ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ «Petit ΦΟΥΑΡ d’ Art»

Ομαδική Έκθεση Ζωγραφικής

Εγκαίνια: Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2019
ώρα 8μ.μ. – 10:30μ.μ.

στον σύγχρονο πολυχώρο ΦΟΥΑΡ
Μητροπόλεως 72 & Χριστοπούλου 6
1ος όροφος

Η έκθεση διαρκεί από 3 έως 12 Δεκεμβρίου 2019

Για το concept, την οργάνωση και την επικοινωνία της έκθεσης την ευθύνη έχει ο Δημήτρης Λαζάρου.
Η επιμέλεια ανήκει στην ιστορικό τέχνης Όλγα Λατουσάκη.

Σε ένα σύγχρονο πολυχώρο στο κέντρο της Αθήνας, υψηλής αισθητικής και γεύσης 21 σύγχρονοι εικαστικοί παρουσιάζουν έργα ζωγραφικής και φωτογραφίας.

Η ιστορικός τέχνης Όλγα Λατουσάκη σημειώνει:
«Το γράμμα αυτό έγινε εκτενέστερο, μόνο και μόνο γιατί δεν είχα τον καιρό να το κάνω πιο σύντομο».
– Pascal, Lettres Provinciales, 1656

«Από τα χειρόγραφα του Αγίου όρους, με τις συμπυκνωμένες, μικρές χειρόγραφες σελίδες της Αγίας γραφής, έως τα πολύ μικρά έργα του ex libris και τις μινιατούρες της κινεζικής ζωγραφικής, τα μικρά έργα τέχνης ποτέ δεν έπαψαν να συναρπάζουν και να εκπλήσσουν. Προϋπόθεση, βέβαια, είναι η ωρίμανση του καλλιτέχνη, η συμπύκνωση μιας ενέργειας, η οποία με σοφία διοχετεύεται σε ένα μικρό έργο και με αυτό τον τρόπο μπορεί εύκολα να επιτύχει την ίδια ακριβώς συγκίνηση που θα προκαλούσε και ένα μεγαλύτερο. Ο καλλιτέχνης με την τεχνική αυτή δεν κινδυνεύει να πλατειάσει, έχει όμως να κερδίσει ένα μεγάλο στοίχημα με τον ίδιο του τον εαυτό: να αποτυπώσει σε περιορισμένες διαστάσεις όλον του τον εσωτερικό κόσμο. Πολύ συχνά, και με έναν οξύμωρο τρόπο, τα μικρά έργα τέχνης είναι πολύ πιο εύληπτα για το απλό κοινό, και γι’ αυτό και τόσο αγαπητά, ίσως επειδή στην εποχή μας, στην εποχή της ταχύτητας, ακόμα και αυτό είναι το ζητούμενο: το γοργό, το εύκολο. Σαν μια πραγματικότητα μιας ανάμνησης ή ενός ονείρου, αξιοθαύμαστα και πάντα γοητευτικά, τα μικρά έργα τέχνης είναι κι αυτά ένα σημαντικό κομμάτι της τέχνης, που μας συντροφεύει και κάνει τη ζωή μας πάντα λίγο καλύτερη.»

Συμμετέχουν οι εικαστικοί:

Nina Aspeta, Silena, Έλενα Αρσενίδου, Νατάσα Βλαχάκη, Βερονίκη Δαμιανίδου, Μανώλης Καλουδάς, Λεωνίδας Καμπανάκης, Αθηνά Κάρκα, Μαρκέλλα Κομπίτσα, Καλλιόπη Κουκλινού, Χαράλαμπος Κρυσταλόγιαννης, Ελένη Μαραθού, Πηνελόπη Μερκούρη, Σουζάνα Παπακαλιάτη, Αγγελική Τσιώτση Παργινού, Αριάδνη Ευαγγελίου Ραχιώτη, Κατερίνα Σακελλαρίδη, Χριστίνα Σγουρίδη, Αντωνία Σιμάτου, Κατερίνα Χατζή, Ειρήνη Χατζητζάνου

ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Concept – Οργάνωση – Επικοινωνία: Δημήτρης Λαζάρου
email: [email protected] // [email protected]

Επιμέλεια: Όλγα Λατουσάκη

Επιμέλεια αφίσας: Σοφία Παπαδοπούλου
Εγκαίνια: Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2019 | ώρα 8μ.μ. – 10:30μ.μ.
Διάρκεια έκθεσης: 3 – 12 Δεκεμβρίου 2019

Facebook link: https://www.facebook.com/LazarouMyExhibitions/?modal=admin_todo_tour

ΦΟΥΑΡ
Μητροπόλεως 72 & Χριστοπούλου 6 (1ος όροφος)
Ημέρες και Ώρες λειτουργίας
Τρίτη έως Παρασκευή: 19:00 – 01:00
Σάββατο – Κυριακή: 13:00 – 01:00 μ.μ.
Δευτέρα ΚΛΕΙΣΤΑ

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Η Μεταστροφή του Παύλου. 1542-45, Ρώμη. Παρεκκλήσιο του Πάπα Παύλου,Capella Paolina. Της Χριστιάνας Οικονόμου


Σαούλ, Σαούλ τι με διώκεις; Είναι τα λόγια που άκουσε ο Απόστολος Παύλος-ο μέχρι τότε Εβραίος με ρωμαϊκή υπηκοότητα Σαούλ και φανατικός διώκτης των Χριστιανών- όταν τυφλωμένος από το θείο φως, έπεσε κάτω από το άλογό του στην πορεία του προς τη Δαμασκό. Στη σύνθεση το τοπίο αναπτύσσεται με συνεχόμενους, σχεδόν γυμνούς λόφους, ενώ ο Παύλος απεικονίζεται στο πρώτο επίπεδο με χαρακτηριστικά γεροντικής μορφής, με κάτασπρα μαλλιά και γένια, σε αντίθεση με τις πράξεις των Αποστόλων που δεν αναφέρεται ως ηλικιωμένος. Στα αριστερά του, ένας από τους συνοδούς του προσπαθεί να τον βοηθήσει, κρατώντας τον από την πλάτη, ενώ τα υπόλοιπα μέλη του συνόλου, χωρισμένα σε υπο- ομάδες, εκφράζουν με έντονες χειρονομίες το ψυχικό τους άλγος, άλλοι έχουν πέσει στη γη ή τρέπονται σε φυγή και στο μέσο, στο δεύτερο επίπεδο ένα άλογο ανασηκωμένο στα πίσω πόδια συγκρατείται δύσκολα από έναν υπηρέτη.
Ο λιτός στο θεματικό και χρωματικό επίπεδό του χώρος, αλλά συγχρόνως πολυδιάστατος, με την παρουσίαση επιμέρους δράσεων και ψυχικών καταστάσεων, με έντονα στοιχεία δυναμικής έκφρασης και ζωηρής χειρονομίας και κίνησης οδηγούν στη διαμόρφωση μιας ολοκληρωμένης δραματικής σκηνής. Το σώμα του Παύλου έχει σχήμα ελλειψοειδούς τόξου, ανοιχτού προς την πάνω πλευρά του, ενώ ακριβώς από πάνω του, στην άνω ζώνη της σύνθεσης, στον ουράνιο θόλο απεικονίζεται ο Ιησούς, το χέρι του οποίου συναντά με μία νοητή κάθετη γραμμή το βλέμμα του Σαούλ, πλαισιωμένος από αγγελικές δυνάμεις. Ο Χριστός παρουσιάζεται σαν μια ορμητική φιγούρα, που μοιάζει να διαρρηγνύει το ουράνιο στερέωμα και σαν αστραπή τυφλώνει κάθε ον που έρχεται σε οπτική επαφή μαζί του. Η δέσμη του εκτυφλωτικού θείου φωτός που εξακοντίζεται από τον Ιησού, αποτελεί το συνδετικό κρίκο μεταξύ ουρανού και γης, πνευματικού και γήινου κόσμου, μορφοποιώντας την εμφάνιση του Χριστού σαν μετάβαση από το άχρονο και το άπειρο στο επίγειο και το πεπερασμένο, ενώ η μεταστροφή του Παύλου δηλώνεται σαν ανύψωση προς το υπερκόσμιο και θεϊκό φως.
Στο πλάσιμο της μορφής του Παύλου, με αυλακώσεις στο πρόσωπο, άσπρα μαλλιά και γένια, έχουμε μια αυτοπροσωπογραφία του ίδιου του Μιχαήλ- Αγγέλου, του οποίου η γνωριμία με τη Βιττόρια Κολόννα έγινε αφορμή για τη δική του θρησκευτική μεταστροφή. Το έργο θα μπορούσε να αποτελέσει για τον θεατή μια ευκαιρία ενδοσκόπησης και μεταβολής νου τονίζοντας ότι η μετάνοια μπορεί να συντελεστεί από την ψυχή με την αφορμή οποιασδήποτε φυσικής ή υπερβατικής παρουσίας στη ζωή του ανθρώπου, ακόμη και αν λαμβάνει χώρα σε μια χρονική συγκυρία που του φαίνεται μια άκαιρη και άστοχη πρόταση. Η ολοκληρωτική αλλαγή στη ζωή του, η αποτίναξη νοσηρών έξεων και η αποβολή κάθε αρνητικού συναισθήματος για τον πλησίον με έμπρακτο τρόπο συμβάλλουν στην κάθαρση του ατόμου και στην πνευματική του αναγέννηση, ούτως ώστε να οικοδομηθεί η γέφυρά που θα οδηγηθεί στο θείο φως, την αισθητική οπτικοποίηση του Θεού- Πατέρα και στο πρόσωπό του της συμπερίληψης όλων των καλών και ζωοποιών δυνάμεων, που θα σώσουν το άτομο από το σκότος της αμαρτίας και της αιώνιας κόλασης, των ατέρμονων τύψεων και της επαναλαμβανόμενης δυστυχίας.
Χριστιάνα Οικονόμου. Πτυχιούχος του Τμήματος Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης του ΕΚΠΑ. MPhil στις Θεατρικές Σπουδές.

«Ο Εραστής» του Χάρολντ Πίντερ στο Θέατρο Λύχνος. Η ψευδαίσθηση καταλύει την πραγματικότητα.

Το έργο διαδραματίζεται σε ένα μεσοαστικό περιβάλλον στα προάστεια του Λονδίνου. Κύριοι πρωταγωνιστές είναι ο Ρίτσαρντ και η Σάρα, που καθημερινά μιλούν με απόλυτη φυσικότητα για τις εξωσυζυγικές τους σχέσεις, μέχρι να αποδειχθεί, ότι δεν έχουν παρεισφρύσει τρίτα πρόσωπα στο γάμο τους και οι υποτιθέμενοι εραστές τους είναι πλασματικοί χαρακτήρες, ρόλοι τους οποίους υποδύονται οι ίδιοι στα πλαίσια ενός θεατροποιημένου ερωτικού παιχνιδιού. Στον «Εραστή», όπως και στη συντριπτική πλειονότητα των έργων του Χάρολντ Πίντερ, οι γυναίκες παρουσιάζονται, ιδιόρρυθμες και δεσποτικές, ένα είδος απειλής ευνουχισμού για τους άνδρες, που πυροδοτεί τις ανασφάλειές τους, ταυτόχρονα όμως πιο ευπροσάρμοστες στις απαιτήσεις της καθημερινότητας ή μιας νέας, άγνωστης και αχαρτογράφητης για εκείνες κατάστασης, την οποία όχι μόνο αποδέχονται, αλλά και συντηρούν ακόμη και αν χρειαστεί να υιοθετήσουν ένα διαφορετικό προσωπείο. Η Σάρα, μεταμορφώνεται από μία τυπική γυναίκα της μεσοαστικής τάξης σε σεξουαλικά απελευθερωμένη ερωμένη, ενώ ο άνδρας της αδυνατεί να ανταπεξέλθει ολοκληρωτικά στο νέο του ρόλο, καθώς αισθάνεται ότι χάνει την ισχύ του ως σύζυγος, που είναι άλλωστε ο πραγματικός του ρόλος και κατά συνέπεια την ασφάλεια και την τάξη του συμβατικού έγγαμου βίου. Βιώνοντας λοιπόν μια συνεχόμενη εσωτερική πάλη ανάμεσα στο φυσιολογικό, όπως αυτό ορίζεται από τις ηθικές επιταγές του κοινωνικά οργανωμένου τρόπου ζωής και στην εγγενή του σεξουαλική ταυτότητα, την οποία θέλει να καταπνίξει, προβαίνει κατά τη διάρκεια ενός ερωτικού-θεατρικού τους δρωμένου σε μια ύστατη προσπάθεια να αποδράσει από μια σεξουαλικότητα την οποία δεν του επιτρέπουν οι κοινωνικοί κανόνες να εξωτερικεύει και να επιστρέψει σε έναν επιφανειακά ευτυχισμένο γάμο, τερματίζοντας την αναπαραγωγή της δραματοποίησης των ερωτικών τους φαντασιώσεων. Η απόπειρά του, εν τέλει προσκρούει τόσο στην άρνηση της γυναίκας του, όσο και στην υπερίσχυση των ατομικών του παθών και στον εθισμό στη νέα σεξουαλική ζωή που έχει θεμελιωθεί στους δικούς τους κανόνες και ανταποκρίνεται στην ανάγκη τους για απόδραση από το μονότονο έγγαμο βίο και τη φθοροποιό επίδραση του χρόνου στη φύση και στην ποιότητα της σχέσης τους και κυρίως της ερωτικής τους ζωής.
Στα πλαίσια των νέων ταυτοτήτων που επινοούν, βλέπουν ο μεν Ρίτσαρντ στη γυναίκα του μια φτηνή «πόρνη», αθυρόστομη και χωρίς ίχνος αιδούς, πολύ μακριά από το πρότυπο της εκλεπτυσμένης και πνευματώδους συζύγου του, χωρίς παράλληλα να παύει να τονίζει τη διχοτόμηση του θηλυκού αρχέτυπου σε αδιαπέραστη και αινιγματική Παρθένα και την ίδια στιγμή σε εξουσιαστική πόρνη. Από την άλλη πλευρά, η Σάρα στο πρόσωπο του άνδρα της επιλέγει να αναγνωρίζει αποκλειστικά και μόνο έναν εραστή, που επιβεβαιώνει το γυναικείο εγωϊσμό και τη φιλαρέσκειά της, μειώνοντας τον άνδρα της ως νόμιμο σύζυγο και εκθειάζοντάς τον ως εραστή,(και πάλι παρατηρούμε το στοιχείο του δυϊσμού) ώστε με τη χειριστική συμπεριφορά της να σταθεροποιήσει το καθεστώς άσκησης επιρροής και ελέγχου επάνω του.
Έως το σημείο της παροδικής «επανάστασης» του Ρίτσαρντ, οι ήρωες απλά ακροβατούσαν στη διελκυστίνδα της πραγματικότητας και της ψευδαίσθησης, ενσωματώνοντας το παιχνίδι των ρόλων στη ρουτίνα τους, χωρίς όμως να διαταράσσεται, επιφανειακά, τουλάχιστον, η εύθραυστη ισορροπία του γάμου τους και η πλήρης αποδόμηση της προσωπικότητάς τους. Ωστόσο, η συναισθηματική αυτή έκρηξη επέφερε την κατάργηση κάθε ρεαλιστικού στοιχείου στη ζωή τους και οδήγησε στη συγχώνευση των δύο πτυχών του έγγαμου βίου, του οικιακού(ρεαλιστικού) και του παθιασμένου(πλασματικού), σε μία εντελώς ψευδαισθητική κατάσταση και περιχαράκωση του ζεύγους στον κόσμο των ερωτικών του φαντασιώσεων, ενός εκούσιου εσωτερικού διανοητικού εγκλεισμού του.
Η σκηνοθετική γραμμή ανταποκρίνεται στην αφηγηματική λιτότητα και σκηνική οικονομία, χαρακτηριστικό στοιχείο των έργων του Πίντερ, που επεκτείνεται και στη συγκρότηση του σκηνικού χώρου, η σύνθεση του οποίου, περιοριζόταν σε ελάχιστα αντικείμενα, τα απολύτως απαραίτητα για την προώθηση της πλοκής, ενώ η οπτικοποίηση άλλων αρχιτεκτονικών μερών ή εξωτερικών χώρων γινόταν με τη λεκτική περιγραφή και αναπαράστασή τους ή τη χρήση της χειρονομίας από τους ηθοποιούς. Εξάλλου, ο σκηνικός χώρος του έργου, όπως υποδεικνύεται από τον ίδιο τον συγγραφέα, οριοθετείται από τον κλειστό, εσωτερικό τόπο του οικιακού βίου, του domus, που με την παντελή έλλειψη παρουσίασης εξωτερικών σκηνών, αντανακλά τον εγκλωβισμό των ηρώων στο ψευδαισθητικό διανοητικό οικοδόμημα που έχουν πλάσει ως καταφύγιο από τη συνεχή επανάληψη των ίδιων καταστάσεων και το αμετάβλητο περιβάλλον της μεσοαστικής τάξης στην οποία εντάσσονται. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι η κορύφωση του σεξουαλικού τους παιχνιδιού λαμβάνει χώρα κάτω από το τραπεζάκι του τσαγιού, κατεξοχήν σύμβολο της μεσοαστικής τάξης της Αγγλίας.
Η μετάβαση από τη μία εικόνα στην άλλη, πραγματοποιήθηκε με την αλλαγή του φωτισμού και της μουσικής επένδυσης, αντιπροσωπευτικής της ψυχικής διάθεσης ή των σημαινομένων της λεκτικής επικοινωνίας των δύο μερών και η σημασία της έννοιας του χρόνου για την εξέλιξη της πλοκής και της συντήρησης του παιχνιδιού των ρόλων, μέσω του προγραμματισμού των ερωτικών συνευρέσεων αισθητοποιείται με ένα μεγάλο ρολόι σε περίοπτη για το θεατή θέση. Με ευλαβική συνέπεια στο κείμενο του Χάρολντ Πίντερ, οι δύο υποκριτές-σκηνοθέτες αξιοποίησαν το τύμπανο για να δημιουργήσουν την ατμόσφαιρα μίας πρωτόγονης τελετής γονιμότητας με σχεδόν βακχικά χαρακτηριστικά, με σκοπό την ανάδειξη των ορμέμφυτων σεξουαλικών ενστίκτων και παθών του ανθρώπου. Στο ίδιο κλίμα κινείται η χρήση της μάσκας, η οποία αφενός χρησιμοποιείται από τη Σάρα, όταν περιμένει τον σύζυγο-Εραστή της, σηματοδοτώντας, σε συνδυασμό με την αλλαγή αμφίεσης, την έναρξη του θεατρικού παιχνιδιού, αφετέρου εξυπηρετεί την πρόσληψη μίας νέας περσόνας, που προϋποθέτει την απεμπόληση των συμβατικών ιδιοσυστασιακών ιδιοτήτων της προγενέστερης ταυτότητας του ατόμου και της κοινωνικής του υπόστασης, συμβάλλοντας στην απελευθέρωσή του από τις κοινωνικές συμβάσεις και στην ενίσχυση της εξωτερίκευσης του ερωτικού του ενστίκτου. Τέλος, η ερμηνεία των ηθοποιών, δηλωτική των ψυχικών διακυμάνσεων, των ρόλων που επιτελούν και που αλληλοδιαπλέκονται στα ασαφή όρια πραγματικότητας και φαντασίας καθιστά το θεατή μέτοχο του παιχνιδιού της εναλλαγής των ρόλων, με αποτέλεσμα να φεύγει από την παράσταση προβληματισμένος για τη φύση των διαπροσωπικών σχέσεων, την υποκειμενικότητα της έννοιας «πραγματικότητα» και τον εσώτερο εαυτό του, αποκομμένο από τις κοινωνικές συμβατικότητες και τους δοτούς κανόνες συμπεριφοράς.

Σκηνοθεσία: Μάκης Αρβανιτάκης
Σάρα: Μέμη Αναστασοπούλου
Ρίτσαρντ: Νίκος Σιναρέλλης
Γαλατάς: Πάνος Μιχελής

Χριστιάνα Οικονόμου. Πτυχιούχος του Τμήματος Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης του ΕΚΠΑ-Κάτοχος MPhil στις Θεατρικές Σπουδές.

Από το Παρίσι, ταξιδεύει για δεύτερη φορά στο φεστιβάλ Μικρό Παρίσι Αθηνών, η Αθηνά Κανελλοπούλου με μια νέα performance.

Κρατώντας ως επτασφράγιστο μυστικό την όποια πληροφορία, η εικαστικός θα επιτελέσει το έργο της, υπό την επιμέλεια της Αγγελικής Μπάρα και του Αντώνη Σαριδάκη στο πλαίσιο της έκθεσης «Στο δρόμο για το Καμπαρέ» μέρος της θεματικής του φετινού φεστιβάλ με γενικό τίτλο «Καμπαρέ του Κόσμου», το Σάββατο 23 Νοεμβρίου 2019 μεταξύ 18.30-21.00, στο Εθνικό Ωδείο (Μάγιερ 18, πλατεία Βάθης).

Μικρό Παρίσι των Αθηνών 2019 «Καμπαρέ του Κόσμου»
Έκθεση: «Στο δρόμο για το Καμπαρέ»
Επιμέλεια: Αγγελική Μπάρα και Αντώνης Σαριδάκης
Εγκαίνια: Σάββατο 23/11/2019 και ώρα 18.30 – 21.00
Εθνικό Ωδείο
Αίθουσα Καλομοίρη
Μάγιερ 18, πλατεία Βάθης

Δελτίο τύπου για το Μικρό Παρίσι

Εθνικό Ωδείο, Μάγερ 18, πλατεία Βάθης
Ώρες λειτουργίας: 17:00 – 21:00
Ζωγραφική, Γλυπτική, Φωτογραφία, Performance, Μόδα

Ομαδική Έκθεση: “Στο δρόμο για το καμπαρέ”

Επιμέλειεα: Αγγελική Μπάρα, Αντώνης Σαριδάκης

Εγκαίνια: Σάββατο 23 Νοεμβρίου στις 18:30

Cabaret Nouveau
Τo Cabaret μέσα από ένα σύγχρονο βλέμμα. O ναός των όμορφων     γυναικών, ένας ιδανικός χώρος   διασκέδασης, ένας κήπος χρωμάτων με όαση την μοναδική διακόσμηση,   αυτό    είναι το    Cabaret. Με κορυφαίους αρχιτέκτονες και     καλλιτέχνες να  ασχολούνται μαζί του και δυο αιώνες ιστορίας, το Cabaret    παραμένει στο πολιτιστικό προσκήνιο και αποτελεί το     καλλιτεχνικό    ερέθισμα που ενώνει όλες τις μορφές της τέχνης.     (αριθμός    καλλιτεχνών) προβάλλουν μέσα από τα έργα τους το    Cabaret     Nouveau,  μια νέα ματιά στο « Πρώτο παλάτι των γυναικών».

Συμμετέχουν οι εικαστικοί: Σ. Βούγιατζης, Λ. Ιατρούλη, Κ.   Κανταρτζής, Ν.  Καρατσικάκη, Μ. Κοάν, Π. Κόγια, Ν. Κολέτσος, Μ.     Κρανιώτη, Τ. Μαραγκουδάκη, Μ. Μπίγαλη, Μ. Σούλιος, Α.   Χαντζηντεβέ, Κ. Χρανιώτη.

Performer: Αθήνα Κανελλοπούλου

Σχεδιαστές: Anniez Gallou (Gallouartfashion), Δημήτρης Στρέπκος     (Celebrity Skin)

George Tzimas « Ο σκοπός της τέχνης είναι να αποπνέει συναίσθημα στον αποδέκτη» Κάθε έργο μου είναι ο ‘’ απόγονος μου ‘’ …

Της Αγάθης Ρεβύθη

ΑΦΙΕΡΩΜΑ
George Tzimas « Ο σκοπός της τέχνης είναι να αποπνέει συναίσθημα στον αποδέκτη» Κάθε έργο μου είναι ο ‘’ απόγονος μου ‘’ … Πώς μπορεί κάποιος να επιλέξει ένα αγαπημένο παιδί ;

Ο Ταλαντούχος Εικαστικός Γιώργος Τζίμας μας ζωγραφίζει με λόγια

Ο Γιώργος Τζίμας σε παλαιότερη συνέντευξη του για λογαριασμό της Politismos Museum of Greek History in Arts & Culture,
τοποθετείται για την Τέχνη του …υιοθετώντας την άποψη του σημαντικού Γάλλου ζωγράφου, γλύπτη και χαράκτη Εντγκάρ Ντεγκά  «Η τέχνη δεν είναι αυτό που βλέπεις, αλλά αυτό που κάνεις τους άλλους να δουν». Και αιτιολογεί πως το συναίσθημα είναι ο σκοπός της τέχνης αλλά και η προυπόθεση της δημιουργίας . Όταν καταφέρει να αγγίξει το θυμικό του αποδέκτη τότε μπορούμε να πούμε πως εκμαιεύει από τον καλλιτέχνη αντίστοιχα συναισθήματα εκείνα που τον κινητοποίησαν στην δημιουργία.
Φυσικά στο θέμα της αντίληψης , θεωρεί, ότι το πόνημα έχει την αινιγματική σχέση ανάμεσα στον ζωγραφικό πίνακα και τον θεατή του καθώς βλέποντας ο καθένας το ίδιο έργο πιθανόν να νιώθει αυτά τα ανώτερα στοιχεία με διαφορετικά συναισθήματα.

Ο Εικαστικός Γιώργος Τζίμας, εμπνέεται από τις συνήθεις καταστάσεις, από ένα χαμόγελο, από μια έκρηξη μιας κραυγής, από εμπειρίες που έχει ζήσει ή αφηγηθεί, τον αέρα, τη φύση … όλα είναι ισχυρά ως έμπνευση, ίσως και άρωμα !
Το χαρακτηριστικό γνώρισμα του καλλιτεχνικού του προφίλ, είναι η
κίνηση σε συνδυασμό με την απόλυτη ελευθερία των χρωμάτων, τα οποία υποδηλώνουν κάθε συναίσθημα ή αλήθεια της στιγμής, που πραγματώνεται το έργο, όπως χαρά, αναζήτηση, ερωτισμό, παρόρμηση, δυναμισμό, γαλήνη, επιμονή, πείσμα, φόβο, αισιοδοξία.


Η τεχνοτροπία της κίνησης ταξιδεύει, και συνεπαίρνει τον θεατή ως αλληλεπίδραση του ψυχισμού, στην οποία παρεμβαίνει ο καλλιτέχνης μέσα από το έργο του.
Συνεχίζει, εξηγώντας…. για το σχολικό πρόγραμμα «γκράφιτι».
«Είναι ένα επαναστατικό μήνυμα για τη ζωή . Στις δύσκολες περιόδους που η κοινωνία μας ζει ό,τι γκρίζο, απαισιόδοξο, μια ζωή με αντιξοότητες, χαμένες αξίες, καταστροφές, βία, αποφάσισα να ξεκινήσω μια χρωματική επανάσταση, γεμίζοντας σχολεία με χρώμα και κυρίως δημοτικά σχολεία όπου τα παιδιά κάνουν τα πρώτα τους βήματα. Η ιδέα αυτή εγκρίθηκε από συναδέλφους που δημιούργησαν μαζί μου την ομάδα των επτά … μια ομάδα που ελπίζει ότι οι καλλιτέχνες θα συμβάλουν στη δημιουργία ενός αισιόδοξου σχολικού περιβάλλοντος. Είναι η ελπίδα κόντρα σε ό,τι αρνητικό»

Η συμβουλή του Γιώργου Τζίμα για τους νέους καλλιτέχνες :
«Ο καθένας μας, είναι ένας καλλιτέχνης για μένα, όλοι μας ονειρευόμαστε, ακόμα και εκείνοι που πιστεύουν ότι δεν είναι, συμβάλλουν στην τέχνη μέσω των ενεργειών τους, των συναισθημάτων τους. Πάνω από όλα πρέπει να είμαστε ονειροπόλοι και νέοι στην καρδιά»

Α.Ρ. Πως αντιδρούν οι επισκέπτες στην θέα ενός δικού σας πίνακα ? νιώθετε ότι τους αρέσει γιατί είναι γνώστες ή τους προσελκύει συναισθηματικά ?

Γ.Τ. Πάντα καταλαβαίνω τον στοχασμό του θεατή και την έκφραση του προσώπου του. Όμως έχει τύχει ένα σπουδαίο έργο που το πάλεψα αρκετά, μέσα από δικό μου βίωμα, να μην περάσει στην σφαίρα και το βάθος που του αναλογεί.
Απεναντίας, κάτι απλό και εύκολο να δημιουργήσει απίστευτο ενθουσιασμό.

Α.Ρ. Οι εκθέσεις σας είναι συλλογικές μαζί με άλλους εικαστικούς .
Η ομαδικότητα, ο αλληλοσεβασμός θεωρείτε ότι είναι στοιχεία αντίθετα του ανταγωνισμού ;

Γ.Τ. Όλα τα έργα επιφέρουν αναστοχασμό. Ορισμένα μέσα από υπαινιγμούς ψιθυρίζουν στον θεατή, άλλα με δυνατές κραυγές που πραγματώνουν κοινωνικές και πολιτικές ανησυχίες. Κάτω από μια κοινή σκέπη οι διαφορετικές φωνές αυτής της έκθεσης είναι όμορφο να ακουστούν»

Α.Ρ. Ο μεγάλος Έλληνας Ζωγράφος … Αλέκος Φασιανός έχει πει… «Η τέχνη δεν είναι ούτε επάγγελμα ούτε εμπόριο»
Εσείς τι λέτε ? Μπορεί να είναι βιοπορισμός ?
Γ.Τ. Συμφωνώ με τον κ. Φασιανό καθώς δουλεύω πάνω από 40 χρόνια με όραμα, πάθος, και συνεχή προσπάθεια προκειμένου να καταφέρω απλά το «ζειν» Φυσικά αυτό το ταξίδι αφήνει ένα τεράστιο κέρδος
« Την δική μας Ιθάκη »που όταν το μοιραζόμαστε πολλαπλασιάζεται.

Α.Ρ. Το ενδιαφέρον του αγοραστή έργων τέχνης, από ποια κριτήρια εξαρτώνται ?
Γ.Τ. Από την προσωπική εκτίμηση του αγοραστή για τον ζωγράφο, αλλά και από την τυχαία επιλογή, που ενισχύεται από την εσωτερική διεργασία
του θεατή, όταν θα σταματήσει το βλέμμα του, εκεί που νιώθει ότι έχει κάτι από την δική του ζωή.
Α.Ρ. Έχετε συνεργαστεί με θέατρα δημιουργώντας τα σκηνικά ?
Γ.Τ. Ναι αρκετές φορές. Βέβαια η όποια παραγγελία ακόμα και από μια φωτογραφία εμπεριέχει το δικό μου στίγμα .

Α.Ρ. Ξεχωρίζετε κάποιο έργο σας , ως το αγαπημένο, για τον δικό σας λόγο ;
Γ.Τ. Όλα όσα έχω δημιουργήσει είναι όπως ο «απόγονος μου», ένα κομμάτι μου. Κάθε έργο δημιουργήθηκε σε διαφορετικούς χρόνους και περιόδους της ζωής μου. Ακόμη και τα κομμάτια που δημιουργούνται την ίδια μέρα διαφέρουν ανάλογα με τη διάθεση και τη μουσική που ακούω. Πώς μπορεί κάποιος να επιλέξει ένα αγαπημένο παιδί ;

Λίγα λόγια από τον δημιουργό

Ο Γιώργος Τζίμας γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Στη νεαρή ηλικία των 7 ετών άρχισε να ζωγραφίζει.
Μετά τις σπουδές του, συνέχισε να ενισχύεται, με ακόμα σημαντικό εφόδιο το πτυχίο ABC Fine Arts στη Γαλλία.
Σπούδασε ελεύθερη και γραμμική ζωγραφική στην Σχολή Καλών Τεχνών της Πλάκας, στο ΙΕΚ Πέτρα, ως μαθητευόμενος στο γλύπτη Νίκος Στέφος με την Άννα-Μαρία, τη Βάσω Μαραλίου, τον Αντώνη Απέργη, τον Κουρσαρή, τον Μυταρά και τον Γιώργο Κατσούλη ως εκπαιδευτές του.
Με πνεύμα χιούμορ και φαντασίας ξεκίνησε το καλλιτεχνικό ταξίδι του.

ART STEPS EXHIBITIONS
Ζωγραφική, Αγιογραφία, Γλυπτική, Φωτογραφία,
Εικαστικό κόσμημα, Εικαστικό αντικείμενο
11/11/19 – 29/11/19
Επιμέλεια χώρου : Γιώργος Τζίμας
TERRA PETRA ART PALACE
Ωράριο : 6μμ έως 9μμ καθημερινά εκτός Κυριακής

Στην ομαδική έκθεση συμμετέχουν οι καλλιτέχνες :

Ελένη Καραδήμου, Λία Κουτελιέρη, Όλγα Χανούζα, Γιώργος Τζίμας , Μαρία Παπαδοπούλου, Ολυμπία Μπουχλαριώτου, , Λάουρα Σπορέα, Γιούλα Τσιάντη- Παπαδοπούλου, Ανθούλα Λουκά, Ευδαίμων Μανώλης, Λίτσα Μάγκου, Καραχάλιου Ειρήνη, Χατζηπέτρου Βάσω Ρούπα, Ευθύμιος Ευθυμιάδης, Βάσω Μαραλιού, Γεωργόπουλος Κωνσταντίνος, Λαμπρινή Τσαρούχα, Δουρβανίδου Χρύσα, Αργυρώ Καλαμούτσου.

Επιμέλεια : Τζίμας Γιώργος

ΟΜΩΣ …ακόμα μια γιορτή ξεκινά

Την Πέμπτη 21 Νοεμβρίου στις 18:30 το «Μικρό Παρίσι των Αθηνών» ξεκινά τις καλλιτεχνικές δράσεις του για το 2019. Δέκα μέρες γεμάτες θέατρο, μουσική, δράσεις δρόμου, εικαστικές εκθέσεις και διαλέξεις, παιχνίδια κι εκπαιδευτικά προγράμματα. Σας περιμένουμε όλους στην έναρξη του φεστιβάλ που για τη φετινή χρονιά έχει ως θέμα τα Καμπαρέ του Κόσμου.

Παρασκευή 22 Νοεμβρίου στις 7:30μμ. Στο Μπάγκειον, Ομονοίας 18.

Δείτε το πλήρες πρόγραμμα του φεστιβάλ στο site: www.mikroparisi.com

Για το FiloxeniArt
Agathi Revithi

Η Σταύρωση του Πέτρου, του Μιχαήλ- Αγγέλου. Μια σπουδή στην αντίδραση του ανθρώπου στο ενδεχόμενο του θανάτου.

Η πολυπρόσωπη σκηνή της ανόρθωσης του σταυρού του Πέτρου εκτυλίσσεται σε ένα λιτό, σχεδόν γυμνό τοπίο. Στο μέσον της σύνθεσης, σε διαγώνια διάταξη τοποθετείται το όργανο του μαρτυρίου του Αποστόλου Πέτρου, που όπως γνωρίζουμε επέλεξε να σταυρωθεί ανάποδα, με το κεφάλι προς τα κάτω γιατί δεν θεωρούσε τον εαυτό του άξιο να εξομοιωθεί με τον Ιησού Χριστού, ούτε κατά τη στιγμή του θανάτου του. Το Σταυρό προσπαθούν να σηκώσουν έξη άνδρες, ενώ ένας έβδομος σκάβει το λάκκο στον οποίο θα υψώσουν το Σταυρό. Η διαγώνια τοποθέτηση του Σταυρού εξυπηρετεί, τόσο τη σαφή αποτύπωση της θρησκευτικής αφήγησης, όσο και την οργάνωση του εικαστικού χώρου σε ένα ολοκληρωμένο οργανικό σύνολο.


Οι ομάδες προσώπων που αναπτύσσονται γύρω από το Σταυρό, συνδέονται με χαλαρή δομή μεταξύ τους και απεικονίζονται με διαφορετικό βαθμό ψυχικής συμμετοχής στα τεκταινόμενα, ενώ το επιμέρους σύνολο των μορφών που επιχειρούν να ανυψώσουν το Σταυρό προσδίδουν στο έργο μια αίσθηση κυκλικής κίνησης, η οποία σταδιακά φαίνεται ότι συμβάλλει, σαν κεντρομόλος δύναμη στην αρμονική σύζευξη όλων των στοιχείων της σύνθεσης στο μέσον της δημιουργίας και συγχρόνως ο διαγώνιος άξονας που σχηματίζει ο Σταυρός δημιουργεί το στοιχείο του βάθους, καθιστώντας το θεατή ένα ακόμη μετέχον στη δράση πρόσωπο.
Αναμφίβολα, το πιο δυνατό ψυχογραφικό στοιχείο του πίνακα αποτελεί η μελέτη και αποτύπωση της εσωτερικής βίωσης της Ιδέας του θανάτου σε όλα τα απεικονιζόμενα πρόσωπα, ανεξαρτήτως από το βαθμό συμμετοχής τους στο πάθος του Απόστολου Πέτρου και από την κλίμακα της έκφρασης των συναισθηματικών τους εξάρσεων. Οι χειρονομίες, η στάση του σώματος και η γενικότερη κίνηση των αγαλμάτινων, ογκηρών μορφών με την τονισμένη μυολογία του Μιχαήλ- Άγγελου αποδεικνύουν τη συμμετοχή τους στο μαρτύριο του Πέτρου, είτε ως βασανιστές, είτε ως απλοί παρατηρητές τονίζοντας τα διαχρονικά αισθήματα του μέσου ανθρώπου όταν έρχεται αντιμέτωπος με το θάνατο, που συνοψίζονται στο φόβο για το άγνωστο, στη λύπη της ψυχής για τον αποχωρισμό της από το υλικό περιτύλιγμά





της το σώμα και σε άλλες, ακραίες περιπτώσεις στην ανακούφιση από την οδύνη της ύπαρξης. Το βλέμμα του Αποστόλου Πέτρου, όχι μόνο συμπυκνώνει τα αισθήματα σωματικής και ψυχικής οδύνης που κατακλύζουν έναν ετοιμοθάνατο, αλλά συγχρόνως καλεί το θεατή να συμμετάσχει στο μαρτύριό του, κλείνοντας με αυτόν τον τρόπο τον κύκλο του μαρτυρίου του.
Χριστιάνα Οικονόμου. Απόφοιτος του Τμήματος Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης. Κάτοχος Mphil στις Θεατρικές Σπουδές

ΤΑ ΟΠΛΑ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ (1963)

ΤΑ ΟΠΛΑ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ (1963) Στον κυκεώνα των πολεμικών συγκρούσεων στην περιοχή της Συρίας, το έργο του Δημήτρη Χριστοδούλου, Τα Όπλα του Αχιλλέα, είναι πιο επίκαιρο από ποτέ, καθώςαπογυμνώνει τα ηθικά ελατήρια που ωθούν τις ισχυρές χώρες σε επεκτατικούς πολέμουςκαι τα οικονομικά κίνητρα των κρατών που τις τροφοδοτούν με πολεμοφόδια, μέσα απόμια παρώδηση του πιο γνωστού ίσως επεισοδίου του Τρωϊκού Κύκλου, που τροφοδότησεακόμη και τη δημιουργική φαντασία του Σοφοκλή.

Το έργο συνετέθη σε πεζό λόγο και διαθέτει τρίπρακτη δομή, ενώ ανάμεσα στιςυποδιαιρούμενες σε εικόνες πράξεις, παρεμβάλλονται άσματα, τα οποία αναδεικνύουντην εσώτερη ανάγκη του ατόμου για την πραγμάτωση ενός ειρηνικού βίου. Η θεματικήτης θεατρικής αυτής δημιουργίας, αντλείται από τη λογοτεχνική παράδοση του τρωϊκούκύκλου, τον σοφόκλειο Αίαντα ωστόσο με αφορμή τη μυθολογική σκηνή της σύγκρουσηςανάμεσα στους στρατιωτικούς αρχηγούς της εκστρατείας για την απόκτηση των όπλωντου Αχιλλέα, αναδιπλώνεται η αντιμιλιταριστική ιδεολογία του συγγραφέα. Όδημιουργός καυτηριάζει με σατιρικό τρόπο τη σήψη που διακρίνει τους παράγοντες τουπολιτικού και στρατιωτικού κατεστημένου, προβαίνοντας στην απόλυτη απομυθοποίησητων ηρωϊκών μορφών και την αποδόμηση των κινήτρων στα οποία βασίζεται η ηθικήνομιμοποίηση του πολέμου και εν γένει του ιμπεριαλισμού. Στις ρήσεις των δραματικώνπροσώπων αποτυπώνεται ευκρινώς ο πραγματικός σκοπός της διεξαγωγής της τρωϊκήςεκστρατείας, που έγκειται στην υφαρπαγή του χρυσού της Τροίας και στην υπεξαίρεσηχρηματικών ποσών από τον κρατικό προϋπολογισμό για την πραγματοποίηση τηςπολεμικής επιχείρησης. Η σατιρική προσέγγιση του μύθου, δεν εξαντλείται στηνκαταφανή κατάδειξη των οικονομικών αιτίων που οδήγησαν στην πολιορκία της Τροίας,αλλά προσλαμβάνει διαχρονικό χαρακτήρα και παναθρώπινη διάσταση. Στηνπροσπάθειά του να απογυμνώσει συνολικά τη διεξαγωγή των πολέμων από τα ευγενήκίνητρα που επικαλείται η πολιτική ηγεσία, καθιστώντας επιτακτική ανάγκη τηνυλοποίηση του επεκτατικού οράματος, ο συγγραφέας διακωμωδεί τη λειτουργία τωνπαραγόντων των εκάστοτε συστημάτων εξουσίας διαμορφώνοντας μία θεατρικήσύνθεση, που, όπως τονίζει και ο ίδιος,- στο σημείωμά του στο πρόγραμμα τηςπαράστασης του Μικρού Θεάτρου, το 1997,- προσεγγίζει περισσότερο το είδος τουσατυρικού δράματος: «Τα όπλα του Αχιλλέα είναι ένα έργο σάτιρας. Κι όταν λέμε σάτιρα, επειδή η ίδια ηλέξη είναι αμφιλεγόμενη ως προς τις σημασίες της, θάθελα από την αρχή ναξεκαθαρίσω, ότι την χρησιμοποιώ με τη δραματική απόχρωση του όρου και όχι τηνηθογραφική. Δηλαδή στο έργο δε διαγράφω τύπους αλλά συμβολικούς χαρακτήρεςπαρμένους από τη μυθο-ιστορική παράδοση, όπως άλλωστε κάνανε όλοι οι πριν απόμας κλασσικοί ποιητές. Θέλω δηλαδή να πω πως το έργο πλησιάζει περισσότερο προςτο σατυρικό δράμα και λιγότερο στην κωμωδία. Όταν σκοτώνεται ο Αχιλλέας, στην Τροία μπαίνει καθαρά το θέμα , κατά το μύθο,ποιος θα πάρει τα όπλα του και κατ’ επέκταση ποιος θα γίνει κύριος της εξουσίας.
Από μία έννοια ναι! Όι συμβολικοί χαρακτήρες του Μενελάου που θέλει τα όπλα γιανα τα δείξει στην Ελένη, να την πάρει πίσω από τον Πάρι και να τελειώσει ο πόλεμοςτου Αίαντα και του Όδυσσέα που τα θέλουν κι αυτοί, για να συνεχίσουν τον πόλεμο,δημιουργεί αυτόματα μία σύγκρουση απόψεων και αντιλήψεων. Τα όπλα στον κόσμοτων ανθρώπων, ένα σκοπό φυσικά εξυπηρετούν, την εγκατάσταση της εξουσίας και τηδιατήρησή της. Η εξουσία δεν είναι συναισθηματική και πολύ περισσότερο ρομαντική.Ετσι ο Μενέλαος με τη ρομαντική και συναισθηματική δικαιολογία για τη χρησιμοποίησητων όπλων, βγαίνει κωμικό πρόσωπο, ενώ ο Αίαντας και ο Όδυσσέας βγαίνουνπρόσωπα ρεαλιστικά και πιο κοντά στην ουσία της εξουσίας, την επιβολή, τη δύναμη,την καταπίεση. Στο έργο η προσωπικότητα του Μενελάου με τον τρόπο που αναλύεται μέσα στιςσυγκρούσεις παρασύρει τους ωμούς εκπροσώπους της εξουσίας σε μια σειράαποκαλύψεων που θα τους οδηγήσουν κατευθείαν στη σατυρική πλευρά που προκύπτειαπό τη δράση τους, κι έτσι η ευκαιρία στον συγγραφέα να τραβήξει τις σατυρικέςκαταστάσεις ως την άκρη τους, τόσο που ακόμη και η επιτυχία του Μενελάου ναυποκλέψει τα όπλα να πείσει την Ελένη για την επιστροφή στην πατρίδα τελειώνονταςκαι τον πόλεμο και η συνομολόγηση ειρήνης με τον Πρίαμο να είναι το κορύφωμα μίαςξέφρενης σάτιρας που οδηγεί τον συγγραφέα -και το κοινό σε προέκταση- στη σκέψη:αν τούτα τα καμώματα των ανθρώπων, θα τους επιτρέψουν ποτέ να φτάσουν στηναληθινή ειρήνη, στην αληθινή αποδοχή των ανθρώπινων μέτρων, κι αν η πάλη με τοκακό, τη σύγχυση και την ανοησία, δεν έχει κάτι από το ψυχρό σπέρμα της αιώνιαςεμπλοκής. Το έργο αυτό το εμπιστεύτηκα στον Γιάννη Νικολαΐδη και την Χαρά Κανδρεβιώτου,δηλαδή στο «Μικρό Θέατρο» γιατί μ’ έπεισαν οι πολύχρονοι αγώνες τους για το καλόθέατρο, η συνέπειά τους και η απόφασή τους παρά τα εμπόδια, να γίνουν πυρήναςπνευματικής τροφής για το λαό. Ετσι η πρότασή τους , να γυρίσουν με το έργο όλη τηνΕλλάδα και την Κύπρο με βρήκε έτοιμο, μια και πάντα πίστευα ότι τα σύνορα τηςθεατρικής Αθήνας πρέπει να σπάσουν επιτέλους. Η χορεία των δραματικών χαρακτήρων περιλαμβάνει κατ’ αρχάς τονΑγαμέμνονα, που ανήκει στην κατηγορία των πολιτικών ηγετών, οι οποίοι έχουνοικονομικά οφέλη από τη διεξαγωγή των πολεμικών επιχειρήσεων και εκμεταλλεύονταιτα στρατηγικά σχέδια των συμβούλων τους-εν προκειμένω του Όδυσσέα-ή τη σωματικήρώμη και τα ανδραγαθήματα των στρατιωτών της ανώτερης και μη ιεραρχίας, όπως τουΑίαντος του Τελαμώνιου, για να καρπωθούν τον θρίαμβο μίας ενδεχόμενης αίσιαςέκβασης των στρατιωτικών σχεδιασμών. Η πινακοθήκη των θεατρικών προσώπωνεμπλουτίζεται από τον Όδυσσέα, μία επίσης αδίστακτη προσωπικότητα που μετέρχεταικάθε μέσο προκειμένου να ικανοποιήσει την ατέρμονη φιλοδοξία του, επιστρατεύονταςτην ευγλωττία του ως μέσο πειθούς και αντιστροφής των καταστάσεων προς όφελοςτου. Στον αντίποδά του παρουσιάζεται ο ρωμαλέος Αίας, που όμως δε διαθέτει τηνπνευματική εγρήγορση και τη νοητική ευστροφία του Όδυσσέα, με αποτέλεσμα ναεπισκιασθεί από τον «άνδρα τον πολύτροπον» και να ηττηθεί στη λεκτική μονομαχίαγια την απόκτηση των όπλων. Με τη σκιαγράφηση των δύο αυτών ηρώων δημιουργείται μία ακόμη εννοιολογική αντίθεση, που δομείται στην αντιπαραβολή του λόγου και τηςπράξης. Το ιδεολογικό περιβάλλον του έργου συγκροτείται από δύο κεντρικούς αντιθετικούςάξονες, που αντιπροσωπεύουν καταστάσεις καταλυτικές για τη μορφή και συγχρόνωςγια τη ρύθμιση των ποιοτικών συνθηκών διαμόρφωσης του ανθρώπινου βίου: το θέματης παρωδιακής σύνθεσης έγκειται στον υπερτονισμό της ανάγκης του υπερκερασμούτων συμφερόντων που επιβάλλουν τη διαιώνιση των πολεμικών επιχειρήσεων από τηνιμπεριαλιστική πολιτική των ηγετών των κρατικών μορφωμάτων και την επικράτηση τηςειρήνης, η οποία θα εξασφαλίσει την απρόσκοπτη και εύρυθμη λειτουργία τουκοινωνικού συνόλου, αποκαθιστώντας την ψυχική ισορροπία των μονάδων που τοσυναποτελούν. Σε ένα δεύτερο επίπεδο, αναφαίνονται τα κίνητρα συντήρησης της ιδέαςτου πολέμου, που όμως αποκαλύπτουν την εγγενή ροπή και ακόρεστη φιλοδοξία τουατόμου για την απόκτηση εξουσίας και την αναρρίχησή του στην υπέρτατη βαθμίδα τηςκοινωνικής ιεραρχίας, στο βωμό της οποίας θυσιάζεται ακόμη και το συλλογικόσυμφέρον, που προωθείται από τη διεξαγωγή ενός ειρηνικού βίου. Στη σάτιρα «Τα‘Όπλα του Αχιλλέα» η επίλυση του προβλήματος του μακροχρόνιου τρωϊκού πολέμου,επέρχεται από τον βασιλιά Μενέλαο, ηγέτη και συνυπαίτιο της επιχείρησης. Ησκιαγράφηση της προσωπικότητας του Μενελάου συγκεντρώνει ποιοτικά στοιχεία τουήρωα- «σωτήρα» της αριστοφανικής παράδοσης. Ό βασιλιάς της Σπάρτης,απαυδισμένος από τη χρονική διάρκεια των πολεμικών επιχειρήσεων και τηναποστέρηση της Ελένης, κλέβει τα όπλα του Αχιλλέα για να εντυπωσιάσει τη σύζυγό τουκαι διαπραγματευτεί με τους Τρώες, τερματίζοντας με αυτόν τον τρόπο τη σύγκρουση.Όι ηθικές ιδιότητες που τον χαρακτηρίζουν προσιδιάζουν αρκετά στα χαρακτηριστικάτων αριστοφανικών ηρώων του Δικαιόπολη και του Τρυγαίου. Ό Μενέλαος, παρά τηναντίδραση των άλλων ηγετικών φυσιογνωμιών της τρωϊκής εκστρατείας, λαμβάνει τηνπρωτοβουλία να διευθετήσει με διπλωματικό τρόπο τη λήξη του πολέμου, που ωστόσοδεν αποκτά τον χαρακτήρα ιδιωτικής σύμβασης, όπως στην περίπτωση του Δικαιόπολητων Αχαρνέων, αλλά επεκτείνεται στο σύνολο των δύο λαών. Η φρασεολογία πουχρησιμοποιεί κατά την προσπάθεια πειθούς της Ελένης είναι δηλωτική της επιθυμίαςτης σεξουαλικής πράξης, που ανακόπτουν οι ατέρμονες πολεμικές επιχειρήσεις και πουσυνιστά κυρίαρχο επαναλαμβανόμενο μοτίβο στην αριστοφανική κωμωδία, της οποίας ηκαταγωγή ανάγεται στα φαλλικά άσματα προς τιμήν του Διονύσου, θεού της βλάστησηςκαι της γονιμότητας. Τα στοιχεία που αποδίδονται στον Μενέλαο, συνίστανται στησυγκρότηση μίας κατ’ ουσίαν αντιηρωικής φιγούρας, με ευθύγραμμη, αμετάβλητηπορεία, χωρίς ανατροπές και ψυχικές διακυμάνσεις ή εσωτερικές συγκρούσεις. Ηπροβλέψιμη δράση του ακολουθεί το σχέδιο που έχει καταστρώσει ευθύς εξ’αρχής καιπου υλοποιεί με κύριο όπλο την κουτοπονηριά, καθώς, τουλάχιστον φαινομενικά, δενδιακρίνεται για την ιδιαίτερη ευφυΐα ή τη δυναμική του. Ωστόσο, στη μοναχική πορείατου, ο Μενέλαος με την εκ προοιμίου καταδικασμένη σε αποτυχία, επαναστατική ιδέατου και τα τεχνάσματά του, υπερβαίνει τις αντιδράσεις των «αντιπάλων» του, τωνδραματικών προσώπων του έργου, που υπεραμύνονται της συνέχισης της πολιορκίαςτης Τροίας, διότι η λήξη της προσκρούει στην εξυπηρέτηση των ατομικών τουςσυμφερόντων από αντι- ηρωική, σχεδόν περιθωριοποιημένη μορφή, μετατρέπεται σερυθμιστή της έκβασης της επιχείρησης. Στο τέλος του έργου ο χορός των στρατιωτών επευφημεί τον Μενέλαο και την Ελένη εκφράζοντας το συλλογικό αίσθημα τηςανακούφισης για τη συνθηκολόγηση και τον τερματισμό του πολέμου:ΧΌΡΌΣ: Ζήτω.(Αρχίζει ο χορός και το γλέντι και περνάνε με τον Μενέλαο και την Ελένη στους ώμουςτραγουδώντας το τραγούδι της ειρήνης.) Αντίστοιχα, στις αριστοφανικές κωμωδίες η επιβίωση του ήρωα μέσα από ένανκυκεώνα εξωγενών αντικειμενικών συνθηκών αλλά και εμποδίων που δημιουργούν οιεχθροί του συνοδεύεται από την εξύμνησή του έργου του από τον χορό, ενώ ενίοτεκαταλήγει στην τελετουργική ένωσή του με μία γυναίκα, συμβολίζοντας τη γονιμότητατης φύσης. Στα «Όπλα του Αχιλλέα» συντελείται η επανασύνδεση του Μενελάου με τηνΕλένη και ο εορτασμός της συνθηκολόγησης.:

Χριστιάνα ΟικονόμουΑπόφοιτος του Τμήματος Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης του ΕΚΠΑ.Κάτοχος Phil στις Θεατρικές Σπουδές

Όταν η ποίηση αποτυπώνεται στην συνείδηση ενός καμένου δένδρου

Όταν η ποίηση αποτυπώνεται στην συνείδηση ενός καμένου δένδρου,
τότε ο δημιουργός γλυπτών έργων ΣΠΥΡΟΣ ΝΤΑΣΙΩΤΗΣ, έχει κάθε λόγο να περιγράφει την πορεία κάθε ψυχής

(περισσότερα…)

Ατομική Έκθεση «Questions…» του Παναγιώτη Σιάγκρη στον Εικαστικό Κύκλο Sianti Gallery ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΕΚΘΕΣΗΣ

Ατομική Έκθεση «Questions…»
του Παναγιώτη Σιάγκρη
στον Εικαστικό Κύκλο Sianti Gallery
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΕΚΘΕΣΗΣ
Εγκαίνια: Παρασκευή 8 Νοεμβρίου 2019, ώρα 19:30 «Εικαστικός Κύκλος Sianti»
(Βασ. Αλεξάνδρου 2, πίσω από Εθνική Πινακοθήκη)
Διάρκεια Έκθεσης : Παρασκευή 8 Νοεμβρίου– Σάββατο 7 Δεκεμβρίου 2019
Επιμέλεια Έκθεσης: Βασιλική Σιαντή

(περισσότερα…)