Βαγγέλης Κάλιοσης-Συνέντευξη- « Ο συγγραφέας του μυθιστορήματος ‘’Το τσιπάκι της γνώσης’’ στην 1η παγκόσμια κατάταξη της ΑΜΑΖΟΝ στην κατηγορία των Political Fiction.

Σήμερα, θα γνωρίσουμε τον συγγραφέα Βαγγέλη Κάλιοση μέσα από το βραβευμένο μυθιστόρημα του «Το τσιπάκι της γνώσης» το οποίο βρίσκεται στην 1η παγκόσμια κατάταξη της ΑΜΑΖΟΝ στην κατηγορία των Political Fiction.

«Το Τσιπάκι της Γνώσης » εκδόθηκε μεταφρασμένο στα αγγλικά με τον τίτλο “The Chip of Knowledge” από τις εκδόσεις Ontime Books.

Τυγχάνει της τιμής να είναι υποψήφιο για 2020 Book of the Year στο ίδιο Club.

Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον συζητήσαμε με τον Συγγραφέα τα παρακάτω :

Α.Ρ. Κάθε  συγγραφικό έργο της Πολιτικής, Επιστημονικής και ερωτικής φαντασίας είναι κατά μεγάλο μέρος δημιούργημα της αλληλεπίδρασης συγγραφέα-αναγνώστη… Στους κύκλους των κριτικών χρησιμοποιείται η έκφραση «αίσθηση του θαυμαστού», όταν οι προσπάθειες αυτές, όπως περιγράφονται μέσα στη διήγηση, τοποθετούν ξαφνικά τον αναγνώστη σε μια θέση απ’ όπου αντικρίζει την ανθρωπότητα από εντελώς νέα προοπτική.

Το αποτέλεσμα του δικού σας πονήματος, περιέχει όλα τα παραπάνω στοιχεία, έχω δε την εντύπωση, πως καινοτομεί σε πολλά σημεία , παίρνοντας  επάξια το προβάδισμα έναντι άλλων της ίδιας κατηγορίας.    Ποια είναι αυτά τα σημεία ;

Πόσο ρόλο έπαιξε η χρονική περίοδος, ως παράμετρος στην σύλληψη του θέματος και της πλοκής ; 

Β.Κ. Χαίρομαι πρώτα απ’ όλα που βρίσκετε καινοτόμο το έργο μου, όπως επίσης και για το γεγονός ότι με φέρνετε αντιμέτωπο με τόσο ενδιαφέροντα ερωτήματα. Στα περισσότερα μυθιστορήματα του είδους το κυρίαρχο συναίσθημα είναι η απαισιοδοξία. Μαίνεται η καταστροφολογία και μοιραία καλλιεργείται ο πεσιμισμός. Άθελά τους οι συγγραφείς τους εδραιώνουν στις συνειδήσεις των αναγνωστών τους τη βεβαιότητα ότι τα πράγματα έχουν έτσι και είναι αδύνατο να αλλάξουν. Οι δυνάμεις της εξουσίας, σκοτεινές και παντοδύναμες, είναι ανέφικτο να ανατραπούν. Αυτό ισχύει εν πολλοίς και στα υψηλά δείγματα του είδους, όπως είναι τα έργα του Orwell, του Huxley, του Bradbury ή του Zamyatin, στα οποία μάλιστα αποδίδεται εσχάτως ο προσδιορισμός «δυστοπικά». Θα έλεγα λοιπόν, ότι η δεσπόζουσα καινοτομία του μυθιστορήματός μου, από την οποία παράγονται ενδεχομένως και οι όποιες άλλες, έγκειται στο γεγονός ότι είναι «ευτοπικό», καθώς αφηγείται ουσιαστικά μία από τις πιθανές σύνθετες κοινωνικές διαδικασίες  μετάβασης από το δυστοπικό παρόν σε ένα ευτοπικό μέλλον, που για τους ήρωες του μυθιστορήματος – προφανώς και για μένα – ταυτίζεται με την γνήσια δημοκρατία, εκεί που το άτομο κατακτά την πλήρη αυτονομία και μαζί μ’ αυτή την ικανότητα να συναποφασίζει για όλα όσα αφορούν τη συλλογικότητα στην οποία θα είναι θεσμικά ενταγμένος. Υπό αυτό το πρίσμα χαίρομαι ιδιαίτερα, κ. Ρεβύθη, που διαπιστώνετε ότι διεγείρει την «αίσθηση του θαυμαστού», γιατί θέλω να πιστεύω πως κάνει τον αναγνώστη να ατενίσει, έστω για λίγο, τον κόσμο με γειωμένο οπτιμισμό.

Σε ό,τι αφορά τώρα στο ερώτημά σας σχετικά με το ρόλο της συγκυρίας στη σύλληψη του θέματος και της πλοκής, θα πω ότι η ιδέα αυτού του μυθιστορήματος γεννήθηκε πριν την εκδήλωση της οικονομικής κρίσης και πιο συγκεκριμένα το 2007. Ωστόσο, επειδή ως εγχείρημα την περίοδο εκείνη με ξεπερνούσε, οδήγησε αρχικά στη συγγραφή ενός πολιτικού δοκιμίου με τον τίτλο «Η Κρίση του Κοινοβουλευτισμού και το Αίτημα της Άμεσης Δημοκρατία”, το οποίο εκδόθηκε τελικά το 2011 από τις Εκδόσεις Χρ. Δαρδανός, και αποτέλεσε τρόπον τινά το θεωρητικό υπόβαθρο για τη συγγραφή του μυθιστορήματος. Τότε, εξάλλου, ήρθα σε επαφή και με το έργο του καθηγητή Γιώργου Κοντογιώργη το οποίο συνιστά μια διακριτή επιστήμη, την Κοσμοσυστημική Γνωσιολογία, που με βοήθησε καταλυτικά στη διαύγαση της αρχικής ιδέας και στη σταδιακή της μετάπλαση σε μια μυθιστορηματική προσομοίωση του μελλοντικού κόσμου. Ενός κόσμου όπου η γνώση, η ευθύνη και ο έρωτας, με την πανάρχαια σημασία του όρου ως ισχυρή ελκτική δύναμη, θα επιτρέπουν στον άνθρωπο ως ατομικότητα να καθορίζει τη μοίρα του και στα δημοκρατικά πολιτικά σώματα ως συλλογικότητες την πορεία εξέλιξης των κοινωνιών τους. Υποθέτω, βέβαια, πως το περιβάλλον της κρίσης ενίσχυσε ακόμη περισσότερο τις πεποιθήσεις μου και σφυρηλάτησε την ανάγκη μου να τις εκφράσω μέσα από τους λοξούς και δαιδαλώδεις δρόμους της λογοτεχνίας, η οποία όπως και το παρελθόν μάς έχει δείξει έχει τον τρόπο να κεντρίζει τις συνειδήσεις πιο αποτελεσματικά από ένα θεωρητικό κείμενο, παρά την λογική και τεκμηριωτική υπεροπλία του τελευταίου.

Α.Ρ. Γράφει μεταξύ άλλων ο εξαιρετικός κριτικός λογοτεχνίας κ. Κώστας Τραχανάς   για το βιβλίο σας :

‘’ Ένα βιβλίο ύμνος στην άμεση Δημοκρατία, τη Δημοκρατία της αρχαίας Αθήνας και ένας ύμνος στον έρωτα ‘’

Έτος 2100. Μια πόλη…

Θέλοντας να μην αποκαλύψω τα υπόλοιπα , πείτε μας για τους ήρωες του μυθιστορήματος , με ποιο τρόπο  περνούν από το φίλτρο του μέσου Έλληνα, και πως από τον αναγνώστη διεθνώς καθώς “Το Τσιπάκι της Γνώσης”  εκδόθηκε μεταφρασμένο στα αγγλικά με τον τίτλο “The Chip of Knowledge” από τις εκδόσεις Ontime Books  ;

Β.Κ. Οι ήρωες του μυθιστορήματός μου θα μπορούσαν να είναι οποιασδήποτε εθνικότητας και ο χώρος δράσης τους οποιαδήποτε πόλη ή κράτος στον κόσμο. Αυτό άλλωστε υπονοεί και η επιλογή μου τα ονόματά τους να έχουν κωδικό χαρακτήρα. Ωστόσο, η ελληνική κοινωνία αν δεν είχε υποστεί αυτή την τεράστιας κλίμακας πολιτική διαστροφή των τελευταίων διακοσίων χρόνων, οπότε και της φορέθηκε το στενό κοστούμι του δυτικού δεσποτισμού με το προσωπείο της δημοκρατίας των δικαιωμάτων που δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια μοναρχευομένη ολιγαρχία παραμορφώνοντάς την κυριολεκτικά, θα μπορούσε δυνητικά να έχει το πολιτικό ανάπτυγμα που θα της επέτρεπε να πρωταγωνιστήσει σε μια τέτοια πολιτική και πολιτισμική εν γένει μετάβαση. Η απήχηση που έχει ήδη το μυθιστόρημα στο εξωτερικό δείχνει ότι το αποπνικτικό διεθνώς πολιτικό περιβάλλον καθιστά ευήκοα τα ώτα σε χειραφετικές προτάσεις έστω και με τη μορφή ενός μυθιστορήματος επιστημονικής φαντασίας. Εξάλλου, ένα μυθιστόρημα δεν είναι παρά ένα ερέθισμα για σκέψη.

Α.Ρ. Θα σταθώ σε δυο ουσιαστικά . Γνώση και πολίτης.

Ποια είναι εκείνα τα χαρακτηριστικά των αναγνωστών που θα επιλέξουν να διαβάσουν το βιβλίο σας ;

Β.Κ. Το βιβλίο θα μπορούσε να το διαβάσει κάθε αναγνώστης είτε αρέσκεται στην επιστημονική φαντασία είτε όχι, καθώς κατά βάση πρόκειται για μια περιπέτεια που ανελίσσεται με κινηματογραφικούς ρυθμούς τοποθετημένη στο μέλλον. Από εκεί και πέρα το αν θα περάσει στο δεύτερο ή το τρίτο επίπεδο πρόσληψης και στις αντίστοιχες διανοητικές και ψυχοσυναισθηματικές διεργασίες εξαρτάται από τις ανησυχίες του, τις προσλαμβάνουσές του, το γνωστικό του υπόβαθρο, την οξύνοιά του, τις προκαταλήψεις του, το χρόνο του και πολλούς άλλους παράγοντες που δεν είμαστε προφανώς σε θέση να σταθμίσουμε με ακρίβεια. Εκείνο, ωστόσο,  που δεν θα πάψει ποτέ να με εντυπωσιάζει είναι ότι όσες φορές έχω την τύχη να μιλήσω με αναγνώστες βιβλίων μου μού αποκαλύπτουν πτυχές τους και τρόπους θεώρησής τους που δεν είχα καν φανταστεί. Αυτό ακριβώς είναι και το μεγαλείο αυτής της ασύγχρονης επικοινωνίας συγγραφέα – αναγνώστη, που εν τέλει προσδίδει στο έργο πολύ περισσότερες διαστάσεις από αυτές που ο συγγραφέας του είχε αρχικά κατά νου και υπό αυτή την έννοια μια δική του υπόσταση, η οποία μάλιστα εμπλουτίζεται από την διαδρομή του μέσα στο χρόνο ερήμην του γεννήτορά του.

Α.Ρ. Μας ξεναγείτε σε ένα ουτοπικό κόσμο  που οι πραγματικές συγκρούσεις μέσα από την αφύπνιση τείνουν να τον μετατρέψουν σε ιδεατό. Υπάρχει ελπίδα ; Από πού θα ξεκινήσει ;

Β.Κ. Σε ό,τι με αφορά σαφέστατα και υπάρχει ελπίδα. Και για να γίνω πειστικός, θα επικαλεστώ την Ιστορία. Είναι πάμπολλες οι περίοδοι στο διάβα της, όπου οι κοινωνίες περιήλθαν σε τέλμα και κατάφεραν να βρουν τη δίοδο της υπέρβασής του και τη συνάρμοσή τους με την πρόοδο. Χρειάζεται όμως γνώση, μεθοδικότητα και επιμονή για να υπερβούμε τον πρώιμο ανθρωποκεντρισμό στον οποίο μας ενέταξε ο Διαφωτισμός, ο οποίος είναι ολοφάνερο πλέον ότι έχει ολοκληρώσει τον ιστορικό του κύκλο, και να μεταβούμε στην αντιπροσώπευση, εκεί δηλαδή που ο πολίτης θα είναι ο εντολέας και ο πολιτικός ο υπό διαρκή λογοδοσία εντολοδόχος, όπως μας υποδεικνύει το ελληνικό εξελικτικό παράδειγμα.  Μια τέτοια εξέλιξη θα ξαναδώσει νόημα στην πολιτική και ελπίδα στους ανθρώπους ότι μπορούν να καθορίσουν την τύχη τους και να βελτιώσουν τους όρους της ζωής τους.

Α.Ρ.  Ο συγγραφέας Ρόμπερτ Χαϊνλάιν όρισε την ΕΦ ως «ρεαλιστικό συλλογισμό σχετικό με πιθανά μελλοντικά συμβάντα, στέρεα βασισμένα πάνω στην επαρκή γνώση του πραγματικού κόσμου, του παρελθόντος και του παρόντος, καθώς και σε μία εκτενή κατανόηση της φύσης και της σπουδαιότητας της επιστημονικής μεθόδου».

Πείτε μας την δική σας εκδοχή / οπτική

Β.Κ. Ο ορισμός του Robert Heinlein με καλύπτει απόλυτα. Είναι άλλωστε πολύ χαρακτηριστικό ότι μυθιστορήματα του είδους που εναπόκεινται αποκλειστικά στη φαντασία του γράφοντος εκπίπτουν σε καρικατούρες και ταξινομούνται εκόντα άκοντα στην παραλογοτεχνία. Η γνώση και η βαθιά κατανόηση της επιστημονικής μεθόδου είναι που δικαιώνουν κάθε τέτοιο εγχείρημα.

Α.Ρ. Η ενασχόλησή σας  με τη λογοτεχνία ξεκινάει με την ποιητική συλλογή Ακροβασίες το 1991 .  Το 2020 κυκλοφόρησε  το μουσικό άλμπουμ “Δημοκρατία… Fake”, το οποίο περιλαμβάνει έντεκα τραγούδια σε δικούς σας  στίχους μελοποιημένους από τον συνθέτη Σάκη Τσιλίκη. Τα τραγούδια ερμηνεύουν οι Χρήστος Νινιός, Μάνος Λυδάκης, Ρενάτα Πυλαρινού, Κωνσταντίνος Τσιμούρης και ο ίδιος ο συνθέτης.

Πείτε μας για αυτήν την συνεργασία

Β.Κ. Έτσι κι αλλιώς με έλκουν συγγραφικά όλα τα κειμενικά είδη. Ωστόσο, η συνεργασία μου με τον σπουδαίο συνθέτη Σάκη Τσιλίκη προέκυψε εντελώς τυχαία και μάλιστα με αφορμή το «Τσιπάκι της Γνώσης». Συναντηθήκαμε στα γυρίσματα μια τηλεοπτικής εκπομπής, όπου παρουσιάζαμε τα βιβλία μας – εκείνος το αφιερωμένο στον Θανάση Βέγγο «Μικρή σουίτα για έναν μεγάλο άνθρωπο» από τις Εκδόσεις Δρόμων -, και αναπτύχθηκε αίφνης μια σχέση αμοιβαίας εκτίμησης που γρήγορα εξελίχθηκε σε φιλία. Αισθάνθηκα μεγάλη τιμή, όταν μου πρότεινε να γράψω τους στίχους για έναν ολόκληρο δίσκο που και οι δύο επιθυμούσαμε να έχει πολιτικό πρόσημο. Και εδώ τα υλικά ήταν τελικά τα ίδια. Βασίστηκα στο θεατρικό του έργο το «Ουρλιαχτό του Έρωτα» από το οποίο άντλησα τα ερεθίσματα και έγραψα τους στίχους για δέκα πολιτικά και ερωτικά τραγούδια, εκ των οποίων το ένα μελοποιήθηκε και στα αγγλικά σε μετάφραση – προσαρμογή του Κωνσταντίνου Τσιμούρη. Ήταν μια καταπληκτική εμπειρία για μένα και ευχαριστώ θερμά και με την ευκαιρία που μου δίνετε τον Σάκη, η τεράστια πείρα του οποίου την κατέστησε πιο εύκολη και πολυσήμαντα ενδιαφέρουσα από ό,τι αρχικά πίστεψα. Το δε αποτέλεσμα μας ικανοποιεί απόλυτα χάρη και στις εξαιρετικές εκτελέσεις των ερμηνευτών. Περιμένουμε να το εκτιμήσουν και οι ακροατές σε μια περίοδο πολύ δύσκολη για το ελληνικό τραγούδι, το οποίο όπως και η κοινωνία διέρχεται μια κρίση ταυτότητας.

Α.Ρ. Θα σας πυροδοτούσε το ενδιαφέρον  « Το τσιπάκι της γνώσης » να μεταφερθεί σε μορφή  έργου  στον Κινηματογράφο ;

Εφαρμόζω πάγια στις ιστορίες μου δύο από τις λογοτεχνικές αξίες που προέκρινε ο Ίταλο Καλβίνο στο κύκνειο άσμα του «Έξι Προτάσεις για την Επόμενη Χιλιετία», την ταχύτητα και την οπτικότητα. Δεν υπάρχει άνθρωπος που να έχει διαβάσει το βιβλίο και να μην έχει αποφανθεί ότι είναι προορισμένο να γίνει ταινία. Η ερώτησή σας με ενθαρρύνει να υποθέσω ότι την ίδια εντύπωση προκάλεσε και σε σας, κάτι που με χαροποιεί ιδιαίτερα. Δεν σας κρύβω, λοιπόν, ότι θα ήθελα πολύ να δω τους ήρωές μου να αποκτούν σάρκα και οστά στην μεγάλη οθόνη. Η έκδοση και η κυκλοφορία του βιβλίου στον αγγλόφωνο κόσμο από την Ontime Books και η μακρά επαγγελματική σχέση του εκδότη Δημήτρη Χριστοδούλου με τον κόσμο του κινηματογράφου και τη Netflix καθιστούν βάσιμη την επιθυμία. Οψόμεθα …

Αγάθη Ρεβύθη / Βαγγέλης Κάλιοσης

“Το Τσιπάκι της Γνώσης”, Βαγγέλης Κάλιοσης, εκδ. Κάκτος, 2019, σελ. 424

 Είναι η καθολική γνώση ικανή να ανατρέψει την καθεστηκυία πολιτική τάξη πραγμάτων και έναν ολόκληρο κόσμο ή είναι προτιμότερη η άγνοια; Μπορεί ο έρωτας να έχει μεταμορφωτική επίδραση ή είναι κι αυτός μια πλάνη; Είναι η εξουσία αναγκαίο κακό ή μπορεί να υπάρξει κοινωνία και χωρίς αυτή; Ο Βαγγέλης Κάλιοσης, με το μυθιστόρημά του “Το Τσιπάκι της Γνώσης”, δίνει τις  δικές του απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα.

Σε μια πόλη την οποία η εκλεγμένη επί σειρά ετών και για πάνω από δύο δεκαετίες διεφθαρμένη εξουσία της λυμαίνεται με μηχανορραφίες, ο Πολίτης Α ερωτεύεται την κόρη του Κυβερνήτη της. Ο αμοιβαίος έρωτας θα αποτελέσει κινητήρια δύναμη για εκείνη ώστε να ορθώσει το ανάστημά της στον πατέρα της αλλά και να αναζητήσει την από καιρό εξαφανισμένη και θεωρούμενη νεκρή μητέρα της. Παράλληλα ένας άλλος πολίτης και πρώην σκανδαλοθήρας δημοσιογράφος, ο Πολίτης Β, αναπτύσσει μυστική πολιτική δράση επιθυμώντας να καταστήσει το Τσιπάκι της Γνώσης, μια πρόσφατη εφεύρεση με τεράστιο κόστος αγοράς, κτήμα μιας μεγάλης μερίδας των πολιτών.

Η πλοκή αυτού του μυθιστορήματος είναι από τα μεγάλα του πλεονεκτήματα. Είναι προσεγμένη και ξετυλίγεται μεθοδικά και χωρίς να κουράζει. Από την αρχή της ιστορίας ένα πέπλο μυστηρίου καλύπτει αρκετά γεγονότα, με πιο αξιομνημόνευτο την μοίρα της εξαφανισμένης μητέρας, τα οποία ξεδιαλύνονται προοδευτικά καθώς η υπόθεση προχωράει.

Επίσης με κέρδισε σαν τεχνική, όπως πάντα,  η αλλαγή της οπτικής γωνίας που πραγματοποιείται στην αφήγηση καθώς ο αναγνώστης περνά από το ένα κεφάλαιο στο άλλο, με κυρίαρχες οπτικές γωνίες αυτές του Πολίτη Α, του Πολίτη Β και της κόρης του Κυβερνήτη. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι  δεν χρησιμοποιούνται και άλλες οπτικές γωνίες, όπως για παράδειγμα του ίδιου του Κυβερνήτη, ενώ αξιομνημόνευτο είναι ένα κεφάλαιο όπου η αφήγηση δίνεται από τη σκοπιά πολλών τυχαίων πολιτών, με την αφήγηση του ενός να διαδέχεται την αφήγηση του άλλου.

Άλλο αξιοσημείωτο στοιχείο του βιβλίου είναι ο πολύ προσεγμένος λόγος και το πλούσιο λεξιλόγιο που διαθέτει και αξιοποιεί ο συγγραφέας ώστε να αποδώσει πιο παραστατικά και περίτεχνα την ιστορία.

Το μόνο στοιχείο που δεν μου άρεσε στο “Τσιπάκι της Γνώσης” είναι ίσως ο τυφλός και με την πρώτη ματιά αβυσσαλέος έρωτας που αναπτύσσεται ανάμεσα στους δύο πρωταγωνιστές. Μεγάλα λόγια και υποσχέσεις για αιώνια αγάπη δίνονται απλόχερα και αμοιβαία από τον έναν ερωτευμένο προς τον άλλον χωρίς καν να έχουν γνωριστεί, γεγονός που καθιστά τον ερωτά τους κάπως μη ρεαλιστικό και παρωχημένο/παραμυθένιο. Βέβαια ο συγγραφέας έχει το άλλοθι ότι το γεγονός αυτό εξυπηρετεί  σαφέστατα την εξέλιξη της πλοκής.

Συμπερασματικά “Το Τσιπάκι της Γνώσης” είναι ένα μυθιστόρημα με πολύ ενδιαφέρουσα πλοκή και εξέλιξη. Το ξετύλιγμα της πλοκής, ο τρόπος αφήγησης αλλά και η γραφή και το λεξιλόγιο του Βαγγέλη Κάλιοση αποπνέουν μια μαεστρική μεθοδικότητα. Η γνώση αφυπνίζει τις κοιμώμενες και καταπιεσμένες μάζες, που μόνο κατ’ ευφημισμό μπορούν να χαρακτηριστούν “πολίτες”, τις ενεργοποιεί και τις μεταμορφώνει από απλούς υπηκόους σε Πολίτες με “Π” κεφαλαίο.

https://www.kaktos.gr/to-tsipaki-ths-gnoshs

Βιογραφία

Ο Βαγγέλης Κάλιοσης είναι συγγραφέας και εκπαιδευτικός. Γεννήθηκε το Μάρτιο του 1968 στην πόλη Ζίγκεν του κρατιδίου της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας στην τότεΔυτική Γερμανία, μεγάλωσε στο χωριόΆσσος της Πρέβεζας και ζει στην Αθήνα. Σπούδασε Ιστορία στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο και έκανε μεταπτυχιακό με θέμα την εκπαιδευτική ηγεσία και διοίκηση στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας. Εργάζεται ως φιλόλογος στη δημόσια δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Κατά τη διετία 2014- 2016 χρημάτισε διευθυντής του Δημόσιου Ινστιτούτου Επαγγελματικής Κατάρτισης των Φυλακών Κορυδαλλού. Από το 2016 έως το 2018 ήταν διευθυντής στο Δημόσιο Ινστιτούτο Επαγγελματικής Κατάρτισης Αχαρνών και από το 2018 έχει αναλάβει τη διεύθυνση του νεοσύστατου Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας Μεγάρων.

Η ενασχόλησή του με τη λογοτεχνία ξεκινάει με την ποιητική συλλογή Ακροβασίες το 1991 και συνεχίστηκε τα επόμενα χρόνια με διάφορα βιβλία ποίησης, διηγημάτων, μυθιστορημάτων και δοκιμίων. Τον Μάρτιο του 2020 το μυθιστόρημά του “Το Τσιπάκι της Γνώσης εκδόθηκε μεταφρασμένο στα αγγλικά με τον τίτλο “The Chip of Knowledge” από τις εκδόσεις Ontime Books. Το 2020 κυκλοφόρησε επίσης το μουσικό άλμπουμ “Δημοκρατία… Fake”, το οποίο περιλαμβάνει έντεκα τραγούδια σε δικούς του στίχους μελοποιημένους από τον συνθέτη Σάκη Τσιλίκη. Τα τραγούδια ερμηνεύουν οι Χρήστος Νινιός, Μάνος Λυδάκης, Ρενάτα Πυλαρινού, Κωνσταντίνος Τσιμούρης και ο ίδιος ο συνθέτης.

Για το FiloxeniArt

Agathi Revithi

Αικατερίνη Βλαχοπαναγιώτου – Μπατάλια : «Συνέντευξη της Προέδρου, του πολιτιστικού φορέα, της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών» [& Καλλιτεχνών]

Σήμερα το  FiloxeniArt , φιλοξενεί μια  γυναίκα,  με πολυδιάστατη παρουσία, τόσο στον χώρο των Επιστημών, στην Εκπαίδευση, όσο και στην  Λογοτεχνία, μια προσωπικότητα, με αέναη προσφορά στον άνθρωπο , που αποτελεί  την διάφανη πλευρά του πολιτισμού μας . Η όμορφη εσωτερικότητα της, διακτινίζεται εντός και εκτός Ελλάδας , ενώνει με αγάπη και ταπεινότητα τα γραπτά ψήγματα της ψυχής, ό,που αυτά κι αν βρίσκονται. Σήμερα, ένα πρωινό Καλοκαιριού, συζητάμε με  την Αικατερίνη Βλαχοπαναγιώτου – Μπατάλια , Πρόεδρο του Πολιτιστικού φορέα του Δ.Σ. της Διεθνούς Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών [& Καλλιτεχνών]  .

Κάπως έτσι ξεκινά η γνωριμία μας μέσα από μια συζήτηση

Πρόεδρε ,

Α.Ρ. Πότε, και πως δημιουργήθηκε η Διεθνής Εταιρεία   Ελλήνων Λογοτεχνών Δ.Ε.Ε.Λ και Καλλιτεχνών ;

Κατ΄ αρχάς θέλω να σας ευχαριστήσω για την αγάπη σας και την επιθυμία σας να γνωρίσετε την Διεθνή Εταιρεία   Ελλήνων Λογοτεχνών [ και Καλλιτεχνών] – Δ.Ε.Ε.Λ.

Η Δ.Ε.Ε.Λ., όπως είναι ο τίτλος της,   ιδρύθηκε το 1993 με πρωτοβουλία της Χρυσούλας Βαρβέρη –Βάρρα  και μιας πλειάδας επιφανών Λογοτεχνών της εποχής με σκοπό, σύμφωνα με το ισχύον μέχρι σήμερα καταστατικό,  την προαγωγή της Ελληνικής Λογοτεχνίας και Καλλιτεχνικής γενικά δημιουργίας, μέσα από την προβολή και την προώθηση του έργου των πνευματικών δημιουργών  στην Ελλάδα, στο εξωτερικό, καθώς και με την παροχή σε αυτούς κάθε μορφής συνδρομή, όπως η μετάφραση και η προβολή των νέων λογοτεχνικών δυνάμεων της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα , αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Α.Ρ. Είστε η Πρόεδρος αυτού του Πολιτιστικού Φορέα τους τελευταίους 9 μήνες και έχετε καταφέρει να εμπνέετε απεριόριστο σεβασμό καθώς απολαμβάνετε της εκτίμησης, όχι μόνο της ομάδας των άμεσων συνεργατών σας, αλλά και πλείστων σημαντικών προσώπων/ προσωπικοτήτων , μελών και φίλων. Τι είναι εκείνο που θεωρείτε ότι συντελεί στο αποτέλεσμα της συνεχούς  επιτυχημένης προσπάθειας ;

Η συνταγή είναι γνωστή σε όλους: Πολύ δουλειά, αγάπη, μεράκι και παν απ΄ όλα σεβασμός στο έργο κάθε πνευματικού δημιουργού. Όλοι έχουν μια θέση στην καρδιά μου και ιδιαίτερα τα νέα παιδιά. Οι πνευματικοί δημιουργοί απλόχερα δίνουν το έργο τους και η Λογοτεχνία  μας πρέπει να βγει κερδισμένη από την γνωστοποίηση των γραπτών  τους.

Πολύ σημαντικό ρόλο παίζει η εφαρμογή των αρχών της ισότητας, της δημοκρατίας, της αδελφότητας. Στην αγκαλιά της ΔΕΕΛ χωρούν όλοι οι πνευματικοί δημιουργοί με ήθος, με ηθικές αξίες .

Α.Ρ. Στην διάρκεια των πρότερων ετών, έχουν πραγματοποιηθεί εκδηλώσεις, συνεργασίες, επετειακοί εορτασμοί, πολλές παρουσιάσεις κα. Ποιος είναι ο σκοπός της Δ.Ε.Ε.Λ  και πως αυτός επιτυγχάνεται ;  Υπάρχουν  επιπρόσθετες σκέψεις, ως διεύρυνση του σκοπού ;

Σταθερή και αμετακίνητη επιδίωξη του Σωματείου είναι  η διαφύλαξη και καταξίωση  του πνευματικού έργου του Ελληνισμού σε Παγκόσμια κλίμακα.

Αυτό επιτυγχάνεται με την συνεχή αφύπνιση των Δημιουργών για νέα δράση κάθε μέρα. Είναι ανάγκη να υπάρχει μια ώθηση για προκληθούν καινούργια ενδιαφέροντα για πνευματική, καλλιτεχνική δράση, όπως π.χ. μία γιορτή,  ένας διαγωνισμός, μία έκθεση, ένα βραβείο, μια εκδήλωση, ένα φεστιβάλ, μια συνεργασία πολλών φορέων τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό, συνεργασία με Ακαδημίες Γραμμάτων, μεγάλες Βιβλιοθήκες, η έκδοση Ανθολογίου, η βράβευση νέων βιβλίων   και τόσα άλλα που μπορεί να σκεφτεί αυτός που προΐσταται του Φορέα.

Όλες αυτές οι παραπάνω  δράσεις και όχι μόνο  όταν τίθενται σε υλοποίηση, οπωσδήποτε διευκολύνουν την διεύρυνση του σκοπού γιατί συμμετέχουν πολλά άτομα και λαμβάνει μεγαλύτερη δημοσιότητα το έργο τους . 

Πάντα υπάρχουν σκέψεις για το τώρα αλλά και για το μέλλον. Υπάρχουν σχέδια για επέκταση των συνεργασιών μας. Όπως πχ. εφέτος συνεργαστήκαμε για πρώτη φορά με το Ελληνικό Κέντρο Πολιτισμού της Μόσχας και την καταξιωμένη ακάματη Πρόεδρο του και Διδάκτορα Ιστορικών Επιστημών κυρία  Θεοδώρα Γιαννίτση, η οποία τιμήθηκε προσφάτως με το βραβείο «Πούσκιν» για την προσφορά της στη σύσφιγξη των Ελληνo – Ρωσικών σχέσεων από τη Ρωσική κυβέρνηση.

Ακόμη για πρώτη φορά  συνεργαστήκαμε με τον Πρόεδρο της Culture Association Visions Abdallah El Gasmi της Τυνησίας υπογράφοντας και σύμφωνο συνεργασίας .

Όνειρο μας είναι να συμβάλλουμε τα μέγιστα για να  επανέλθει η σύνταξη των Λογοτεχνών.  Οι Λογοτέχνες οι οποίοι έχουν αφιερώσει την ζωή τους στον πολιτισμό, στα Γράμματα, στην Τέχνη πρέπει κατά το τέλος του βίου τους, όταν δεν έχουν πόρους να ζήσουν, αξιοκρατικά να έχουν ένα βοήθημα , μια σύνταξη τιμητική από το κράτος, όπως ίσχυε πριν αρκετά χρόνια πρότερων και καταργήθηκε .

Πρέπει να παλέψουμε λίγο παραπάνω, πρέπει  να μπορούμε να γράφουμε και να τυπώνουμε τα βιβλία ατελώς.

Σκέψη μας είναι να επανδρώσουμε με το περίσσευμα των βιβλίων μας τις βιβλιοθήκες των σχολείων, των φιλανθρωπικών ιδρυμάτων, των σωφρονιστικών καταστημάτων και όπου αλλού μπορεί να φτάσει το βιβλίο.

Να πραγματοποιήσουμε μία μεγάλη έκθεση ζωγραφικής σε συνεργασία και με τους Γλύπτες , ξυλόγλυπτες, φωτογράφους  και άλλους, γιατί η ΔΕΕΛ έχει μέλη με όλα τα είδη της Τέχνης.

Ακόμα υπάρχουν και άτομα που ασχολούνται με το θέατρο. Γιατί όχι να μην ανεβάσουμε μια ωραία κλασσική ή μοντέρνα παράσταση;

Είναι πολλές οι δραστηριότητες που μου έρχονται στο μυαλό αλλά τι να σας πρωτοαναφέρω. Θέλω να σας έχουμε δίπλα μας,  για να αντλούμε δυνάμεις και κάθε φορά να σχολιάζετε με το δικό σας ταλέντο τις προσπάθειες και τα αποτελέσματα των. 

Α.Ρ.  Μιλήστε μας για τους στενούς συνεργάτες σας, με τους οποίους πραγματοποιείτε όλα τα δρώμενα, ως μια στιβαρή οντότητα, όπως η οικογένεια , αλληλέγγυα και δημιουργική. 

 Είμεθα νέο Διοικητικό Συμβούλιο μόλις (9) εννέα μηνών μετά από την πολυετή θητεία 27 ετών της ιδρύτριας και προέδρου της ΔΕΕΛ κας Χρυσούλας Βαρβέρη –Βάρρα. Όλοι  εμπνευσμένοι από τις επιτυχίες του Φορέα μας τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό έχουν μεγάλη πίστη και όρεξη για δουλεία που πραγματικά δύσκολα συναντούμε  σήμερα .Όλοι βρίσκονται στον χώρο της Λογοτεχνίας πολλά χρόνια με πλούσια πείρα στην διαχείριση των  δράσεων και της οργάνωσης ενός Πολιτιστικού Φορέα. Προς τιμήν μας το Υπουργείο Πολιτισμού αποφάσισε κρίνοντας το έργο  μας να ενισχύσει την έκδοση της ποιητικής επετειακής ανθολογίας για τον εορτασμό των  200 χρόνων από την επανάσταση του 1821 και αυτό αποτελεί όχι μόνο στήριξη από οικονομικής πλευράς αλλά  και ηθική στήριξη δίνοντας ψυχική δύναμη για δημιουργία υπέρ της πνευματικής προβολής της Ελλάδος μας.

Η οικογένεια του Διοικητικού συμβουλίου της ΔΕΕΛ ο Γεώργιος Γιακουμινάκης, η Ευφροσύνη Κακογιαννάκη ο Παναγιώτης Καπνιστής, η Βάσω Γουλίμη –Τομπαλίδου, ο Αλέξανδρος Λεβαντής , η Σταματία Καππέ , η Αριάδνη Πολυμέρου, η Μαίρη Νομικού, όλοι  με σεβασμό, αλληλεγγύη χωρίς εγωπάθεια ετάχθημεν  να υπηρετήσουμε την Λογοτεχνία, την Τέχνη,  την Ελλάδα .

Αλλά το έργο μας προχωράει και με την συμμετοχή των Εκπροσώπων της Ισαβέλλας Μαράτου -Αργυράκη, του Φώτη Αργυράκη, της Σοφίας Πατούχα Δημητρούκα,   του Σήφη Πετράκη, της Έφης Σελίμη , του Γ . Κωνσταντίνου,  του Μιλτιάδη Ντόβα, της Σωσώς Μιχαλοπούλου, της Ζαχαρούλας Γαϊτανάκη , του Αθανασίου Κουμούρη, της Χριστίνας Σοϊταρίδη αλλά και των απλών μελών της Δ.Ε.Ε.Λ.  της συγγραφέως Εύας Πετροπούλου -Λιανού, της Ζαννέτας Καλύβα Παπαϊωάννου, του Ιωάννη Τσαρτσάλη, της Θ. Κουφοπούλου, της Ευαγγελίας Τσάρτου, της Ντίνας Φουρφουρή, της  Λαδά Αντωνοπούλου, της Θεοδώρας  Ανεστοπούλου, της Ναταλίας Παπαδοπούλου, του Νικόλαου Μαυροκέφαλου, του Πατέρα  Δανιήλ Σάπικα, της Μαρίας Κολοβού Ρουμελίωτη , του Πατέρα Καλαϊτζάκη, του Μ. Διαλυνά, της Κ. Γαβαλά, του Γ.  Ατσαβές,  της Ι. Μπουλουγούρη    και τόσων άλλων  από τους οποίους ζητώ συγνώμη για την μη μνημόνευση των αυτή την στιγμή.

Α.Ρ  Ο αείμνηστος  Φυσικομαθηματικός, με πρωτοποριακό έργο στην κοσμολογία  «Στίβεν Χόκινγκ»  έχει πει:  “δεν θα ήταν και πολύ σπουδαίο αυτό το σύμπαν, αν δεν ήταν το σπίτι των ανθρώπων που αγαπάς”.

Ξέροντας πως η αγκαλιά σας είναι πολύ μεγάλη και ζεστή, πείτε μας από πού αντλείτε όλα εκείνα τα αληθινά και ουσιαστικά, που ενισχύουν την δύναμη και την υπομονή,  προκειμένου να παραμένετε ακούραστη εργάτρια , σε μια εποχή τόσο διφορούμενη ;

Το μυστικό της δράσης βρίσκεται στην αγάπη. Στην αγάπη για την δημιουργία, για  την γνώση  η οποία γεμίζει την ζωή μου, της δίνει νόημα.  Είμαι ευχαριστημένη με την προσπάθεια και επιδιώκω με υπομονή και επιμέλεια το καλύτερο αποτέλεσμα. Δέχομαι τα λάθη και τις ατέλειες τα  οποία αποτελούν  κάθε φορά και μια καινούργια γνώση, μια καινούργια διδαχή στο πέρασμα του χρόνου. Μ΄ αρέσει να κοιτάζω πάντα μπροστά και όπως είπε ο σοφός της εποχής μας Στίβεν Χόκινγκ τον οποίο επικαλείσθε:  «να θυμάμαι να κοιτάζω ψηλά στα αστέρια και όχι κάτω, στα πόδια μου».

Ύστερα είναι και το άλλο. Η μεγάλη αγάπη που εισπράττω από τους δημιουργούς , από τους φίλους. Σε αυτήν την αγάπη όχι μόνο πρέπει να δείξω τον  σεβασμό μου αλλά θέλω να ανταποκριθώ με ευχαρίστηση.

Αυτό είναι όλο το μυστικό: «ΑΓΑΠΗ» .

Α.Ρ. Πρόσφατα στις 4 Αυγούστου  20,  πραγματοποιήθηκε με επιτυχία  ένα μεγάλο πολιτιστικό  γεγονός στο κέντρο της Αθήνας, στην αίθουσα «Αντώνης Τρίτσης» του Οργανισμού Πολιτισμού και άθλησης Νεολαίας του Δήμου Αθηναίων, η  παρουσίαση της ποιητικής ανθολογίας

« Ποιητική Οδύσσεια 2020 » Ελλάδα – Τυνησία

Μια πολύμηνη συνεργασία από σας, την συγγραφέα Εύα Πετροπούλου – Λιανού και  τον πρόεδρο της εταιρίας « Salon Greative Visions  Τυνησίας » Δρ. Abdallah Gasmi. Η εκδήλωση έκλεισε με την απονομή των Βραβείων του Λογοτεχνικού διαγωνισμού « Λευκάδιος Πάτρικ Χερν » με αφορμή τα 170 χρόνια από την γέννηση του.

 α) Πως νιώσατε με αυτή την διμερή συνεργασία ;

Η αλήθεια είναι πως νοιώσαμε μεγάλη ικανοποίηση  από το αποτέλεσμα της συνεργασίας μεταξύ της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών  και της εταιρίας « Salon Greative Visions  Τυνησίας» αλλά και της συγγραφέως Εύας Πετροπούλου Λιανούγια  την επιτυχή  παρουσίαση της Ανθολογίας με τίτλο «Ποιητική Οδύσσεια 2020 Ελλάδα –Τυνησία ». Η Ανθολογία αυτή αποτελεί ένα ακόμα λυχνάρι με Απολλώνιο Φως Φιλίας-Ειρήνης-Συνεργασίας-Συναδέλφωσης στον κόσμο της Λογοτεχνίας, στον  πολιτισμό.

β) Μεταφέρατε μας την αίσθηση του προέδρου της εταιρίας « Salon Greative Visions  Τυνησίας » Δρ. Abdallah Gasmi στην υλοποίηση αυτής της προσπάθειας

O  Δρ. Abdallah Gasmi με την επίτευξη της Ανθολογίας, την πραγματοποίηση της εκδήλωσης και μάλιστα σε περίοδο κορωνοϊού αλλά  και την μεγάλη αγάπη που εισέπραξε  από τους Έλληνες Ποιητές όχι μόνο έφυγε για την Τυνησία ευτυχισμένος αλλά υπογράψαμε συμβόλαιο συνεχούς συνεργασίας για νέες δραστηριότητες.

γ) Υπάρχουν κοινά σημεία σύγκλισης των δυο λαών, στο πρίσμα των σκέψεων, μέσα από τις δημιουργίες αμφοτέρων των πλευρών ;

            Οπωσδήποτε υπάρχουν μέσα στους  βαθυστόχαστους δυναμικούς στίχους τους, κοινά σημεία σύγκλησης μεταξύ των λαών στο πρίσμα των σκέψεων,  αφού και οι Τυνήσιοι ποιητές υμνούν την αγάπη, την ελπίδα, την λογική,  το εγώ, τα όνειρα, την ελευθερία του νου και της ψυχής, την νοσταλγία της νιότης, το χρέος, την δουλειά, τον εξαγνισμό της ψυχής, την υστεροφημία,  την φύση και όλες αυτές τις μικρές προσωπικές συνήθειες της ζωής που καθορίζουν όλους τους ανθρώπους. 

            Είναι σίγουρο ότι η   Ανθολογία αυτή  μέσα από το πνευματικό ταξίδι της  Δημιουργίας  λειτουργεί καταλυτικά στον εμπλουτισμό του ψυχικού μας κόσμου, διευρύνει τα οράματα και τη φαντασία μας  για μια δημιουργική ζωή, παράγει πολιτισμό.

           Τώρα να μην ξεχάσω την αναφορά που κάναμε στο « Λευκάδιος Πάτρικ Χερν » με αφορμή τα 170 χρόνια από την γέννηση του. Ήταν μια απλή αναφορά τιμής με  απονομή των βραβείων του προκηρυχθέντος διαγωνισμού  γιατί για το έργο του Λευκάδιου θα επανέλθουμε με ιδιαίτερη εκδήλωση αφιερωμένη στην προσωπικότητα και το έργο του. Αλλοίμονο αν αρκούμαστε μόνο σε αυτό  για τον Λευκάδιο. 

Α.Ρ. Η Ελλάδα του  Ομήρου , η Ελλάδα του Αριστοτέλη , η Ελλάδα του φωτός, μπορεί να εμφυσήσει τους νέους μέσα από την Εκπαίδευση, στην ποίηση και στην Φιλοσοφία, να καθορίσουν μια νέα εποχή αντάξια των πρώτων ?

Μέσα από την διδακτική των ομηρικών επών διαπιστώνουμε ότι η «αγωγή» είναι ένα πανάρχαιο και πανανθρώπινο φαινόμενο, είναι μια συνήθως έλλογη και σκόπιμη διαδικασία με ψυχολογικές και κυρίως πολιτικές και ηθικές προεκτάσεις,  η οποία είναι  απαραίτητη προϋπόθεση της υγιούς προοδευμένης κοινωνίας.  Δυστυχώς όμως σήμερα όπως είπε και ο Νεοπτόλεμος, ο γιος του μεγάλου Αχιλλέα «philosophari sed paucis» Μέσα στο έργο του Ομήρου ενυπάρχουν οι έννοιες: κάλλος, σύνεση, πολεμική – αθλητική ρώμη, προκοπή. Με το περιεχόμενο των εννοιών αυτών πρέπει να  διδάξουμε  τα παιδιά και τους νέους της εποχής μας. Η έπαρση και η αλαζονεία των ηρώων του Ομήρου  καταδικάζονται τόσο από τους ανθρώπους όσο και από τους θεούς. Η αρετή των ευγενών είναι προϋπόθεση για κάθε ηγετική θέση. Ο άναξ Αγαμέμνονας αποτελεί παράδειγμα ενσάρκωσης όλων των αρετών και είναι ο ηγεμόνας που αποφασίζει για στρατιωτικά θέματα

Το ερώτημα που μου βάζετε αγαπητή κα Ρεβύθη είναι δύσκολο. Όχι τόσο  αν η εκπαίδευση και η φιλοσοφική θεώρηση του Ομήρου, του Αριστοτέλη μπορεί να φέρουν πίσω την Ελλάδα του φωτός, αλλά αν όλοι εμείς σήμερα έχουμε την δύναμη και την θέληση, να άγουμε τους νέους μας προς  την παιδεία, η οποία βασίζεται στις αναλλοίωτες ηθικές αξίες της αλήθειας, της αγάπης, της αρετής, δηλαδή  προς όλα αυτά που προωθούν τον πολιτισμό του ανθρώπου.

Σοφοί είναι όσοι με τις απόψεις τους μπορούν συχνά να φτάσουν στην καλύτερη λύση και φιλόσοφοι εκείνοι που αφιερώνουν το χρόνο τους στις σπουδές με τις οποίες θα κατακτήσουν την ικανότητα του σκέπτεσθαι.

Προσωπικά πιστεύω ότι δεν γεννιόμαστε  μόνο με τα εγγενή χαρακτηριστικά μας, αλλά μέσα από την ανατροφή,  την εκπαίδευση μπορεί  να θωρακίσουμε ηθικά τον χαρακτήρα και το πνεύμα των νέων μας,  ώστε να ενεργήσουν σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο με αποτελεσματικότητα και πρόοδο, και γιατί όχι να αναβιώσουμε και πάλι με την διδαχή του «φιλοσοφικού  βίου» ως ιδεώδες του πολιτικού βίου, κατά τον Πλάτωνα, την Ελλάδα μας ως σύμβολο του πολιτισμού και του φωτός.

Α.Ρ. Πρόσφατα  έφυγε από την ζωή  σε ηλικία 89 ετών ο σπουδαίος ποιητής, μελετητής, μεταφραστής, εκδότης και κριτικός, ο Ντίνος Χριστιανόπουλος. Βαθειά θρησκευόμενος σε πρόσφατη συνέντευξη του γράφει «Ο θάνατος με αφήνει αδιάφορο, αλλά  αν πεθάνω τώρα, θα φύγω ευχαριστημένος γιατί εκείνα που ήταν να γράψω τα έχω γράψει»

Πιστεύετε ότι οι άνθρωποι, θέλουν να αφήνουν πίσω τους, κάτι καλό για το οποίο θα τους θυμούνται ; Το ταξίδι της ζωής μέσα από εμπειρίες προσφέρει την πληρότητα έτσι ώστε το πέρασμα στον θάνατο να γίνεται φιλικό ;

ο Ντίνος Χριστιανόπουλος ήταν μια ξεχωριστή προσωπικότητα. Ήταν ελεύθερος, είχε αυτογνωσία και νοιαζόταν για τους ανυπεράσπιστους, δεν είχε ανάγκη από βραβεία, προβολή, ούτε  επιδίωκε επαίνους για να μακαρίζεται μετά θάνατο. Το αντίθετο μάλιστα, ήταν κάθε μέρα έτοιμος για το αλαργινό ταξίδι. Ήταν ο θάνατος το μέσο για να αποσυντεθεί το σώμα από τα στοιχεία που το αποτελούν λόγω φυσικής φθοράς, ήταν   για αυτόν  το επόμενο βήμα της ζωής,  που του έδινε την γνώση , την δύναμη, την γραφή. 

Το φυσικό θα ήταν όλοι να θέλουν να αφήσουν πίσω τους κάτι καλό για να τους θυμούνται μετά θάνατον. Όμως δεν έχουμε τέτοια κοινωνία σήμερα,  που να θέλει να κερδίσει την ψυχή της, όπως σοφά είπε το Ευαγγέλιο.

‘’Τι ωφελείται άνθρωπος εάν τον κόσμον όλον κερδήση, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθή  ; Η τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού;

Το ταξίδι της ζωής πρέπει να γίνεται με βάρκα την ελπίδα γιατί η  ελπίδα είναι μια ματιά στην αιωνιότητα, μια καινούργια πύλη. Τη στιγμή που η ελπίδα μπαίνει στην καρδιά μας, η πίεση του χρόνου αδυνατίζει όλο και περισσότερο και καινούργια ενέργεια αρχίζει να κυλάει μέσα μας.

Ο Σωκράτης είπε: «Δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από το να πεθάνει κανείς τον καιρό που ευτυχεί», γιατί θα γράψει τον πιο ωραίο επίλογο στο βιβλίο της ζωής του, θα περάσει τον ποταμό του χρόνου και θα φθάσει στην αιωνιότητα.   

Α.Ρ. Ποιες σημαντικές γυναίκες ξεχωρίζετε που άφησαν το στίγμα τους στην στήριξη και διεύρυνση του πολιτισμού μας ;

Μιλάμε εδώ για Ελληνίδες μόνο που άφησαν το στίγμα τους. Θα ήθελα να αναφέρω την  Καλλιρρόη Παρρέν για τον αγώνα της για τα δικαιώματα των γυναικών,  την Ελένη Σκούρα την  πρώτη γυναίκα του Κοινοβουλίου , την  Αμαλία Φλέμινγκ, την Βέμπο,  την Μαρία  Κάλλας , την Μελίνα Μερκούρη, την Μαριάννα Βαρδινογιάννη κ.α.

Α.Ρ. Θα σας ζητούσα κρατώντας μια βαλίτσα αναμνήσεων ,

α) Να μου εκμυστηρευτείτε το μέρος που θα θέλατε να πάτε ξανά

Στην κορυφή του Ολύμπου, τον Μύτικα

β) Ποια θα ήταν η φωτογραφία που θα παίρνατε μαζί σας ως η πλέον σημαντική στην ζωή σας,

Μια σημαντική φωτογραφία για μένα θα ήταν, αυτή,  του συζύγου μου με τα δύο μας παιδιά.

γ) Κάτι πολύτιμο που δεν θα μπορούσατε να αποχωριστείτε

Τον σταυρό που φορώ.

δ)  Μια  σελίδα με δικούς σας αγαπημένους στίχους

θα σας απαγγείλω μερικά αποσπάσματα ποιημάτων μου που μου έρχονται στα  οποία νομίζω ότι όσα χρόνια και αν περάσουν οι στίχοι των θα είναι επίκαιροι:

Στην Ιθάκη του μυαλού τους

Όσοι βρίσκουν γυρισμό

Έχουν κάνει το ταξίδι

να φαντάζει αληθινό!

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

Έρμαιο είναι ο άνθρωπος

του σαρκικού του πάθους

γυναίκα ή άνδρας είναι αυτός

διάκριση δεν έχει.

Παλιάτσος είναι ο άνθρωπος

τον ρόλο του τον ξέρει

ας κάτσει όμως ας σκεφτεί ,

για λίγο ας φωνάξει

σ΄ αυτόν  το μόνο θεατή

 τον ρόλο του ν΄ αλλάξει .

ΕΝΑ ΠΙΣΤΕΥΩ

Θαρρώ πως μπορώ να ορθώσω το κορμί

και πατώντας στην γη σταθερά να φωνάξω .

Ν΄ αντέξω το κλάμα που δίνει η ζωή

κι ανηφόρα τρανή να διαβώ , να περάσω .

Θαρρώ πως μπορώ να γεμίσω χαρά

την ψυχή , την καρδιά , το κορμί , την ανάσα

φτερά στην ελπίδα να δώσω τρανά

και πετώντας να βρω της ζωής τα κλειδιά.

Θαρρώ πως μπορώ  ν΄ αγκαλιάσω το φως

το νερό , τον αέρα, τη γη που πατάω

στης νύχτας το κρύο φωτιά να κρατώ

και στο δρόμο τα γνώσης ανοίγω  χορό.

Χιλιάδες αστέρια, χιλιάδες ζωές ,

χιλιάδες ανθρώπων ιδέες σωστές

θαρρώ την ζωή μπορώ ν΄ ατενίσω

θαρρώ πως μπορώ σταθερά να πατήσω.

ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ

Θέλω να πω κάτι απλό , απλό και καθημερινό

στον γείτονα μια καλημέρα, στον ταξιδιώτη ώρα καλή ,

στον άρρωστο να πω κουράγιο , να δώσω τόπο στην οργή ,

όλους να τους χαμογελάσω, να γνέψω στο καλό να ρθει .

Θέλω να πω κάτι απλό ,  απλό και καθημερινό

στον έρωτα να πω περάστε , στον πόλεμο να πω μακριά,

τον ουρανό να χαιρετήσω, στ΄ άστρα να πω καλή νυχτιά

στης θάλασσας το μουγκρητό , θέλω να πω με το καλό.

Θέλω μάνα από συνήθεια να πουλάνε την αλήθεια ,

όλοι να την αγοράζουν και στο σπίτι να την βάζουν

 Θέλω μάνα μου να πω κάτι απλό ,  πολύ απλό

θέλω την ζωή μου μάνα, καταπρόσωπο να δω.

Την γαλήνη , την αγάπη , την συμπόνια στη  ζωή ,

θέλω να την αποκτάνε όλοι οι άνθρωποι στη γη

και έτσι απλά για καλημέρα, ας μου πούνε κάποια μέρα ,

ξέρεις κάτι έτσι απλά , η αγάπη κυβερνά.

Α.Ρ. Όλοι μας αντιλαμβανόμαστε τις πρωτόγνωρες δοκιμασίες και επιπτώσεις της πανδημίας του Covid – 19 . Ωστόσο, η ζωή  συνεχίζει με κάθε τρόπο να αποδεικνύει με αισιοδοξία την παρουσία της . Πείτε μας τα προσεχή σχέδια της Δ.Ε.Ε.Λ.

Μολονότι ανέφερα και παραπάνω συγκεκριμένες δράσεις με λίγες λέξεις θα πω ότι  θέλω να δουλέψουμε πάρα πολύ  όλοι στο Συμβούλιο, ώστε να υπηρετήσουμε μαζί με τα άξια Μέλη της Δ.Ε.Ε.Λ. όσο γίνεται καλλίτερα την Λογοτεχνία, τα Ελληνικά Γράμματα, την Τέχνη,  τον Πολιτισμό. Όσο για τα σχέδια θα καταρτίζονται ανάλογα με τις ανάγκες των καιρών.

Θα μου επιτρέψετε  κα Ρεβύθη, γιατί μιλάμε αρκετή ώρα τώρα και δεν θέλω να μου διαφύγει,  να σας ευχαριστήσω για την τιμητική προσφορά της  καινούργιας σας ποιητικής συλλογής με τίτλο: «Ένα βιβλίο με κρότους» στο οποίο δίνετε, στον κρότο πολύ έντεχνα διάφορες  έννοιες.  Μια από όλες είναι και αυτή  που ο «κρότος » ως αυτογνωσία – συνείδηση θα ξυπνήσει τον λήθαργο του εαυτού μας,  για να αντέξει καθείς το ταξίδι  της ζωής,  πάντα με σεβασμό και αξιοπρέπεια,  ώσπου να φτάσει η ύστατη ρωγμή.   Τι να πω; Τα θερμά μας συγχαρητήρια για την φιλοσοφική θεώρηση της ζωής και μια και το αφιερώνετε στην κόρη σας , είμαι σίγουρη ότι θα λάβει τα μηνύματα που κρύβουν οι στίχοι σας και θα στοχαστεί πολύ περισσότερο στην δική της  πόρευση στη ζωή.

Πρόεδρε σας ευχαριστούμε από καρδιάς για την όμορφη συζήτηση μας , τον όμορφο σχολιασμό σας στην ποιητική συλλογή μου , καθώς και για τον πολύτιμο χρόνο σας ! Ευχόμαστε υγεία και δύναμη στο επιτελικό έργο σας  που τόσο αγαπάτε !

Για το FiloxeniArt    

Agathi Revithi

Κατερίνα Παπουτσή « Η γλυκιά ‘’ παραμυθού ‘’ , συζητά μαζί μας, κάτω από τ’ αστέρια, και μας τα δωρίζει »

Η Κατερίνα Παπουτσή , η δική μας « Παραμυθού» , δέχτηκε το κάλεσμά μας, και ήρθε στην παρέα μας έτσι όπως ήταν, χωρίς να προσθέσει ή να αφαιρέσει ούτε ένα υφάδι … Σαν Νεράιδα των νεραϊδών, σαν αερικό, σαν μια αγκαλιά που μας ζέσταινε καθώς ο ύπνος μας έπαιρνε, μια πρωτόγνωρη βαρκάδα  στα παραμυθονήσια … Νιώθαμε ήδη οικειότητα μαζί της . Έτσι φεύγοντας καθίσαμε στο κιόσκι με τ’ αστέρια  και κουβεντιάσαμε … Να τι είπαμε :

Όμορφη μου Κατερίνα …

Α.Ρ. Ποιο ήταν το δικό σου αγαπημένο παραμύθι;

Κ.Π.  Εκτός από τα λαϊκά παραμύθια που μου τα έλεγε η παραμυθού γιαγιά μου , το αγαπημένο μου ήταν η καλύβα του μπάρμπα Θωμά . Ένα μεγάλο γλυκόπικρο έντεχνο παραμύθι ( όπου έντεχνο, ορίζεται το παραμύθι που έχει συγκεκριμένο δημιουργό ). Θεωρώ συγκλονιστική την τελευταία παράγραφο ” Κάθε φορά που χαίρεστε για την ελευθερία σας , να συλλογίζεστε πως τη χρωστάτε στην αγαθή ψυχή του … Να μην κινδυνεύει κανένας άνθρωπος να χωριστεί από τη γυναίκα του , τους γονείς του , τα παιδιά του

Α.Ρ.  Τα έργα σου σε  ποιες ηλικίες απευθύνονται ;

Κ.Π.  Τα παραμύθια ξεκίνησαν από τους μεγάλους για μεγάλους . Ήταν ένα αεράκι δροσερό στον κάματο και την κούραση της μέρας την εποχή οι λέξεις τηλεόραση και διαδίκτυο ήταν παντελώς άγνωστες , δεν υπήρχε ούτε ραδιόφωνο. Αργότερα ”εξορίστηκαν ” στα κρεβάτια των παιδιών σαν υπνωτικό . Παρόλο που έχω γράψει κι για παιδιά ( Το χαμόγελο της γουρουνίτσας  / το παραμύθι της καρδιάς  ) μου αρέσει να γράφω για μεγάλους . Παραμυθίες θα τα ονόμαζα σχεδόν πάντα με καλό τέλος γιατί αυτό είναι το ζητούμενο. Κι όπως συνηθίζω να λέω και το πιστεύω εννοείται ” τι είναι το παραμύθι μιά σταξιά μέλι στο αχ της ψυχής μας είναι

Α.Ρ. Υπάρχει κάτι περίεργο που έχεις παρατηρήσει σε σχέση με το προτεινόμενο υλικό  από τα ΜΜΕ  ή αλλού ;

Κ.Π.  Από τα ΜΜΕ προβάλλεται εύπεπτο υλικό αυτό έχω παρατηρήσει αλλά ας μην αδικώ καταστάσεις δεν βλέπω παρά ελάχιστα τηλεόραση οπότε …Αυτό που με σιγουριά μπορώ να πω και απεύχομαι , είναι το να χρησιμοποιείται προς αντικατάσταση του γονιού . Ας μην ”παρκάρονται ” τα παιδιά απέναντι από μια τεράστια οθόνη

Α.Ρ.  Το ζητούμενο είναι η χαρά, η διασκέδαση,  ο ενθουσιασμός , ή τα μηνύματα και η γνώση ;

Κ.Π.  Από ένα παραμύθι μπορούμε να πάρουμε και χαρά και διασκέδαση και γνώση και μηνύματα . Όλα χρειάζονται !  

Α.Ρ.  Από τι ελκύονται παιδιά , ακόμα και οι μεγάλοι ;

Κ.Π. Τα παιδιά, του σήμερα, ελκύονται από την περιπέτεια , το απρόοπτο , αυτό που θα ήθελαν να φτάσουν , από την ανατροπή. Στο παραμύθι όλα μπορούν να γίνουν , τίποτα δεν είναι αδύνατο, όλα μπορούν να συμβούν εκεί που δεν το περιμένεις κι αυτό είναι η μεγάλη ομορφιά . Κι αφού αυτό έλκει τα παιδιά γιατί όχι και τους μεγάλους . Άλλωστε οι μεγάλοι έχουν περισσότερη ανάγκη να πιστέψουν στο ”αδύνατο ”

Α.Ρ.  Τι  έχει αλλάξει από γενιά σε γενιά σε σχέση με την θεματολογία ή την αφήγηση από τους γονείς, ή τον τρόπο επιλογής  ;

Κ.Π.   Από γενιά σε γενιά αλλάζουν τα πάντα με ραγδαίο ρυθμό . Από τη στιγμή που η τεχνολογία εξελίσσεται , αλλάζουν οι τρόποι . Τα παιδιά είναι μ΄ ένα κινητό στο χέρι ( δυστυχώς ) από πολύ μικρή ηλικία . Οι γονείς δουλεύουν από το πρωί ως το βράδυ και τη θέση τους την παίρνουν παππούδες, μεγάλης ηλικίας οι περισσότεροι, ή ολοήμερα σχολεία και παιδικοί σταθμοί . Η επιλογή οδεύει προς την ψηφιακή κι έτσι χάνεται το ονειρικό στοιχείο . Χάνεται η μαγεία της αφήγησης και η δυνατότητα να απολαύσεις και να φανταστείς . Από την άλλη δεν μπορούμε να απαρνηθούμε τα καλά . Βρίσκεις τα πάντα οποιαδήποτε στιγμή . Στο χέρι μας είναι ( όσο είναι ) να τα χρησιμοποιήσουμε σωστά Αρχή φόρμας

Τέλος φόρμας

Λίγα λόγια γνωριμίας από την συγγραφέα , Κατερίνα Παπουτσή

 


Από παιδί κυνηγούσα κρυμμένους θησαυρούς στ΄αμπάρια των πλοίων. Κι ας μην είχε θάλασσα ο τόπος μου , ξέρα – ευτυχώς – δε γνώρισε η ψυχή μου . Κι ας ήταν ο θησαυρός μου από τσίγκο, τον ήθελα τον αποζητούσα . Να τον κάμεις τι; θα με ρωτήσεις . Τι αξία μπορεί να έχει ένας θησαυρός από τσίγκο ;
Δε μ΄ ενδιέφερε κι ούτε μέτρησα ποτέ την ποσότητα του κέρδους θα σου απαντήσω . Μονάχα να γητεύω τη βροχή καθώς έπεφτε στην τσίγκινη σκεπή των ονείρων μου . Ν΄ ακούω το μουρμουρητό της και να μοσχοβολά ο τόπος μαγεία !!
~~
Την λένε Κατερίνα Παπουτσή κι είναι συγγραφέας και παραμυθού..Ζει σ΄ ένα μεγάλο σπίτι που΄χει  χίλιων  λογιών καλά , παρέα με νεράιδες, δράκους, μάγισσες και ξωτικά . Στο τσουκάλι βράζει τα παραμύθια της τα κουκιά και τα ρεβύθια της κι όταν ετοιμαστούν , χυλώσουν και κρυώσουν , παίρνει από τη γωνίτσα της την παρδαλή βαλίτσα της, τη φυσάει την ξεσκονίζει κι ως απάνω τη γεμίζει…Ταξιδεύει με το μαγικό χαλί σε δύση κι ανατολή και διηγείται τις ιστορίες που αγαπά σε όσους ονειρεύονται με μάτια ανοιχτά !!

~Γράφω και αφηγούμαι παραμύθια για ν΄ ανοίγουν αγκαλιές . Να σμίγουν και ν΄ αγαπιούνται ελεύθερα οι άνθρωποι δίχως φόβο , με πόθο πεθυμιά κι αγάπη . Και να μη γίνονται ξένες ποτέ !!!

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΚΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Μιά φορά που λες καρδιά μου , το όνειρο αγάπησε τον άνθρωπο . Το είδε ο άνθρωπος που τριγύρναγε κοντά του , χαμογέλασε αυτάρεσκα, μπέρδεψε τις λέξεις και του πέταξε κι εκείνος ένα ” σ΄αγαπώ ”. Το όνειρο κάθισε κοντά του, έκοβε μπουκιές χαμογέλιου και τον τάιζε μα ο άνθρωπος δε χόρταινε.

 – Τι άλλο μπορείς να κάνεις για μένα; το ρωτούσε . Το όνειρο έκανε τον άνθρωπο ήλιο του κι εκείνο έγινε μιά μεγάλη φτερούγα από κερί . Κάθε μέρα ο άνθρωπος αφού καθρεφτιζόταν πάνω του , έκοβε ένα κομμάτι , έπαιρνε δύναμη, γίνονταν μεγάλος και τρανός και γιόμιζε εικόνες και πολυελαίους την εκκλησία της καρδιάς του. Μα ήρθε κάποια στιγμή που το όνειρο έλιωσε κι απόμεινε ένα τόσο δα κεράκι . Μεγάλη εβδομάδα των προσδοκιών και των εγωισμών , μπήκε ο άνθρωπος στην εκκλησιά του, είδε τα θυμιατά και τις λαμπάδες ίσαμε το μπόι τ΄ ουρανού να του γνέφουν και φαντάστηκε πως μπορούσε να φτιάξει καινούρια χρυσοστόλιστα ονειρικά παλάτια . Άπλωσε το χέρι , έπιασε το μικρό κέρινο όνειρο που έλιωνε στο μανουάλι και το πέταξε στο κουτί της ανατήξεως. Κυριακής χάραμα , όταν όλοι οι άνθρωποι ήταν παραδομένοι στο σούβλισμα των επιθυμιών τους , ο παραμυθάς νεωκόρος έβγαλε το κεράκι από το κουτί κι άρχισε να το ζεσταίνει και να το πλάθει στη χούφτα του . Είχε σκοπό σαν ξυπνούσε το ξωτικό του καμπαναριού, να το μάθει να ράβει αναστάσιμη φορεσιά από κέρινες κλωστούλες ονείρων , που κάποιοι αχόρταγοι ήλιοι , αβίαστα κι απερίσκεπτα  λιώνουν και πετάνε .

 

ΤΟ ΩΡΑΙΟΤΕΡΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Πες μου ένα παραμύθι ! Ποιό είναι το ωραιότερό σου, αυτό θέλω να μου πεις ! – Το ωραιότερό μου ; Δεν  θα΄ χει όμως πρίγκιπες και βασιλοπούλες και δράκους , μήτε μάγισσες και γενναίους ραφτάκους .

 – Δε θα΄ χει; Και τι θά΄ χει ; – Θα έχει παιδιά πολλά παιδιά ! χαρούμενα παιδιά ! Και καρουζέλ  θα΄χει …φίσκα το καρουζέλ από παιδιά σαν και του λόγου σου ! Παιδιά που γελούν που παίζουν μπάλα στις αλάνες και παλιά παιδικά παιχνίδια ! Κουτσό, κρυφτό, κυνηγητό κι ένα φιλί στο στόμα σου κρυφό ! Παιδιά που ζωγραφίζουν με το μαλλί της γριάς γιορτές στα προσωπάκια τους και κολλάει σα στάμπα η ξεγνοιασιά κι η ζαβολιά ! – Θα πάμε στο καρουζέλ ; – Θα πάμε ! – Θα πάρουμε μαλλί της γριάς ; – Θα πάρουμε ! – Και γλειφιτζούρι κοκοράκι κόκκινο θέλω ! -Και κοκοράκι κόκκινο θα πάρουμε ! – Μα … είμαι άντρας πιά και τα παραμύθια δε με ζυγώνουν . -Έλα κοντά μου ! Το ωραιότερο παραμύθι δε μου ζήτησες ; – Ναι . – Το ωραιότερο παραμύθι  μάτια μου , είναι να γίνεσαι άντρας και παιδί και να μη σε χορταίνω !!!

Για το FiloxeniArt

Agathi  Revithi

 

Μιλάμε με την Αγγελική Αγγελοπούλου για την ποιητική συλλογή «Βανίλια Υποβρύχιο». Το πρώτο της βιβλίο που εκδίδεται απο τις εκδόσεις Flisvospublics!!!!!

Μιλάμε με την Αγγελική Αγγελοπούλου για την ποιητική συλλογή «Βανίλια Υποβρύχιο». Το πρώτο της βιβλίο που εκδίδεται απο τις εκδόσεις Flisvospublics. Μια ζεστή κουβέντα με μια ποιήτρια που ήρθε να μας εκπλήξει με τη πρώτη της ποιητική συλλογή. Η παρουσίαση της Συλλογής θα γίνει στο  Harry’s Bar(Ζωοδόχου Πηγής,3 Αθήνα), την Κυριακή, 15Δεκεμβρίου, 2019, στις 7:30 μ.μ.

Η Βάσω Ιορδάνου Κοσμίδου μας μιλάει για τα “Άτιτλα Μικρά” το δεύτερο βιβλίο της ποιητικής της συλλογής

Η Βάσω Ιορδάνου Κοσμίδου μας μιλάει λίγο πριν τη παρουσίαση του βιβλίου της “Άτιτλα Μικρά δεύτερος κύκλος“, μια παρουσίαση που θα λάβει χώρο στο δημαρχείο Καισαριανής Βρυούλων 125 και Φιλαδέλφειας την Τετάρτη 6 Νοεμβρίου και ώρα 7:00μμ

 

(περισσότερα…)