών της πολιτοφυλακής εμφανίζονται ο Λοχαγός Φράνσις Μπάνινγκ Κοκ και ο Υπολοχαγός Βίλεμ Βαν Ρέιτενμπερχ, ενώ ο πίνακας πληρώθηκε από 16 από τους εικονιζόμενους, που χρεώθηκαν ανάλογα με τη θέση τους στον ζωγραφικό χώρο. Στο λεύκωμα του Κοκ, «Άρχοντα του Πούρμερλαντ και του Ίλπενταμ», υπάρχει ένα «αντίγραφο» του πίνακα με το εξής σημείωμα «Σχέδιο του πίνακα στη μεγάλη αίθουσα του (Cloveniersdoelen) έδρα της Πολιτοφυλακής, όπου ο νεαρός άρχων του Πούρμερλαντ, ως Λοχαγός, δίνει εντολή στον Υπολοχαγό του, τον άρχοντα του Vlaerdingen, να ετοιμάσει το λόχο του για περιπολία». Ο Ρέμπραντ μετά τη διαμαρτυρία ορισμένων από τα εικονιζόμενα πρόσωπα, προσέθεσε μια οβάλ πλάκα με τον κατάλογο των ονομάτων τους και την τοποθέτησε στη δεξιά γωνία της αψιδωτής στοάς, αν και πιθανολογείται ότι η λίστα των παραγγελιοδοτών αποτέλεσε μεταγενέστερη προσθήκη έτερου δημιουργού.
Ο Ρέμπραντ δίνει περισσότερη έμφαση στην απόδοση του συνόλου και της συλλογικής δράσης, στη διαχείριση των λεπτομερειών, που ενίοτε προσλαμβάνουν συμβολικές διαστάσεις, στην εύγλωττη έκφραση των προσώπων, στη λακωνικότητα της χειρονομίας, που όμως δεν περιορίζει την ευρεία γκάμα της κίνησης και τη σύλληψη του «στιγμιαίου», Στον πίνακα παρατηρείται μια φωτογραφική σχεδόν απεικόνιση της δράσης, όπως τη συλλαμβάνει το μάτι το καλλιτέχνη εκείνη τη δεδομένη στιγμή, η οποία εξαίρεται τόσο από την εναλλαγή γρήγορων (π.χ. το αγόρι που τρέχει, ή το ταχύ βήμα του λοχαγού και του υπολοχαγού) και των αργών κινήσεων των ομιλητών ή των πιο στατικών μορφών του σημαιοφόρου και των άλλων σχολιαστών των δρωμένων, όσο και από τη χρήση του φωτισμού, που χαρακτηρίζεται για την αντιθετική διαδοχή φωτεινών και σκοτεινών σημείων, την υποτονικότητά του και την επιλεκτική ανάδειξη φιγούρων. Το έργο φιλοτεχνήθηκε στο στυλ του tenebrism, όρου που στην ιταλική γλώσσα μεταφέρει το σκοτεινό κλίμα του μυστηρίου επιτείνοντας την απόδοση του δραματικού στοιχείου, χαρακτηριστικού γνωρίσματος των καλλιτεχνικών διατυπώσεων της περιόδου του Baroque. Στην επίτευξη αυτού του στυλ, συνετέλεσε η αξιοποίηση της τεχνικής του κιαροσκούρο (chiaroscuro), την οποία εισήγαγε και καθιέρωσε ο Michelangelo Merisi Da Caravaggio, ενώ στη «Νυχτερινή Περίπολο» ο Rembrandt επιλέγει να φωτίσει περισσότερο δύο μορφές, τον υπολοχαγό και τη γυναικεία, σχεδόν υπερβατική μορφή που μοιάζει να ακροβατεί ανάμεσα στους δύο κόσμους και αποτελεί τη μασκώτ της ομάδας, αφού από τη ζώνη της κρέμεται ένας κόκορας, έμβλημα της συσσωμάτωσης αλλά και σύμβολο της ήττας των εχθρών. Για την επίτευξη του βάθους, ο καλλιτέχνης αποδίδει με μεγαλύτερη λεπτομέρεια και σαφήνεια τις δύο κεντρικές και προεξέχουσες μορφές του Μπάνινγκ Κοκ και του Λοχαγού του και χαλαρώνει και απαλύνει την πινελιά του καθώς προχωρά προς το βάθος της σύνθεσης, μια τεχνική, η οποία σύμφωνα με τους ιστορικούς της Τέχνης προσομοιάζει με το φωτογραφικό “depth of field”, δηλαδή ένα οπτικό φαινόμενο που κάνει τα πρόσωπα/αντικείμενα στα οποία εστιάζει ο καλλιτέχνης να αναδύονται μέσα από το βάθος, με σκοπό να οικοδομήσει τη σύνθεση γύρω από τις δύο κεντρικές μορφές. Στις τρεις αμέσως επόμενες οπλισμένες φιγούρες είναι εμφανής η επίδραση της αναπαράστασης των κύριων πράξεων που συνδέονται με το Arquebus, το πρωταρχικό όπλο της εν λόγω συντεχνίας, δηλαδή το γέμισμα του όπλου, τον πυροβολισμό και το καθάρισμα του όπλου. Οι στάσεις που αποτυπώνονται στον πίνακα του Rembrandt είναι σχεδόν ίδιες με τις γκραβούρες ενός δημοφιλούς εγχειριδίου του 17ου αι. σχετικού με την χρήση των όπλων, με τίτλο «Η χρήση των όπλων», στο οποίο επίσης συναντάμε τον κόκορα που κρέμεται από το φουστάνι του ξανθού κοριτσιού.

Η δομή της ζωγραφικής επιφάνειας είναι «ανοιχτή», ενώ οι πυκνές, τεμνόμενες ευθείες, οι κάθετες, διαγώνιες και οριζόντιες γραμμές πολλαπλών ,διαφορετικών κατευθύνσεων, ακόμη και οι αόρατες στον θεατή γραμμές, οι προεκτάσεις των αποδιδόμενων γραμμών, αλλά και η ύπαρξη ορθογώνιων, ελλειψοειδών τόξων και σπειροειδών φορμών, αν και δεν καλύπτουν ολόκληρο το χώρο, υποδεικνύουν ότι αρχικός στόχος του καλλιτέχνη ήταν η δημιουργία μιας σύνθεσης βασισμένης στη γεωμετρικότητα, ένα σχέδιο που δεν υλοποιήθηκε. Αυτό που πέτυχε ο Rembrandt ήταν ο συγκερασμός των οικείων του μεθόδων και τεχνοτροπικών χαρακτηριστικών, της σύζευξης του φωτός και του σκότους, του χάους και της ενότητας, του έθνους και του ατόμου σε συνεχές και ενοποιημένο σύνολο φρενήρους κίνησης με αποτέλεσμα την απεικόνιση μιας ζωντανής ιστορικής πηγής για την πορεία και την ταυτότητα της Ολλανδίας.
Πόσο αναγκαία όμως θα ήταν η συγκρότηση τοπικών πολιτοφυλακών στο πλαίσιο του σύγχρονου διεθνούς περιβάλλοντος; Στην Ολλανδία του 17ου αι.,η διαμόρφωση τέτοιων ομάδων στρατιωτικού τύπου από τα μέλη των εγχώριων ελίτ αποσκοπούσε στη διασφάλιση του ειρηνικού βίου της Πολιτείας και συγχρόνως στην καταστολή των παραβατικών συμπεριφορών που εκδηλώνονταν στην κοινότητα. Ενίοτε οι συσσωματώσεις αυτές μετείχαν σε εορταστικές εκδηλώσεις της Πολιτείας καθώς συμβόλιζαν το απαύγασμα της δύναμης και της αίγλης της. Από την άλλη πλευρά, το παγκόσμιο σκηνικό του 21ου χαρακτηρίζεται από (ψυχρο)πολεμικές συγκρούσεις των αντιπάλων οικονομικών κολοσσών, νέους ιούς ,απειλητικούς για τη ζωή και την υλική ευμάρεια των πολιτών, των οποίων η επιδημική εξάπλωση εισάγει και καθιερώνει νέες μορφές εργασίας που πλήττουν τα εισοδήματα της μικρομεσαίας τάξης και των αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων, ενώ η αθρόα μετακίνηση πληθυσμών έχει ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη φοβικών συνδρόμων, τη δημογραφική αλλοίωση των χωρών υποδοχής και το ξέσπασμα βίας. Ως εκ τούτου, ο άνθρωπος ζει σε ένα αβέβαιο, διαρκώς ευμετάβλητο και εν τέλει δυσμενές περιβάλλον για τη βιολογική του επιβίωση και την οικονομική του σταθερότητα, αλλά και τη διαφύλαξη της σωματικής του ακεραιότητας, καθώς, υπό τέτοιες συνθήκες, δεν αποκλείεται ένα πιθανό ξέσπασμα μαζικών κινημάτων σαν αυτό που εκδηλώθηκε στις Η.Π.Α πριν από λίγες μέρες με αφορμή τη δολοφονία του Αφροαμερικάνου George Floyd. Σε ένα ίσως όχι και τόσο ακραίο σενάριο, η εκτόξευση των ποσοστών ανεργίας και συνεπώς της φτωχοποίησης ευρύτερων πληθυσμιακών ομάδων, θα μπορούσε δυνητικά να οδηγήσει σε ένα κυκεώνα εγκληματικών ενεργειών, εν ψυχρώ δολοφονιών και βανδαλισμών. Είναι δυνατόν λοιπόν η συσπείρωση κατοίκων σε κάθε Δήμο/Κοινότητα να συμβάλλει στη διατήρηση των ισορροπιών, όπως η πολιτοφυλακή του Μπάνινγκ Κοκ στην Ολλανδία μερικούς αιώνες νωρίτερα; Η απάντηση είναι δύσκολο να δοθεί. Η σύσταση τέτοιων συσσωματώσεων ενέχει εγγενείς δυσκολίες, αρχής γενομένης από την επιλογή της ηγεσίας και των μελών που θα απαρτίζουν την εκάστοτε πολιτοφυλακή. Θα αποτελείται αποκλειστικά από επιφανή άτομα του κοινωνικού ιστού αποκλείοντας τους οικονομικά αδύναμους; Η εκτεταμμένη οπλοχρησία θα ενδυναμώσει συγκεκριμένες ομάδες διχάζοντας το κοινωνικό σώμα και θα οδηγήσει σε περαιτέρω αύξηση των περιστατικών βίας αντί να την περιορίσει; Τα άτομα που θα συγκεντρώσουν τέτοιου είδους δύναμη θα μπουν στον πειρασμό να πλουτίσουν με την ίδρυση εγκληματικών ομάδων(π.χ εμπόριο ναρκωτικών ουσιών) και να συγκαλύψουν τις πράξεις τους; Τέλος, μια ενδεχόμενη ένοπλη επανάσταση των επί μέρους πολιτοφυλακών δεν αποκλείεται να καταλύσει τα Δημοκρατικά Πολιτεύματα και να οδηγήσει στην εγκαθίδρυση δικτατορικών καθεστώτων. Συμπερασματικά, όσο κι αν κρίνεται επιτακτική η ανάγκη προάσπισης της σωματικής ακεραιότητας των πολιτών, το έργο αυτό θα πρέπει να αναλάβει το Κράτος, η Δικαστική εξουσία και οι Αστυνομικές Δυνάμεις που όμως θα πρέπει να αναλογισθούν το ρόλο και την ευθύνη τους και να διαφυλάξουν με σύνεση και σοβαρότητα την τάξη και την εύρυθμη λειτουργία του κοινωνικού σώματος, λαμβάνοντας μέτρα προς την ενίσχυση των οικονομικά ασθενέστερων πολιτών και της επιχειρηματικότητας, της άμβλυνσης των κοινωνικών αντιθέσεων και της δημιουργίας κλίματος αλληλεγγύης και ομόνοιας, προκειμένου να αποτραπεί η οικονομική και ηθική κατάρρευση του κοινωνικού σώματος και το χάος που αυτές συνεπάγονται.
Χριστιάνα Οικονόμου. Πτυχιούχος του Τμήματος Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης του ΕΚΠΑ. Κάτοχος MPhil στις Θεατρικές Σπουδές.

Μαίρη Σουρλή «Το λογοτεχνικό πορτρέτο μιας υπέροχης γυναίκας»

Σήμερα, μας τιμά με την παρουσία της, μια γυναίκα που εμφανίζεται στον χώρο της λογοτεχνίας περισσότερο από 10 χρόνια. Είμαι σίγουρη πως θα είχε ξεκινήσει πρωτύτερα αφού ο στοχασμός της , η συγγραφική της πρόθεση, συνδέεται με τον βιωματικό της πυρήνα. Πεζογραφήματα, ποιήματα με πλούσια θεματολογία , φιλοσοφικές , υπαρξιακές αναζητήσεις/θεωρήσεις , συνεργασίες με τον έντυπο τύπο, αλλά και τιμητικές διακρίσεις, συνθέτουν το λογοτεχνικό της πορτρέτο. Μπροστά, πλάι και πίσω από τα έργα της ξεπηδά μια υπέροχη γυναίκα με ήθος, αυτογνωσία αλλά και με καθημερινή δραστηριότητα στους ρόλους της ζωής, της οικογένειας , της πίστης  στον Θεό, μια μεγάλη αγάπη για την πατρίδα ! Παρά τα χρόνια που στερήθηκε την γενέτειρα της , όταν μετά τις σπουδές της ταξίδεψε και παρέμεινε  στην Αυστραλία , ποτέ δεν ξέχασε το αγαπημένο της χωριό, το Βαμβακού της Λακωνίας. Σήμερα κατοικεί μόνιμα στο Κιάτο Κορινθίας, κι από εκεί αντλεί ακόμα περισσότερη έμπνευση , αφού έχει πλήθος ανέκδοτων έργων ,  δημιουργώντας τους δικούς της  κόσμους…

Τα ποιήματα της γλαφυρά με  λυρισμό ισχυρό, έντονα στοιχεία της ψυχικής φόρτισης, δυνατά συναισθήματα, τα οποία μεταφέρονται στον αναγνώστη μεταρσιώνοντάς τον σε σφαίρες ιδεαλιστικές. Με αμεσότητα διεισδύουν στην εσωτερική δίψα του  , τον γαληνεύουν, τον καθοδηγούν στα όμορφα και ανθηρά μονοπάτια της ποιήτριας.

Αγάθη Ρεβύθη

Λίγα λόγια γνωριμίας από την λογοτέχνη

Η Μαίρη Σουρλή γεννήθηκε στο γραφικό χωριό Βαμβακού της Λακωνίας. Μετά τις σπουδές της και τα χρόνια παραμονής της στο Σύδνεϋ  της Αυστραλίας , κατοικεί μόνιμα πια στο Κιάτο Κορινθίας.

Έχει εκδώσει τα πεζά:

«Το παιδί που νοστάλγησα» Αυτοβιογραφικό ( Κιάτο, 2010 )
«Ο περιπλανώμενος νους ανιχνεύει το νόημα της ζωής»

      Φιλοσοφικές θεωρήσεις  ( Κιάτο, 2014 )

«Περπατώντας την ελληνική ψυχή με αφορμή την κρίση»

      Διηγήματα-Στοχασμοί    ( Κιάτο, 2015 )

«Το εσωτερικό μας μάτι»  Φιλοσοφικές θεωρήσεις ( Αθήνα,  2019 )

  Ποιητικές συλλογές:

«Μονοπάτια αφύπνισης»- Κιάτο, 2011

«Καθρεφτίζοντας την ψυχή»- Βαμβακού, 2013

«Ρίγη προσμονής»- Κιάτο,  2016

«Φτερά στον ορίζοντα»- Κιάτο,  2017

«Μέθη του Έρωτα» – Αθήνα,  2018

«Αναζητώντας τον Εαυτό μου»- Αθήνα,  2018


Είναι μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Εταιρείας Κορίνθιων Συγγραφέων,  κι άλλων λογοτεχνικών και πολιτιστικών συλλόγων.

Της έχει απονεμηθεί τιμητική διάκριση για την Προσφορά της στον Πολιτισμό και τη Λογοτεχνία από τον όμιλο για την UNESCO Πειραιώς και Νήσων.

Συνεργάζεται με το περιοδικό «ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ»

και το Σύλλογο «ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ Γ. ΔΡΟΣΙΝΗ »

Έχει ακόμη στην κατοχή της, πολυποίκιλο ανέκδοτο λογοτεχνικό υλικό.

Το αγαπημένο της μότο είναι: Aντιστεκόμαστε, χαμογελάμε! 
Το χαμόγελο και η θέλησή μας για ζωή είναι η δύναμή μας.
Μην ξεχνάμε τις αισθήσεις μας, ν’ ακούμε,

να βλέπουμε, να μυρίζουμε, να γευόμαστε, ν’ ακουμπάμε…

Ευγνωμονεί τον Πανάγαθο που μπορεί να αντικρίζει κάθε μέρα τη γιορτινή ματιά του ήλιου!

Λατρεύει τη ζωή, τη φύση, το πορτοκαλί της ζωντάνιας και της έκπληξης κι όσους την κρατούν χαμογελαστή.

Ονειρεύεται έναν αλλαγμένο κόσμο. Αν δεν της αρέσει αυτό που την περιβάλλει, δημιουργεί το δικό της κόσμο.

Νιώθει πως δοκίμασε να φυτέψει ακόμη ένα δέντρο και πως υπάρχουν ακόμη χιλιάδες ανείπωτα λόγια, που σχηματίζουν την τέχνη της ζωής!

Απόσπασμα από το κεφάλαιο: «Το όραμα της προσδοκίας»
απ’ το δέκατο κατά σειρά βιβλίο της:
«Το εσωτερικό μας μάτι»

Ερχόμαστε αντιμέτωποι με τη δύναμη της προσπάθειάς μας και την αγωνία της επίδρασης, που δε δέχεται τα πνιγηρά όρια που θέτουν η κοινωνία, η μοίρα και η εποχή.

Στην όποια εξαθλίωση όλα γυρεύουν ψυχή!
Δεν μπορεί να χαθεί το πνεύμα του τόπου μας.
Η κοινωνική συνοχή και κοινωνική υγεία είναι ο βασικός παράγοντας ανάπτυξης. Αναζητάμε νέους τρόπους να καλύψουν
τα μέτρα της αγωνίας μας και την αυριανή μας ελπίδα.
Χρειάζεται να σκεφτούμε πως θα δίναμε αξία στο χρόνο που χάσαμε και τον θέλουμε πίσω. (Όμως δε γίνεται).

Το όραμα έχει αξία!  “Όλα εναλλάσσονται, όπου όλα βρίσκονται σε εκκρεμότητα, στον αέρα, όπου οι καταστάσεις είναι σε απρόβλεπτη δυναμική και μας ξαφνιάζουν”.
Χρειαζόμαστε οι καινούργιες μας μέρες κι ώρες να έχουν βήματα αλλιώτικα. Να μας χαμογελά και να μας χαιρετά η απλότητα.
Ν’ αφήνουμε να μας παρασέρνουν ωραίες ατμόσφαιρες, η μεταδοτική χαρά της επικοινωνίας κι όχι η κατήφεια και μελαγχολία!
Να περνάει ο δρόμος απ’ τη γέννηση ελπίδων και προσδοκιών.

Αναρωτιόμαστε ποιες και πόσες θα είναι οι αντοχές μας.
Τι πιο ενθαρρυντικό απ’ την ελευθερία που τραγουδάει την ελπίδα;
“Αντέχεις πρώτα τη βροχή, για να δεις το ουράνιο τόξο”.
Το ουράνιο τόξο της κοινωνικής ανανέωσης θα μας οδηγήσει στο πολύχρωμο αισιόδοξο ανοιχτό δρόμο!

Αρκεί να διατηρήσουμε τις αναγκαίες μας ισορροπίες. Μετατρέπουμε το καλειδοσκόπιο των προσωπικών μας χρωματισμών συνταιριάζοντας το βηματισμό του αγώνα μας. Καλλιεργούμε όσα μας ενώνουν, κρατώντας το πηδάλιο της πίστης για το μέλλον.
Στη φύση των πραγμάτων είναι να υπερισχύει το κυρίαρχο και σε κάθε άτομο είναι να περνά απ’ τη μια φάση στην άλλη· μέσα απ’ το άθροισμα των αντιφάσεών του.

Σ’ ένα διάγραμμα ισορροπίας όλοι έχουμε μέσα μας έναν
κόσμο που κοιτάει προς τα επάνω κι άλλον έναν που προσπαθεί να μας κρατήσει χαμηλά και να εξιχνιάσει την αλήθεια.

«Ό,τι δεν υποκύπτει στη λογική και τη συνείδηση είναι φρόνιμο. Ό,τι υποκύπτει στην ψυχή είναι επανάσταση».

Οι επιθυμίες μας οδηγούν στην προσπάθεια για πρόοδο.
Θ’ ανθίσει στην ψυχή μας η επαναστατική αυταπάρνηση.
Βήμα-βήμα θα δυναμώσουμε, θα λυτρωθούμε.
Θα ελευθερωθούμε απ’ το φθαρμένο.

Οι προσδοκίες μας θ’ ανθίσουν σε κήπους αναδημιουργικούς. Θα μας γεμίσουν απ’ το θρίαμβο της σιγουριάς.
Θα μας φτάσουν σε νέους ορίζοντες…

Η ΕΛΠΙΔΑ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ

Ο νοσταλγικός άνεμος μιλά βαθιά
για το ίδιο δάκρυ πόνου,
παράπονο και καημό του κόσμου
σ’ ότι τον ορίζει αόρατα.
Στέλνει επιβεβαίωσης φιλιά.
Ας ακούσουμε την ανάσα της αυγής,
χαϊδεύοντας την απαλά.
Μες στην άνοιξη της ψυχής
ταξιδεύουμε λεύτερα
στο δρόμο της αξόδευτης αγάπης.
Ονειρευόμαστε αγγίγματα.
Μ’ ανανεωμένη τη γλυκιά ελπίδα
χιλιάδες βήματα
θα ξαναγίνουν σε κάθε μας βήμα.
Ανθίζει μυστική προσευχή.
Ο χρόνος θα νικήσει την οδύνη.
Θα βρούμε το χαμένο μας ουρανό.
Ολόγιομα φεγγάρια
και ήλιοι λαμπροί
μας βλέπουν και χαμογελούν,
δίνοντας ραντεβού
στο φως της χαράς,
που θα φωτίσει το μάκρος ζωής!

Για το FiloxeniArt
Agathi Revithi

Δημήτρης Φιλελές «Ο λογοτέχνης & δάσκαλος, αντλεί έμπνευση, αποδίδει σοφία απ’ την ίδια πηγή»

Σήμερα γνωρίζουμε, έναν  λειτουργό, δάσκαλο της Πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, έναν λογοτέχνη που γεφυρώνει τον κορυφαίο ρόλο της πρώτης γνώσης των παιδιών, με αυτόν του ποιητικού …Ο λόγος για τονΔημήτρη Φιλελέ.

Από καιρού εις καιρόν, οι ρόλοι γύρω από την γνώση και την μετάδοση της, άλλαξαν. Η ταχύτητα και ο τρόπος της εξέλιξης, έφεραν νέες παραμέτρους, ως προς την προσέγγιση και το ποθούμενο.

Ο Δημήτρης Φιλελές, διδάσκει με όλη την σημασία του ρήματος «Διδαχή», με όλα εκείνα τα εφόδια που διαθέτει απευθυνόμενος όχι μόνο σε παιδιά αλλά σε κάθε αναγνώστη, σε κάθε ακροατή που στερείται της όρασης.

Σημαντικό αναζήτησης των παραπάνω είναι η καλύτερη νόηση μέσα από εσωτερικά ευρήματα… όλα εκείνα που ο Δημήτρης Φιλελές, έχει καταφέρει να μεταδώσει και να επηρεάσει σε ομάδες ανθρώπων που το έχουν πραγματικά ανάγκη. Η έκφραση που συνιστά την διεργασία ενδοσκόπησης,  λειτουργεί άμεσα ή  έμμεσα και επιτυγχάνει την στόχευση διαδραστικά.

«Εχθίστη δε οδύνη εστί των εν ανθρώποισι αύτη, πολλά φρονέοντα μηδενός κρατέειν»

Από όλες τις στεναχώριες του ανθρώπου η πιο πικρή είναι να ξέρεις πολλά και να μην έχεις καμιά επιρροή.

Ηρόδοτος – Αρχαίος Έλληνας ιστοριογράφος

Τα ανέκδοτα ποιήματα που μας εμπιστεύτηκε, τιμώντας μας, αποτελούν την προσωπική ταυτότητα της  γραφής του.

Αν είχαμε διαβάσει, όλα όσα έχει γράψει, σίγουρα δεν θα  κατατάσσαμε τον γραπτό του λόγο , σε εκείνον τον γοητευτικό λογοτεχνικό χαρακτήρα, που σε ταξιδεύει  όμορφα , γαλήνια, και  ονειρεμένα… τουναντίον σε ξυπνά από τον λήθαργο , σε ταρακουνά , σε φυσά και χάνεις την βολική ισορροπία σου !

Το συνολικό και πολυσχιδές έργο του, δεν είναι τίποτα άλλο, από την  αθόρυβη, συνεπή  και σεμνή συμβολή του στην λογοτεχνία μέσω της εκπαίδευσης και αντιστρόφως.

Αγάθη Ρεβύθη

Λίγα λόγια γνωριμίας

Ο Δημήτρης Φιλελές γεννήθηκε στην Αθήνα το 1961. Σπούδασε Κοινωνικές Επιστήμες και Παιδαγωγικά. Για περισσότερες από τρεις δεκαετίες είναι εκπαιδευτικός στη δημόσια πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Ασχολείται παράλληλα με τη γραφή και τη φωτογραφία. Είναι μέλος της Π.Ε.Λ.

Στο διαδίκτυο κυκλοφορούν ελεύθερα τα βιβλία του Παιδική Θεατρική Σκηνή (2013), Ο Καραγκιόζης δήμαρχος (2013), Της γλώσσας τα καμώματα (2013), Ανθολόγιο 1940–1945 (2017). Από τις εκδόσεις Απόπειρα κυκλοφορούν οι ποιητικές του συλλογές Μυθ…ιστόρημα (2017), Θρ…ίαμβοι και απώλειες (2018) και Αντι…σώματα (2020). Ποιήματα και πεζά κείμενά του έχουν δημοσιευτεί σε πολλά συλλογικά έργα.

Πολλά ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί από διάφορους δημιουργούς.

Στο προσωπικό του blog (dimitrisfileles.blogspot.com) δημοσιεύει ποιήματα και πεζά, καθώς και ηχογραφημένα αναγνώσματα κλασικής ελληνικής πεζογραφίας και ποίησης με σκοπό την άρση του αποκλεισμού των ευπαθών κοινωνικών ομάδων από τη λογοτεχνική δημιουργία.

ΛΕΞΕΙΣ

Οι λέξεις υπάρχουν ως άβια όντα,

εκτός χώρου και χρόνου

Κυοφορούν έννοιες ακατάληπτες

που προσδοκούν την ορθή ερμηνεία.

Στοιβάζονται στις αποθήκες της μνήμης

ως δομικά υλικά,

που ευελπιστούν να ανασυρθούν

την κατάλληλη στιγμή,

για να εκφράσουν μια λογική αλληλουχία.

Είναι διάσπαρτα ξερόκλαδα,

στο κρυφό μονοπάτι του δάσους

που αφήνονται στο επιλεκτικό χέρι του συλλέκτη,

για να γίνουν σπινθηροβόλα προσανάμματα

μιας μελλοντικής παθιασμένης συζήτησης.

Είναι υπόγεια διάπυρα ρευστά

που κυλούν ορμητικά,

κάτω από αλλεπάλληλες πλάκες,

και ζητούν την ελάχιστη ρωγμή

για να ξεχυθούν ασυγκράτητα

ανάμεσα από τις σχισμές των δοντιών.

Να βρουν διέξοδο πάνω στο ρυάκι της γλώσσας

Να πάρουν σχήμα πάνω στους μυς των χειλιών

Να δέσουν σαν ώριμα φρούτα

Να απελευθερώσουν τους χυμούς τους

πάνω στο άγραφο χαρτί

Να δώσουν το στίγμα της δύναμής τους

Να επιβεβαιώσουν τη ματαιοδοξία τους

για μια περίοπτη θέση στην αιωνιότητα.

© Δημήτρης Φιλελές

Για το FiloxeniArt

Agathi Revithi

ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΆΛΛΟΝ (β’ μέρος)


Για να έρθουμε όμως στο σήμερα και τον Τζακ Κέρουακ με τα δικά του χαϊκού » λουλούδια, στραβά στοχεύουν, στον ευθύ θάνατο»
Ανακαλύπτουμε τότε ότι η σχέση του λογοτέχνη με την εποχή του τείνει να είναι βιωματική. Η φύση διαθλάται μέσα από ποικίλες οπτικές γωνίες στο λογοτεχνικό κείμενο. Ιδιαίτερα στην ποίηση, το πολλαπλό είδωλο της φύσης, εμφανίζεται να επιδρά καταλυτικά στα δρώμενα:.»…κι από το πέλαο, που πατεί χωρίς να το σουφρώνει κυπαρισσένιο αναέρια τ’ ανάστημα σηκώνει κι ανεί τσ’ αγκάλες μ’ έρωτα και με
ταπεινοσύνη κι έδειξε πάσαν ομορφιά και πάσαν καλοσύνη»
(Από τον Κρητικό του Διονυσίου Σολωμού).
Οι ποιητές της γενιάς του 1880, θα εξυμνήσουν την φύση, με τις λεπτομερείς αναφορές τους στην μαγεία και την εναλλαγή του φυσικού κόσμου, ανακηρύσσοντας την φύση «ως εκφραστή του ανέκφραστου» με τρόπο ήσυχο και λιτό, αλλά και με μια «ειδυλλιακή αφέλεια «.
Η επόμενη γενιά του 1910 με άξιους αντιπροσώπους όπως ο Άγγελος Σικελιανός, ο Κωνσταντίνος Καβάφης, ο Καρυωτάκης, ο Καζαντζάκης και ο Βάρναλης, για να αναφερθούμε στους πιο γνωστούς, ερμήνευσαν και οραματίστηκαν μία υπέρβαση κοινωνικού και πολιτικού προβληματισμού που όμως δεν ξεχνά τις αναφορές στη φύση και το περιβάλλον.
«Στο δώμα, απάνω στο βουνό, έτοιμος είν’ ο δείπνος.
Γλυκό είναι του λαδιού το φως σαν το γλυκό καρπό του,
θροφή στα μάτια, με γλαυκή
στο χάλκωμα, τη ρίζα…
(Αγγ. Σικελιανός, δείπνος)
Η φύση σαν σύμβολο της ζωής του ανθρώπου, εκφράζεται και στην ποίηση της γενιάς του 1920
«Άσε τότε το κύμα όπου θέλει να σπάζει, άσε τις ζάλες που σέρνουν τυφλά την καρδιά,
κι αν τριγύρω βογγά κι αν ψηλά συνεφιάζει, κάπου ο ήλιος σε κάποιο γιαλό θα γελά»
(Κων.Χατζοπουλος, Απλοί τρόποι).
Αμέτρητες οι αναφορές στη φύση και στις υπόλοιπες ποιητικές γενιές καθώς και στην Μεταπολεμική και την σύγχρονη.
Αλλά κάπου εδώ θα πρέπει να σας αφήσω με τα υπέροχα λόγια της εξαιρετικής μας ποιήτριας Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ
«…ο αέρας ύφασμα με τέλεια εφαρμογή, η μυρωδιά του γιασεμιού,λες κι ήταν προσωπικό μου χάρισμα
λες και με αφορούσε και μένα η ωραιότητα».

( Ηφύση έχει την πιο ωραία μνήμη).

Οι ώρες

Είναι κάτι ώρες που λυγάς
κι αποπλανιέσαι
στου άνυδρου παρελθόντος τις σιωπές.
Είναι στιγμές που πέφτεις,
μα κρατιέσαι
στη κουπαστή της θύμησης
που σάλπαρε στο χθές.
Κι άλλες φορές
τολμάς κι αναρωτιέσαι
τι έφταιξε κι ο ίσκιος σου
ξεθώριασε στις θλίψης
τις αυλές…
Α.Α. (22-8-12)

Αγγελική Αγγελοπούλου

Έρως Ιερός και Βέβηλος. Οι Δίδυμες Αφροδίτες. Tiziano

Το έργο του Tiziano  αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της νεοπλατωνικής σκέψης, καθώς συνιστά μια καλλιτεχνική διατύπωση της θεωρίας του Marsilio Fitsino για τις «Δίδυμες Αφροδίτες», Ουράνια και Πάνδημο. Στον πίνακα δεσπόζει η συμμετρική παρουσία δύο γυναικών με κυρίαρχη τη γυμνή μορφή που φέρει ένα αγγείο στο οποίο καίει ουράνιο πυρ. Στη σύνθεση η γυμνότητα λειτουργεί ως σύμβολο της περιφρόνησης των υλικών αγαθών και των εφήμερων απολαύσεων, ενώ η άλλη μορφή είναι ενδεδυμένη με ένα πολυτελές φόρεμα και κρατά ένα δοχείο με χρυσό και κοσμήματα, δηλωτικά της ματαιότητας και των εφήμερων απολαύσεων. Το φόντο του πίνακα διαιρείται σε δύο κομμάτια με κριτήρια ηθικολογικού χαρακτήρα (paysage moralisé) ανάλογα με τα ποιοτικά στοιχεία των δύο γυναικών.  Στο αριστερό φόντο διακρίνεται μια οχυρωμένη πόλη και δύο κουνέλια, εκφραστικά σύμβολα του ζωώδους έρωτα και της γονιμότητας, ενώ στη δεξιά πλευρά διαφαίνεται ένα λιτό, αγροτικό περιβάλλον όπου δεσπόζει μια Εκκλησία και ένα κοπάδι πρόβατα, εικόνα που μας παραπέμπει στα Αρκαδικά Τοπία και στην εσωτερικότητα, στην ενατένιση του θείου.   

Η γυμνή, υψιπετής γυναίκα είναι η «Ουράνια Αφροδίτη», η οποία στο φιλοσοφικό σύστημα του Marsilio Fitsino συμβολίζει την αιώνια, αμετάβλητη και ανέγγιχτη από  τη φθοροποιό επίδραση της ύλης, Ιδέα της ομορφιάς. Η έτερη μορφή, η «Πάνδημος Αφροδίτη», η ζωοδότρια δύναμη, δημιουργεί τις απτές και φθαρτές αντανακλάσεις του θείου κάλλους στο γήινο κόσμο. Η απεικόνιση του Έρωτα, που ανακατεύει το νερό της στέρνας, ανάμεσα στις δύο θεές εκφράζει τη νεοπλατωνική αντίληψη ότι ο έρως αποτελεί μια αρχή κοσμικής πρόσμιξης, μία διάμεσο μεταξύ ουρανού και γης. Η «Ουράνια Αφροδίτη», Venus Coelestis, είναι κόρη του Ουρανού, δεν έχει μητέρα, γεγονός που την κατατάσσει σε μια άυλη διάσταση, ενώ τόπος κατοικίας της είναι η ανώτερη συμπαντική ζώνη, ο Κοσμικός Νους. Η ομορφιά που αντιπροσωπεύει είναι η πρωταρχική και συμπαντική ακτινοβολία της θεότητας. Η Πάνδημος Αφροδίτη, Venus Vulgaris, είναι κόρη του Δία και της Ήρας και κατοικεί στο μεταίχμιο μεταξύ του Κοσμικού Νου(ένα νοητό και υπερουράνιο κόσμο όπου ζει ο Θεός ακατάλυτος και σταθερός) και στον επίγειο κόσμο, στη σφαίρα δηλαδή της Κοσμικής Ψυχής και συμβολίζει μια επιμέρους εικόνα της καθολικής ομορφιάς που πραγματώνεται στον επίγειο κόσμο. Ενώ η Ουράνια Αφροδίτη είναι η intelligentia, η διανόηση, η Πάνδημος Αφροδίτη ενσαρκώνει την ιδέα μιας ζωοποιού δύναμης,( vis generandi), η οποία παράγει ή μορφοποιεί τα φυσικά πράγματα, καθιστώντας τη νοητή ομορφιά προσιτή στις ανθρώπινες εγκεφαλικές λειτουργίες. Οι δύο αυτές εκφάνσεις της διάχυτης στο σύμπαν ομορφιάς, που αναφέρονται στο Συμπόσιον του Πλάτωνα θεωρούνται εξίσου σεβάσμιες δυνάμεις, που αλληλοσυμπληρώνονται και είναι απαραίτητες για τη σύλληψη της Ιδέας του Κάλλους, του θείου κάλλους, στα ανθρώπινα νοητικά δεδομένα. Καθεμία από τις δύο θεότητες συνοδεύεται από τον Έρωτα. Ο θείος έρως, amor divinus, επηρεάζει καταλυτικά την ανώτερη  λειτουργία του ατόμου, τη νόηση, ωθώντας το στο στοχασμό της νοητής ακτινοβολίας της θείας ομορφιάς. Ο γιος της Πανδήμου Αφροδίτης,amor vulgaris,εξουσιάζει ενδιάμεσες λειτουργίες του ανθρώπου, όπως η φαντασία και οι αισθήσεις. Ο έρωτας ανάγεται σε βασικό άξονα του φιλοσοφικού στοχασμού του Marsilio Fitsino. Για το νεοπλατωνικό απολογητή ο Έρως είναι το όχημα μέσω του οποίου ο Θεός διαχέει την ουσία του στον κόσμο και συγχρόνως η δύναμη που ωθεί τα έμψυχα δημιουργήματά του να επιχειρήσουν την επανένωση μαζί του, ένα πνευματικό κύκλωμα, circuitus spiritualis, με πομπό και δέκτη τόσο το Θεό όσο και τα πλάσματά του. Στο νεοπλατωνικό κόσμο, η γυμνότητα, ειδικά όταν έρχεται σε αντιπαράθεση με το αντίθετό της, σταδιακά συμβόλιζε την αλήθεια και ταυτόχρονα την εγγενή και φυσική ομορφιά ( φυσικό κάλλος, pulchritude innata) σε αντίθεση με επίπλαστες και πομπώδεις χάρες (επείσακτον κάλλος, ornamentum) και τελικά κατέληξε να σημαίνει το Ιδεατό και το Νοητό, την απλή και αληθινή ουσία που υπερτερεί του αισθητού και της μεταβλητότητας.  Ενδεχομένως ο Τιτσιάνο επηρεαστηκε από δύο αγαλματικές μορφές του Πραξιτέλη, μιας γυμνής και μιας ντυμένης Αφροδίτης. Η γυμνή Αφροδίτη απορρίφθηκε από τους κατοίκους της Κω και έγινε δεκτή από την Κνίδο της οποίας μετατράπηκε σε μέγα καύχημα.

 Ο Πλάτων θεωρούσε τον πάνδημο έρωτα ένα είδος μέθης ή ψυχικής νόσου και τον υποβιβάζει στη βαθμίδα των σωματικών αναγκών που εδράζονται στο επιθυμητικό μέρος της ψυχής και αποτελούν τροχοπέδη για τη νόηση. Είναι όμως έτσι τα πράγματα για τον άνθρωπο; Ένας κόσμος χωρίς έρωτα, ένας ψυχρός κόσμος προγραμματισμένων ανθρώπων που θα είχαν αποτινάξει το ζυγό των ψυχικών και σαρκικών αναγκών θα λειτουργούσε με μεγαλύτερη τάξη και ευρυθμία; Ο συναισθηματικά απονεκρωμένος άνθρωπος θα μπορούσε δυνητικά να αναπτύξει περισσότερο τις νοητικές του ικανότητες και να αποφύγει συναισθηματικές διακυμάνσεις, τον κατακλυσμό από θλιβερά συναισθήματα, ενοχές, υποχωρήσεις, συμβιβασμούς και άλλα αδιέξοδα, προκειμένου να διατηρήσει μία θνησιγενή και εκ προοιμίου καταδικασμένη σχέση; Εν κατακλείδι, αξίζει να χάσει την προσωπικότητά του ή και πολλές φορές την αξιοπρέπειά του για ένα συναίσθημα που έχει τόσο σύντομη ημερομηνία λήξης; Όπως και να έχει οφείλουμε πρωτίστως να αγαπάμε τον εαυτό μας και να προσπαθούμε με κάθε τρόπο να εξελιχθούμε πνευματικά και να διατηρήσουμε την ατομικότητά μας, αποφεύγοντας τοξικότητες και χειριστικές απόπειρες αλλοίωσης του Είναι μας.

Χριστιάνα Οικονόμου. Πτυχιούχος του Τμήματος Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης του ΕΚΠΑ. MPhil στις Θεατρικές Σπουδές.

ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΆΛΛΟΝ (α’ μέρος)

«Θεέ μου πρωτομάστορα, μ’ έχτισες μέσα στα βουνά
Θεέ μου πρωτομάστορα, μ’
έκλεισες μες τη θάλασσα»
(Οδυσσέας Ελύτης)
Είναι άπειρες οι αναφορές της ποίησης στο περιβάλλον και γενικότερα στη Φύση. Ειδικά στην ελληνική λογοτεχνία βρίσκουμε πολυάριθμες καταγραφές με σύμβολα, σκηνικά δράσης, μεταφορές, συναισθηματικές καταστάσεις και αξίες που μας οδηγούν δύο συμπέρασμα ότι από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι σήμερα, η φύση υπήρξε πηγή έμπνευσης για πολλούς ποιητές.
Πραγματοποιώντας μια ιστορική αναδρομή από τον Όμηρο μέχρι την σημερινή εποχή, θα συναντήσουμε μια αστείρευτη ποικιλία εικόνων και περιγραφών που στολίζουν άπειρα ποιητικά λόγια, που εξυμνούν την ομορφιά του φυσικού κόσμου, τα όντα που ζουν εκεί, τις διαφορές και τις ομοιότητες του περιβάλλοντος, ακόμα και την μονοτονία και την πλήξη που απορρέει με τρόπο μυστηριακό και χαρακτηριστικό, ακουμπώντας στα φτερά της φαντασίας του αναγνώστη.
«Οι πεταλούδες να δείς
θα ξέρουν από μοναξιά
και ζουν μία μέρα μόνο»
(Μαρία Χαραλαμπίδη- Γενναια λογικό δέντρο).
Άλλες φορές πάλι ξεπηδά μέσα από την δημώδη ποίηση, τα κλέφτικα τραγούδια, τα ηρωικά άσματα του Διγενή Ακρίτα, από τον Ερωτόκριτο και τόσες άλλες ποιητικές εκφάνσεις, η ελληνική φύση, η ζωή της υπαίθρου, η παράδοση αλλά και η εθνική ταυτότητα κάθε λαού.
Στην Καλεβαλα (Kalevala)το επικό ποιητικό έργο των χωρών της Βόρειας Ευρώπης, συναντάμε, σε έμμετρο μάλιστα λόγο, τις περιγραφές της βόρειας θάλασσας που με τους κινδύνους αλλά και την ομορφιά της, σαγηνεύει τους ναυτικούς.
Οι καταπληκτικές παρομοιώσεις και μεταφορές,θυμίζουν πολύ τον Όμηρο!
«Run, craft, where there are no trees , boat over the wide waters;
ride as bubbles on the sea
water lilies on the waves!»
(Kalevala- Sailing the North land)
Οι τάσεις και τα λογοτεχνικά ρεύματα, περικλείουν πολλές φορές αναφορές στη φύση, στην ύπαιθρο και στα τοπία, όπου σημαντική θέση κατέχουν οι αναρίθμητες αναζητήσεις αλλά και οι προβληματισμοί για το ανθρώπινο στοιχείο που ζει και εναρμονίζεται με το περιβάλλον του. Στην Ινδιάνικη και Ιαπωνική ποίηση των περίφημων χαϊκού, περιγράφεται με δωρικό τρόπο η σχέση αυτή ανθρώπου και φύσης, που τείνει να αναδεικνύει τις υπέρτατες αξίες της ζωής, διαπερνώντας τους εθνικούς μύθους, τα τραγούδια, τις ντοπιολαλιες, τον παραδοσιακό βίο ακόμα και την λαϊκή τέχνη που τόσο έντονα χαρακτηρίζει τον κάθε λαό.
(Συνεχίζεται…)
Αγγελική Αγγελοπούλου

Απρόσμενη συνάντηση

Στην άκρη του καλοκαιριού,
εκεί που κρύβεται ο Σεπτέμβρης,
και τα δροσάτα πρωινά
κάθονται στα τραπεζάκια,
πίνοντας καφέ με την
μελαγχολία τους,
εκεί που το ηλιοβασίλεμα
βουτάει πίσω απ’ τους αμμόλοφους,
και τα βράδια παίζουν με τα κύματα, του φθινοπώρου προμηνύοντας το «έλα»,
εκεί που το ταξίδι
φτάνει στο τέλος του,
δίπλα σε μια φέτα καρπούζι,
εκεί που μάζευα κοχύλια κι αναμνήσεις,
εκεί σε συνάντησα,
στο πουθενά του «τώρα»,
να μιλάς με τον μαΐστρο
και τα όνειρα…

Αγγελική Αγγελοπούλου

Ποίηση στην εποχή της εκποίησης : « Η ομάδα των ποιητών, γιορτάζει 10 χρόνια δράσεων, συνδυάζοντας μουσική, εικαστικές & αναπαραστατικές τέχνες »

Ποίηση στην εποχή της εκποίησης

Η «ποίηση στην εποχή της εκποίησης» είναι ομάδα ποιητών που πιστεύουν ότι η ποίηση δεν είναι μόνο προσωπική υπόθεση. Ξεκίνησε τη δράση της τον Μάιο του 2010, με τη δημιουργία του ανοιχτού ιστότοπου δημοσίευσης ποιημάτων http://ekpoiisi.blogspot.com/ Η ομάδα έχει οργανώσει αρκετές ανοιχτές αυτοσχεδιαστικές βραδιές σε διάφορους χώρους στο κέντρο της Αθήνας. Συνδυάζει την ποίηση με τη μουσική, τις εικαστικές και αναπαραστατικές τέχνες.

Από το 2011 μέχρι το 2018 επιμελείτο ζωντανή ραδιοφωνική εκπομπή στο δημοτικό ραδιοφωνικό σταθμό Ηρακλείου Αττικής «Επικοινωνία», 94fm. Έχει συμμετάσχει σε δημόσιες δράσεις όπως η Μέρα δρόμου, η Διαμαρτυρία των ποιητών κ.ά. Το Μάρτιο του 2011 πήρε μέρος στην έκθεση «Εικονοποίηση» που διοργάνωσε στο ίδρυμα Κακογιάννη ο «Ορίζοντας γεγονότων» και στις αρχές του 2012 η συνεργασία αυτή συνεχίστηκε με τη συμμετοχή στις εκθέσεις «Ουτοπία » και «Ερωτοπία». Η «ποίηση στην εποχή της εκποίησης» πήρε μέρος στο Φεστιβάλ Αντίστασης των κατοίκων της Κερατέας τον Απρίλιο του 2011. Είχε παρέμβαση τον Ιούνιο του 2011 στο κίνημα του Συντάγματος με μοίρασμα έντυπων ποιημάτων και απαγγελίες.

Στις αρχές του 2013 κυκλοφόρησε η συλλογή ποιημάτων «ποίηση στην εποχή της εκποίησης» (εκδόσεις Άπαρσις), που περιέχει δύο ποιήματα που ο κάθε ποιητής ή ποιήτρια θεωρεί ως αντιπροσωπευτικά του ή πιο ταιριαστά με την εποχή που διανύουμε. Στις 21-3-2013, παγκόσμια ημέρα ποίησης, οργάνωσε μεγάλη εκδήλωση-παρουσίαση του βιβλίου στο ελεύθερο αυτοδιαχειριζόμενο θέατρο Εμπρός. Η ομάδα «ποίηση στην εποχή της εκποίησης» είναι εκ των εμπνευστών και βασικών διοργανωτών της «Γιορτής της Ποίησης», που έγινε στη Δονούσα 28-29 Αυγούστου 2015 και 21-23 Αυγούστου 2016. Τον Οκτώβριο του 2015 και τον Ιούνιο του 2016, συμμετείχε στο Φεστιβάλ Αλληλέγγυας και Συνεργατικής Οικονομίας στην Ακαδημία Πλάτωνος και τον Οκτώβριο του 2017 στο Φεστιβάλ των Κοινών στην ΑΣΚΤ. Στις παραστάσεις που παρουσίασε τον Ιούνιο 2016 και τον Ιούνιο του 2017 στο φεστιβάλ BBQ στη Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας, προέκτεινε κι άλλο τους πειραματισμούς της στην επαφή της ποίησης με τις άλλες τέχνες. 

Από το 2014 μέχρι και σήμερα οργανώνει τις Τετάρτες στα μέρη του Κεραμεικού τις «ποιητικές αγρυπνίες», όπου συναντώνται τα διάφορα ποιητικά ποτάμια της πόλης. Τον Απρίλιο του 2020, εν μέσω καραντίνας, μεταμόρφωσε σε βιντεοποίημα το «Όσο μπορείς» του Κ. Π. Καβάφη σε συνεργασία με την καλλιτεχνική ομάδα GlitchA. Στις ποικίλες δράσεις της ομάδας, η προσωπική δημιουργία πλέκεται με τη συλλογική και το ζητούμενο δεν είναι μια ποίηση για την εποχή, αλλά «η ποίηση στην εποχή της», λόγος και πράξη μαζί.

ΠΟΙΗΤΕΣ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ:

Ανδρικοπούλου Νίκη

Άθνσπλος Πάνος Λάμπος

Αργυρίου Ιωάννα

Αρματά  Ιώ

Βατίστας Ανδρέας

Βατίστα Στέλλα

Βέρδη Καρίνα

Γερογιάννης Γιάννης

Γκόλια Μαρία

Δάρας Αλέξης

Ευθυμίου Τζίμης

Καπετανάκος Γιώργος

Καπράλος Βασίλης

Μικέλης Αντώνης

Μιχελής Πάνος

Μπιρμπίλη Ανδριάνα

Παπαδόπουλος Αντώνης

Παπαδόπουλος Θεοχάρης

Παπανδρεοπούλου Μαρία

Προδρομίδου Σελένα

Ρεβύθη Αγάθη

Ρέμπελου Φαίη

Τερζής Νίκος

Φιλελές Δημήτρης

Για το FiloxeniArt

Agathi Revithi

«Η ΑΝΟΙΞΗ ΤΙ ΑΛΛΟ ΘΑ ΜΑΣ ΦΕΡΕΙ» Έλενα Πίνη

Το βίντεο από την εκπομπή της Πρωτομαγιάς:

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=3776352785740467&id=1962962963919663&anchor_composer=false

Το σύννεφο πια πέρασε
και στάλαξε βροχή,
στη γη μας τη φτωχή.
Ανθίζουν τριαντάφυλλα,
τ’ αηδόνια κελαηδούν.
Τι ήρθαν να μας πουν…

Κανείς δεν ξέρει,
η άνοιξη τι άλλο θα μας φέρει.

Ο χρόνος μας πια κύλησε
και άλλαξε εποχή,
μα μένει η ενοχή.
Γεμίζουν πεζοδρόμια,
οι νέοι τραγουδούν.
Τον έρωτα υμνούν.

Κανείς δεν ξέρει,
η άνοιξη τι άλλο θα μας φέρει.

Έλενα Πίνη

https://www.filoxeniart.com/1%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CF%83%CE%B7%CF%82-fil/

«Μάης απάνεμος» Παναγιώτα Αντωνακοπούλου

Το βίντεο από την εκπομπή της Πρωτομαγιάς:

https://m.facebook.com/story.php?story_fbid=3776352785740467&id=1962962963919663&anchor_composer=false

Αποκληρώθηκαν πολλοί Απρίληδες μέχρι να φανείς .
Χειμώνες .
Χωρισμοί σε κουρασμένα σώματα .
Να σύρω θέλω ένα χορό , μες της ανάσας σου την ίριδα και των μαλλιών σου τη σκια .
Να σε γραπώσω απ ΄ τα στήθια της αγάπης έως του ήλιου τα χείλη .
Να σου καρφώσω μια Πρωτομαγιά ευθύς στων ματιών σου τις πλάτες και να σε βυθίσω σ΄εκείνη την λιμνούλα .
Ναι , σ΄εκείνη την λιμνούλα που ζωγραφίζαμε έφηβοι και ξαναμμένοι .
Στη νιότη εκείνη ,που μας υποσχόταν το »αιώνια μαζί » , θορυβώντας σ΄ αυτό το » πλασμένος για σένα » ολόκληρη την νύχτα .
Στα σπασμένα όνειρα που μούσκευαν τον ύπνο μου μαζί με το στόμα σου και στα ζεστά ακροδάχτυλά σου που ψιθυρίζαν τ΄όνομά μου και οι απαλές σου φλέβες τραγουδούσαν γύρω
απ ΄το φιλί τον έρωτα της ζωής .
Εκεί , εκεί γνώρισα τον έρωτά σου μια Πρωτομαγιά .

https://www.filoxeniart.com/1%CE%BF%CF%82-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%BD%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82-%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CF%83%CE%B7%CF%82-fil/