Απόψε θεέ μου νιώθω πιο π@π@ρ@ς από ποτέ γιατί βρέχει μόνο γι’αυτό

Απόψε τα φώτα στο λιμάνια άρχισαν να ανάβουν νωρίς κάποια δεν έχουν αλλάξει τα ωράρια και ξεκίνησαν πριν νυχτώσει… Δεν είναι συγχρονισμένα σαν μια καλοδουλεμένη ορχήστρα, πρώτα το ένα μετά το άλλο στο ίδιο τέμπο δύο τρία μαζί, κανένα τέμπο και κανένας μαέστρος… Μια το ένα μια το άλλο μετά από πέντε δεκάλεπτα όλα ξεχωριστά σαν τους ανθρώπους… Αλλά απόψε θεέ μου βρέχει, ρίχνει πολύ και με νοιάζει που βρέχει… Με νοιάζει γιατί ανάμεσα σε 23000 ανθρώπους υπάρχουν και παιδιά και το νάιλον που τα σκεπάζει που σκεπάζει ολόκληρες οικογένειες δεν φτάνει… Το χώμα γίνεται λάσπη και ούτε αυτό βοηθά… Και ξέρεις θεέ μου δεν ξέρω απόψε ποιος φταίει, οι 100 φυλές του Ισραήλ που μαζεύτηκαν σε ένα τόσο δα τόπο, ότι κάποιοι περιμένουν την ευκαιρία στο θεό που πιστεύουν να ανοίξουν πόλεμο και να σκοτώσουν. Αυτοί που πιστεύουν σε σένα θεέ μου που πιστεύω και εγώ και είναι έτοιμη να αρχίσουν τη μάχη του πληκτρολογίου;;; Που και εγώ άλλος ένας π@π@ρ@ς είμαι και προσπαθώ με πέντε αράδες να αλλάξω ένα κόσμο που δεν άλλαξε ποτέ;;; Που όταν φύγω δεν θα υπάρχει πρόβλημα για μένα… Και ποτέ δεν υπήρχε το ίδιο πρόβλημα για μένα που δεν μπορώ να δω πέρα από τη δικιά μου καμπούρα;;; Και ας είναι στη πλάτη μου;;; Απόψε Θέε μου μη βρέξεις πολύ… Ξέρω οι άνθρωποι πρέπει να δώσουν λύσεις αλλά… Οι άνθρωποι μετράνε απλά μετράνε… 23000 άτομα επί 5 ευρώ κετερινγκ τη μέρα… 40 ή 80 άτομα στοιβαγμένα σε μια βάρκα με 5000 η 8000 το κεφάλι… Τη μέρα… Το σπίτι που νοίκιαζε ο ανθρωπάκος στο φοιτητή με 200 ευρώ τη μέρα τώρα το νοικιάζει 100 τη μέρα για τις οργανώσεις που σώζουν το κόσμο… Και εμείς τρωγομαστε μαζί μας για 400 ευρώ που παίρνουν κάποιοι και πληρώνονται από άλλους για να μένουν στη χώρα και τρώνε όπως πάντα και από αριστερά και από δεξιά… Τώρα τί εννοώ αριστερά και τι δεξιά… Άστο θεέ μου τα ξέρεις καλύτερα ο κοσμακης δεν τα ξέρει και θα πιάσει το πληκτρολόγιο πάλι… Αλλά να σου πω κάτι παρόλο ότι όλοι έχουν δίκιο εμένα με νοιάζει το δίκιο του μικρού παιδιού, που βλέπει το πατέρα του να κλαίει από ντροπή γιατί δεν μπορεί να προστατέψει την οικογένεια τού… Το παιδί που προσεύχεται στον Αλλάχ και όχι σε σένα να μη βρέξει άλλο… Για να μη γίνουν χάλια για ακόμα μια φορά… Θεέ μου όλοι έχουν δίκιο ακόμα και αυτοί που λένε να φύγουν και εγώ αυτό λέω να φύγουν να πάνε σε μια χώρα που μπορεί όντος να βοηθηθούν… Άλλωστε ούτε και οι ίδιοι θέλουν να μείνουν εδώ τι να κάνουν;;; Θαρρείς και αυτοί δε βλέπουν το χτικιο μας;;; Απόψε θεέ μου νιώθω πιο π@π@ρ@ς από ποτέ γιατί βρέχει μόνο γι’αυτό γιατί ένα παιδί μέσα σε 23000 άτομα κλαίει επειδή βρέχει και γιατί όλοι έχουν δίκιο είτε είναι απλά σκ…ψυχοι είτε απλά αλληλέγγυοι όπως εγώ από το πληκτρολόγιο για τους λίγους που παλεύουν μέσα στις λάσπες μαζί με ξένους δε χρειάζεται να σου πω εγώ κάτι… Το μόνο που σου λέω θεέ μου για κείνο το παιδί που κλαίει απόψε μη βρέξεις και μη κάνεις κρύο γιατί για τα υπόλοιπα είναι πολλά τα φράγκα…
Mike Τζαμαλής
Μυτιλήνη 5/2/2020;;;;;

Παρουσίαση ποιητικής συλλογής «Βανίλια Υποβρύχιο» της Αγγελικής Αγγελοπούλου στη Νέα Σμύρνη

Στις 16/2/2020 η παρουσίαση της Αγγελικής Αγγελοπούλου στο Brasserie Omirou, Ομήρου 2 στη Νέα Σμύρνη στις 6:30μμ

Μετά την επιτυχημένη 1η παρουσίαση της ποιητικής συλλογής «Βανίλια Υποβρύχιο» ήρθε η ώρα για τη 2η παρουσίαση – γνωριμία με τη ποιήτρια Αγγελική Αγγελοπούλου

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ 2ης ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ:

Μάικ Τζαμαλής: εκδότης flisvos publics, συγγραφέας, εικαστικός.
Αμαρυλλίς Ξενάκη : συντονίστρια παρουσίασης
Μαίρη Σταυρινίδου- Ευθυμίου: συγγραφέας – ποιήτρια
Κλαούντιο Τσούκα : ηθοποιός-
Ελπίδα Μηναδάκη: συγγραφέας- ηθοποιός- θεατρική παραγωγός
Ωδηπόροι : μουσικό σχήμα
Θοδωρής Χοχτούλας- μουσικός.

https://m.facebook.com/events/787986045048439?_rdr

«Περιμένοντας τον ναυτικό» έκθεση της εικαστικού Κοκκινάκη Αικατερίνης

Δελτίο τύπου έκθεσης

Ο πολυχώρος PIRÉE  παρουσιάζει την πρώτη έκθεση για το 2020, της εικαστικού Κοκκινάκη Αικατερίνης με τίτλο «Περιμένοντας τον ναυτικό»
Η έκθεση εγκαινιάζεται την Κυριακή 2 Φεβρουαρίου 2020,στις 19:00, 
(Κάστορος 78, Πειραιάς) και θα διαρκέσει μέχρι και τη Κυριακή 23 Φεβρουαρίου.

Περιμένοντας τον ναυτικό


Πως ορίζεται η απουσία? Να ζεις με κάποιον που είναι απών, ακόμα και όταν πια δεν είναι.. Η Κατερίνα Κοκκινάκη κατάγεται από οικογένεια εν μέρη ναυτική, πατέρας, θείοι, ξαδέρφια. Κάθε γυναίκα-κορίτσι-παιδί ναυτικού έχει βιώσει την απουσία και έχει μεγαλώσει με αυτό το κενό . Μέσα στους εφτά, οχτώ, εννέα ή και παραπάνω μήνες που ταξιδεύει, υπάρχει πολύς χρόνος για να δημιουργήσει κανείς εικόνες που θα καλύψουν το κενό όσων δε βλέπει αλλά του περιγράφονται από το τηλέφωνο, τον ασύρματο, το μειλ.
Με έναν τρόπο αυτός που μένει πίσω βιώνει τη δική του Τζακάρτα, τις Φιλιππίνες, τον Παναμά, το Χονγκ Κονγκ. Έχει σχηματίσει μια ιδανική εικόνα και ξαφνικά μια μέρα ο απών γυρνάει…
Σε αυτή την «εγκατάσταση» περισσότερο, παρά έκθεση, ποικίλες και ετερόκλητες εικαστικές πρακτικές συγκροτούν την ιδέα της «απουσίας». Τα “wall carpets” κάνουν το ντεμπούτο τους, φτιαγμένα με φαντασία για το άγνωστο, κατασκευές με αντικείμενα συμβολικά, σα δωρεές στο βωμό της θυσίας, ξόρκια ή τάματα στην εικόνα της Παναγίας, ιστορίες προσωπικές, αποτυπωμένες σε φανταστικούς, μη πραγματικούς τόπους. «Έχουν αυτή τη διάθεση να μπερδεύουν τις κουλτούρες που άκουσα αλλά τελικά δε τις ξέρω.. και πόσο σημασία έχει τελικά πως πραγματικά είναι η Σιγκαπούρη αφού για μένα υπάρχει ήδη η εικόνα της στο μυαλό μου»
Γλυκόπικρες ιστορίες από φόρουμ ναυτικών, συνοδεύουν τα έργα για να επιβεβαιώσουν φόβους και αλήθειες. Αληθινές αφηγήσεις σε ένα επίπλαστο διάλογο με τις «γυναίκες τους»…. Και κάπου εκεί οι σύγχρονες Πηνελόπες περιμένουν με υπομονή ανάμεσα στα τροπικά αναθήματα, τον άνδρα της ζωής τους.
Μια ιστορία που κουμπώνει τόσο καλά στο Piree, με αποστολέα και παραλήπτη το Porto Leone, έτσι ονόμασε το λιμάνι μας ο Γενοβέζος Πέτρο Βισκόντι μια φορά και ένα καιρό σε ένα χάρτη.
«Αυτή τη στιγμή σου γραφώ από το Dubai στο αεροδρόμιο περιμένοντας τη πτήση για Αθήνα. Και όμως ξέρεις το παράδοξο? Στεναχωρήθηκα που έφυγα από το καράβι, όσο και αν ξέρω πως σε λίγες ώρες θα δω τους δικούς μου, θα μου λείψει … Η οικογένεια που είχα εδώ και τόσο διάστημα.»
(πραγματική αφήγηση με μικρές αλλαγές από φόρουμ ναυτικών)

Η Κατερίνα Κοκκινάκη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1977. Αποφοίτησε το 2008 από τη Σχολή Καλών Τεχνών του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου με καθηγητή τον Γ.Γκολφινο και παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα χαρακτικής στο εργαστήριο του Ξ.Σαχίνη. Ενώ από το 2000 είχε τελειώσει τις σπουδές της στη σχολή της Διακόσμησης των ΤΕΙ Αθήνας και είχε παρακολουθήσει πρόγραμμα φοίτησης Erasmus στο De Mont Fort University του Leicester στη Βρετανία. Έχει πραγματοποιήσει δυο ατομικές εκθέσεις σε Πειραιά και Θεσσαλονίκη και έχει συμμετέχει σε διεθνή Art Fair και ομαδικές εκθέσεις σε γκαλερί και μουσεία.
www.katerinakokkinaki.gr

Δύο αράδες από το καινούριο βιβλίο

Με περνάς για δυνατό καρδιά μου!!!
Δεν είναι όμως αυτή η αλήθεια…
Μήτε κάποιος ήρωας είμαι όπως θαρρείς…
Πες με έναν ακόμα τρελό, ονειροπόλο που ακόλουθα το πιο βαθιά κρυμμένο του καρδιοχτύπι…
Άλλωστε όταν το ακούσεις αυτό να βαρα μοιάζει με τύμπανο που παίζουν στα βαθύ της Αφρικής… Και νιώθεις της μυρωδιές ημίγυμνων αγοριών και κοριτσιών… Ανάμεσα στον ιδρώτα και τη πάλι να κερδίσουν της εντυπώσεις και τον αγαπημένο τούς…
Αυτό το καρδιοχτύπι ακούω που αν το ακούσεις, αν λέω κάτσεις να ακούσεις όλους τους υπόλοιπους χτύπους της καρδιάς μέχρι να φτάσεις σε αυτό.
Αν τότε δε βάλεις μπροστά το μυαλό να υλοποιήσει αυτό το μεγάλο σχέδιο αυτό που κρύβει ο Θεός οποίος και αν είναι αυτός, σε κάθε άνθρωπο, το πιο βαθύ σου όνειρο, αν η λογική δε πάρει το τιμόνι να πετύχει αυτό το κλήρο που έχεις βαθιά επιλέξει εσύ και ο Θεός να κάμεις.
Τότε θα τρελαθείς, καλά μη νομίζεις και εγώ ένας τρελός είμαι, σίγουρα δεν είμαι καλά, όχι γιατί ακολουθώ το όνειρο,
όχι γι’αυτό… Γιατί έχω κάνει τους άλλους να με περνάμε για ήρωα… Ακόμα και σένα ενώ είμαι ακόμα ένα ανθρωπάκι σαν όλα τα άλλα που η μόνη του διαφορά ότι βρήκε και αγάπησε τον εαυτό του.
Αλλά ποια εδώ στη μέση πάνω κάτω του πουθενά του ανύπαρκτου χώρου και χρόνου, στο λέω με σιγουριά κανένας γενναίος και κανένας ήρωας μετά από τόσες μάχες δεν θέλει όλες τούτες τις ταμπέλες. Ίσως να μη θέλει καν τη ζωή του όπως δε τη θέλω εγώ αν είναι να έχω κιαλο ανήφορο, με παρατέντωσε ο Θεός και έσπασα ας είναι όμως καλά δεν του κρατώ κακία, μήτε στους ανθρώπους, μήτε σε σένα τόσα μπόρεσαν τόσα έκαναν και ας είναι καλά όσοι ήταν δίπλα στη μάχη, στη ζωή, στη λύπη και κυρίος στη χαρά ναι κυρίος εκεί…
Τι σου λέγα μωρέ και το μυαλό κάνει ταξίδια μόνο και το ξέχασα… Α να σου λέγα πως δεν είμαι ήρωας δεν θέλω άλλο… Να το βράσω τον ηρωισμό, ζωή θέλω και να ακολουθώ το βαθύ καρδιοχτύπι όχι να γυρνάω σαν το σκύλο γύρω γύρω από την ουρά μου για να κατορθώσω να πουν απλά ότι ήμουν ήρωας…
Σαν τον Οδυσσέα που κέρδισε το Κυκλοπα Πολύφημο και του φώναξε πως ήταν ο κανένας… Μετά όμως δεν άντεξε ήθελε να δείξει ότι αυτός το κατάφερε, αυτός που κατατρόπωσε με δικό του σχέδιο και έριξε μετά από 10 χρόνια τη Τροία. Βιάστηκε να φωνάξει ότι εκείνος τον τύφλωσε και εκείνη την ώρα ήξερε βαθιά μέσα του τις παρτίδες που άνοιγε με το Ποσειδώνα… Μετά 10 χρόνια τσακισμένος από τη θάλασσα και χωρίς κανένα σύντροφο στην αγκαλιά της μάγισσας πόσο καταλάβαινε το λάθος τού… Η μήπως δεν ήταν λάθος και διεκδικούσε να αντιμετωπίσει τη μοίρα του αντρικια γιατί κάποια στιγμή θα μάθαινε ο Θεός ποιός το κάνε… Μήπως θέλησε να εξαργυρώσει ένα κομμάτι ηρωισμό ξερωντας ούτος η άλλος τη μοίρα του;
Μα τι σου λέγα πάλι;;;
Α ναι δεν θέλω, δεν θέλω πλέον και ας είναι αυτή η μοίρα μου να μοιάζω δυνατός, γενναίος, ήρωας. Δεν χωράει άλλος ηρωισμός, έναν θάνατο όρθιος προτιμώ Παρα να αποδείξω για μια ακόμα φορά ότι είμαι ήρωας και δεν μπορείς να με καταλάβεις μόνο αυτός που πολέμησε με τα κύματα και τον ξέβρασε μόνη της η θάλασσα μπορεί… Γιατί και αυτός δεν θέλει να είναι άλλο ήρωας, θέλει τη Πηνελόπη, την Ιθάκη και το όνειρο που του αναλογεί…

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ «Στο Ατελιέ»

Η έκθεση
εγκαινιάζεται την Τρίτη 14 Ιανουαρίου 2020, στις 19:30, στις Γκαλερί της
Ελληνοαμερικανικής Ένωσης (Μασσαλίας 22, Αθήνα) και θα διαρκέσει μέχρι και το
Σάββατο 1η Φεβρουαρίου.
Ομαδική έκθεση σύγχρονων εικαστικών
Tο Hellenic American College / Hellenic American University και η Ελληνοαμερικανική
Ένωση παρουσιάζουν την ομαδική εικαστική έκθεση «Στο Ατελιέ» σε επιμέλεια της
κριτικού τέχνης Ήρας Παπαποστόλου και του φωτογράφου Μάνου Σπανού. Η έκθεση
εγκαινιάζεται την Τρίτη 14 Ιανουαρίου 2020, στις 19:30, στις Γκαλερί της
Ελληνοαμερικανικής Ένωσης (Μασσαλίας 22, Αθήνα) και θα διαρκέσει μέχρι και το
Σάββατο 1η Φεβρουαρίου.
Η έκθεση περιλαμβάνει 36 φωτογραφίες του Μάνου Σπανού και έργα ζωγραφικής,
χαρακτικής και γλυπτικής 18 σύγχρονων Ελλήνων εικαστικών. Το φωτογραφικό υλικό
εκτίθεται μαζί με τα έργα που οι καλλιτέχνες φιλοτεχνούσαν στη διάρκεια της
φωτογράφισης. Με τη λογική της καταγραφής της καλλιτεχνικής δημιουργίας και της
λειτουργίας των φωτογραφιών ως ντοκουμέντου, σκοπός της έκθεσης είναι να
παρουσιάσει την αθέατη πλευρά του ατελιέ και της μοναχικής δουλειάς του καλλιτέχνη
από την σύλληψη του έργου έως το τελικό αποτέλεσμα – διαδικασία που είναι συνήθως
άγνωστη στο κοινό και πολλές φορές μυθοποιημένη.
Η επιμελήτρια της έκθεσης Ήρα Παπαποστόλου σημειώνει: «Ο φωτογράφος ‘εισβάλλει’
στον προσωπικό χώρο του καλλιτέχνη και αποτυπώνει τους πειραματισμούς του, τη
σχέση με το μοντέλο του ή με το κατοικίδιό του. Οι καλλιτέχνες δουλεύουν
αποκαλύπτοντας την ‘κουζίνα’ της τέχνης τους – μια κουζίνα ιδιωτική αλλά και λίγο
σκηνοθετημένη. Σκοπός του ινσταντανέ είναι κυρίως το πορτρέτο του καλλιτέχνη εν ώρα
δημιουργίας. Ο φακός καταφέρνει να καταγράψει το βαθμό που ο δημιουργός δίνεται
στην τέχνη του. Η διαφορετικότητα που παρουσιάζουν τα ατελιέ μεταξύ τους είναι σαφώς
αποτέλεσμα των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών των καλλιτεχνών και της τέχνης τους».
Συμμετέχοντες καλλιτέχνες Αδριανός, Σύλβια Αντωνιάδη, Βίκυ Γεωργιοπούλου, Αντώνης Γιακουμάκης,
Ευθύμιος Ευθυμιάδης, Βαγγέλης Θεοδωρίδης, Γιώργος Π. Καβούνης,
Χριστόφορος Κατσαδιώτης, Μαριάννα Κατσουλίδη, Κέλλυ, Ανδρέας Κοντέλλης,
Δημήτρης Κρέτσης, Λίλα Μπελιβανάκη, Βιβή Παπαδημητρίου, Αφροδίτη Σεζένια,
Βασίλης Σελιμάς, Νίκος Σίσκος, Μαρία Φιλιππακοπούλου.
Εγκαίνια έκθεσης Τρίτη 14 Ιανουαρίου 2020, στις 19:30
Διεύθυνση Γκαλερί Ελληνοαμερικανικής Ένωσης (Μασσαλίας 22, Αθήνα)
Διάρκεια έκθεσης 14 Ιανουαρίου – 1 Φεβρουαρίου 2020
Δευτέρα – Παρασκευή: 12:00 – 21:00, Σάββατο: 10:30 – 14:30, Κυριακή κλειστά
Είσοδος Είσοδος ελεύθερη
Πληροφορίες Διεύθυνση Πολιτιστικών Ελληνοαμερικανικής Ένωσης: 2103680052, www.hau.gr/culture

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ «Νίκος Καββαδίας | 11.01.1910 | ένα ταξίδι Τέχνης με αφετηρία τον Πειραιά»

Σάββατο, 11 Ιανουαρίου 2020
ώρα 13:00 έως 16:00

στη Γκαλερί του Νότου

Η Γκαλερί του Νότου, Κουντουριώτου 152 στον Πειραιά
εγκαινιάζει το
Σάββατο, 11 Ιανουαρίου 2020

και ώρα 13:00 – 16:00 την ομαδική εικαστική έκθεση με θέμα :

Νίκος Καββαδίας | 11.01.1910 | ένα ταξίδι Τέχνης με αφετηρία τον Πειραιά

Η έκθεση διαρκεί από 11 Ιανουαρίου έως 1η Φεβρουαρίου 2020

Την έκθεση επιμελείται η ιστορικός Τέχνης Όλγα Λατουσάκη, ενώ για το concept, την οργάνωση και την επικοινωνία της έκθεσης την ευθύνη έχει ο Δημήτρης Λαζάρου.

39 σύγχρονοι εικαστικοί παρουσιάζουν έργα ζωγραφικής και φωτογραφίας σχετικά με τη ζωή και το έργο του ποιητή των θαλασσών, Νίκου Καββαδία.

Η έκθεση εγκαινιάζεται από τον Υπουργό Εσωτερικών και Βουλευτή Επικρατείας κ. Παναγιώτη Θεοδωρικάκο.

Η έκθεση εγκαινιάζεται το μεσημέρι (13:00 – 16:00), δίνοντας την ευκαιρία στο φιλότεχνο κοινό, όχι μόνο να έρθει σε επαφή με την Τέχνη, αλλά και με τον Πειραιά, μια και η Γκαλερί του Νότου βρίσκεται σε νευραλγικό του σημείο, λίγα μέτρα μακριά από το Δημοτικό Θέατρο, το Δημαρχείο και μελλοντικό σταθμό μετρό.

Η ιστορικός Τέχνης και επιμελήτρια της έκθεσης, Όλγα Λατουσάκη επισημαίνει στο κείμενό της για την έκθεση:
Γεννήθηκε στη Ρωσία, μεγάλωσε στον Πειραιά και έζησε σε ολόκληρο τον κόσμο. Ένας ασυρματιστής, ένας διανοούμενος πλήρως εξοικειωμένος με τις σκληρές συνθήκες ζωής των ναυτικών, «ιδανικός εραστής των μακρυσμένων ταξιδιών και των θαλάσσιων πόντων», ένας ταξιδιώτης που όταν μένει ελεύθερος από τις βάρδιες και δεν τριγυρίζει στα κακόφημα μπαρ και σπίτια, διαβάζει Baudelaire, Ουράνη και Καρυωτάκη και μελετά τη ζωγραφική της Σχολής του Παρισιού.
Ο λόγος για τον Νίκο Καββαδία, η αλλιώς Πέτρο Βαλχάλα, Α. Ταπεινό – όπως υπέγραφε αρχικά – «Μαραμπού» – από το ομώνυμο ποίημά του – ή, για τα πιο κοντινά του πρόσωπα, Κόλλια. Ό,τι κι αν λεγόταν από τον κόσμο των Αθηναίων διανοουμένων και των κλασικών ποιητών για τον ίδιο, εκείνος ήταν μια τρυφερή, ευαίσθητη ψυχή. Σύμφωνα, μάλιστα, με τον ζωγράφο και φίλο του, Βασίλη Σπεράντζα, τον οποίο ο ποιητής ενέπνευσε σημαντικά κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο Καββαδίας ήταν «μια φωτεινή αχτίδα σε ένα σκληρό κόσμο». Τα καράβια και η θάλασσα αποτελούσαν το πρόσχημά του για το όνειρο, την φυγή από την πραγματικότητα, το μέσον για την άπιαστη έννοια του απείρου.
Φυσικά, στο έργο του διόλου αμελητέα δεν είναι και η έννοια της μοναξιάς και της έλλειψης συντροφικότητας, στοιχείο πολύ κοινό και γνώριμο σε όλους τους ναυτικούς. Η γυναίκα στο έργο του Καββαδία αποτελεί έναν από τους πιο κεντρικούς άξονες και αναφέρεται σε εκείνη τόσο μέσω του θαυμασμού, όσο και μέσω του πάθους, της νοσταλγίας αλλά και συχνά του ανεκπλήρωτου. Τα ποιήματα «Φάτα Μοργκάνα», «Μαραμπού», «Γυναίκα», «Αντινομία», «Θεσσαλονίκη» εμπεριέχουν έντονα τη γυναικεία παρουσία και την αίσθηση της απουσίας και της αναζήτησης μιας χαμένης ή άγνωστης αγάπης.
Για τον Σεφέρη, ο Καββαδίας ήταν ο καλύτερος χειριστής της ελληνικής γλώσσας. Τα μέρη του πλοίου, τα λιμάνια και τα φυσικά φαινόμενα περιγράφονται με μέσα φανερά επηρεασμένα από λογοτεχνικά κείμενα πολύ παλαιότερων συγγραφέων. Φαίνεται πως η διασταύρωση του ψημένου στην αρμύρα της θάλασσας ναυτικού και του θαυμαστή Ελλήνων και ξένων “poètes maudits”, το μείγμα λαϊκότητας και εκλεπτυσμού συνέθεσαν μια νεορομαντική γραφή με έντονα ρεαλιστικά στοιχεία και ναυτικούς ιδιωματισμούς, διαφοροποιώντας τον Καββαδία από την γνωστή έως τότε ποίηση και θέτοντάς τον σε πλήρη αντιδιαστολή με τον αριστοκρατισμό και την πλήξη, με μια κουλτούρα άνευ προηγουμένου.
Ο Καββαδίας έπλεε τότε σε επικίνδυνα νερά, αυτή τη φορά μεταφορικά. Την εποχή του ’40, θέματα όπως τα ναρκωτικά, οι πόρνες, τα αφροδίσια, ο ρατσισμός προς τους έγχρωμους και η προστυχιά των λιμανιών της εποχής ήταν απορριπτέα και δακτυλοδεικτούμενα. Σε αυτά τα χρόνια, με την παράλληλη σκληρή εμφύλια διαμάχη, η ποίηση του Καββαδία και συγκεκριμένα η συλλογή «Πούσι» χαρακτηρίστηκε, μεταξύ άλλων και από το δημοσιογράφο και κριτικό της εποχής Αιμίλιο Χουρμούζιο, ως «ποίηση της φυγής», απολιτίκ και αποσπασμένη από την πραγματικότητα. Εύκολες ετικέτες από όσους δεν αισθάνονταν το θαμπό σε μια εποχή αμιγώς ομιχλώδη.
Η επαφή του ποιητή με την τέχνη δεν τελείωσε φυσικά στη μελέτη και τις συγγραφικές επιρροές. Λόγω της έντονης εικονοποιίας του έργου του, η ποιητική του συλλογή «Πούσι», είναι πλαισιωμένη εικαστικά από ξυλογραφίες του Μόραλη, του Τάσου, του Βακαλώ, του Κορογιαννάκη, του Δήμου και πολλών άλλων. Στο εξώφυλλο της ποιητικής συλλογής του, «Τραβέρσο» δεσπόζει έργο του Γιάννη Μόραλη, ενώ έργα του Γιάννη Τσαρούχη, παιδικού φίλου και συμμαθητή του Καββαδία, έχουν συνδιακοσμήσει την ποιητική συλλογή «Πούσι», αλλά και ένα από τα πεζά του ποιητή, τη «Βάρδια». Πολλά από τα ποιήματά του μελοποιήθηκαν αργότερα από μεγάλους συνθέτες, όπως οι Θάνος Μικρούτσικος, Γιάννης Σπανός, Δημήτρης Ζερβουδάκης, Μαρίζα Κωχ κ.α., οι οποίοι κατάφεραν να κάνουν τους στίχους του Καββαδία να τραγουδιούνται έως και σήμερα. Ο ίδιος έφυγε στις 10 Φεβρουαρίου του 1975, μην προλαβαίνοντας να ζήσει την απήχηση που πάντοτε ήλπιζε να έχει η ποίησή του στο ευρύ κοινό.
Θα ήταν λάθος μεγάλο να θυμόμαστε το Νίκο Καββαδία ως έναν «ναυτικό ποιητή» ή έναν «θαλασσόλυκο με καλή πένα». Η επιφανειακή θεματογραφία του ίσως να ήταν η θάλασσα, ο λόγος του όμως διαπερνά τον αναγνώστη, τον κάνει να ξεχάσει τις άγνωστες λέξεις και τους ναυτικούς όρους και να γοητευτεί από την αλήθεια του. Λανθάνον θέμα αποτελούσε πάντα η ουτοπία· η προσωπική ουτοπία του ποιητή με την οποία ο ίδιος σπρώχνει τους ανθρώπους προς την τόλμη, το θάρρος και την αναζήτηση. Όπως, εξ άλλου, έχει πει και ο μεγάλος συνθέτης και άνθρωπος Θάνος Μικρούτσικος, «αν παρομοιάζαμε τον Καββαδία με έναν εικαστικό πίνακα, ο πίνακας μπορεί να ήταν γεμάτος με ναύτες και καράβια ρεαλιστικά ζωγραφισμένα, όμως σίγουρα κάποιο από τα ψάρια θα πετούσε έξω από το νερό».

Συμμετέχουν οι εικαστικοί:

Lydia Z., Zaxaroula Bongard, Αθανασία Αγοραστίδου, Βασιλική Αντωνοπούλου, Ρένα Βαλλιάνου, Ρούλα Βασιλάκη, Λίζα Μέρλιν Βασιλάτου, Φανή Γαβαλά, Παλίντα Γεωργουλάκου, Μαρία Διακοδημητρίου, Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης, Έλενα Καλαποθάκου, Λεωνίδας Καμπανάκης, Μαρία Καραγεωργίου, Αθηνά Κάρκα, Δομνίκη Καστανάκη, Γιώργος Καστανάκης, Στέλλα Κατεργιαννάκη, Χριστίνα Κατεργιαννάκη, Δώρα Κεντάρχου, Ιάκωβος Κολλάρος, Γιάννης Κόρμπος, Αγγελική Κώσταλου, Νίκος Λεοντόπουλος, Νίκη Μιχαηλίδου, Δήμητρα Μπακογιαννάκη, Αγγελική Μπόμπορη, Όθωνας Ξενικουδάκης, Αριστέα Παναγιωτακοπούλου, Καίτη Πανάγου, Μαριέττα Παπαγεωργίου, Σουζάνα Παπακαλιάτη, Αγγελική Παπακωνσταντίνου, Δώρα Πασαλόγλου, Κατερίνα Σακελλαρίδη, Αθηνά Τζέη, Μαίρη Τριβιζά, Ελένη Τσιλιλή, Όλγα – Αικατερίνη Τσουρή
Την έκθεση συνοδεύει κατάλογος 16 σελίδων, ο οποίος διανέμεται ΔΩΡΕΑΝ!
Την ημέρα των εγκαινίων θα παρουσιαστεί PERFORMANCE σε επιμέλεια της βραβευμένης σκηνοθέτιδας και ηθοποιού Μαρίας Κατσιώνη στην οποία εκτός της ίδιας συμμετέχουν οι ηθοποιοί Γεωργία – Ταϋγέτη Καραμέρου και Χρήστος Γλυκός.

ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Concept – Οργάνωση – Επικοινωνία: Δημήτρης Λαζάρου – email: [email protected] // [email protected]

Επιμέλεια & κείμενο έκθεσης: Όλγα Λατουσάκη

Δημιουργικό – Επιμέλεια καταλόγου & εντύπων: Σοφία Παπαδοπούλου
Επιμέλεια video έκθεσης και ραδιοφωνικού σποτ: Τάσος Πέτσας (Tasos P.)
Μεταφράσεις στα Αγγλικά: Μαρία Συρρή
Εγκαίνια: Σάββατο 11 Ιανουαρίου και ώρα 13:00 – 16:00

Διάρκεια έκθεσης: 11 Ιανουαρίου έως 1η Φεβρουαρίου 2020

Facebook links της έκθεσης:
https://www.facebook.com/LazarouMyExhibitions/?modal=admin_todo_tour
https://www.facebook.com/dimitrislazarou1969/

Γκαλερί του Νότου
Κουντουριώτου 152
18535 Πειραιάς
τ.: 210 4122912
[email protected]
www.facebook.com/GalleryTouNotou/
www.instagram.com/gallerytounotou_kapsiotis/145 62
Ώρες λειτουργίας:
Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή 10:00 – 14:00 & 17:00 – 21:00
Τετάρτη, Σάββατο 10:00 –15:00

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Πρωτοχρονιάτικη Ιστορία

Ήταν λίγο πριν την αλλαγή της ώρας αλλά και του χρόνου, ο πατέρας της οικογένειας είχε καταφέρει με πολλούς κόπους και βάσανα να φτιάξει την οικογενειακή θαλπωρή που ήθελε. Πάλεψε από μικρός στερήθηκε πολλά άλλα είχε μια γυναίκα που αγαπούσε και τρία παιδιά, ανιψιά και αρκετή αγάπη στο σπίτι τού. Τα τελευταία χρόνια έκανε πραγματικότητα ένα όνειρο που είχε από παιδί ένα σπίτι με θέα τη θάλασσα, κάθε χρονιά λοιπόν, το είχε κάνει σαν έθιμο να βγαίνουν στο μπαλκόνι για να υποδεχθούν τη νέα χρονιά.

Φυσικά και θα υπήρχαν τα παρατράγουδα και αυτά ήταν ότι φέτος ο μεγάλος του γιος είχε ζητήσει ηλεκτρική κιθάρα, (ήταν ερωτευμένος και ήθελε να εντυπωσιάσει τη συμμαθήτριά και ας ήταν 11…). Του πήρε μια κλασική ο πατέρας του, γιατί ήξερε ότι από κάπου έπρεπε να αρχίσει… Σκόπευε να τον γράψει και στο ωδείο,να γίνει σωστή δουλειά, αυτό φυσικά σήμαινε ατελείωτη γκρίνια από το μικρό που ήταν συγκεκριμένος στο τι ζήτησε. Όχι δεν ήταν από αυτούς που δεν καταλάβαινε και δεν ήξερε τι έχει τραβήξει ο πατέρας του και δεν το σεβόταν, (για όσους βιαστούν να το σκεφτούν…) ήταν ότι ο συμμαθητής είχε περισσότερους πόντους γιατί έπαιζε ηλεκτρική δύο χρόνια ήδη. Άρα είχε μεγάλη απόσταση να καλύψει ήδη, έτσι είναι ο έρωτας εχει μεγάλες αποστάσεις να καλύψει συνήθως.

Ο πατέρας είχε βγει λίγο νωρίτερα και έκανε ένα τσιγάρο στο μπαλκόνι, είχε δει τις τελευταίες μέρες ένα νεαρό με μια κιθάρα να κάθεται στα βράχια και να παίζει τα βράδια. Ο ήχος της πόλης όμως σκέπαζε τη μουσική του, κρατούσε το τσιγάρο του έπαιρνε μια βαθιά ρουφηξιά και σκεφτόταν ότι ήταν από τους στόχους που δεν πέτυχε. Δηλαδή να το κόψει,

-Αστο καλό μονολογούσε ή τώρα ή ποτέ για την οικογένεια μου και για μένα το κάνω, δεν είμαι μόνος έχω ευθύνη απέναντι τούς και το πέταξε από το μπαλκόνι…

Πλησίαζε η ώρα της αλλαγής όπου άρχισε να τους μαζεύει όλους για να υποδεχθούν το χρόνο, παρατηρούσε όμως ακόμα το νεαρό που έπαιζε απέναντι…

Χρόνια πολλά, φώναζαν όλοι με μια φωνή στην αλλαγή, φιλιά, αγκαλιές, χάδια αγάπη αληθινή αγάπη…

-Μπαμπά να το ξέρεις μου κατέστρεψε τη ζωή…

-Τι είναι πάλι ρε τύρανε;;;

-Ηλεκτρική κιθάρα είπαμε… Πώς θα καταλήξω τον έρωτα μου…

-Προσπαθώντας…

-Μπαμπααα… Θα μου δημιουργήσεις ψυχολογικά…

-Καλύτερα εγώ παρά κάποιος άλλος… Τι θα έχεις να λες στο ψυχολόγο σού…

-Ρε μπαμπαααα…

-Πάμε μια βόλτα στη παραλία και να πάμε από το περίπτερο να πάρω τσιγάρα; Να δώσουμε και ένα κομμάτι βασιλόπιτα στο περίπτερα μας το Μάκη που έκανε αλλαγή στη δουλειά του μακριά από την οικογένεια του;

-Ελεοςς… Θα μου πάρεις ηλεκτρική κιθάρα;;;

Ο πατέρας πήγαινε προς τη πόρτα πήρε μια κάποια κομμάτια βασιλόπιτα του είχε φέρει και η αδερφή του μια ακόμα αλλά έβαλε και σε ένα ταπεράκι λίγο φαγητό ακόμα. Ο μεγάλος γιός ακολούθησε στην ερώτηση της μητέρας είπαν ότι δεν θα αργήσουν έρχονται για να φάνε τρώγανε μετά την αλλαγή για να έχουν όλο το χρόνο φαγητό… Οι στερήσεις του πατέρα…

-Μάκη χρόνια πολλά και ευτυχισμένα!!! Τι βλέπω έχεις και τη γυναίκα μαζί φέτος;

-Χρόνια πολλά ναι σήμερα δε το κάνα μόνος έχω και τη μικρή…

-Κρατήστε και ένα κομμάτι βασιλόπιτα από μας, πάρε για τα παιδιά στο σπίτι σοκολάτες για όσα παιδιά έχουμε είπε στο γιό του

-Ρε θα πάρεις τσιγάρα;

-Ήρθε η ώρα να το κόψω…

Περπάτησαν απο τη παραλία κάνοντας το κύκλο για το σπίτι τούς, άκουσαν μια πολλή όμορφη μουσική, κάποιος έπαιζε κιθάρα και τραγούδαγε στα Ρωσικά η κάτι τέτοιο καταλάβαιναν, πλησίασαν κάνοντας νόημα στο γιό του να μην τον τρομάξουν. Τους είδε ο νεαρός, αλλά συνέχισε να παίζει ήταν δακρυσμένος και σκούπισε τα μάτια του…

-Μιλάς Ελληνικά;

Πήρε μια απάντηση στα Ρωσικά που εκ των υστέρων μάθανε ότι ήταν χρόνια πολλά, ζήτησε από το γιο να του μιλήσει αγγλικά δεν ήξερε καλά ο πατέρας, αλλά με πολύ σπαστά εξήγησε στο παιδί ότι ήταν από τη Ρωσία…

-Πατέρα δως μου το κινητό σου ξέρω τι θα κάνουμε, στο σχολείο υπήρχε ένας δάσκαλος που προσπαθούσε να μαθαίνει στα παιδιά τη χρησιμότητα του ίντερνετ και να τα αποτρέπει από ένα καλό εθισμό στη νέα τεχνολογία. Άνοιξε το μεταφραστή που υπήρχε από το κινητό του πατέρα του και άρχισαν να μιλάνε, ο πατέρας τον πήρε στο σπίτι σχεδόν σηκωτο να μη μείνει μόνος του τέτοιες μέρες…

Ήταν ένας 24 χρόνος ερωτικός μετανάστης, μέσω Facebook είχε γνωρίσει και ερωτευτεί (ναι φυσικά και συμβαίνει) μια λίγο μεγαλύτερη του κοπέλα που δούλευε στην Ελλάδα, είπε όλη την ιστορία στους μεγαλύτερους. Το κορίτσι ήταν στρίπερ και τελικά του έφαγε τα λιγοστά του χρήματα περίπου 2000ευρω μαζί και το εισητηρίο που χρειαζότανε για να επιστρέψει. Δεν είχε σπίτι εδώ δεν είχε κανέναν είχε απλά κάνει ένα ατελείωτο ταξίδι για μια πανέμορφη κοπέλα χωρίς καμία εγγύηση για το τι μέλλει γενέσθαι… Οι γονείς του ήταν πολύ φτωχοί και ντράπηκε να πει την αλήθεια, αφήνοντας τον εαυτό του εγκλοβισμένο στην Ελλάδα. Αφού φάγανε, στα παιδιά είπε ότι απλά δεν πήγε καλά η σχέση για την οποία ήρθε και προσπαθεί να μαζέψει χρήματα. Τι να έλεγε καμιά φορά η ντροπή δύσκολα κουμανταρετε, άρχισε να παίζει μετά από λίγο με τη κιθάρα του και είχαν μαγευτεί οι πάντες. Η αλήθεια ήταν ότι στη χώρα του ήταν ένας μουσικός ταλέντο, που δυστυχώς λόγο του χαρακτήρα του που δεν πρόβαλε τον εαυτό του δεν τον είχαν ανακαλύψει… Εκείνο όμως το βράδυ όλα θα άλλαζαν μαγικά, ο γιος τράβαγε με το κινητό τον νεαρό και κάποια τα ανέβασε στο you tube από τη πρώτη στιγμή μάζεψε πολλή κόσμο με το παίξιμο του. Χωρίς να του έχει πει τίποτα ακόμα έβλεπε πολλά σχόλια στα Ρωσικά άλλωστε τραγούδαγε σε αυτή τη γλώσσα. Ο πατέρας είχε κλείσει ήδη το εισητηρίο για το νεαρό για να επιστρέψει στους δικούς του, το πρωί του έδωσε και ένα φάκελο με χρήματα. Στην αρχή αρνήθηκε τους ο πατέρας του είπε ότι όταν μπορέσει θα του τα επιστρέψει, τότε ήταν που ο μικρός του είπε ότι εν άγνοια του είχε ανεβάσει κάποια βίντεο. Είδε και τα σχόλια που είχαν κάνει, άρχισε να τους αγκαλιάζει έναν έναν, μέσα στα σχόλια ήταν και μια πρόσκληση από δισκογραφική που θα τον πλήρωνε και θα του κανόνιζε λάιβ…

Μετά από κάποιες μέρες ο πατέρας ρώτησε το γιο πώς και δε ζητάει κιθάρα ηλεκτρική ενώ είχε πέσει με τα μούτρα στη κλασική, του είπε ότι πρώτα πρέπει να μάθει αυτή του το πε ο καινούριος του καλύτερος φίλος και του έκανε και μαθήματα από το ίντερνετ…

Ένα χρόνο μετά λίγο πριν την αλλαγή πάλι ο πατέρας κοιτούσε από το μπαλκόνι ίσως ψάχνωντας το νεαρό μουσικό στα βράχια, το τσιγάρο το είχε κόψει ήδη ένα χρόνο, την ίδια ώρα ο γιος του τους τρελαίνε με τη καινούρια του ηλεκτρική κιθάρα, όχι δεν του την είχε πάρει εκείνος ήταν το δώρο από το καλύτερο του φίλο… Σκεφτόταν ότι μπαίνει και στην εφηβεία… Όχι το κοριτσάκι που είχε ερωτευτεί δεν το «έριξε» αλλά έγινε η αιτία να μάθει κιθάρα και μουσική και να θεωρείτε ταλέντο… Στις 12 παρά τέταρτο χτύπησε το κουδούνι… Άνοιξαν ενώ δεν περίμεναν κανένα, ήταν ο φίλος τους ο μουσικός που άρχισε να τους παίζει τα κάλαντα στα Ρωσικά, στο πλάι του είχε το κορίτσι τού που τραγουδούσε παρέα τού αυτή τη φορά το σπίτι είχε τρεις μουσικούς να παίξουν για την οικογένεια!!!!!!

Mike Τζαμαλής

ΤΟ ΞΥΠΝΗΜΑ

Χαϊδεύει ο ήλιος τις κορφές
να αναδυθεί στον ουρανό
το φως.
Η πάχνη λιώνει
στα τρυφερά φύλλα.
Η θάλασσα πτυχωνει
το κορμί της, πριν την καταιγίδα.
Τα σύννεφα παγώνουν τον καιρό με τις ανάσες τους.
Στο τέλος του χρόνου,
το ξύπνημα,
μοιάζει με τρυφερό άγγιγμα
σπλαχνικού πάγου…

Α.Α.

Αυτοκράτορας Ανδριανός μια παράσταση του Χρήστου Λιακόπουλου

Για 4η συνεχόμενη χρονιά στο θέατρο Αλκμήνη μια ξεχωριστή παράσταση του Χρήστου Λιακόπουλου που σίγουρα θα βρεις σημεία να ταυτιστείς, θα το καταλάβετε και από το παραπάνω βίντεο!!!!!

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Chili X-mas Bazaart 2019: Δεκάδες εικαστικοί δημιουργοί προτείνουν τέχνη για τα Χριστούγεννα

Δεκάδες εικαστικοί δημιουργοί σας προσκαλούν σε ένα εντυπωσιακό bazaar με γνήσια έργα τέχνης, που θα λάβει χώρα στην Chili Art Gallery (Δημοφώντος 13-15 Θησείο 11851, Αθήνα) και θα εγκαινιαστεί την Παρασκευή 27 Δεκεμβρίου 19.00 – 23.00 με την παρουσία όλων των καλλιτεχνών.

Στην πρωτότυπη έκθεση συμμετέχουν με έργα Ζωγραφικής, Χαρακτικής, Φωτογραφία, Κόσμημα, Εικαστικό Αντικείμενο, Κατασκευές, Αγιογραφία κ.α., οι εικαστικοί καλλιτέχνες: Στέλλα Βαρδάκη, Αλέξανδρος Βαρελίδης, Φρόσω Βυζοβίτου, Άννα Γκιώτη, Ελένη Γιούργου, Αριάδνη Ευαγγελίου Ραχιώτη, Μαρία Ελένη Θαλασσινού, Γιώτα Καλαφάτη, Μίνα Κουζούνη, Βαλεντίνη Μαυροδόγλου, Κατερίνα Μαχαίρα, Ιωάννης Μονογυιός, Λήδα Νικολαΐδη, Μαρία Ντάρλα, Χριστίνα Παναγιωτίδου, Ηλίας Παπαστεργίου, Νίκος Πολυχρονόπουλος, Έλενα Ρουμάνη, Θανάσης Τασιάς, Σοφία Τασχουνίδου, Πέλη Χατζηβασιλείου, Τίνα Μάσχα.

Την επιμέλεια και τον συντονισμό υπογράφει η Εικαστικός Βαλεντίνη Μαυροδόγλου, ενώ την διοργάνωση και την σύλληψη του project ο Επιμελητής Πάρης Καπράλος.

“ Το πρωτότυπο project βασίζεται στην ιδέα ότι τα ιδανικότερα δώρα είναι έργα και αντικείμενα τέχνης, καθώς εκφράζουν τα συναισθήματα μας με ιδανικό τρόπο, ενώ αποτελούν ένα δώρο με διάρκεια ζωής και τη δυνατότητα να επηρεάσουν θετικά τις ζωές των προσώπων στα οποία θα δωρηθούν ”, επισήμανε σε δήλωσή του ο κ. Καπράλος.

Ώρες /Μέρες: Παρασκευή 27 Δεκεμβρίου 19.00 – 23.00, Σάββατο 28 & Κυριακή 29 Δεκεμβρίου 11.00 – 19.00 με ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΙΣΟΔΟ για το κοινό.

Σχετικά με την Chili Art Gallery
Η Chili Art Gallery ιδρύθηκε το 2010 και βρίσκεται στο Θησείο δίπλα στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων «Μελίνα», μια ανάσα από το πιο ζωντανό σημείο της πόλης μας, το Γκάζι.Αποτελεί έναν πολιτιστικό χώρο, όπου οι φιλότεχνοι και το κοινό γενικότερα μπορούν να έρχονται σε επαφή με όλες τις μορφές της Σύγχρονης Τέχνης. Βασικός στόχος της Chili Art Gallery είναι η υποστήριξη ανερχόμενων αλλά και καταξιωμένων Ελλήνων και Ξένων Καλλιτεχνών. Ανακαλύψτε περισσότερα: chiliart.gr

Χορηγοί Επικοινωνίας:
Arts & Antiques CCR | www.artsantiquesccr.gr
Polis Magazino | www.polismagazino.gr

Χορηγός Φωτογράφισης:
Studio Kotsireas | www.studiokotsireas.gr
Chili Art Gallery
Δημοφώντος 13-15, 11851 Θησείο, Αθήνα
Τηλ.2107292564, 6936755599
email: [email protected]
www.chiliart.gr