1ος Πανελλαδικός Διαγωνισμός Ποίησης Filoxeniart – Flisvospublics

“Η Άνοιξη που μου χρωστάς…”
Αν μας ζητούσαν μια Άνοιξη πίσω, έστω και αν δεν ήταν δική μας ευθύνη, αλλά εμείς οφείλαμε να την επιστρέψουμε. Το  χρέος μας είναι ποιητικό, έτσι όπως εμείς νιώθουμε, ότι πρέπει να δώσουμε μια Άνοιξη που μας στέρησαν.
Αυτό θα είναι το θέμα του
1ου Πανελλαδικού Διαγωνισμού Ποίησης των
Filoxeniart.com & Flisvospublics
Δικαίωμα συμμετοχής έχουν όλοι οι Έλληνες σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Το κόστος συμμετοχής θα είναι στα 20 ευρώ και θα υπάρξουν πλούσια δώρα:
1ος Νικητής (με απόφαση κριτικής επιτροπής):
Θα λάβει ως δώρο την έκδοση της ποιητικής του συλλογής
2ος Νικητής (με απόφαση κοινού):
Θα λάβει δώρο την έκδοση της ποιητικής του συλλογής
3ος Νικητής: Ολα τα ποιήματα θα συμπεριληφθούν σε ανθολόγιο με το ομώνυμο θέμα του διαγωνισμού
Διάρκεια διαγωνισμού 2 Μαΐου με 2 Ιουλίου 2020

Όροι συμμετοχής:


Ο ιστότοπος Filoxeniart.com & οι εκδόσεις Flisvospublics προκηρύσσει τον

1ο πανελλαδικό ποιητικό διαγωνισμό

Θέμα:

“Η Άνοιξη που μου χρωστάς…

ΓΕΝΙΚΟΙ ΟΡΟΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ:

Δικαίωμα συμμετοχής έχουν όλοι, ανεξαρτήτως εθνικότητας, τόπο κατοικίας, ηλικίας και μορφωτικού επιπέδου, αρκεί τα έργα τους να είναι γραμμένα στην ελληνική γλώσσα.Κάθε συμμετέχων μπορεί να υποβάλλει από ένα (1) έως τρία (3) έργα (Ποιήματα).Η έκταση των ποιημάτων δεν πρέπει να υπερβαίνει τους σαράντα (40) στίχους. Αυτός ο περιορισμός ισχύει για κάθε ποίημα ξεχωριστά και όχι για το σύνολο των ποιημάτων. Ο/Η δημιουργός, εγγυάται το πρωτότυπο του έργου του/της και αναλαμβάνει κάθε ευθύνη έναντι τρίτων απαιτητών ή εγκαλούντων ως προς την πρωτοτυπία του έργου. Το ποίημα δεν πρέπει να έχει πάρει μέρος σε άλλον διαγωνισμό και πρέπει να είναι ανέκδοτο. Θα απονεμηθούν τρία (3) βραβεία και έπαινοι. Τα βραβεία συνοδεύονται από τα ακόλουθα έπαθλα:

1ος Νικητής (με απόφαση κριτικής επιτροπής): Θα λάβει ως δώρο την έκδοση της ποιητικής του συλλογής

2ος Νικητής (με απόφαση κοινού):Θα λάβει δώρο την έκδοση της ποιητικής του συλλογής**

3ος Νικητής: Από τις συμμετοχές θα επιλεγεί από τον εκδοτικό οίκο ένα ποίημα από κάθε συμμετέχωντα και θα συμπεριληφθεί σε ανθολόγιο με το ομώνυμο θέμα του διαγωνισμού

Διάρκεια διαγωνισμού

2 Μαΐου με 2 Ιουλίου 2020

Ως τελευταία προθεσμία αποστολής των συμμετοχών, ορίζεται η 2η Ιουλίου 2020. Τα αποτελέσματα θα ανακοινωθούν 15 – 30 Ιουλίου 2020 στην ιστοσελίδα Filoxeniart.com καθώς και στην επίσημη σελίδα του Filoxeniart στο Facebook. Κανένας υποψήφιος δεν μπορεί να βραβευτεί για παραπάνω από ένα του έργο. Κάθε συμμετέχων καλείται να πληρώσει το ποσό των είκοσι (20) ευρώ για την συμμετοχή του στον διαγωνισμό. Το ποσό αυτό είναι μη επιστρέψιμο. Η κριτική επιτροπή αποτελείται από 3 μέλη η ταυτότητα των οποίων θα παραμείνει μυστική, μέχρι την τελετή απονομής. Η τελετή απονομής των βραβείων και των επαίνων, θα πραγματοποιηθεί μέσα Σεπτεμβρίου έως μέσα Οκτωβρίου, σε αίθουσα που θα ανακοινωθεί εν καιρώ (λόγω των μέτρων κατά του κορονοΐου). Συμμετοχές οι οποίες δεν πληρούν τους παραπάνω όρους, θα θεωρηθούν άκυρες.

ΤΡΟΠΟΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ

Στείλτε μας με ένα e-mail με θέμα «για τον διαγωνισμό ποίησης», στη διεύθυνση [email protected] δυο διαφορετικά αρχεία κειμένου.

– Στο πρώτο αρχείο με το οποίο θα δηλώσετε συμμετοχή για το πρώτο βραβείο θα περιλαμβάνονται μέχρι δύο από τα έργα σας χωρίς καμία άλλη προσωπική πληροφορία.

– Στο δεύτερο αρχείο, τις προσωπικές σας πληροφορίες: Όνομα, Επώνυμο, Τηλέφωνο επικοινωνίας, e-mail και ένα από τα τρία ποιήματα που επιλέγετε να συμμετέχει για το βραβείο κοινού προσοχή το ποίημα που θα επιλέξετε να διαγωνιστεί για το βραβείο κοινού θα είναι ξεχωριστό από τα (έως) δύο που θα επιλέξετε για να διαγωνιστούν για το πρώτο βραβείο βάσει απόφασης κριτικής επιτροπής.– Θα σταλεί e-mail επιβεβαίωσης της λήψης της συμμετοχής, αφού ελεγχθεί ότι έχετε αποστείλει το χρηματικό αντίτιμο και τα email συμμετοχής θα μπορεί να διαρκέσει έως και δύο μέρες περίπου. Καταθέτετε το ποσό των 20 ευρώ με την σημείωση «για τον ποιητικό διαγωνισμό Filoxeniart (και το ονοματεπώνυμό σας)» (σε τράπεζα, ή από ΑΤΜ, ή μέσω e-Banking). Στοιχεία λογαριασμού:

IBAN: GB26 REVO 0099 7078 4222 65

REVOGB21

Δικαιούχος : Michail Tzamalis

Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε με τον υπεύθυνο του διαγωνισμού, Μιχάλης Τζαμαλής, στο email: [email protected]

*Ο διαγωνισμός δεν ακυρώνεται λόγω συνθηκών, καθώς η συμμετοχή σε αυτό μπορεί να υλοποιηθεί από το σπίτι.

** Ο διαγωνιζόμενος θα συμμετέχει με 1 ποιήμα για το βραβείο κοινού που θα έχει στείλει μαζί με τα στοιχεία του. Τότε θα δημοσιεύεται από το Filoxeniart.com η επιλογή του, κατόπιν στην αντίστοιχη σελίδα του Facebook και από εκεί ο συμμετέχων θα το κάνει κοινοποίηση γράφοντας ότι συμμετέχει στο διαγωνισμό. Θα προσμετρούνται ως ένα βαθμό η όποια αντίδραση τύπου like, με δύο βαθμούς το κάθε σχόλιο που θα λάβει, και με τρεις βαθμούς η κάθε κοινοποίηση.

1) Δεκτές και οι κοινοποιήσεις σε ομάδες αρκεί να γίνονται μόνο από τη σελίδα του filoxeniart στο Facebook για να μπορούν να προσμετρηθούν.

2) Για τις αντιδράσεις που θα λάβει ο ενδιαφερόμενος από ομάδες θα μας στείλει φωτό με τα λαϊκ μέχρι 2 του Ιουλιου.

***Ο διαγωνισμός θα ακυρωθεί σε περίπτωση μικρής συμμετοχής κάτω των 30 ατόμων, χωρίς επιστροφή χρημάτων αλλά όλες οι συμμετοχές θα βγουν σε ανθολόγιο, βλέπε την περίπτωση του 3ου βραβείου.

Μπορεί η τέχνη να μιμηθεί τη ζωή ή να προβλέψει το μέλλον; Το παράδειγμα της Οφηλίας του John Everett Millais.

Κατά ένα περίεργο, σχεδόν μαγικό ή προφητικό τρόπο ο Millais, «έδεσε» τη μοίρα του μοντέλου του με την παπαρούνα- όπιο, αλλά και τη μοίρα της Οφηλίας, δηλαδή την παράνοια και την αυτοχειρία…

Στο έργο του «Ophelia» ο Millais απεικονίζει τη σκηνή που η ομώνυμη ηρωίδα από τον Άμλετ του Σαίξπηρ, σε κατάσταση παραφροσύνης αφήνει τον εαυτό της να πνιγεί σε ένα ρυάκι μετά τη δολοφονία του πατέρα της Πολώνιου από τον αγαπημένο της πρίγκιπα της Δανίας, Άμλετ και τον οριστικό χωρισμό της από τον τελευταίο. Ο Millais ξεκίνησε τη φιλοτέχνηση του πίνακα από την απεικόνιση του φόντου, του εξωτερικού χώρου, που πλαισιώνει τη φιγούρα της Οφηλίας, η οποία τοποθετείται σε οριζόντια στάση στο νερό με το φόρεμά της να επιπλέει και να σχηματίζει μια σχεδόν ομοιόμορφη χρωματική δίνη με τα φυτικά στοιχεία της υδάτινης επιφάνειας, που αλληλοδιαπλέκονται με τα άνθη του φορέματός της. Το απλανές βλέμμα της Οφηλίας και η αδυναμία ελέγχου των απολήξεων των άνω άκρων της καταδεικνύουν την πορεία της προς το Επέκεινα, καθώς ήδη βρίσκεται στο μεταίχμιο ζωής και θανάτου. Η απόδοση του φυσικού τοπίου που αγκαλιάζει το σώμα της Οφηλίας συνιστά τα αποτελέσματα της πολύμηνης παρατήρησης του περιβάλλοντος με το οποίο ο καλλιτέχνης ερχόταν σε αρμονική ψυχική επικοινωνία στις όχθες του ποταμού Hogsmill της πόλης Surrey. Ο Millais προέβη σε μια ρεαλιστική και λεπτομερειακή εικαστική απόδοση της φύσης, εμπλουτισμένης με στοιχεία που αναφέρονται στο Σαιξπηρικό θεατρικό κείμενο, χωρίς καμία προσπάθεια εξιδανίκευσής της, ενώ χρησιμοποίησε έντονα και διάφανα χρώματα ενισχύοντας τη φωτεινότητα και την καθαρότητα της σύνθεσης. Η αποτύπωση του φυσικού περιβάλλοντος ακολουθεί αρκετά πιστά το Σαιξπηρικό κείμενο. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο θάνατος της Οφηλίας δεν αποτελεί μέρος της σκηνικής δράσης του Άμλετ, αλλά ο αναγνώστης/θεατής τον πληροφορείται από τη διήγηση της Γερτρούδης, βασίλισσας της Δανίας και μητέρας του Άμλετ. Στον πίνακα βλέπουμε την ιτιά στην οποία ανέβηκε η Οφηλία προτού σπάσει το κλαδί της και πέσει στο ποτάμι. Τα κλαδιά της μάλιστα μοιάζουν να μιμούνται τη διάταξη του σώματος της Οφηλίας, που κοσμείται από διάφορα άνθη που περιγράφονται στο θεατρικό έργο, όπως βιολέτες και δύο λουλούδια- σύμβολα, άρρηκτα συνδεδεμένα με τον ύπνο και το θάνατο, το μη με λησμόνει και την παπαρούνα, από την οποία παράγεται το όπιο. Το παράδοξο είναι ότι η Elizabeth Siddal, το μοντέλο του πίνακα, πέθανε (αυτοκτόνησε;) σχεδόν δέκα χρόνια αργότερα βυθισμένη στην κατάθλιψη από υπερβολική δόση του φαρμάκου Laudanum, ενός διαλύματος με βάση το όπιο και μάλλον το λάβδανο! Ας δούμε όμως την τραγική ιστορία της…

Η Elizabeth Eleonor Siddal, γνωστή στο κοινωνικό της περιβάλλον ως Lizzie, ενσάρκωνε το πρότυπο ομορφιάς των εκπροσώπων της Προ-ραφαηλιτικής αδελφότητας,- κόκκινα μαλλιά, χλωμή επιδερμίδα και βλέμμα που απέπνεε μελαγχολία και πνευματικότητα.Η Αδελφότητα των Προραφαηλιτών ιδρύθηκε το 1848 στο ατελιέ του John Everett Millais στο Λονδίνο και τα μέλη της είχαν σαν κοινό όραμα την αναμόρφωση της τέχνης της Βικτωριανής Περιόδου με κύριο αίτημα την επιστροφή στις φόρμες πριν από την κυριαρχία του Ραφαήλ στα καλλιτεχνικά δρώμενα της Αναγεννησιακής Εποχής. Οι John Everett Millais, Dante Gabriel Rossetti και William Holman Hunt, υπήρξαν τα πιο δραστήρια και παραγωγικά μέλη της Προ-ραφαηλιτικής Αδελφότητας(Pre-Raphaelite Brotherhood -PRB) στα χαρακτηριστικά της οποίας αναφερθήκαμε στο προηγούμενο κείμενο.

Προερχόμενη από την εργατική τάξη και μέλος πολύτεκνης οικογένειας- ο πατέρας της ήταν ιδιοκτήτης μιας επιχείρησης κατασκευής μαγειρικών σκευών με πενιχρά εισοδήματα τα οποία δεν επαρκούσαν για την κάλυψη των βιοτικών αναγκών των πέντε θυγατέρων του και των τριών γιων του-, ο ένας εκ των οποίων έπασχε από σοβαρής μορφής σωματική αναπηρία, η ανάγκη της εισόδου της Lizzie στην αγορά εργασίας ήταν αδήριτη. Έτσι αποφάσισε να γίνει μοντέλο και η μεγάλη πλειονότητα των δραστηριοτήτων της σημειώθηκε στον κύκλο της Προ-ραφαηλίτικης Αδελφότητας. Παρά τις δυσμενείς οικονομικές συνθήκες κάτω από τις οποίες μεγάλωσε και που της στέρησαν την πρόσβαση στις υψηλότερες βαθμίδες του εκπαιδευτικού συστήματος της Βικτωριανής Αγγλίας, η Lizzie, σχεδόν αυτοδίδακτη με έμφυτη κλίση στο σχέδιο και γνήσιο ενδιαφέρον για τα λογοτεχνικά ρεύματα της εποχής της, επιδόθηκε στη ζωγραφική και στη σύνθεση ποιητικών πονημάτων. Λέγεται ότι ο πρώτος που ήρθε σε επαφή με τη γραφή της, διάβασε ένα ποίημά της που το είχε γράψει στο χαρτί περιτυλίγματος του βουτύρου, προφανώς λόγω της οικονομικής ένδειας που καθιστούσε πολυτέλεια την αγορά γραφικής ύλης. H Siddal συμμετείχε στην πρώτη έκθεση της Προ-ραφαηλιτικής Αδελφότητας το 1857, ενώ ο ποιητής Sir Alfred Tennyson επηρέασε την ποιητική γραφή της.
Για τη φιλοτέχνηση της Οφηλίας, ο Millais τοποθέτησε την Elizabeth σε μια μπανιέρα με βρώμικο νερό από τον ποταμό Τάμεση, την οποία ζέσταινε με λάμπες πετρελαίου. Όμως οι λάμπες έσβησαν χωρίς να το καταλάβει και το νερό πάγωσε, με αποτέλεσμα το μοντέλο του να αρρωστήσει σοβαρά με πνευμονία. Ο πατέρας της μήνυσε τον Millais, ο οποίος αναγκάστηκε να καταβάλει τα έξοδα της αμοιβής του γιατρού. Όμως η πνευμονία όχι μόνο επιβάρυνε την ήδη εύθραυστη υγεία της Lizzie, αλλά της άφησε ένα ακόμη κατάλοιπο, την εξάρτησή της από το οπιούχο φάρμακο Laudanum. Η μούσα των Προραφαηλιτών εικάζεται ότι έπασχε από φυματίωση, όπως ο αδελφός της που μάλιστα πέθανε από αυτή την ασθένεια, ή τουλάχιστον οι διατροφικές διαταραχές που την ταλάνιζαν αποδόθηκαν στη φθίση και όχι ίσως σε κατάθλιψη ή κάποιο ψυχικό νόσημα. Η μακρόχρονη σχέση που διατηρούσε με τον μέντορά της και ζωγράφο Dante Gabriel Rossetti, λειτουργούσε ως επιβαρυντικός παράγοντας για την πορεία της ψυχοσωματικής της υγείας. Ο Rossetti επιβράδυνε το γάμο κυρίως λόγω των οικονομικών δυσκολιών τους, ενώ μετά το 1855 η σχέση τους πήρε ακόμη πιο άσχημη τροπή. Τη χρονιά αυτή η Lizzie γνώρισε τη μητέρα του, η οποία την απέρριψε λόγω της ασθενικής της φύσης, του χαμηλού κοινωνικού της background και της περιορισμένης επίσημης εκπαίδευσής της. Από τότε ο Ιταλός ζωγράφος άρχισε να χρησιμοποιεί πιο συχνά άλλα, πιο αισθησιακά και ρωμαλέα μοντέλα, η αντίθεση των οποίων με την εικόνα της φιλάσθενης και εξασθενημένης χλωμής Elizabeth ήταν εμφανής. Όταν εκείνη πληροφορείται μια ακόμη απιστία του, αυτή τη φορά με την Annie Miller, μοντέλο του William Holman Hunt, αποφασίζει να τον εγκαταλείψει οριστικά και να αποσυρθεί στη φημισμένη λουτρόπολη της Αγγλίας, το Bath. Κατά την παραμονή της στην αγγλική εξοχή, η υγεία της σημείωσε ραγδαία επιδείνωση, καθώς έχανε διαρκώς βάρος και δυνάμεις. Οι γονείς της επικοινώνησαν με τον κριτικό και υποστηρικτή της Αδελφότητας των Προραφαηλιτών, John Ruskin, ο οποίος ενημέρωσε άμεσα τον Rossetti για την κρισιμότητα της κατάστασής της. Ο Rossetti έσπευσε στο Bath, της έκανε πρόταση γάμου και με τις συνεχείς φροντίδες του η Lizzie επανέκαμψε. Το 1860 τελικά παντρεύτηκαν, όμως ο έγγαμος βίος δε διήρκεσε. Η Lizzie έμεινε έγκυος και απέβαλλε γεγονός που σε συνδυασμό με τον εκρηκτικό χαρακτήρα του συζύγου της την οδήγησε σε βαθιά κατάθλιψη. Το 1862 πεθαίνει από υπερβολική δόση Laudanum, ενώ φέρεται να είχε αφήσει σημείωμα αυτοκτονίας το οποίο έκαψε ο Rossetti. Ο άνδρας της τις ώρες που βρισκόταν σε κώμα, ζήτησε τη συμβουλή τουλάχιστον έξι γιατρών, χωρίς κανένα όμως αποτέλεσμα. Μετά το θάνατό της κράτησε στο διαμέρισμά τους το φέρετρο με τη νεκρή γυναίκα του επί έξη μέρες, ενώ προτού το σφραγίσουν τοποθέτησε ένα χειρόγραφο με τα ποιήματα που είχε γράψει για εκείνη ανάμεσα στο πρόσωπο και στα μαλλιά της, το οποίο όμως εξαιτίας νέων οικονομικών δυσχερειών αναγκάστηκε να ξεθάψει δυο χρόνια αργότερα. Παρότι συνήψε δύο ακόμη ερωτικές σχέσεις το φάντασμα της Elizabeth τον στοίχειωσε και συνεπώς καμία από αυτές δεν μακροημέρευσε. Ο ίδιος ισχυριζόταν ότι χρόνια μετά το θάνατό της αναβίωνε καθημερινά τη στιγμή του θανάτου της σαν να εκτυλισσόταν σε πραγματικό παροντικό χρόνο. Η εμμονική προσκόλλησή του στην τραυματική εμπειρία του θανάτου της Lizzie είχε ως συνέπεια την ανάπτυξη ψυχικών διαταραχών και τον εθισμό του σε ένα ναρκωτικό με βάση το αλκοόλ, Chloral Hydrate, τη λήψη του οποίου φαίνεται ότι ξεκίνησε ως συμπτωματική αγωγή της νόσου των νεφρών από την οποία έπασχε και τελικά επέφερε το θάνατό του το 1882.

Hamlet, William Shakespeare(Μετάφραση Βασίλη Ρώτα)

Πράξη Δ’, Σκηνή 7

Γερτρούδη

Είναι μια ετιά γυρτή σε ρυάκι, που γυαλίζει στο ρέμα τ’ασημόφυλλά της. Πήγε εκεί πλέκοντας άχαρες γιρλάντες από αγριόχορτα, σέλινα, παρθενούδια, μαργαρίτες και νεκροτσουκνίδες, που οι χοντρόστομοι τσοπάνηδες τις λεν με λέξη πιο χοντρή, μα οι κρύες κοπέλες μας τις λένε δάχτυλα νεκρού. Εκεί, καθώς σκαρφάλωνε στους κλάδους που έγερναν για να τους στεφανώσει με τ’αγριόχορτά της, ένα κλαδί ζηλόφθονο έσπασε και πέφτουν τα χορταρένια στέφανα κι αυτή μαζί τους μες στο ποτάμι που έκλαιγε. Άπλωσαν τα ρούχα της και την κράτησαν λίγο πάνω σαν νεράϊδα. Αυτή τραγούδια κουρέλια από παλιά τραγούδια σαν να μην ένιωθε καθόλου το χαμό της, σαν να ήταν πλάσμα γεννημένο ή μαθημένο στο υγρό στοιχείο. Όμως δεν πέρασε πολύ που τα φορέματά της ήπιανε και βάρυναν και τράβηξαν τη δόλια κόρη απ’το τραγούδι της στο βουρκωμένον τάφο.

Χριστιάνα Οικονόμου. Πτυχιούχος του Τμήματος Ιστορίας, Αρχαιολογίας της Τέχνης του ΕΚΠΑ- Κάτοχος MPhil στις Θεατρικές Σπουδές.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ Ο Διεθνής Πολιτιστικός Σύλλογος «ΟΡΙΖΩΝ» συνδιοργανώνει με τον Ιερό Ναό Αγίων Αναργύρων «Οι Άγιοι Ανάργυροι του κυρ Αλέξανδρου»

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο Διεθνής Πολιτιστικός Σύλλογος «ΟΡΙΖΩΝ» συνδιοργανώνει με τον Ιερό Ναό Αγίων Αναργύρων, Ψυρρή την καλλιτεχνική εκδήλωση με τίτλο «Οι Άγιοι Ανάργυροι του κυρ Αλέξανδρου» και προσκαλούν τα μ έλη και τους φίλους τους, το Σάββατο 10 Οκτωβρίου 2020 στις 6.00 μ.μ.
Η εκδήλωση γίνεται για την ανάδειξη του κελιού του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη και πραγματοποιείται μέσα στον Ιερό Ναό Αγίων Αναργύρων, Ψυρρή . Περιλαμβάνει θεατροποιημένα διηγήματα και μουσικά δρώμενα.

«Ο Ιησούς στο σπίτι των γονιών του» ή «Το Εργαστήριο του Ξυλουργού» του Sir John Everett Millais και οι Προραφαηλίτες. 1849-1850. Tate Gallery, London.

Το πρώτο σημαντικό έργο του Millais με θρησκευτικό περιεχόμενο απεικονίζει μια σκηνή από την παιδική ηλικία του Χριστού. Το 1850 εκτέθηκε στη Royal Academy ως άτιτλη δημιουργία την οποία συνόδευε ένα απόσπασμα από την Αγία Γραφή «Καί εάν τις ειπή προς αυτόν, Τι είναι αι πληγαί αυταί εν μέσω των χειρών σου; θέλει αποκρίθη, Εκείναι, τάς οποίας επληγώθην εν τω οίκω των φίλων μου»(Ζαχαρίας, 13:6). Είναι έκδηλο ότι οι θρησκευτικοί συμβολισμοί διατρέχουν ολόκληρη τη σύνθεση. Το γεωμετρικό σχήμα του τριγώνου στον τοίχο συμβολίζει την Αγία Τριάδα, η οποία αντιπροσωπεύεται στη δημιουργία από τον υιό- Ιησού και το Άγιο Πνεύμα, που από τη βαθμίδα μιας σκάλας, με τη μορφή περιστεράς συμμετέχει στη σκηνή μιας πρόωρης Βάπτισης του Ιησού, παραπέμποντας τον θεατή στην κλίμακα του Ιακώβ, τη γέφυρα δηλαδή της ένωσης του επίγειου με τον επουράνιο κόσμο και κατά συνέπεια του ανθρώπου με το θείο και το αιώνιο. Συγχρόνως, ο τύπος της σκάλας απαντάται σε δυτικές εικαστικές αναπαραστάσεις της Σταύρωσης, όπου χρησιμοποιείται από τους μαθητές του Ιησού για την αποκαθήλωση του νεκρού σώματος του δασκάλου τους. Το ξύλο, σαν υλικό επένδυσης του πατώματος και του τοίχου, όπου φυλάσσονται τα εργαλεία και τα καρφιά που κυριαρχούν στο χώρο του εργαστήριου, σε συνδυασμό με τις αιμορροούσες πληγές στα άνω και κάτω άκρα του Ιησού, οι οποίες προεικονίζουν τα στίγματα και το σταυρικό του μαρτύριο, διαμορφώνουν ένα σκηνικό που ναι μεν προσομοιάζει αποκλειστικά σε χώρο εργασίας, αλλά ξεφεύγει από τα όρια του αισθητού κόσμου και με το πλήθος των διάσπαρτων συμβόλων μετατρέπει ένα ταπεινό γήινο εργαστήριο σε ιερό τόπο, χωρίς να χάνεται όμως η επαφή με το ρεαλισμό.
Το μικρό αγόρι, που μοιάζει με μαθητευόμενο στο εργαστήριο του Ιωσήφ ή σαν ένα ακόμη μέλος της οικογένειας, φέρνει μια λεκάνη με νερό, αντικείμενο που συμβάλλει στη σαφή ταυτοποίησή του με τον Ιωάννη τον Βαπτιστή. Αν και έχει προταθεί η ερμηνεία της αποκωδικοποίησης της πράξης αυτής του Ιωάννη ως εικαστικής προεξαγγελίας του ιερού νιπτήρα, κατά τη γνώμη μου η παρουσία του Αγίου Πνεύματος, του Παράκλητου, συνιστά σημειολογική προσέγγιση της Βάπτισης του Χριστού. Ο πίνακας αυτός αποτελεί μια ευφυή σύλληψη του Millais, καθώς κατορθώνει να αναδείξει τη θεία και τη θνητή φύση του Θεανθρώπου μέσα από ένα γόνιμο εικαστικό συγκερασμό της Βάπτισης και της Σταύρωσής του σε συμφραζόμενα του καθημερινού βίου αληθινών ανθρώπων, αλλά χωρίς να εκλείπουν τα σημεία που συνδέονται με την εικαστική παρουσίαση χριστολογικών θεμάτων.

Ακολουθώντας πιστά τις αρχές των Προ- Ραφαηλιτών για την εμμονή στον ρεαλισμό και στη χειρουργική λεπτομέρεια, ο Millais βάσισε την τοποθέτηση του σκηνικού σε ένα υπαρκτό ξυλουργικό εργαστήριο στην Oxford Street, ενώ τα πρόβατα στο background, αποδόθηκαν με πρότυπο δύο κεφάλια προβάτων που του παρείχε ένας τοπικός κρεοπώλης. Η παρουσία των προβάτων θα μπορούσε εν δυνάμει να σηματοδοτεί το «κοπάδι», το σύνολο της χριστιανικής κοινότητας, ή ίσως τους Αποστόλους που ήταν και οι πρωτομάρτυρες της χριστιανικής πίστης (Ιδού εγώ αποστέλλω υμάς ως πρόβατα εν μέσω λύκων. Γίνεσθε ουν φρόνιμοι ως οι όφεις και ακέραιοι ως αι περιστεραί. Ματθαίος, 10-16). Οι Times, περιέγραψαν το έργο σαν «αηδιαστικό», αποδοκιμάζοντας το συνολικό εγχείρημα του καλλιτέχνη να απογυμνώσει τις μορφές από κάθε ίχνος αγιότητας και εξιδανίκευσης, προσπαθώντας να τις εντάξει σε ένα αμιγώς ρεαλιστικό πλαίσιο, σε μια πραγματικότητα, άμεσα συνυφασμένη με τη δική του ατομική αντίληψη σχετικά με το περιβάλλον που θα μπορούσε να έχει γαλουχηθεί ο ιός του Θεού. Οι μορφές αποδίδονται με έναν ωμό ρεαλισμό, που σχεδόν αγγίζει τα όρια του νατουραλισμού, όπως φανερώνει το ρυτιδιασμένο πρόσωπο της Παναγίας και η έλλειψη υγιεινής που παρατηρείται σε αρκετά πρόσωπα της σύνθεσης. Ο καλλιτέχνης απέφυγε να χρησιμοποιήσει μοντέλα και αξιοποίησε μέλη της οικογένειάς του. Για την απόδοση της φιγούρας του Ιωσήφ χρησιμοποίησε το κεφάλι του πατέρα του και το σώμα ενός επαγγελματία ξυλουργού, με μυώδεις βραχίονες, σκληρά, ηλιοκαμένα χέρια και ανατομική αποτύπωση των φλεβών. Η νύφη του, Mary Hodgkinson αποτέλεσε τη βάση για τη φιλοτέχνηση της μορφής της Θεοτόκου, ο Noel Humphreys, γιος του καλλιτέχνη φίλου του, «δάνεισε» τα χαρακτηριστικά του στον μικρό Ιησού, ενώ ένας υιοθετημένος ξάδερφος, ο Edwin Everett, ενέπνευσε τον ζωγράφο για τη σχεδίαση της φιγούρας του Προδρόμου.

Η εφημερίδα δυσφόρησε με την παρουσίαση της θείας οικογένειας «ως συνηθισμένων ανθρώπων, χαμηλής κοινωνική θέσης, που δραστηριοποιούνται σε ένα ταπεινό εργαστήριο, χωρίς καμία κατανοητή αφαίρεση της μιζέριας, της βρωμιάς, ακόμη και της ασθένειας, όλα ολοκληρωμένα με την ίδια απεχθή ασημαντότητα». Ο λογοτέχνης Charles Dickens, φανατικός πολέμιος των PRB, εστιάζει στη δυσμορφία του Χριστού και της Θεοτόκου, για την οποία επισημαίνει χαρακτηριστικά «ότι ένα πλάσμα τόσο τρομερό στην ασχήμια του, που θα μπορούσε να ξεχωρίζει από την υπόλοιπη συντροφιά, σαν ένα τέρας στα πιο σκανδαλώδη καμπαρέ στη Γαλλία ή στα πιο χαμηλής υποστάθμης ποτοπωλεία της Αγγλίας». Οι τόσο καυστικές κριτικές και το κύμα αντιδράσεων που προκάλεσε η έκθεση του έργου οδήγησαν τη Βασίλισσα Βικτώρια να ζητήσει την αφαίρεση του έργου από την Ακαδημία και την προσεκτική εξέτασή του από την ίδια.

Άξιζε το συγκεκριμένο έργο μία τέτοια θύελλα αντιδράσεων; Η Ύστερη Αναγέννηση, με εξαίρεση τον Caravaggio και τους γήινους Αγίους του, μας έχει συνηθίσει σε εξιδανικευμένες αποτυπώσεις του θείου με πομπώδεις, υπερβατικές και αψεγάδιαστες μορφές που έχουν φτάσει στα επίπεδα της ηθικής και πνευματικής τελείωσης. Η παράδοση αυτή συνεχίστηκε και στους κόλπους της Royal Academy, που ισχυριζόταν ότι αντιπροσώπευε την μεγαλόστομη τέχνη του Ραφαήλ, με κύρια χαρακτηριστικά της το Υψηλό Μεγαλειώδες Ύφος, την εξιδανίκευση της φύσης και την αναζήτηση και ανάδειξη της ομορφιάς σε βάρος της αλήθειας. Ο Millais,αποχώρησε από την Ακαδημία και μαζί με τους William Holman Hunt και τον Dante Gabriel Rossetti, που πρέσβευαν την άποψη της αναμόρφωσης της βαλτωμένης και βαρετής ακαδημαϊκής τέχνης, μέσα στο κλίμα της Βιομηχανικής Επανάστασης και των επαναστατικών κινημάτων που σημειώθηκαν το 1848 στον ευρωπαϊκό χώρο, γνωστά ως Άνοιξη των λαών, ίδρυσαν το ίδιο έτος την Προ-Ραφαηλιτική Αδελφότητα, (Pre-Raphaelite Brotherhood, γνωστή με τα αρχικά PRB που καθιέρωσαν οι ίδιοι). Όπως αναφέρθηκε και προηγούμενα στο κείμενο, η ανανέωση της καλλιτεχνικής δημιουργίας απαιτούσε ρεαλιστική και λεπτομερή αναπαράσταση του φυσικού περιβάλλοντος αλλά και των μορφών, που αποκαθηλώνονται από το βάθρο της εξιδανίκευσης στο μέτρο του καθημερινού ανθρώπου, εκπροσώπου του μέσου όρου. Ένα ακόμη από τα τεχνοτροπικά τους χαρακτηριστικά ήταν η χρήση έντονων και φωτεινών χρωμάτων, δουλεμένα σχεδόν αποκλειστικά σε λευκό φόντο, ο εμπλουτισμός της εικαστικής σύνθεσης με συμβολικά στοιχεία, και η εργασία σε ανοιχτό χώρο, έξω από τα studio. Η αναμόρφωση της τέχνης έπρεπε να πραγματοποιηθεί με την άντληση στοιχείων από την καλλιτεχνική δεξαμενή της παράδοσης που προηγήθηκε του Ραφαήλ, δηλαδή από την αλήθεια και την καθαρότητα του Μεσαιωνικού πνεύματος, όταν οι καλλιτέχνες ήταν ακόμη «τίμιοι τεχνίτες έναντι του Θεού» που προσπαθούσαν να αντιγράψουν τη φύση επικεντρωμένοι στη δόξα του Θεού, χωρίς να τους απασχολεί η κοσμική ευτυχία. Η θεματολογία τους προερχόταν από τη Βίβλο, τη μυθολογία, τη λογοτεχνία, π.χ. τον Σαίξπηρ, αλλά και τη σύγχρονη αστική ζωή με ιδιαίτερη έμφαση στο ρόλο της γυναίκας στους θεσμούς του κοινωνικού βίου. Αυτά εν ολίγοις ήταν τα καλλιτεχνικά ιδεώδη της ομάδας των Προραφαηλιτών που συχνά κατηγορούνταν ως βλάσφημοι ή υπερόπτες διότι θεωρούσαν τον Ραφαήλ υπερεκτιμημένο και τους ίδιους ανώτερους αυτού. Κατά τη γνώμη μου, παρά τον έκλυτο βίο τους και την οποιαδήποτε έπαρση που τους διακατείχε για τις ικανότητές τους, διέπονταν από βαθιά και αγνή ευσέβεια για το Θείο. Ο στόχος της απεικόνισης αυτής της σκηνής από την καθημερινότητα της οικογένειας του Ιησού σε ένα τέτοιο χώρο δεν έγκειται στην υποβάθμιση και το χλευασμό των θείων προσώπων, αλλά στην κατάδειξη ενός πολύ σημαντικού νοήματος της χριστιανικής διδασκαλίας, την ταπείνωση και την ισότητα. Ο Χριστιανισμός δεν είναι μια θρησκεία της ελίτ, δε γνωρίζει κοινωνικές τάξεις και διακρίσεις με κριτήριο την οικονομική δύναμη των πιστών, αλλά αγκαλιάζει τους ανθρώπους από όλα τα κοινωνικά στρώματα. Άλλωστε και ο Θεός εμπιστεύτηκε τον υιό του στην οικογένεια ενός μαραγκού για να γεννηθεί σε ένα στάβλο και να πεθάνει πάνω σε ένα Σταυρό…

Χριστιάνα Οικονόμου. Απόφοιτος του Τμήματος Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης του ΕΚΠΑ, κάτοχος MPhil στις Θεατρικές Σπουδές.

Βαγγέλης Κάλιοσης-Συνέντευξη- « Ο συγγραφέας του μυθιστορήματος ‘’Το τσιπάκι της γνώσης’’ στην 1η παγκόσμια κατάταξη της ΑΜΑΖΟΝ στην κατηγορία των Political Fiction.

Σήμερα, θα γνωρίσουμε τον συγγραφέα Βαγγέλη Κάλιοση μέσα από το βραβευμένο μυθιστόρημα του «Το τσιπάκι της γνώσης» το οποίο βρίσκεται στην 1η παγκόσμια κατάταξη της ΑΜΑΖΟΝ στην κατηγορία των Political Fiction.

«Το Τσιπάκι της Γνώσης » εκδόθηκε μεταφρασμένο στα αγγλικά με τον τίτλο “The Chip of Knowledge” από τις εκδόσεις Ontime Books.

Τυγχάνει της τιμής να είναι υποψήφιο για 2020 Book of the Year στο ίδιο Club.

Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον συζητήσαμε με τον Συγγραφέα τα παρακάτω :

Α.Ρ. Κάθε  συγγραφικό έργο της Πολιτικής, Επιστημονικής και ερωτικής φαντασίας είναι κατά μεγάλο μέρος δημιούργημα της αλληλεπίδρασης συγγραφέα-αναγνώστη… Στους κύκλους των κριτικών χρησιμοποιείται η έκφραση «αίσθηση του θαυμαστού», όταν οι προσπάθειες αυτές, όπως περιγράφονται μέσα στη διήγηση, τοποθετούν ξαφνικά τον αναγνώστη σε μια θέση απ’ όπου αντικρίζει την ανθρωπότητα από εντελώς νέα προοπτική.

Το αποτέλεσμα του δικού σας πονήματος, περιέχει όλα τα παραπάνω στοιχεία, έχω δε την εντύπωση, πως καινοτομεί σε πολλά σημεία , παίρνοντας  επάξια το προβάδισμα έναντι άλλων της ίδιας κατηγορίας.    Ποια είναι αυτά τα σημεία ;

Πόσο ρόλο έπαιξε η χρονική περίοδος, ως παράμετρος στην σύλληψη του θέματος και της πλοκής ; 

Β.Κ. Χαίρομαι πρώτα απ’ όλα που βρίσκετε καινοτόμο το έργο μου, όπως επίσης και για το γεγονός ότι με φέρνετε αντιμέτωπο με τόσο ενδιαφέροντα ερωτήματα. Στα περισσότερα μυθιστορήματα του είδους το κυρίαρχο συναίσθημα είναι η απαισιοδοξία. Μαίνεται η καταστροφολογία και μοιραία καλλιεργείται ο πεσιμισμός. Άθελά τους οι συγγραφείς τους εδραιώνουν στις συνειδήσεις των αναγνωστών τους τη βεβαιότητα ότι τα πράγματα έχουν έτσι και είναι αδύνατο να αλλάξουν. Οι δυνάμεις της εξουσίας, σκοτεινές και παντοδύναμες, είναι ανέφικτο να ανατραπούν. Αυτό ισχύει εν πολλοίς και στα υψηλά δείγματα του είδους, όπως είναι τα έργα του Orwell, του Huxley, του Bradbury ή του Zamyatin, στα οποία μάλιστα αποδίδεται εσχάτως ο προσδιορισμός «δυστοπικά». Θα έλεγα λοιπόν, ότι η δεσπόζουσα καινοτομία του μυθιστορήματός μου, από την οποία παράγονται ενδεχομένως και οι όποιες άλλες, έγκειται στο γεγονός ότι είναι «ευτοπικό», καθώς αφηγείται ουσιαστικά μία από τις πιθανές σύνθετες κοινωνικές διαδικασίες  μετάβασης από το δυστοπικό παρόν σε ένα ευτοπικό μέλλον, που για τους ήρωες του μυθιστορήματος – προφανώς και για μένα – ταυτίζεται με την γνήσια δημοκρατία, εκεί που το άτομο κατακτά την πλήρη αυτονομία και μαζί μ’ αυτή την ικανότητα να συναποφασίζει για όλα όσα αφορούν τη συλλογικότητα στην οποία θα είναι θεσμικά ενταγμένος. Υπό αυτό το πρίσμα χαίρομαι ιδιαίτερα, κ. Ρεβύθη, που διαπιστώνετε ότι διεγείρει την «αίσθηση του θαυμαστού», γιατί θέλω να πιστεύω πως κάνει τον αναγνώστη να ατενίσει, έστω για λίγο, τον κόσμο με γειωμένο οπτιμισμό.

Σε ό,τι αφορά τώρα στο ερώτημά σας σχετικά με το ρόλο της συγκυρίας στη σύλληψη του θέματος και της πλοκής, θα πω ότι η ιδέα αυτού του μυθιστορήματος γεννήθηκε πριν την εκδήλωση της οικονομικής κρίσης και πιο συγκεκριμένα το 2007. Ωστόσο, επειδή ως εγχείρημα την περίοδο εκείνη με ξεπερνούσε, οδήγησε αρχικά στη συγγραφή ενός πολιτικού δοκιμίου με τον τίτλο «Η Κρίση του Κοινοβουλευτισμού και το Αίτημα της Άμεσης Δημοκρατία”, το οποίο εκδόθηκε τελικά το 2011 από τις Εκδόσεις Χρ. Δαρδανός, και αποτέλεσε τρόπον τινά το θεωρητικό υπόβαθρο για τη συγγραφή του μυθιστορήματος. Τότε, εξάλλου, ήρθα σε επαφή και με το έργο του καθηγητή Γιώργου Κοντογιώργη το οποίο συνιστά μια διακριτή επιστήμη, την Κοσμοσυστημική Γνωσιολογία, που με βοήθησε καταλυτικά στη διαύγαση της αρχικής ιδέας και στη σταδιακή της μετάπλαση σε μια μυθιστορηματική προσομοίωση του μελλοντικού κόσμου. Ενός κόσμου όπου η γνώση, η ευθύνη και ο έρωτας, με την πανάρχαια σημασία του όρου ως ισχυρή ελκτική δύναμη, θα επιτρέπουν στον άνθρωπο ως ατομικότητα να καθορίζει τη μοίρα του και στα δημοκρατικά πολιτικά σώματα ως συλλογικότητες την πορεία εξέλιξης των κοινωνιών τους. Υποθέτω, βέβαια, πως το περιβάλλον της κρίσης ενίσχυσε ακόμη περισσότερο τις πεποιθήσεις μου και σφυρηλάτησε την ανάγκη μου να τις εκφράσω μέσα από τους λοξούς και δαιδαλώδεις δρόμους της λογοτεχνίας, η οποία όπως και το παρελθόν μάς έχει δείξει έχει τον τρόπο να κεντρίζει τις συνειδήσεις πιο αποτελεσματικά από ένα θεωρητικό κείμενο, παρά την λογική και τεκμηριωτική υπεροπλία του τελευταίου.

Α.Ρ. Γράφει μεταξύ άλλων ο εξαιρετικός κριτικός λογοτεχνίας κ. Κώστας Τραχανάς   για το βιβλίο σας :

‘’ Ένα βιβλίο ύμνος στην άμεση Δημοκρατία, τη Δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας και ένας ύμνος στον έρωτα ‘’

Έτος 2100. Μια πόλη…

Θέλοντας να μην αποκαλύψω τα υπόλοιπα , πείτε μας για τους ήρωες του μυθιστορήματος , με ποιο τρόπο  περνούν από το φίλτρο του μέσου Έλληνα, και πως από τον αναγνώστη διεθνώς καθώς “Το Τσιπάκι της Γνώσης”  εκδόθηκε μεταφρασμένο στα αγγλικά με τον τίτλο “The Chip of Knowledge” από τις εκδόσεις Ontime Books  ;

Β.Κ. Οι ήρωες του μυθιστορήματός μου θα μπορούσαν να είναι οποιασδήποτε εθνικότητας και ο χώρος δράσης τους οποιαδήποτε πόλη ή κράτος στον κόσμο. Αυτό άλλωστε υπονοεί και η επιλογή μου τα ονόματά τους να έχουν κωδικό χαρακτήρα. Ωστόσο, η ελληνική κοινωνία αν δεν είχε υποστεί αυτή την τεράστιας κλίμακας πολιτική διαστροφή των τελευταίων διακοσίων χρόνων, οπότε και της φορέθηκε το στενό κοστούμι του δυτικού δεσποτισμού με το προσωπείο της δημοκρατίας των δικαιωμάτων που δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια μοναρχευομένη ολιγαρχία παραμορφώνοντάς την κυριολεκτικά, θα μπορούσε δυνητικά να έχει το πολιτικό ανάπτυγμα που θα της επέτρεπε να πρωταγωνιστήσει σε μια τέτοια πολιτική και πολιτισμική εν γένει μετάβαση. Η απήχηση που έχει ήδη το μυθιστόρημα στο εξωτερικό δείχνει ότι το αποπνικτικό διεθνώς πολιτικό περιβάλλον καθιστά ευήκοα τα ώτα σε χειραφετικές προτάσεις έστω και με τη μορφή ενός μυθιστορήματος επιστημονικής φαντασίας. Εξάλλου, ένα μυθιστόρημα δεν είναι παρά ένα ερέθισμα για σκέψη.

Α.Ρ. Θα σταθώ σε δυο ουσιαστικά . Γνώση και πολίτης.

Ποια είναι εκείνα τα χαρακτηριστικά των αναγνωστών που θα επιλέξουν να διαβάσουν το βιβλίο σας ;

Β.Κ. Το βιβλίο θα μπορούσε να το διαβάσει κάθε αναγνώστης είτε αρέσκεται στην επιστημονική φαντασία είτε όχι, καθώς κατά βάση πρόκειται για μια περιπέτεια που ανελίσσεται με κινηματογραφικούς ρυθμούς τοποθετημένη στο μέλλον. Από εκεί και πέρα το αν θα περάσει στο δεύτερο ή το τρίτο επίπεδο πρόσληψης και στις αντίστοιχες διανοητικές και ψυχοσυναισθηματικές διεργασίες εξαρτάται από τις ανησυχίες του, τις προσλαμβάνουσές του, το γνωστικό του υπόβαθρο, την οξύνοιά του, τις προκαταλήψεις του, το χρόνο του και πολλούς άλλους παράγοντες που δεν είμαστε προφανώς σε θέση να σταθμίσουμε με ακρίβεια. Εκείνο, ωστόσο,  που δεν θα πάψει ποτέ να με εντυπωσιάζει είναι ότι όσες φορές έχω την τύχη να μιλήσω με αναγνώστες βιβλίων μου μού αποκαλύπτουν πτυχές τους και τρόπους θεώρησής τους που δεν είχα καν φανταστεί. Αυτό ακριβώς είναι και το μεγαλείο αυτής της ασύγχρονης επικοινωνίας συγγραφέα – αναγνώστη, που εν τέλει προσδίδει στο έργο πολύ περισσότερες διαστάσεις από αυτές που ο συγγραφέας του είχε αρχικά κατά νου και υπό αυτή την έννοια μια δική του υπόσταση, η οποία μάλιστα εμπλουτίζεται από την διαδρομή του μέσα στο χρόνο ερήμην του γεννήτορά του.

Α.Ρ. Μας ξεναγείτε σε ένα ουτοπικό κόσμο  που οι πραγματικές συγκρούσεις μέσα από την αφύπνιση τείνουν να τον μετατρέψουν σε ιδεατό. Υπάρχει ελπίδα ; Από πού θα ξεκινήσει ;

Β.Κ. Σε ό,τι με αφορά σαφέστατα και υπάρχει ελπίδα. Και για να γίνω πειστικός, θα επικαλεστώ την Ιστορία. Είναι πάμπολλες οι περίοδοι στο διάβα της, όπου οι κοινωνίες περιήλθαν σε τέλμα και κατάφεραν να βρουν τη δίοδο της υπέρβασής του και τη συνάρμοσή τους με την πρόοδο. Χρειάζεται όμως γνώση, μεθοδικότητα και επιμονή για να υπερβούμε τον πρώιμο ανθρωποκεντρισμό στον οποίο μας ενέταξε ο Διαφωτισμός, ο οποίος είναι ολοφάνερο πλέον ότι έχει ολοκληρώσει τον ιστορικό του κύκλο, και να μεταβούμε στην αντιπροσώπευση, εκεί δηλαδή που ο πολίτης θα είναι ο εντολέας και ο πολιτικός ο υπό διαρκή λογοδοσία εντολοδόχος, όπως μας υποδεικνύει το ελληνικό εξελικτικό παράδειγμα.  Μια τέτοια εξέλιξη θα ξαναδώσει νόημα στην πολιτική και ελπίδα στους ανθρώπους ότι μπορούν να καθορίσουν την τύχη τους και να βελτιώσουν τους όρους της ζωής τους.

Α.Ρ.  Ο συγγραφέας Ρόμπερτ Χαϊνλάιν όρισε την ΕΦ ως «ρεαλιστικό συλλογισμό σχετικό με πιθανά μελλοντικά συμβάντα, στέρεα βασισμένα πάνω στην επαρκή γνώση του πραγματικού κόσμου, του παρελθόντος και του παρόντος, καθώς και σε μία εκτενή κατανόηση της φύσης και της σπουδαιότητας της επιστημονικής μεθόδου».

Πείτε μας την δική σας εκδοχή / οπτική

Β.Κ. Ο ορισμός του Robert Heinlein με καλύπτει απόλυτα. Είναι άλλωστε πολύ χαρακτηριστικό ότι μυθιστορήματα του είδους που εναπόκεινται αποκλειστικά στη φαντασία του γράφοντος εκπίπτουν σε καρικατούρες και ταξινομούνται εκόντα άκοντα στην παραλογοτεχνία. Η γνώση και η βαθιά κατανόηση της επιστημονικής μεθόδου είναι που δικαιώνουν κάθε τέτοιο εγχείρημα.

Α.Ρ. Η ενασχόλησή σας  με τη λογοτεχνία ξεκινάει με την ποιητική συλλογή Ακροβασίες το 1991 .  Το 2020 κυκλοφόρησε  το μουσικό άλμπουμ “Δημοκρατία… Fake”, το οποίο περιλαμβάνει έντεκα τραγούδια σε δικούς σας  στίχους μελοποιημένους από τον συνθέτη Σάκη Τσιλίκη. Τα τραγούδια ερμηνεύουν οι Χρήστος Νινιός, Μάνος Λυδάκης, Ρενάτα Πυλαρινού, Κωνσταντίνος Τσιμούρης και ο ίδιος ο συνθέτης.

Πείτε μας για αυτήν την συνεργασία

Β.Κ. Έτσι κι αλλιώς με έλκουν συγγραφικά όλα τα κειμενικά είδη. Ωστόσο, η συνεργασία μου με τον σπουδαίο συνθέτη Σάκη Τσιλίκη προέκυψε εντελώς τυχαία και μάλιστα με αφορμή το «Τσιπάκι της Γνώσης». Συναντηθήκαμε στα γυρίσματα μια τηλεοπτικής εκπομπής, όπου παρουσιάζαμε τα βιβλία μας – εκείνος το αφιερωμένο στον Θανάση Βέγγο «Μικρή σουίτα για έναν μεγάλο άνθρωπο» από τις Εκδόσεις Δρόμων -, και αναπτύχθηκε αίφνης μια σχέση αμοιβαίας εκτίμησης που γρήγορα εξελίχθηκε σε φιλία. Αισθάνθηκα μεγάλη τιμή, όταν μου πρότεινε να γράψω τους στίχους για έναν ολόκληρο δίσκο που και οι δύο επιθυμούσαμε να έχει πολιτικό πρόσημο. Και εδώ τα υλικά ήταν τελικά τα ίδια. Βασίστηκα στο θεατρικό του έργο το «Ουρλιαχτό του Έρωτα» από το οποίο άντλησα τα ερεθίσματα και έγραψα τους στίχους για δέκα πολιτικά και ερωτικά τραγούδια, εκ των οποίων το ένα μελοποιήθηκε και στα αγγλικά σε μετάφραση – προσαρμογή του Κωνσταντίνου Τσιμούρη. Ήταν μια καταπληκτική εμπειρία για μένα και ευχαριστώ θερμά και με την ευκαιρία που μου δίνετε τον Σάκη, η τεράστια πείρα του οποίου την κατέστησε πιο εύκολη και πολυσήμαντα ενδιαφέρουσα από ό,τι αρχικά πίστεψα. Το δε αποτέλεσμα μας ικανοποιεί απόλυτα χάρη και στις εξαιρετικές εκτελέσεις των ερμηνευτών. Περιμένουμε να το εκτιμήσουν και οι ακροατές σε μια περίοδο πολύ δύσκολη για το ελληνικό τραγούδι, το οποίο όπως και η κοινωνία διέρχεται μια κρίση ταυτότητας.

Α.Ρ. Θα σας πυροδοτούσε το ενδιαφέρον  « Το τσιπάκι της γνώσης » να μεταφερθεί σε μορφή  έργου  στον Κινηματογράφο ;

Εφαρμόζω πάγια στις ιστορίες μου δύο από τις λογοτεχνικές αξίες που προέκρινε ο Ίταλο Καλβίνο στο κύκνειο άσμα του «Έξι Προτάσεις για την Επόμενη Χιλιετία», την ταχύτητα και την οπτικότητα. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να έχει διαβάσει το βιβλίο και να μην έχει αποφανθεί ότι είναι προορισμένο να γίνει ταινία. Η ερώτησή σας με ενθαρρύνει να υποθέσω ότι την ίδια εντύπωση προκάλεσε και σε σας, κάτι που με χαροποιεί ιδιαίτερα. Δεν σας κρύβω, λοιπόν, ότι θα ήθελα πολύ να δω τους ήρωές μου να αποκτούν σάρκα και οστά στην μεγάλη οθόνη. Η έκδοση και η κυκλοφορία του βιβλίου στον αγγλόφωνο κόσμο από την Ontime Books και η μακρά επαγγελματική σχέση του εκδότη Δημήτρη Χριστοδούλου με τον κόσμο του κινηματογράφου και τη Netflix καθιστούν βάσιμη την επιθυμία. Οψόμεθα …

Αγάθη Ρεβύθη / Βαγγέλης Κάλιοσης

“Το Τσιπάκι της Γνώσης”, Βαγγέλης Κάλιοσης, εκδ. Κάκτος, 2019, σελ. 424

 Είναι η καθολική γνώση ικανή να ανατρέψει την καθεστηκυία πολιτική τάξη πραγμάτων και έναν ολόκληρο κόσμο ή είναι προτιμότερη η άγνοια; Μπορεί ο έρωτας να έχει μεταμορφωτική επίδραση ή είναι κι αυτός μια πλάνη; Είναι η εξουσία αναγκαίο κακό ή μπορεί να υπάρξει κοινωνία και χωρίς αυτή; Ο Βαγγέλης Κάλιοσης, με το μυθιστόρημά του “Το Τσιπάκι της Γνώσης”, δίνει τις  δικές του απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα.

Σε μια πόλη την οποία η εκλεγμένη επί σειρά ετών και για πάνω από δύο δεκαετίες διεφθαρμένη εξουσία της λυμαίνεται με μηχανορραφίες, ο Πολίτης Α ερωτεύεται την κόρη του Κυβερνήτη της. Ο αμοιβαίος έρωτας θα αποτελέσει κινητήρια δύναμη για εκείνη ώστε να ορθώσει το ανάστημά της στον πατέρα της αλλά και να αναζητήσει την από καιρό εξαφανισμένη και θεωρούμενη νεκρή μητέρα της. Παράλληλα ένας άλλος πολίτης και πρώην σκανδαλοθήρας δημοσιογράφος, ο Πολίτης Β, αναπτύσσει μυστική πολιτική δράση επιθυμώντας να καταστήσει το Τσιπάκι της Γνώσης, μια πρόσφατη εφεύρεση με τεράστιο κόστος αγοράς, κτήμα μιας μεγάλης μερίδας των πολιτών.

Η πλοκή αυτού του μυθιστορήματος είναι από τα μεγάλα του πλεονεκτήματα. Είναι προσεγμένη και ξετυλίγεται μεθοδικά και χωρίς να κουράζει. Από την αρχή της ιστορίας ένα πέπλο μυστηρίου καλύπτει αρκετά γεγονότα, με πιο αξιομνημόνευτο την μοίρα της εξαφανισμένης μητέρας, τα οποία ξεδιαλύνονται προοδευτικά καθώς η υπόθεση προχωράει.

Επίσης με κέρδισε σαν τεχνική, όπως πάντα,  η αλλαγή της οπτικής γωνίας που πραγματοποιείται στην αφήγηση καθώς ο αναγνώστης περνά από το ένα κεφάλαιο στο άλλο, με κυρίαρχες οπτικές γωνίες αυτές του Πολίτη Α, του Πολίτη Β και της κόρης του Κυβερνήτη. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι  δεν χρησιμοποιούνται και άλλες οπτικές γωνίες, όπως για παράδειγμα του ίδιου του Κυβερνήτη, ενώ αξιομνημόνευτο είναι ένα κεφάλαιο όπου η αφήγηση δίνεται από τη σκοπιά πολλών τυχαίων πολιτών, με την αφήγηση του ενός να διαδέχεται την αφήγηση του άλλου.

Άλλο αξιοσημείωτο στοιχείο του βιβλίου είναι ο πολύ προσεγμένος λόγος και το πλούσιο λεξιλόγιο που διαθέτει και αξιοποιεί ο συγγραφέας ώστε να αποδώσει πιο παραστατικά και περίτεχνα την ιστορία.

Το μόνο στοιχείο που δεν μου άρεσε στο “Τσιπάκι της Γνώσης” είναι ίσως ο τυφλός και με την πρώτη ματιά αβυσσαλέος έρωτας που αναπτύσσεται ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές. Μεγάλα λόγια και υποσχέσεις για αιώνια αγάπη δίνονται απλόχερα και αμοιβαία από τον έναν ερωτευμένο προς τον άλλον χωρίς καν να έχουν γνωριστεί, γεγονός που καθιστά τον ερωτά τους κάπως μη ρεαλιστικό και παρωχημένο/παραμυθένιο. Βέβαια ο συγγραφέας έχει το άλλοθι ότι το γεγονός αυτό εξυπηρετεί  σαφέστατα την εξέλιξη της πλοκής.

Συμπερασματικά “Το Τσιπάκι της Γνώσης” είναι ένα μυθιστόρημα με πολύ ενδιαφέρουσα πλοκή και εξέλιξη. Το ξετύλιγμα της πλοκής, ο τρόπος αφήγησης αλλά και η γραφή και το λεξιλόγιο του Βαγγέλη Κάλιοση αποπνέουν μια μαεστρική μεθοδικότητα. Η γνώση αφυπνίζει τις κοιμώμενες και καταπιεσμένες μάζες, που μόνο κατ’ ευφημισμό μπορούν να χαρακτηριστούν “πολίτες”, τις ενεργοποιεί και τις μεταμορφώνει από απλούς υπηκόους σε Πολίτες με “Π” κεφαλαίο.

https://www.kaktos.gr/to-tsipaki-ths-gnoshs

Βιογραφία

Ο Βαγγέλης Κάλιοσης είναι συγγραφέας και εκπαιδευτικός. Γεννήθηκε το Μάρτιο του 1968 στην πόλη Ζίγκεν του κρατιδίου της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας στην τότεΔυτική Γερμανία, μεγάλωσε στο χωριόΆσσος της Πρέβεζας και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε Ιστορία στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο και έκανε μεταπτυχιακό με θέμα την εκπαιδευτική ηγεσία και διοίκηση στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας. Εργάζεται ως φιλόλογος στη δημόσια δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Κατά τη διετία 2014- 2016 χρημάτισε διευθυντής του Δημόσιου Ινστιτούτου Επαγγελματικής Κατάρτισης των Φυλακών Κορυδαλλού. Από το 2016 έως το 2018 ήταν διευθυντής στο Δημόσιο Ινστιτούτο Επαγγελματικής Κατάρτισης Αχαρνών και από το 2018 έχει αναλάβει τη διεύθυνση του νεοσύστατου Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας Μεγάρων.

Η ενασχόλησή του με τη λογοτεχνία ξεκινάει με την ποιητική συλλογή Ακροβασίες το 1991 και συνεχίστηκε τα επόμενα χρόνια με διάφορα βιβλία ποίησης, διηγημάτων, μυθιστορημάτων και δοκιμίων. Τον Μάρτιο του 2020 το μυθιστόρημά του “Το Τσιπάκι της Γνώσης εκδόθηκε μεταφρασμένο στα αγγλικά με τον τίτλο “The Chip of Knowledge” από τις εκδόσεις Ontime Books. Το 2020 κυκλοφόρησε επίσης το μουσικό άλμπουμ “Δημοκρατία… Fake”, το οποίο περιλαμβάνει έντεκα τραγούδια σε δικούς του στίχους μελοποιημένους από τον συνθέτη Σάκη Τσιλίκη. Τα τραγούδια ερμηνεύουν οι Χρήστος Νινιός, Μάνος Λυδάκης, Ρενάτα Πυλαρινού, Κωνσταντίνος Τσιμούρης και ο ίδιος ο συνθέτης.

Για το FiloxeniArt

Agathi Revithi

Δελτίο Τύπου “Το Κόκκινο Χρώμα”

Χριστίνα Λουκίδη
“noli me tángere”

Δελτίο Τύπου
H γκαλερί ArteVisione στην Αθήνα, με χαρά παρουσιάζει στο κοινό, την ομαδική εικαστική έκθεση με τίτλο: “Το Κόκκινο Χρώμα”. Την επιμέλεια της έκθεσης φέρει η Ιστορικός της Τέχνης, ΜΑ Δημοσιογράφος και μέλος της AICA Eλλάδος, Νικολένα Καλαϊτζάκη.
Η Ιστορικός της Τέχνης και Επιμελήτρια της έκθεσης, Νικολένα Καλαϊτζάκη, μεταξύ άλλων, σημειώνει σχετικά:
“Σύμφωνα με τον φιλοσοφικό στοχασμό του Merleau – Ponty, «όραση» ορίζεται, η αίσθηση εκείνη, η οποία χαρακτηρίζεται από μία πληρότητα τέτοια που την καθιστά, αυτή και μόνο, ικανή να φέρει τον άνθρωπο σε επαφή με την «ομορφιά του κόσμου», με το ίδιο το «χρώμα» να αποτελεί το «επίκεντρο» της όλης διαδικασίας. Ο κόσμος γύρω μας είναι γεμάτος χρώματα και το «χρώμα» είναι μία ποιότητα πλούσια και μυστηριώδης, με την μυστηριακότητα του αυτή να έγκειται στο γεγονός ότι πριν ακόμα ταυτοποιήσει, διαμέσω της όρασης, το υποκείμενο ή το αντικείμενο ως «εικόνα» – «πετυχαίνει να ζει μέσα του» – . Ίσως το χρώμα να είναι στο βάθος του, η ίδια «η δομή του υποκειμένου όσο και του αντικειμένου».
Κόκκινο – κίτρινο – μπλε• όπως οι ζωγράφοι – καλύτερα απ’όλους γνωρίζουν – είναι τα τρία βασικά χρώματα, με το «κόκκινο χρώμα» δε, ένα χρώμα διαχρονικά αγαπημένο, από τα προϊστορικά ακόμα χρόνια, εκείνα των σπηλαίων, όταν συστατικά του ήταν η κόκκινη ώχρα, η κιννάβαρη κι ο αιματίτης, ή και αργότερα ακόμα, μυριάδες αιώνες μετά, το κόκκινο χρώμα, έγινε το αγαπημένο χρώμα καλλιτεχνών όπως: ο Mιχαήλ Άγγελος, ο Ρέμπραντ, ο Βερμέερ και ο Βελάσκεθ – και πόσων άλλων ακόμα σύγχρονων μας εικαστικών καλλιτεχνών εκπροσώπων όλων των γνωστών καλλιτεχνικών ρευμάτων (ρεαλισμός, αφηρημένος εξπρεσιονισμός, ντανταϊσμός, νατουραλισμός κ.ά.) -.
Και αυτό συμβαίνει, γιατί το «κόκκινο» είναι ίσως το πιο παθιασμένο απ΄όλα τ’άλλα χρώματα. Γιατί, σε μια παράφραση του λογισμού του Ponty, είναι «αυτό το θερμό χρώμα που αισθάνεται κανείς και ζει μέσα του και χάνει τον εαυτό του μέσα σε αυτό».
Η παρούσα, λοιπόν, έκθεση εστιάζει στο αγαπημένο, καλλιτεχνών και κοινού, «κόκκινο χρώμα», με τους καλλιτέχνες να αποδίδουν ελεύθερης θεματικής έργα (ζωγραφική, γλυπτική, video art), που όμως έχουν ως κοινό τόπο την «κυριαρχία» και την «επιβολή του κόκκινου χρώματος»”.
#Συμμετέχουν οι καλλιτέχνες: Έλενα Αρσενίδου • feeleash • Ευαγγελία Βεκιαροπούλου • Άννα Γιαννοπούλου • Μαρία Ζούρου • Φωτεινή Ηλιοπούλου • Παναγιώτης Καμπύλης • Γιάννης Καταφυγής • Χριστίνα Κοντογεώργου • Μαριάννα Κοντοέ • Ελίζα Κρικώνη • Μαριάννα Λειβαδοπούλου • Χριστίνα Λουκίδη • Ρένα Λυρά – Χατζηγεωργίου • Achilles Malamos • Αλεξάνδρα Μάντζου – Σακελλαριάδου • Eιρήνη Μονομμάτου • Βασιλική Μυλωνά • Κωνσταντίνα Ντζιαβού • Βασιλική Πανταζή • Έμμα Παπαδοπούλου • Γιώργος Παπασταθόπουλος • Αφροδίτη Πατίκα • Ζωγραφιά Ποπώλη • Δέσποινα Ράμπια • Σπύρος Ρωμάνος • Κάρολος Ρωμούσης • Βασιλική Σαγκιώτη • Αντωνία Σιμάτου • Χρύσα Σκορδάκη • Γιάννης Στεμπίλης • Κατερίνα Τσίτσελα • Χρυσάνθη Τσούμα • Αριάδνη Χάγερ • Μαρία Χαλκιά • Νίκος Χιωτίνης • Αγγελική Χρυσοβιτσάνου

#Έναρξη: Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου (5 μ.μ. – 10 μ.μ.)#Διάρκεια έκθεσης: 11 – 29 Σεπτεμβρίου 2020

Ωράριο λειτουργίας χώρου:Δευτέρα & Τετάρτη: 12 μ.μ. – 4 μ.μ.Τρίτη & Πέμπτη: 4 μιση το μεσημέρι – 8 μιση το βράδυΠαρασκευή: 4 μ.μ. – 8 μ.μ.Σάββατο & Κυριακή κλειστάή κατόπιν ραντεβού
ArteVisione gallery,Διεύθυνση: Πηλίου 5, Πλατεία Κολιάτσου, Αθήνα,Τ.: 6945951345

Αικατερίνη Βλαχοπαναγιώτου – Μπατάλια : «Συνέντευξη της Προέδρου, του πολιτιστικού φορέα, της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών» [& Καλλιτεχνών]

Σήμερα το  FiloxeniArt , φιλοξενεί μια  γυναίκα,  με πολυδιάστατη παρουσία, τόσο στον χώρο των Επιστημών, στην Εκπαίδευση, όσο και στην  Λογοτεχνία, μια προσωπικότητα, με αέναη προσφορά στον άνθρωπο , που αποτελεί  την διάφανη πλευρά του πολιτισμού μας . Η όμορφη εσωτερικότητα της, διακτινίζεται εντός και εκτός Ελλάδας , ενώνει με αγάπη και ταπεινότητα τα γραπτά ψήγματα της ψυχής, ό,που αυτά κι αν βρίσκονται. Σήμερα, ένα πρωινό Καλοκαιριού, συζητάμε με  την Αικατερίνη Βλαχοπαναγιώτου – Μπατάλια , Πρόεδρο του Πολιτιστικού φορέα του Δ.Σ. της Διεθνούς Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών [& Καλλιτεχνών]  .

Κάπως έτσι ξεκινά η γνωριμία μας μέσα από μια συζήτηση

Πρόεδρε ,

Α.Ρ. Πότε, και πως δημιουργήθηκε η Διεθνής Εταιρεία   Ελλήνων Λογοτεχνών Δ.Ε.Ε.Λ και Καλλιτεχνών ;

Κατ΄ αρχάς θέλω να σας ευχαριστήσω για την αγάπη σας και την επιθυμία σας να γνωρίσετε την Διεθνή Εταιρεία   Ελλήνων Λογοτεχνών [ και Καλλιτεχνών] – Δ.Ε.Ε.Λ.

Η Δ.Ε.Ε.Λ., όπως είναι ο τίτλος της,   ιδρύθηκε το 1993 με πρωτοβουλία της Χρυσούλας Βαρβέρη –Βάρρα  και μιας πλειάδας επιφανών Λογοτεχνών της εποχής με σκοπό, σύμφωνα με το ισχύον μέχρι σήμερα καταστατικό,  την προαγωγή της Ελληνικής Λογοτεχνίας και Καλλιτεχνικής γενικά δημιουργίας, μέσα από την προβολή και την προώθηση του έργου των πνευματικών δημιουργών  στην Ελλάδα, στο εξωτερικό, καθώς και με την παροχή σε αυτούς κάθε μορφής συνδρομή, όπως η μετάφραση και η προβολή των νέων λογοτεχνικών δυνάμεων της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα , αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Α.Ρ. Είστε η Πρόεδρος αυτού του Πολιτιστικού Φορέα τους τελευταίους 9 μήνες και έχετε καταφέρει να εμπνέετε απεριόριστο σεβασμό καθώς απολαμβάνετε της εκτίμησης, όχι μόνο της ομάδας των άμεσων συνεργατών σας, αλλά και πλείστων σημαντικών προσώπων/ προσωπικοτήτων , μελών και φίλων. Τι είναι εκείνο που θεωρείτε ότι συντελεί στο αποτέλεσμα της συνεχούς  επιτυχημένης προσπάθειας ;

Η συνταγή είναι γνωστή σε όλους: Πολύ δουλειά, αγάπη, μεράκι και παν απ΄ όλα σεβασμός στο έργο κάθε πνευματικού δημιουργού. Όλοι έχουν μια θέση στην καρδιά μου και ιδιαίτερα τα νέα παιδιά. Οι πνευματικοί δημιουργοί απλόχερα δίνουν το έργο τους και η Λογοτεχνία  μας πρέπει να βγει κερδισμένη από την γνωστοποίηση των γραπτών  τους.

Πολύ σημαντικό ρόλο παίζει η εφαρμογή των αρχών της ισότητας, της δημοκρατίας, της αδελφότητας. Στην αγκαλιά της ΔΕΕΛ χωρούν όλοι οι πνευματικοί δημιουργοί με ήθος, με ηθικές αξίες .

Α.Ρ. Στην διάρκεια των πρότερων ετών, έχουν πραγματοποιηθεί εκδηλώσεις, συνεργασίες, επετειακοί εορτασμοί, πολλές παρουσιάσεις κα. Ποιος είναι ο σκοπός της Δ.Ε.Ε.Λ  και πως αυτός επιτυγχάνεται ;  Υπάρχουν  επιπρόσθετες σκέψεις, ως διεύρυνση του σκοπού ;

Σταθερή και αμετακίνητη επιδίωξη του Σωματείου είναι  η διαφύλαξη και καταξίωση  του πνευματικού έργου του Ελληνισμού σε Παγκόσμια κλίμακα.

Αυτό επιτυγχάνεται με την συνεχή αφύπνιση των Δημιουργών για νέα δράση κάθε μέρα. Είναι ανάγκη να υπάρχει μια ώθηση για προκληθούν καινούργια ενδιαφέροντα για πνευματική, καλλιτεχνική δράση, όπως π.χ. μία γιορτή,  ένας διαγωνισμός, μία έκθεση, ένα βραβείο, μια εκδήλωση, ένα φεστιβάλ, μια συνεργασία πολλών φορέων τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό, συνεργασία με Ακαδημίες Γραμμάτων, μεγάλες Βιβλιοθήκες, η έκδοση Ανθολογίου, η βράβευση νέων βιβλίων   και τόσα άλλα που μπορεί να σκεφτεί αυτός που προΐσταται του Φορέα.

Όλες αυτές οι παραπάνω  δράσεις και όχι μόνο  όταν τίθενται σε υλοποίηση, οπωσδήποτε διευκολύνουν την διεύρυνση του σκοπού γιατί συμμετέχουν πολλά άτομα και λαμβάνει μεγαλύτερη δημοσιότητα το έργο τους . 

Πάντα υπάρχουν σκέψεις για το τώρα αλλά και για το μέλλον. Υπάρχουν σχέδια για επέκταση των συνεργασιών μας. Όπως πχ. εφέτος συνεργαστήκαμε για πρώτη φορά με το Ελληνικό Κέντρο Πολιτισμού της Μόσχας και την καταξιωμένη ακάματη Πρόεδρο του και Διδάκτορα Ιστορικών Επιστημών κυρία  Θεοδώρα Γιαννίτση, η οποία τιμήθηκε προσφάτως με το βραβείο «Πούσκιν» για την προσφορά της στη σύσφιγξη των Ελληνo – Ρωσικών σχέσεων από τη Ρωσική κυβέρνηση.

Ακόμη για πρώτη φορά  συνεργαστήκαμε με τον Πρόεδρο της Culture Association Visions Abdallah El Gasmi της Τυνησίας υπογράφοντας και σύμφωνο συνεργασίας .

Όνειρο μας είναι να συμβάλλουμε τα μέγιστα για να  επανέλθει η σύνταξη των Λογοτεχνών.  Οι Λογοτέχνες οι οποίοι έχουν αφιερώσει την ζωή τους στον πολιτισμό, στα Γράμματα, στην Τέχνη πρέπει κατά το τέλος του βίου τους, όταν δεν έχουν πόρους να ζήσουν, αξιοκρατικά να έχουν ένα βοήθημα , μια σύνταξη τιμητική από το κράτος, όπως ίσχυε πριν αρκετά χρόνια πρότερων και καταργήθηκε .

Πρέπει να παλέψουμε λίγο παραπάνω, πρέπει  να μπορούμε να γράφουμε και να τυπώνουμε τα βιβλία ατελώς.

Σκέψη μας είναι να επανδρώσουμε με το περίσσευμα των βιβλίων μας τις βιβλιοθήκες των σχολείων, των φιλανθρωπικών ιδρυμάτων, των σωφρονιστικών καταστημάτων και όπου αλλού μπορεί να φτάσει το βιβλίο.

Να πραγματοποιήσουμε μία μεγάλη έκθεση ζωγραφικής σε συνεργασία και με τους Γλύπτες , ξυλόγλυπτες, φωτογράφους  και άλλους, γιατί η ΔΕΕΛ έχει μέλη με όλα τα είδη της Τέχνης.

Ακόμα υπάρχουν και άτομα που ασχολούνται με το θέατρο. Γιατί όχι να μην ανεβάσουμε μια ωραία κλασσική ή μοντέρνα παράσταση;

Είναι πολλές οι δραστηριότητες που μου έρχονται στο μυαλό αλλά τι να σας πρωτοαναφέρω. Θέλω να σας έχουμε δίπλα μας,  για να αντλούμε δυνάμεις και κάθε φορά να σχολιάζετε με το δικό σας ταλέντο τις προσπάθειες και τα αποτελέσματα των. 

Α.Ρ.  Μιλήστε μας για τους στενούς συνεργάτες σας, με τους οποίους πραγματοποιείτε όλα τα δρώμενα, ως μια στιβαρή οντότητα, όπως η οικογένεια , αλληλέγγυα και δημιουργική. 

 Είμεθα νέο Διοικητικό Συμβούλιο μόλις (9) εννέα μηνών μετά από την πολυετή θητεία 27 ετών της ιδρύτριας και προέδρου της ΔΕΕΛ κας Χρυσούλας Βαρβέρη –Βάρρα. Όλοι  εμπνευσμένοι από τις επιτυχίες του Φορέα μας τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό έχουν μεγάλη πίστη και όρεξη για δουλεία που πραγματικά δύσκολα συναντούμε  σήμερα .Όλοι βρίσκονται στον χώρο της Λογοτεχνίας πολλά χρόνια με πλούσια πείρα στην διαχείριση των  δράσεων και της οργάνωσης ενός Πολιτιστικού Φορέα. Προς τιμήν μας το Υπουργείο Πολιτισμού αποφάσισε κρίνοντας το έργο  μας να ενισχύσει την έκδοση της ποιητικής επετειακής ανθολογίας για τον εορτασμό των  200 χρόνων από την επανάσταση του 1821 και αυτό αποτελεί όχι μόνο στήριξη από οικονομικής πλευράς αλλά  και ηθική στήριξη δίνοντας ψυχική δύναμη για δημιουργία υπέρ της πνευματικής προβολής της Ελλάδος μας.

Η οικογένεια του Διοικητικού συμβουλίου της ΔΕΕΛ ο Γεώργιος Γιακουμινάκης, η Ευφροσύνη Κακογιαννάκη ο Παναγιώτης Καπνιστής, η Βάσω Γουλίμη –Τομπαλίδου, ο Αλέξανδρος Λεβαντής , η Σταματία Καππέ , η Αριάδνη Πολυμέρου, η Μαίρη Νομικού, όλοι  με σεβασμό, αλληλεγγύη χωρίς εγωπάθεια ετάχθημεν  να υπηρετήσουμε την Λογοτεχνία, την Τέχνη,  την Ελλάδα .

Αλλά το έργο μας προχωράει και με την συμμετοχή των Εκπροσώπων της Ισαβέλλας Μαράτου -Αργυράκη, του Φώτη Αργυράκη, της Σοφίας Πατούχα Δημητρούκα,   του Σήφη Πετράκη, της Έφης Σελίμη , του Γ . Κωνσταντίνου,  του Μιλτιάδη Ντόβα, της Σωσώς Μιχαλοπούλου, της Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη , του Αθανασίου Κουμούρη, της Χριστίνας Σοϊταρίδη αλλά και των απλών μελών της Δ.Ε.Ε.Λ.  της συγγραφέως Εύας Πετροπούλου -Λιανού, της Ζαννέτας Καλύβα Παπαϊωάννου, του Ιωάννη Τσαρτσάλη, της Θ. Κουφοπούλου, της Ευαγγελίας Τσάρτου, της Ντίνας Φουρφουρή, της  Λαδά Αντωνοπούλου, της Θεοδώρας  Ανεστοπούλου, της Ναταλίας Παπαδοπούλου, του Νικόλαου Μαυροκέφαλου, του Πατέρα  Δανιήλ Σάπικα, της Μαρίας Κολοβού Ρουμελίωτη , του Πατέρα Καλαϊτζάκη, του Μ. Διαλυνά, της Κ. Γαβαλά, του Γ.  Ατσαβές,  της Ι. Μπουλουγούρη    και τόσων άλλων  από τους οποίους ζητώ συγνώμη για την μη μνημόνευση των αυτή την στιγμή.

Α.Ρ  Ο αείμνηστος  Φυσικομαθηματικός, με πρωτοποριακό έργο στην κοσμολογία  «Στίβεν Χόκινγκ»  έχει πει:  “δεν θα ήταν και πολύ σπουδαίο αυτό το σύμπαν, αν δεν ήταν το σπίτι των ανθρώπων που αγαπάς”.

Ξέροντας πως η αγκαλιά σας είναι πολύ μεγάλη και ζεστή, πείτε μας από πού αντλείτε όλα εκείνα τα αληθινά και ουσιαστικά, που ενισχύουν την δύναμη και την υπομονή,  προκειμένου να παραμένετε ακούραστη εργάτρια , σε μια εποχή τόσο διφορούμενη ;

Το μυστικό της δράσης βρίσκεται στην αγάπη. Στην αγάπη για την δημιουργία, για  την γνώση  η οποία γεμίζει την ζωή μου, της δίνει νόημα.  Είμαι ευχαριστημένη με την προσπάθεια και επιδιώκω με υπομονή και επιμέλεια το καλύτερο αποτέλεσμα. Δέχομαι τα λάθη και τις ατέλειες τα  οποία αποτελούν  κάθε φορά και μια καινούργια γνώση, μια καινούργια διδαχή στο πέρασμα του χρόνου. Μ΄ αρέσει να κοιτάζω πάντα μπροστά και όπως είπε ο σοφός της εποχής μας Στίβεν Χόκινγκ τον οποίο επικαλείσθε:  «να θυμάμαι να κοιτάζω ψηλά στα αστέρια και όχι κάτω, στα πόδια μου».

Ύστερα είναι και το άλλο. Η μεγάλη αγάπη που εισπράττω από τους δημιουργούς , από τους φίλους. Σε αυτήν την αγάπη όχι μόνο πρέπει να δείξω τον  σεβασμό μου αλλά θέλω να ανταποκριθώ με ευχαρίστηση.

Αυτό είναι όλο το μυστικό: «ΑΓΑΠΗ» .

Α.Ρ. Πρόσφατα στις 4 Αυγούστου  20,  πραγματοποιήθηκε με επιτυχία  ένα μεγάλο πολιτιστικό  γεγονός στο κέντρο της Αθήνας, στην αίθουσα «Αντώνης Τρίτσης» του Οργανισμού Πολιτισμού και άθλησης Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων, η  παρουσίαση της ποιητικής ανθολογίας

« Ποιητική Οδύσσεια 2020 » Ελλάδα – Τυνησία

Μια πολύμηνη συνεργασία από σας, την συγγραφέα Εύα Πετροπούλου – Λιανού και  τον πρόεδρο της εταιρίας « Salon Greative Visions  Τυνησίας » Δρ. Abdallah Gasmi. Η εκδήλωση έκλεισε με την απονομή των Βραβείων του Λογοτεχνικού διαγωνισμού « Λευκάδιος Πάτρικ Χερν » με αφορμή τα 170 χρόνια από την γέννηση του.

 α) Πως νιώσατε με αυτή την διμερή συνεργασία ;

Η αλήθεια είναι πως νοιώσαμε μεγάλη ικανοποίηση  από το αποτέλεσμα της συνεργασίας μεταξύ της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών  και της εταιρίας « Salon Greative Visions  Τυνησίας» αλλά και της συγγραφέως Εύας Πετροπούλου Λιανούγια  την επιτυχή  παρουσίαση της Ανθολογίας με τίτλο «Ποιητική Οδύσσεια 2020 Ελλάδα –Τυνησία ». Η Ανθολογία αυτή αποτελεί ένα ακόμα λυχνάρι με Απολλώνιο Φως Φιλίας-Ειρήνης-Συνεργασίας-Συναδέλφωσης στον κόσμο της Λογοτεχνίας, στον  πολιτισμό.

β) Μεταφέρατε μας την αίσθηση του προέδρου της εταιρίας « Salon Greative Visions  Τυνησίας » Δρ. Abdallah Gasmi στην υλοποίηση αυτής της προσπάθειας

O  Δρ. Abdallah Gasmi με την επίτευξη της Ανθολογίας, την πραγματοποίηση της εκδήλωσης και μάλιστα σε περίοδο κορωνοϊού αλλά  και την μεγάλη αγάπη που εισέπραξε  από τους Έλληνες Ποιητές όχι μόνο έφυγε για την Τυνησία ευτυχισμένος αλλά υπογράψαμε συμβόλαιο συνεχούς συνεργασίας για νέες δραστηριότητες.

γ) Υπάρχουν κοινά σημεία σύγκλισης των δυο λαών, στο πρίσμα των σκέψεων, μέσα από τις δημιουργίες αμφοτέρων των πλευρών ;

            Οπωσδήποτε υπάρχουν μέσα στους  βαθυστόχαστους δυναμικούς στίχους τους, κοινά σημεία σύγκλησης μεταξύ των λαών στο πρίσμα των σκέψεων,  αφού και οι Τυνήσιοι ποιητές υμνούν την αγάπη, την ελπίδα, την λογική,  το εγώ, τα όνειρα, την ελευθερία του νου και της ψυχής, την νοσταλγία της νιότης, το χρέος, την δουλειά, τον εξαγνισμό της ψυχής, την υστεροφημία,  την φύση και όλες αυτές τις μικρές προσωπικές συνήθειες της ζωής που καθορίζουν όλους τους ανθρώπους. 

            Είναι σίγουρο ότι η   Ανθολογία αυτή  μέσα από το πνευματικό ταξίδι της  Δημιουργίας  λειτουργεί καταλυτικά στον εμπλουτισμό του ψυχικού μας κόσμου, διευρύνει τα οράματα και τη φαντασία μας  για μια δημιουργική ζωή, παράγει πολιτισμό.

           Τώρα να μην ξεχάσω την αναφορά που κάναμε στο « Λευκάδιος Πάτρικ Χερν » με αφορμή τα 170 χρόνια από την γέννηση του. Ήταν μια απλή αναφορά τιμής με  απονομή των βραβείων του προκηρυχθέντος διαγωνισμού  γιατί για το έργο του Λευκάδιου θα επανέλθουμε με ιδιαίτερη εκδήλωση αφιερωμένη στην προσωπικότητα και το έργο του. Αλλοίμονο αν αρκούμαστε μόνο σε αυτό  για τον Λευκάδιο. 

Α.Ρ. Η Ελλάδα του  Ομήρου , η Ελλάδα του Αριστοτέλη , η Ελλάδα του φωτός, μπορεί να εμφυσήσει τους νέους μέσα από την Εκπαίδευση, στην ποίηση και στην Φιλοσοφία, να καθορίσουν μια νέα εποχή αντάξια των πρώτων ?

Μέσα από την διδακτική των ομηρικών επών διαπιστώνουμε ότι η «αγωγή» είναι ένα πανάρχαιο και πανανθρώπινο φαινόμενο, είναι μια συνήθως έλλογη και σκόπιμη διαδικασία με ψυχολογικές και κυρίως πολιτικές και ηθικές προεκτάσεις,  η οποία είναι  απαραίτητη προϋπόθεση της υγιούς προοδευμένης κοινωνίας.  Δυστυχώς όμως σήμερα όπως είπε και ο Νεοπτόλεμος, ο γιος του μεγάλου Αχιλλέα «philosophari sed paucis» Μέσα στο έργο του Ομήρου ενυπάρχουν οι έννοιες: κάλλος, σύνεση, πολεμική – αθλητική ρώμη, προκοπή. Με το περιεχόμενο των εννοιών αυτών πρέπει να  διδάξουμε  τα παιδιά και τους νέους της εποχής μας. Η έπαρση και η αλαζονεία των ηρώων του Ομήρου  καταδικάζονται τόσο από τους ανθρώπους όσο και από τους θεούς. Η αρετή των ευγενών είναι προϋπόθεση για κάθε ηγετική θέση. Ο άναξ Αγαμέμνονας αποτελεί παράδειγμα ενσάρκωσης όλων των αρετών και είναι ο ηγεμόνας που αποφασίζει για στρατιωτικά θέματα

Το ερώτημα που μου βάζετε αγαπητή κα Ρεβύθη είναι δύσκολο. Όχι τόσο  αν η εκπαίδευση και η φιλοσοφική θεώρηση του Ομήρου, του Αριστοτέλη μπορεί να φέρουν πίσω την Ελλάδα του φωτός, αλλά αν όλοι εμείς σήμερα έχουμε την δύναμη και την θέληση, να άγουμε τους νέους μας προς  την παιδεία, η οποία βασίζεται στις αναλλοίωτες ηθικές αξίες της αλήθειας, της αγάπης, της αρετής, δηλαδή  προς όλα αυτά που προωθούν τον πολιτισμό του ανθρώπου.

Σοφοί είναι όσοι με τις απόψεις τους μπορούν συχνά να φτάσουν στην καλύτερη λύση και φιλόσοφοι εκείνοι που αφιερώνουν το χρόνο τους στις σπουδές με τις οποίες θα κατακτήσουν την ικανότητα του σκέπτεσθαι.

Προσωπικά πιστεύω ότι δεν γεννιόμαστε  μόνο με τα εγγενή χαρακτηριστικά μας, αλλά μέσα από την ανατροφή,  την εκπαίδευση μπορεί  να θωρακίσουμε ηθικά τον χαρακτήρα και το πνεύμα των νέων μας,  ώστε να ενεργήσουν σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο με αποτελεσματικότητα και πρόοδο, και γιατί όχι να αναβιώσουμε και πάλι με την διδαχή του «φιλοσοφικού  βίου» ως ιδεώδες του πολιτικού βίου, κατά τον Πλάτωνα, την Ελλάδα μας ως σύμβολο του πολιτισμού και του φωτός.

Α.Ρ. Πρόσφατα  έφυγε από την ζωή  σε ηλικία 89 ετών ο σπουδαίος ποιητής, μελετητής, μεταφραστής, εκδότης και κριτικός, ο Ντίνος Χριστιανόπουλος. Βαθειά θρησκευόμενος σε πρόσφατη συνέντευξη του γράφει «Ο θάνατος με αφήνει αδιάφορο, αλλά  αν πεθάνω τώρα, θα φύγω ευχαριστημένος γιατί εκείνα που ήταν να γράψω τα έχω γράψει»

Πιστεύετε ότι οι άνθρωποι, θέλουν να αφήνουν πίσω τους, κάτι καλό για το οποίο θα τους θυμούνται ; Το ταξίδι της ζωής μέσα από εμπειρίες προσφέρει την πληρότητα έτσι ώστε το πέρασμα στον θάνατο να γίνεται φιλικό ;

ο Ντίνος Χριστιανόπουλος ήταν μια ξεχωριστή προσωπικότητα. Ήταν ελεύθερος, είχε αυτογνωσία και νοιαζόταν για τους ανυπεράσπιστους, δεν είχε ανάγκη από βραβεία, προβολή, ούτε  επιδίωκε επαίνους για να μακαρίζεται μετά θάνατο. Το αντίθετο μάλιστα, ήταν κάθε μέρα έτοιμος για το αλαργινό ταξίδι. Ήταν ο θάνατος το μέσο για να αποσυντεθεί το σώμα από τα στοιχεία που το αποτελούν λόγω φυσικής φθοράς, ήταν   για αυτόν  το επόμενο βήμα της ζωής,  που του έδινε την γνώση , την δύναμη, την γραφή. 

Το φυσικό θα ήταν όλοι να θέλουν να αφήσουν πίσω τους κάτι καλό για να τους θυμούνται μετά θάνατον. Όμως δεν έχουμε τέτοια κοινωνία σήμερα,  που να θέλει να κερδίσει την ψυχή της, όπως σοφά είπε το Ευαγγέλιο.

‘’Τι ωφελείται άνθρωπος εάν τον κόσμον όλον κερδήση, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθή  ; Η τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού;

Το ταξίδι της ζωής πρέπει να γίνεται με βάρκα την ελπίδα γιατί η  ελπίδα είναι μια ματιά στην αιωνιότητα, μια καινούργια πύλη. Τη στιγμή που η ελπίδα μπαίνει στην καρδιά μας, η πίεση του χρόνου αδυνατίζει όλο και περισσότερο και καινούργια ενέργεια αρχίζει να κυλάει μέσα μας.

Ο Σωκράτης είπε: «Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από το να πεθάνει κανείς τον καιρό που ευτυχεί», γιατί θα γράψει τον πιο ωραίο επίλογο στο βιβλίο της ζωής του, θα περάσει τον ποταμό του χρόνου και θα φθάσει στην αιωνιότητα.   

Α.Ρ. Ποιες σημαντικές γυναίκες ξεχωρίζετε που άφησαν το στίγμα τους στην στήριξη και διεύρυνση του πολιτισμού μας ;

Μιλάμε εδώ για Ελληνίδες μόνο που άφησαν το στίγμα τους. Θα ήθελα να αναφέρω την  Καλλιρρόη Παρρέν για τον αγώνα της για τα δικαιώματα των γυναικών,  την Ελένη Σκούρα την  πρώτη γυναίκα του Κοινοβουλίου , την  Αμαλία Φλέμινγκ, την Βέμπο,  την Μαρία  Κάλλας , την Μελίνα Μερκούρη, την Μαριάννα Βαρδινογιάννη κ.α.

Α.Ρ. Θα σας ζητούσα κρατώντας μια βαλίτσα αναμνήσεων ,

α) Να μου εκμυστηρευτείτε το μέρος που θα θέλατε να πάτε ξανά

Στην κορυφή του Ολύμπου, τον Μύτικα

β) Ποια θα ήταν η φωτογραφία που θα παίρνατε μαζί σας ως η πλέον σημαντική στην ζωή σας,

Μια σημαντική φωτογραφία για μένα θα ήταν, αυτή,  του συζύγου μου με τα δύο μας παιδιά.

γ) Κάτι πολύτιμο που δεν θα μπορούσατε να αποχωριστείτε

Τον σταυρό που φορώ.

δ)  Μια  σελίδα με δικούς σας αγαπημένους στίχους

θα σας απαγγείλω μερικά αποσπάσματα ποιημάτων μου που μου έρχονται στα  οποία νομίζω ότι όσα χρόνια και αν περάσουν οι στίχοι των θα είναι επίκαιροι:

Στην Ιθάκη του μυαλού τους

Όσοι βρίσκουν γυρισμό

Έχουν κάνει το ταξίδι

να φαντάζει αληθινό!

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

Έρμαιο είναι ο άνθρωπος

του σαρκικού του πάθους

γυναίκα ή άνδρας είναι αυτός

διάκριση δεν έχει.

Παλιάτσος είναι ο άνθρωπος

τον ρόλο του τον ξέρει

ας κάτσει όμως ας σκεφτεί ,

για λίγο ας φωνάξει

σ΄ αυτόν  το μόνο θεατή

 τον ρόλο του ν΄ αλλάξει .

ΕΝΑ ΠΙΣΤΕΥΩ

Θαρρώ πως μπορώ να ορθώσω το κορμί

και πατώντας στην γη σταθερά να φωνάξω .

Ν΄ αντέξω το κλάμα που δίνει η ζωή

κι ανηφόρα τρανή να διαβώ , να περάσω .

Θαρρώ πως μπορώ να γεμίσω χαρά

την ψυχή , την καρδιά , το κορμί , την ανάσα

φτερά στην ελπίδα να δώσω τρανά

και πετώντας να βρω της ζωής τα κλειδιά.

Θαρρώ πως μπορώ  ν΄ αγκαλιάσω το φως

το νερό , τον αέρα, τη γη που πατάω

στης νύχτας το κρύο φωτιά να κρατώ

και στο δρόμο τα γνώσης ανοίγω  χορό.

Χιλιάδες αστέρια, χιλιάδες ζωές ,

χιλιάδες ανθρώπων ιδέες σωστές

θαρρώ την ζωή μπορώ ν΄ ατενίσω

θαρρώ πως μπορώ σταθερά να πατήσω.

ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ

Θέλω να πω κάτι απλό , απλό και καθημερινό

στον γείτονα μια καλημέρα, στον ταξιδιώτη ώρα καλή ,

στον άρρωστο να πω κουράγιο , να δώσω τόπο στην οργή ,

όλους να τους χαμογελάσω, να γνέψω στο καλό να ρθει .

Θέλω να πω κάτι απλό ,  απλό και καθημερινό

στον έρωτα να πω περάστε , στον πόλεμο να πω μακριά,

τον ουρανό να χαιρετήσω, στ΄ άστρα να πω καλή νυχτιά

στης θάλασσας το μουγκρητό , θέλω να πω με το καλό.

Θέλω μάνα από συνήθεια να πουλάνε την αλήθεια ,

όλοι να την αγοράζουν και στο σπίτι να την βάζουν

 Θέλω μάνα μου να πω κάτι απλό ,  πολύ απλό

θέλω την ζωή μου μάνα, καταπρόσωπο να δω.

Την γαλήνη , την αγάπη , την συμπόνια στη  ζωή ,

θέλω να την αποκτάνε όλοι οι άνθρωποι στη γη

και έτσι απλά για καλημέρα, ας μου πούνε κάποια μέρα ,

ξέρεις κάτι έτσι απλά , η αγάπη κυβερνά.

Α.Ρ. Όλοι μας αντιλαμβανόμαστε τις πρωτόγνωρες δοκιμασίες και επιπτώσεις της πανδημίας του Covid – 19 . Ωστόσο, η ζωή  συνεχίζει με κάθε τρόπο να αποδεικνύει με αισιοδοξία την παρουσία της . Πείτε μας τα προσεχή σχέδια της Δ.Ε.Ε.Λ.

Μολονότι ανέφερα και παραπάνω συγκεκριμένες δράσεις με λίγες λέξεις θα πω ότι  θέλω να δουλέψουμε πάρα πολύ  όλοι στο Συμβούλιο, ώστε να υπηρετήσουμε μαζί με τα άξια Μέλη της Δ.Ε.Ε.Λ. όσο γίνεται καλλίτερα την Λογοτεχνία, τα Ελληνικά Γράμματα, την Τέχνη,  τον Πολιτισμό. Όσο για τα σχέδια θα καταρτίζονται ανάλογα με τις ανάγκες των καιρών.

Θα μου επιτρέψετε  κα Ρεβύθη, γιατί μιλάμε αρκετή ώρα τώρα και δεν θέλω να μου διαφύγει,  να σας ευχαριστήσω για την τιμητική προσφορά της  καινούργιας σας ποιητικής συλλογής με τίτλο: «Ένα βιβλίο με κρότους» στο οποίο δίνετε, στον κρότο πολύ έντεχνα διάφορες  έννοιες.  Μια από όλες είναι και αυτή  που ο «κρότος » ως αυτογνωσία – συνείδηση θα ξυπνήσει τον λήθαργο του εαυτού μας,  για να αντέξει καθείς το ταξίδι  της ζωής,  πάντα με σεβασμό και αξιοπρέπεια,  ώσπου να φτάσει η ύστατη ρωγμή.   Τι να πω; Τα θερμά μας συγχαρητήρια για την φιλοσοφική θεώρηση της ζωής και μια και το αφιερώνετε στην κόρη σας , είμαι σίγουρη ότι θα λάβει τα μηνύματα που κρύβουν οι στίχοι σας και θα στοχαστεί πολύ περισσότερο στην δική της  πόρευση στη ζωή.

Πρόεδρε σας ευχαριστούμε από καρδιάς για την όμορφη συζήτηση μας , τον όμορφο σχολιασμό σας στην ποιητική συλλογή μου , καθώς και για τον πολύτιμο χρόνο σας ! Ευχόμαστε υγεία και δύναμη στο επιτελικό έργο σας  που τόσο αγαπάτε !

Για το FiloxeniArt    

Agathi Revithi

Ελένη Πανουτσοπούλου « Η νέα συγγραφέας, γράφει αθόρυβα, μέσα από το βελούδινο μυστικό της… αστραπόβροχο »

Σήμερα θα γνωρίσουμε μια ευαίσθητη, σεμνή, αξιαγάπητη γυναίκα , όχι απαραίτητα, μόνο μέσα από την γραφή της. Η ίδια θεωρεί ισχνό το αποτύπωμα της στον γραπτό λόγο. Κι όμως έχει στο ενεργητικό της αρκετά πεζογραφήματα , το καθένα από αυτά  κι  ένα κομμάτι ψυχής, που καθώς φτάνει ο επίλογος εύχεσαι να μην τελειώσει ! Η Ελένη Πανουτσοπούλου, είναι μια βελούδινη αστραπή. Μια λάμψη που προμηνύει μια υπέροχη Καλοκαιρινή βροχή !! χωρίς να φαίνεται, χωρίς να ακούγεται ! Οι κριτικοί λογοτεχνίας θα μπορούσαν να αναλύσουν, να εμβαθύνουν, να εστιάσουν την πηγή της έμπνευσης της. Ένα αναγνώστης θα νιώσει, θα ταξιδέψει, θα απολαύσει … Οι αναγνώστες είναι το ζητούμενο, οι αποδέκτες του κάθε νέου συγγραφέα. Μεταξύ των αποσπασμάτων θα διαβάσετε κάτι από εκείνα που μοιράστηκε μαζί μου και μαζί σας. Είμαι σίγουρη πως θα διακρίνετε τα σπουδαία εσωτερικά της χαρίσματα  με προεκτάσεις στην ιδιαίτερη σύσταση του χαρακτήρα της .

Α.Ρ.

Λίγα λόγια γνωριμίας από την Ελένη Πανουτσοπούλου

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Πάτρα. Οι παππούδες μου κατάγονται από τους Ρωγούς των Καλαβρύτων. Εκεί, σε αυτό το μικρό χωριό, πέρασα τα ωραιότερα μου χρόνια, κοντά σε αγαπημένα πρόσωπα. Κάθε φορά που αντίκριζα  τα όμορφα ψηλά βουνά  γέμιζε η ψυχή μου ! Τα παιδιά μου, τα αγάπησαν όσο κι εγώ . Ίσως να τους μύησα  με το βλέμμα μου το νόημα της αγάπης. Όταν φεύγω  … εκεί αφήνω την καρδιά μου!

Μερικά αποσπάσματα της

Αφέθηκα στην Κιρκίσια πλάνη  της αφανέρωτης Αιγαιοπελαγίτικης θάλασσας και ταξίδεψα σε υδάτινους κόσμους …
Μπροστά μου , Πύλη , από ηφαιστειακές κοκκινόμαυρες πλάκες ,κογχύλια και κοράλλια την κοσμούσαν !
Άνοιξε διάπλατα , σαν εντολή να΄χε δοθεί
Η Βανθεσικύμη  μ’ έπιασε από το χέρι


– Καλώς ήρθες στο βασίλειο του Πελαγίσιου πατέρα μου!

 Στο μέρος όπου εδρεύουν η σοφία, η δύναμη και η διαφώτιση
 Να ! και η αίθουσα του θρόνου!  Η κόρη προσκύνησε τον Κυανοχαίτη θεό.

Ο Ποσειδώνας ήταν!  Η τρίαινα ακουμπημένη δίπλα του. Το πρόσωπό του γαλήνιο, παράξενο , εγώ τον φανταζόμουν άγριο , θυμωμένο ! Πως αλήθεια να ξεχάσω , όταν πρόσταξε τα κύματα να σηκωθούν και να τιμωρήσουν τον Οδυσσέα ; Εννιά ολόκληρα χρόνια , τον παίδευε , ο αδελφός του Δία!
Απόκαμα , μου είπε … γέρασε η καρδιά μου από τον πόνο .
Ο κόσμος είναι κλεισμένος σε μικροσκοπικό ενυδρείο και αισθάνομαι τον πόνο του! Κανονικά έπρεπε να είναι ελεύθεροι και να κολυμπούν


– Καλώς ήρθες , κόρη μου!  Σε κάλεσα για να δεις … και ν’ ανέβεις επάνω , να μιλήσεις
– Φύκιε θεέ , τι πλούσιο βασίλειο , καμωμένο από μαργαριτάρια ! Ένα να έδινες , δε θα υπήρχε φτώχεια στη γη
– Δεν έχει τέτοιου είδους φτώχεια  και δεν είναι αυτό που βλέπεις . Εγώ τα έκανα πολύτιμα ! Καθένα απ’ αυτά είναι ένας άνθρωπος,  είναι εκείνες οι υπάρξεις , που πήραν το δρόμο της θάλασσας για μια καλύτερη ζωή
Τα πιο λαμπερά είναι τα παιδιά! Εκείνα με γαλήνεψαν!  Είδα μέσα σ’ αυτά λαμπερά μυαλά, άριστους επιστήμονες ,σωτήρες της ανθρωπότητας!
Βλέπεις οι άνθρωποι έστεψαν το Εγώ τους και υποτίμησαν την ανθρώπινη ψυχή
Σου δίνω το δικαίωμα να αναφέρεις τα όσα είδες και άκουσες . Επιθυμώ να γίνεις η φωνή μου, να μιλήσεις εξ’ ονόματός μου
Βλέπεις ξέφυγαν τα πράγματα και ο Δίας δε μπορεί να τα βάλει σε τάξη,  αδιαφορεί,  κυνηγά την ομορφιά !
Ξέρεις ότι με αποκάλεσε Μοχλευτήρα , με σκοπό να ταρακουνήσω τη Γη , μήπως και συνέλθουν οι Επάνω ;
Μα πώς αλήθεια να στείλω κι άλλα δεινά ; έτσι θα’ ρθει η αρμονία ;
Τα μηνύματά μου , πλέον δεν τα στέλνω με σεισμούς
Σταμάτησε και κάθισε στο θρόνο του!  Το πρόσωπό του αυλακωμένο από βαθιές ρυτίδες αλμύρας … Ήρεμα με πήρε απ’ το χέρι η Αμφιτρίτη και με κατευόδωσε!

Μισοζαλισμένη , απ’ τη μεσημεριανή ραστώνη , ανοίγοντας τα μάτια ,είδα τον κόσμο φιλιωμένο να λικνίζεται σε χορό ελευθερίας και δημιουργίας .
Νοερά έκανα μια ευχή .. . Να μην οπλιστεί το χέρι του Ποσειδώνα με την Τρίαινα , σ’ ένα κόσμο που δεν έχει βράγχια ν’ αναπνεύσει  και να παραμείνουν τα κύματα της θάλασσας , γλυκιά μουσική , στον ωκεανό της παγκόσμιας αδελφοσύνης !

~~~~

Απλώς , σκέψεις … Ίαμα, το νεράκι που μας χάρισε η μέρα . Είπε να’ ρθει με τα δώρα της ! Πήρε το τελευταίο δρομολόγιο του Οκτώβρη και άνοιξε το σακούλι της , εδώ από τα δυτικά . Άκουσε τα παρακάλια ο ουρανός  της άνυδρης γης . Καιρό τώρα είχε στεγνώσει , τόσο που ρυτίδιασε το κορμί της  Οι σπόροι μέσα της , ναρκωμένοι, περίμεναν τον αγιασμό του ουρανού , για να πάρουν τ’ απάνω τους.  Τα εσπεριδοειδή δέντρα γεμάτα καρπούς έστεκαν μελαγχολικά … δεν τους έφτανε το πότισμα στη ρίζα!  Ήθελαν εκείνο από ψηλά για να πλυθούν και να γεμίσει ο καρπός τους.  Οι ελιές , ξύλα ξερά … κρυφάκουσα να λένε

 – Ο καρπός μας τώρα έπρεπε να είναι μεστός για να γίνει η συγκομιδή

Η χαρά τους ανείπωτη … τις ξέπλενε το νεράκι και εκείνες γύριζαν τα φύλλα τους απ’ το άλλο μέρος να βραχούν.  Βιάζονταν τόσο που μια πρασίνιζαν , μια ασήμιζαν!

Δεν ξέρω αν οι καλοκαιρινοί βασιλικοί και οι ιβίσκοι ένοιωθαν το ίδιο. Δεν έχουν λόγο διαμαρτυρίας πιστεύω … άρωμα και χρώμα έδωσαν για μεγάλο διάστημα, καταχάρηκαν τον Ήλιο. Έδωσαν χαμόγελα και στόλισαν τους κήπους.  Πόσο άλλο πια να είναι επί σκηνής; Τώρα ήρθε η σειρά για τα χειμωνιάτικα , που στωικά περίμεναν τη σειρά τους.  Η λεβάντα πρώτη και καλύτερη , έτοιμη να χαρίσει το άρωμά της , που δύσκολα δηλώνεις ότι δε σου αρέσει .. Τα ροδόδεντρα , κοινώς αζαλέες … Οι αγαπημένες φρέζιες που σε κάνουν να τις ερωτευτείς μέσα από τα όμορφα χρώματά τους και το λεπτεπίλεπτο άρωμά τους!  Οι εντυπωσιακοί πανσέδες και οι πρίμουλες !  Όλα αυτά θα μας ταξιδέψουν προς στο χειμώνα … και είναι τόσο ωραία η διαδρομή,  εδώ στην πανέμορφη χώρα μας, που έχει ευλογηθεί με την εναλλαγή των εποχών,  που συνεχώς αλλάζει ντυσίματα … βλέπεις είναι λουσσού ! Οι ντουλάπες της γεμάτες με εποχικά , χειμωνιάτικα , καλοκαιρινά ! και δε φτάνει αυτό, αγαπάει και το χρώμα , που το φοράει και είναι τόσο , μα τόσο όμορφη … στην πρώτη θέση το μπλε!  και μετά όλα τα άλλα … Ευλογημένος τόπος , μαγική χώρα … μέχρι και ο Ήλιος την έχει ερωτευτεί!

Της χαρίζει φως άπλετο και λάμπει . Λάμπει η κάθε γωνιά της και οι άνθρωποι που την κατοικούν , απολαμβάνουν χαμογελώντας και δημιουργώντας πολιτισμό… Είμαστε τυχεροί  !!!

Για το FiloxeniArt

Agathi Revithi

«Ποιητική Οδύσσεια 2020» ΕΛΛΑΔΑ-ΤΥΝΗΣΙΑ : Η παρουσίαση της ποιητικής ανθολογίας από τον πρόεδρο της Εταιρίας «Salon Creative Visions Τυνησίας » Δρ. Abdallah Gasmi, την πρόεδρο της Δ.Ε.Ε.Λ. Αικατερίνη Βλαχοπαναγιώτου – Μπατάλια & την συγγραφέα Εύα Πετροπούλου – Λιανού

Αναμφισβήτητα, αποτελεί  ένα μεγάλο πολιτιστικό  γεγονός  αυτή η συνάντηση, με αφορμή την παρουσίαση της ποιητικής ανθολογίας

 « Ποιητική Οδύσσεια 2020 »  ΕΛΛΑΔΑ – ΤΥΝΗΣΙΑ

Μια συνεργασία πολλών μηνών  από τον Δρ. Abdallah Gasmi          καθηγητή, συγγραφέα, δημοσιογράφο, Πρόεδρο της Εταιρίας

« Salon Creative Visions Τυνησίας », την πρόεδρο της Δ.Ε.Ε.Λ. Αικατερίνη Βλαχοπαναγιώτου – Μπατάλια και την συγγραφέα Εύα Πετροπούλου – Λιανού . Το βιβλίο που φωτίζεται από την μέρα της έκδοσης του στην Αραβική και την Ελληνική γλώσσα, θα παρουσιαστεί λίγο μετά την κορύφωση της   Αυγουστιάτικης Πανσελήνου η οποία είναι η μεγαλύτερη του έτους θέλοντας κι αυτή να προσδώσει την αίγλη στην ήδη όμορφη βραδιά.

Στο πέρας της εκδήλωσης  ο Δρ. Abdallah Gasmi  θα υπογράψει τα βιβλία και θα απονείμει  τα Βραβεία του Λογοτεχνικού διαγωνισμού

« Λευκάδιος Πάτρικ Χερν », 170 χρόνια από την γέννηση του.

Εδώ να αναφέρουμε ότι  ο «Λευκάδιος Πάτρικ Χερν»,  (Λευκάδα27 Ιουνίου 1850 – Τόκιο26 Σεπτεμβρίου 1904) ή Πατρίκιος Λευκάδιος Χερν (Αγγλικά: Patrick Lafcadio Hearn), γνωστός επίσης με το ιαπωνικό όνομα Γιάκουμο Κοϊζούμι,  ήταν διεθνής συγγραφέας  Ιρλανδοελληνικής καταγωγής που έλαβε την ιαπωνική υπηκοότητα το 1896, περισσότερο γνωστός για τα βιβλία του για την Ιαπωνία, ιδιαίτερα για τις συλλογές του για τους ιαπωνικούς θρύλους και ιστορίες φαντασμάτων, όπως το Καϊντάν: Ιστορίες και μελέτες παράξενων πραγμάτων.

Ο Λευκάδιος Χερν  παρά την σύντομη ζωή του υπήρξε  ένας από τους πρώτους, και πιο αξιοσέβαστους, μεταφραστές γαλλικής λογοτεχνίας στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, μεταφράζοντας έργα των Θεόφιλου ΓκωτιέΑνατόλ ΦρανςΓκυστάβ ΦλωμπέρΓκυ ντε ΜωπασσάνΠιέρ ΛοτίΕμίλ Ζολά κ.α, ενώ συγκαταλέγεται και ανάμεσα στους πρώτους αξιόλογους μεταφραστές του ιαπωνικού λογοτεχνικού είδους χαϊκού στα Αγγλικά.

Έλαβε το τίτλο του Εθνικού συγγραφέα της Ιαπωνίας με ολόκληρο χωριό το Ματσούε να είναι αφιερωμένο σε αυτόν και μια πανεπιστήμια έδρα να φέρει το όνομα του…. Στο πανεπιστήμιο του Ματσούε

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Η Πρόεδρος και το Δ.Σ της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

& ( καλλιτεχνών ) σας προσκαλούν  στην παρουσίαση του βιβλίου

« Ποιητική Οδύσσεια 2020 »

ΕΛΛΑΔΑ – ΤΥΝΗΣΙΑ

Στις 4 Αυγούστου 2020 και ώρα 18:00 – 21:30

Στο πνευματικό κέντρο του Οργανισμού – Πολιτισμού – Αθλητισμού

Δήμου Αθηναίων  Ο.ΠΑ.Ν.ΔΑ. Ακαδημίας 50 ισόγειο, αίθουσα Αντώνης Τρίτσης

Η ανθολογία με τίτλο « Ποιητική Οδύσσεια 2020 » ΕΛΛΑΔΑ  – ΤΥΝΗΣΙΑ

αποτελεί ένα ακόμα λυχνάρι με Απολλώνιο Φως  Φιλίας –  Ειρήνης – Συνεργασίας – Συναδέλφωσης  στον κόσμο της Λογοτεχνίας στον πολιτισμό. Το βιβλίο εκδόθηκε από τον Δρ. Abdallah Gasmi          καθηγητή, συγγραφέα, δημοσιογράφο, Πρόεδρο της Εταιρίας « Salon Creative Visions Τυνησίας » σε συνεργασία με την πρόεδρο της Δ.Ε.Ε.Λ. Αικατερίνη Βλαχοπαναγιώτου – Μπατάλια και την συγγραφέα Εύα Πετροπούλου – Λιανού μετά από πολύμηνη συνεργασία στην Αραβική και την Ελληνική γλώσσα

Την εκδήλωση συντονίζουν η πρόεδρος της Δ.Ε.Ε.Λ. και η δημοσιογράφος Πελίνα Θεοδοσίου.

Θα γίνουν απαγγελίες στην Ελληνική και Αραβική γλώσσα

Οι παριστάμενοι θα χαιρετίσουν  τον Δρ. Abdallah Gasmi  ο οποίος θα υπογράψει τα βιβλία και θα απονείμει  τα Βραβεία του Λογοτεχνικού διαγωνισμού « Λευκάδιος Πάτρικ Χερν », 170 χρόνια από την γέννηση του.

Είσοδος ελεύθερη

Παρακαλούμε ενημερώστε μας για την παρουσία σας : e mail to :

[email protected]

ή τηλέφωνο  6974 447531

Για το  FiloxeniArt

Agathi Revithi

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ η νέα ποιητική συλλογή της Αγάθης Ρεβύθη, “Ένα βιβλίο με Κρότους” από τις εκδόσεις Flisvospublics

Ο εκδοτικός οίκος Floisvospublics παρουσιάζει τη νέα ποιητική συλλογή της Αγάθης Ρεβύθη, Ένα βιβλίο με Κρότους.

Κρότος, ίσως να μην είναι μόνο ένας ήχος. Κάθε τι συγκεκριμένο ή αφηρημένο δονείται έντονα, δυνατά, συγκλονιστικά, ανατρεπτικά. Ίσως κι ένα θαύμα!

Σίγουρα δεν χαϊδεύει, δεν γαληνεύει, δεν τελειώνει μα λυτρώνει.
Ικανό να ξυπνήσει τον λήθαργο της συνείδησης, τον εφησυχασμό ή να ακρωτηριάσει κάθε τι παραπλανητικό. Εμπεριέχει την αυτογνωσία, μια εικόνα κοιτώντας για τελευταία φορά το ανθρώπινο σώμα μας, για να ανακαλύψουμε πόσο τίποτα είναι η ύλη… κάτι σαν το αστρικό ταξίδι.
Οι κρότοι ανοίγουν και κλείνουν κύκλους, οδεύοντας σε μια νοητή και νομοτελειακή γραμμή. Σε αυτήν την γραμμή, καταθέτω μέσα από το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας, όσα μπορεί ν’ αντέξει ένα τεντωμένο σχοινί. Ισορροπίες που δεν ήρθαν ποτέ, ισορροπίες που διαταράχτηκαν, ισορροπίες που δεν είναι απαραίτητο να συμβούν. Η ευχή μου, πριν φτάσει η ύστατη ρωγμή από τους ανύπαρκτους κραδασμούς, είναι: «Άντεξε το ταξίδι» πάντα με σεβασμό και αξιοπρέπεια σε σένα! Αγάθη Ρεβύθη

Συντελεστές Έκδοσης:

Εκδοτικός Οίκος:Flisvospublics

Φιλολογική Επιμέλεια: Χριστιάνα Οικονόμου

Εξώφυλλο: Γραφιστική ομάδα Flisvospublics,- πίνακας του Mike Τζαμαλή

Βιογραφικό

Η Αγάθη Ρεβύθη γεννήθηκε στην Αθήνα, με καταγωγή από την Κέρκυρα και Ζάκυνθο. Είναι απόφοιτος του Τ.Ε.Ι ΠΕΙΡΑΙΑ (τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων).
Εργάστηκε στην Οικονομική Διεύθυνση της Ολυμπιακής Αεροπορίας επί 26 έτη. Διετέλεσε Ραδιοφωνική παραγωγός τα 7 τελευταία χρόνια μέχρι τον Ιούνιο 2018 στον Επικοινωνία 94 Fm παρουσιάζοντας θεματολογίες που άπτονται του Πολιτισμού ( Λογοτεχνία, Θέατρο, Μουσική ) με εθελοντική προσφορά.
Είχε ενεργή παρουσία στην Ομάδα Εθελοντών Ηρακλείου Αττικής για 6 συναπτά έτη. Τον Μάιο του 2012 διακρίθηκε στον διαγωνισμό στίχου του REAL Fm «Αγάπη ψυχόπονη» με Ερμηνεία Αλέξανδρου Χατζή και Μουσική Σάκη Τσιλίκη.
Είναι μέλος του Ομίλου για την UNESCO Τεχνών, λόγου και Επιστημών Ελλάδος από το 2014.
Είναι μέλος της Πανελλήνιας ένωσης Μουσικών Συνθετών & στιχουργών ΕΜΣΕ & Autodia Αυτοδιαχείρισης.
Ανήκει στην ομάδα σύνταξης του MyEptanisa.gr
Ήταν στην ομάδα σύνταξης του portal Difernews.gr / Talk, Πολιτισμός, Λογοτεχνική αφύπνιση
Είναι μέλος της Αμφικτυονίας Ελληνισμού με έδρα την Θεσσαλονίκη.
Συμμετείχε στην ποιητική Συλλογή 2015 «Σύγχρονοι Έλληνες ποιητές 2015» του Ομίλου για την UNESCO ΤΛΕΕ.
Το 2016 μελοποιήθηκαν 15 έργα της στο Εξωτερικό Cd Album POETICA
Τον Μάιο του 2019 παρουσίασε την 1η ποιητική της συλλογή με τίτλο
«Καταφύγιο Οινοθήρας».
Τιμήθηκε το 2019 με το Β’ Βραβείο στον Η’ Παγκόσμιο Ποιητικό Διαγωνισμό του Πολιτιστικού – Κοινωνικού φορέα «Αμφικτυονίας Ελληνισμού » με θέμα «Ο κόσμος μας στην θεωρία του χρόνου».
Έχει παρακολουθήσει εκπαιδευτικά προγράμματα δημοσιογραφίας και λογοτεχνικής δημοσιογραφίας στο Κ.Ε.Κ Infodata, ενώ διαθέτει εικοσαετή εμπειρία συνεργασίας στην Έρευνα αγοράς.

Δελτίο Τύπου Επίδαυρος ΕΙΚΑΣΤΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΜΕ ΘΕΜΑ: « ΤΕΧΝΕΣ ΚΑΙ ΘΕΑΤΡΟ »

Η έκθεση τελεί υπό την Αιγίδα του Υπουργείου Τουρισμού

Ο Δήμος Επιδαύρου εγκαινιάζει την Πέμπτη 23 Ιουλίου 2020 στις 19.30 μ.μ., την ομαδική εικαστική έκθεση με θέμα: « Τέχνες και Θέατρο » στον ΧΕΝΙΑ Επιδαύρου.

Ο Δήμος Επιδαύρου μετά από πρόταση της Μαρίνας Γκόντα Ιστορικός της Τέχνης και του Ευάγγελου Λιούγκα Εικαστικός, διοργανώνουν εικαστική έκθεση με θέμα: «Τέχνες & Θέατρο».

Ένας από τους στόχους της εικαστικής Έκθεσης είναι η διάδοση μιας νέας Ιδέας, η οποία έχει γεννηθεί μέσα από το θέατρο και έχει να κάνει με την καθιέρωση στον Πλανήτη Γη μιας καινούργιας Ημέρας, ως «Ημέρα Πράξης Σεβασμού και Προσφοράς στον Συνάνθρωπο» με απώτερο στόχο τον έμπρακτο σεβασμό στην Ζωή και την Προσφορά.
Στην εικαστική έκθεση θα συμμετέχουν 34 καλλιτέχνες από τρεις χώρες με ζωγραφικά έργα, γλυπτά, Video art και εγκατάσταση.
Στο πλαίσιο της εικαστικής έκθεσης θα παρουσιαστεί θεατρικό δρώμενο υπό μορφή αναλογίου το οποίο θα υλοποιηθεί από την καλλιτεχνική Ομάδα «Μεταμόρφωση» σε σκηνοθεσία Γιώργου Καρβουντζή.
Η έκθεση διαρκεί από 23/7 – 2/8 2020 και ώρες 10:30-13:30 & 17:00 – 19:30

ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ
Ιδέα, Επιμέλεια & Παρουσίαση έκθεσης: Μαρίνα Γκόντα Ιστορικός της Τέχνης
Συντονισμό έκθεσης: Ευάγγελος Λιούγκας Εικαστικός
Επικοινωνία Τύπου: Μελέτης Ρεντούμης – email: [email protected]
Εγκαίνια: Πέμπτη 23 Ιουλίου 2020 στις 19.30 μ.μ.
Διάρκεια έκθεσης: 23/7 – 2/8 2020 και ώρες 10:30-13:30 & 17:00 – 19:30

Διοργάνωση: Δήμος Επιδαύρου και Μαρίνα Γκόντα Ιστορικός της Τέχνης και Ευάγγελος Λιούγκας Εικαστικός.
Email Υπουργείο Τουρισμού : [email protected]
Υποστηρικτής: Καλλιτεχνική ομάδα «ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ».

Τιμητική συμμετοχή: Micko Mice Jankulovski Πρόεδρος OSTEN BIENNIAL OF DRAWING SKOPJΕ

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΔΗΜΑΡΧΟΥ
Η Επίδαυρος, ο χώρος που ο πολιτισμός από την αρχαιότητα πήγαζε από αυτόν, είναι έτοιμη να υποδεχθεί μία έκθεση διαφορετική για τα δεδομένα μας, μία έκθεση δυναμική και συνάμα σημαντική.
Εικαστικοί και καλλιτέχνες καταξιωμένοι έρχονται πλησίον του ιερού της Επιδαύρου με θέμα, τέχνες και θέατρο.
Μία πρώτη προσέγγιση της σημασίας του χώρου, αλλά και της καλλιτεχνικής δουλειάς που γίνεται μέσα σε αυτόν από ανθρώπους που έμαθαν να ζουν την ιστορία λαξεύοντάς την.
Η ιδέα της έκθεσης ξεκίνησε από ανθρώπους που πονάνε τον τόπο και την ιστορία του και αγκαλιάστηκε από καλλιτέχνες που σέβονται και εμπνέονται από αυτόν.
Η προοπτική είναι η τέχνη στο θέατρο να ταξιδέψει πολύ περισσότερους, με εκθέσεις έξω από τα μικρά όριά μας, αλλά κοντά σε αυτούς που την βιώνουν από μακριά.
 Εύχομαι επιτυχία και διαχρονικότητα, μακριά από τις σημερινές ιδιαίτερες συνθήκες.
 Ο Δήμαρχος Επιδαύρου
 Τάσος Χρόνης
 
Epidaurus, the place where civilization from antiquity originated, is ready to welcome an exhibition different for our conditions, referring to a dynamic and at the same time important exhibition.
Well-known artists come close to the sanctuary of Epidaurus, with the theme of arts and theater.
It is a first approach to the importance of the space, but also to the artistic work that is done in it by people who learned to live history by carving it.
The idea of ​​the exhibition was started by people who are suffering together with the place and its history and was embraced by artists who respect and are inspired by it.
The perspective is the art in the theater, to make much more people to travel, with exhibitions beyond our small boundaries, but close to those who experience it from afar.
 I wish you success and timelessness, away from the current special conditions.
 Mayor of Epidaurus
 Tasos Chronis
ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΜΑΡΙΝΑΣ ΓΚΟΝΤΑ

«ἔστιν οὖν τραγῳδία μίμησις πράξεως σπουδαίας καὶ τελείας μέγεθος ἐχούσης, ἡδυσμένῳ λόγῳ χωρὶς ἑκάστου τῶν εἰδῶν ἐν τοῖς μορίοις, δρώντων καὶ οὐ δι᾽ ἀπαγγελίας, δι᾽ ἐλέου καὶ φόβου περαίνουσα τὴν τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν.» (Αριστοτέλης Ποιητική)
Το θέατρο είναι μια σύμπτυξη πτυχών που εμπεριέχουν ταυτόχρονα ιστορικά και θρησκευτικά στοιχεία. Η μορφοποίηση, η απεικόνιση και η παράσταση της ύλης είναι ότι ονομάζουμε ”Eικαστικές Tέχνες”. Υπάρχει μια αλληλεπίδραση  ανάμεσα στις εικαστικές τέχνες και το θέατρο με αποτέλεσμα να διαμορφώνεται μια οργανική αέναη εναλλαγή που είναι έκδηλη τόσο στη ζωγραφική όσο και  στη γλυπτική. Εντυπωσιακός είναι ο πίνακας Αντιγόνη και Πολυνείκης του Νικολάου Λύτρα.
Έργα κάθε μορφής τέχνης ενώνονται σε μια έκφραση συλλογικότητας. Οι παναθρώπινες έννοιες είναι αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτισμικής  μας κληρονομιάς. Μέσα στο αρχαίο θέατρο καταφέρνουν και συνυπάρχουν σημαντικές τέχνες όπως η ποίηση, η ηθοποιΐα, η σκηνοθεσία, η σκηνογραφία, η μουσική σύνθεση και η ενδυμασία με ιδιαίτερο και αξιοπρόσεκτο χαρακτηριστικό την χρήση προσωπίδας. 
Κάθε μορφή τέχνης  δίνει άλλη διάσταση στα όρια της ενσυναίσθησης και  της αισθητικής. Είναι το μυστήριο της ύπαρξης σύμφωνα με τον Δημήτρη Μυταρά. Η τέχνη δεν είναι αμιγώς  μια μορφή ευχαρίστησης, ούτε απλά μια απεικόνιση της ζωής του ανθρώπου αλλά βίωση, γεγονός που γίνεται περισσότερο αισθητό στο θέατρο. O Προμηθέας  Δεσμώτης του Αισχύλου έχει αποτελέσει πηγή έμπνευσης για πολλούς γλύπτες και ζωγράφους.
”Η αλήθεια είναι άσχημη και έχουμε την τέχνη για να μη μας σκοτώσει.” (Νίτσε)
Μαρίνα Γκόντα
Ιστορικός Τέχνης

“A tragedy, then, is the imitation of an action that is serious and also, as having magnitude, complete in itself; in language with pleasurable accessories, each kind brought in separately in the parts of the work; in a dramatic, not in a narrative form; with incidents arousing pity and fear, wherewith to accomplish its catharsis of such emotions.” (Aristotle Poetics – Imgram Bywater: 35).

Theater is a combination of aspects that contain both historical and religious elements. The shaping, the illustration and the representation of the material are what we call “Visual Arts”. There is an interaction between the visual arts and the theater, resulting in an organic perpetual alternation that is evident in both painting and sculpture. It is worth to mention the impressive painting “Antigone and Polyniki” by Nikolaos Lytras

Works of any art form are united in an expression of collectivity. Universal concepts are an integral part of our cultural heritage. In the ancient theater manage to co-exist arts such as poetry, acting, directing, scenography, musical composition and costumes with a special and remarkable feature: the use of a mask.

Each art form gives another dimension to the boundaries of empathy and aesthetics. It is the mystery of existence according to Dimitris Mytaras. Art is not purely a form of pleasure, nor a mere illustration of the conditions of the human life; but its experience, a fact that becomes alive in theater. “Prometheus Bound” by Aeschylus has been a source of inspiration for many sculptors and painters.

“The truth is ugly and that’s why we have the art, for not to kill us.” (Nietzsche)

Marina Gonta
Art Historian

Καλλιτέχνες που συμμετέχουν στην έκθεση:
Αθάνας
Βασίλης Βασιλακάκης
Κωνσταντίνος Βερούτης
Αγγελίνα Βοσκοπούλου
Στέλιος Γαβαλάς
Ελένη Γάτσιου
Μανόλης Γιανναδάκης
Βαγγέλης Ηλίας
Χάρης Καλαϊτζίδης
Μιχάλης Κόκκινος
Χάρης Κοντοσφύρης
Παναγιώτης Κορωνιώτης
Κωνσταντίνος Κωστούρος
Χριστίνα Λάππα
Ευάγγελος Λιούγκας
Τζίνα Μάρκου
Μαρία Δήμητρα Μουρτζίνη – DIDI
Αλέξανδρος Μουστάκας
Παναγιώτης Νέζης
Βασιλική Νομίδου
Χρίστος Παλατζάς
Σταύρος Παναγιωτάκης
Χριστίνα Παπαγεωργίου
Λουκιάνα Παπαδοπούλου
Μιχαήλ Παρλαμάς
Άρτεμις Σκούλικα
Μαρίνα Στάθη
Μιχάλης Σχίζας
Βαγγέλης Τζερμιάς
Γιάννης Τζερμιάς
Γιώργος Τσακίρης
Γκίλντα Φρούμκιν
Γιώργος Χουντάλας
Τιμητική Συμμετοχή

Micko Mice Jankulovski Πρόεδρος OSTEN BIENNIAL OF DRAWING SKOPJE