ΣΤΑ ΠΕΛΑΓΑ ΤΗΣ ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ γράφει η Χριστιάνα Οικονόμου

Η φράση του Μαρτιάλη,Nec secum nec sine te possum vivere, θα μπορούσε να συνοψίσει επιγραμματικά τον κόσμο που χαρτογραφεί με την πρώτη ποιητική της συλλογή «Βανίλια Υποβρύχιο» η Αγγελική Αγγελοπούλου, ένα σύμπαν εγγενών αντινομιών που διέπουν την ουσία της Ύπαρξης και αντανακλώνται στις ανθρώπινες σχέσεις. Η φυσική παρουσία του Έτερου δεν καθίσταται απαραίτητη συνθήκη της δημιουργίας αυθεντικής ψυχικής επαφής και ουσιαστικής επικοινωνίας των δύο πλευρών, αλλά αντίθετα η φθοροποιός επίδραση του χρόνου αλλοιώνει τη δυναμική της συναισθηματικής συμμετοχής του στην ερωτική σύνδεση. Ενίοτε οι δύο πλευρές αποτελούν συμπληρωματικές και αλληλεξαρτώμενες οντότητες, που παρά τη βίωση συχνών συγκρουσιακών καταστάσεων δεν οδηγούνται στην τελική ρήξη. Συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις η μία πλευρά αναδεικνύεται σε δεσποτική φιγούρα που χειραγωγεί την άλλη με βασικό όπλο την απειλή, ή την υλοποίηση της «Φυγής», όμως η «υποτελής πλευρά», αν και φαινομενικά υιοθετεί το ρόλο του θύματος, στην πραγματικότητα διαθέτει μεγαλύτερη ισχύ, καθώς εγγυάται τη διατήρηση της εξουσιαστικής θέσης του θύτη. «Και όταν αναρωτιέσαι τι συμβαίνει να παίρνω πίσω τις μέρες που μου στέρησες με τις σιωπές, τις απουσίες , τα μη και τα όχι. Κάθε σύσπαση του κορμιού σου να σε σπρώχνει στο Καθαρτήριο Κι εγώ να χαίρομαι ξέροντας ότι σε έχασα για πάντα.»

Το πέρασμα του χρόνου επιδρά καταλυτικά στη συγκρότηση του Είναι και της ταυτότητας του ατόμου, που δέσμιο ενός στατικού σύμπαντος υιοθετεί ακούσια ένα μηχανισμό εμμονικής καταφυγής στις αναμνήσεις του παρελθόντος και συγχρόνως μιας ατέρμονης αναμονής ενός ακαθόριστου σημείου του χωροχρόνου, το οποίο συμβατικά αποδίδεται με τη λέξη Αύριο. Τι σηματοδοτεί όμως αυτό το κομβικό σημείο στην πορεία του ανθρώπινου βίου; Η έλευσή του δεν προσλαμβάνει κάποια μεσσιανική προοπτική, δεν λειτουργεί σαν μία άλλη «Κολυμβήθρα του Σιλωάμ» που θα συντελέσει στην ολοκληρωτική κάθαρση του ατόμου και στη σωματική και πνευματική του αναγέννηση, αλλά ισοδυναμεί με έναν ψυχικό Αρμαγεδώνα, το ολοκληρωτικό γκρέμισμα του σαθρού οικοδομήματος των κάλπικων ονείρων : «Αυτό το αύριο που έρχεται και μας ζυγώνει με θάνατο, χωρίς ελπίδα», όπως χαρακτηριστικά υπογραμμίζει η δημιουργός στο ομώνυμο ποίημα. Το άτομο τοποθετείται σε ένα μεταβατικό πεδίο διαρκούς εκκρεμότητας και αναμονής της ασαφούς αυτής χρονικής στιγμής που επιδέχεται ποικίλες ερμηνείες, ενώ η συντήρηση της κατάστασης της αναμονής «δραματοποιημένη πρόζα η αναμονή», επώδυνη ή μάταιη «Το αναστάσιμο φως λούζει τις υπεκφυγές ανέσπερο. Πολύ κακό για το τίποτα θα πω» είναι σκόπιμη καθώς διαιωνίζεται από το ίδιο το άτομο προσδίδοντας νόημα στην υπαρξιακή του κενότητα, επιβραδύνοντας παράλληλα τον ερχομό του τέλους, ίσως και τον ολοσχερή αφανισμό του εξιδανικευμένου ερωτικού συναισθήματος, της ψευδαίσθησης της Ουτοπίας. «Όσο λείπεις σε θέλω πιο πολύ. Μα όταν είσαι δίπλα μου εξοργίζομαι».

Η υπαρξιακή οδύνη επιτείνεται ακόμη περισσότερο με την προσπάθεια ανάκλησης θραυσμάτων της μνήμης που λειτουργούν επικουρικά στη διαδικασία της αναμονής του Τέλους, του αγαπημένου προσώπου-λυτρωτή, ή κατατρέχουν βασανιστικά το άτομο με τη μορφή Ερινύων, «Τα δεσμά της μνήμης ζητούν να λύσουν τις ερινύες μου προκαλούν κι αντίστροφα το χρόνο μετράνε» ενώ η ζοφερή αυτή ατμόσφαιρα διακόπτεται και αποσυμπιέζεται με εικόνες ανασύνθεσης στιγμών ψυχικής ευφορίας, που μετατοπίζονται από τον Βόσπορο και το αιγαιοπελαγίτικο τοπίο με κυρίαρχο μοτίβο το υδάτινο στοιχείο, τη θάλασσα, στο δυτικό κόσμο, στο δάσος της Βουλώνης και στις καλλιτεχνικές γωνιές ενός αμιγώς αστικού τοπίου, της Μοντμάρτρης του Παρισιού ή στα γοτθικά αρχιτεκτονικά μέλη του Καθεδρικού της Σαρτρ. Στην ουσία η συσσώρευση αναφορών και εικόνων του φυσικού περιβάλλοντος συγκροτεί, όχι ένα χωροταξικό, αλλά υπαρξιακό τοπίο με το οποίο αλληλεπιδρά το άτομο, ένα δραματικό σκηνικό απεικόνισης μιας γεωμετρικής συνένωσης διακριτών τόπων χωρίς ενιαία ολότητα, αντιπροσωπευτικών όμως των σημαντικών εποχών περιόδων της ζωής του. Εκτός όμως από την αποτύπωση της έκφρασης του υπαρξιακού αδιεξόδου και της αποδόμησης του Εαυτού που δημιουργούν οι ανθρώπινες σχέσεις , με τη δύναμη των εικόνων που αποδίδουν το φυσικό περιβάλλον, τους ήχους ή την μυρωδιά των οργανικών μερών του, η Αγγελική Αγγελοπούλου μας μεταφέρει την αίσθηση της γαλήνης και της νοσταλγίας εμπειριών που δεν έχουμε βιώσει εμείς οι ίδιοι, «Ζέστη και νοσταλγία του καλοκαιριού οι ώρες. Η ξενοιασιά, φρέσκο νερό, το πλοίο για την Αμοργό…» προτρέποντάς τον αναγνώστη να αναδυθεί από τη θάλασσα της απόγνωσης «είμαστε απόνερα στης θάλασσας το μνήμα.» και να παλέψει ακόμη και ενάντια σε μια Αναπόδραστη Ειμαρμένη: «’Οποιος τη μοίρα του αποφάσισε ν’αλλάξει τα θέλω και τα πρέπει του έβαλε σε μια τάξη».

Χριστιάνα Οικονόμου
Φιλόλογος-MPhil στις Θεατρικές Σπουδές

Ο Εικαστικός Φώτης Ασπρομάτης «ΦΩΤΗνός», δομεί μια νέα σχολή, στιγματίζοντας με την τεχνοτροπία των έργων του, την σημερινή εποχή


Η ζωγραφική ως μια ιδιαίτερη εκφραστική γλώσσα αντιλαμβάνεται τα στοιχεία του αισθητού κόσμου και τα αποτυπώνει χωρίς λόγια ή φράσεις, χωρίς ήχο, με την συμβολική εκείνη έννοια που δημιουργεί στο αποδέκτη την υποκειμενική πάντα αίσθηση που εξαρτάται από πολλές παραμέτρους.

Τα έργα του ταλαντούχου Εικαστικού Φώτη Ασπρομάτη , χαρακτηρίζονται από την λιτή και αυστηρή μορφή ως ο δωρικός αρχαίος ρυθμός που αποσιωπά κάθε περιττό και μεταδίδει την ολότελα δική του εσωτερική και ουσιαστική ομορφιά μεταφέροντας έτσι την ουσία της σκέψης του και της ψυχής του, με το μόνο στολίδι την παλέτα των χρωμάτων …
Αποπνέουν ένα ποιητικό μυστήριο, άλλοτε με την απαλή και άλλοτε με την έντονη πινελιά των αποχρώσεων , δημιουργώντας μια μαγική ατμόσφαιρα παρόλη την επίπεδη σύνθεση . Μια εκλεπτυσμένη στιλιστική ανάκτηση, που όμως είναι συχνά αποτέλεσμα μακράς επεξεργασίας, καθώς οι λεπτομέρειες που μεταφέρονται, δείχνουν την ταυτότητα του σε κάθε έργο που συνυπογράφει την ιδιαίτερη αυτή μορφή τεχνοτροπίας.

Αν και το πρώτο του ολοκληρωμένο έργο ήταν η αποτύπωση ενός τοπίου της φύσης, η ταυτότητα του καλλιτέχνη έρχεται να καθοριστεί από μια σειρά έργων με τίτλο » Ένα βήμα μπροστά» με εμβληματικό κυρίως στοιχείο τις γυναικείες φιγούρες που ξεδιπλώνει την αισθητική οπτική του στην τάση κάθε εποχής .
Οι γυναικείες φιγούρες του, είναι το καθρέφτισμα της αντίληψης του για την ιδεατή Γυναίκα, που αποπνέουν δυναμισμό, κομψότητα , θηλυκότητα.
Τα έργα του δέχτηκαν επιρροές από την πρώτη και πιο σημαντική γυναίκα όλων μας « την μητέρα » η οποία καθώς ζωγράφιζε… ένα νέος δημιουργός γεννιόταν από την δική της σκέψη συμπληρώνοντας την δική του φαντασία με εικόνες που δημιουργούσε πριν ακόμα πιάσει το πινέλο.

«Για τον Φώτη Ασπρομάτη, ο αισθησιασμός είναι η προέκταση του μυστηρίου, μια γοητεία κρυμμένη πίσω από ελλειπτικές παραστάσεις. Είναι το σύνολο του έργου , ο συνδυασμός του θέματος και των χρωμάτων. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα υπάρχει πάντα μια κόκκινη πινελιά … άλλωστε η ζωγραφική του είναι μια ερωτική σχέση- πράξη με το αποκορύφωμα της, όταν το δημιουργικό ταξίδι του, επιφέρει την ψυχική ολοκλήρωση»

Ο Φώτης Ασπρομάτης εξακολουθεί να συγκεντρώνει τα βλέμματα του φιλότεχνου κοινού της Ιταλίας καθώς ο ίδιος ο διοργανωτής της Open art 2016 Mr. G. Morabito προσκαλεί κάθε χρόνο τον καλλιτέχνη να λαμβάνει μέρος στις εκθέσεις του.

Λίγα λόγια γνωριμίας από τον δημιουργό πριν την μικρή συνέντευξη που μας παραχώρησε…

Ο Φώτης Ασπρομάτης «ΦΩΤΗνός» γεννήθηκε στην Αθήνα τον Ιανουάριο του 1965. Η ζωγραφική ήταν και είναι η μεγάλη του αγάπη. Έχει λάβει μέρος σε εκθέσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό με αποκορύφωμα την συμμετοχή του τον Ιανουάριο του 2016 στο προεδρικό Μέγαρο της Ρώμης. Έχει λάβει μέρος σε  ομαδικές εκθέσεις και 5 ατομικές με μεγάλη επιτυχία. Η σειρά έργων του με τίτλο » Ένα βήμα μπροστά» με εμβληματικό κυρίως στοιχείο τις γυναικείες φιγούρες, πήρε σάρκα και οστά ως κόσμημα από ασήμι 925, και ορείχαλκο φινιρισμένο με χρυσό και σμάλτο. Η συλλογή είναι συλλεκτική, αριθμημένη με υπογραφή. Κομμάτια της συλλογής φιλοξενούνται στο Τελλόγλειο ίδρυμα Μουσείο Τεχνών. Επίσης έχει δημιουργηθεί μια σειρά από χειροποίητες δερμάτινες γυναικείες τσάντες με απεικόνιση κάποιων έργων του. Με αφιερώματα σε Ευρώπη και Αμερική έργα του υπάρχουν σε ιδιωτικές συλλογές καθώς και ψηφιακά σε διαδικτυακές Γκαλερί σε Παρίσι και Ν. Αφρική. Συνέντευξη στην Palmos News.  Η συνέντευξη αυτή κοσμεί το βιβλίο της συγγραφέως δημοσιογράφου Μαίρη Λαρεντζάκη Γκιώνη με τίτλο » Διάλογοι με ανθρώπους της τέχνης και του πνεύματος» μαζί με άλλες 27 συνεντεύξεις φωτεινών δημιουργών όπως Μ. Πλεσσας Χ. Λεοντης  και άλλους. Έδωσε συνέντευξη στον Θόδωρο Ανδρεάδη Συγγελάκη για το ΑΠΕ-ΜΠΕ με αφορμή την συμμετοχή του στο προεδρικό μέγαρο της Ρώμης.

Τον δημιουργό Φώτη Ασπρομάτη (ΦΩΤΗνός) , τον χαρακτηρίζει ο λιτός σχεδόν δωρικός τρόπος έκφρασης στον σχεδιασμό του, τον οποίο ντύνει με μία παλέτα χρωμάτων τόσο πολυποίκιλη, ώστε να δημιουργεί ένα ηχηρό αποτέλεσμα στις αισθήσεις.

Μοιραία η συζήτηση μαζί του αποκαλύπτει πολλά ακόμη ….

Α.Ρ. Οι γυναικείες φιγούρες σας, αποπνέουν δυναμισμό, κομψότητα , θηλυκότητα. Καταφέρατε να τις φέρετε πιο κοντά στους αποδέκτες καθώς τις μετατρέψατε σε μια φινετσάτη σειρά κοσμημάτων για να στολίζει το πιο θαυμαστό δώρο της ζωής την « Γυναίκα »
Υπάρχει αποδοχή , κι αν ναι, που μπορεί κάποιος να δει τα μικρά αυτά αριστουργήματα ;
Φ.Α. Ήταν όνειρο ζωής , οι φιγούρες μου να μετουσιωθούν σε κόσμημα που να γίνεται ένα με το πιο θαυμαστό δώρο της ζωής την γυναίκα ! τα κοσμήματα μου την παρούσα περίοδο φιλοξενούνται στο «Τελλόγλειο ίδρυμα Τεχνών» στην Θεσσαλονίκη , και παράλληλα στις εκθέσεις μου.
Α.Ρ. Θεωρείτε ότι η ουσία και η ομορφιά κρύβεται πίσω από οτιδήποτε απλό. Έτσι λοιπόν βλέπουμε στα έργα σας περίτεχνες , λιτές γραμμές, μεταφέροντας έτσι την ουσιαστική σκέψη και τον ενδοχώρο της ψυχικής σας διάθεσης. Τα χρώματα πως απεικονίζονται σε συνδυασμό των παραπάνω ;
Φ.Α. Αρχή στην ζωή μου είναι ουκ εν τω πολλώ το ευ . Είμαι εραστής των απλών, λιτών γραμμών γιατί δίνουν πιο ξεκάθαρα τα νοήματα της ψυχής μου. Η παλέτα των χρωμάτων μου είναι συγκερασμός της ψυχικής διάθεσης και της φαντασίας μου

Α.Ρ. Πολλά έργα σας έχουν μια άλλη θεματολογία από εκείνη που σας έχει καθιερώσει ως ο δημιουργός της γυναικείας φιγούρας μέσα από την όποια ιδιότητα την υμνείτε… Εννοώ τα πλοία, την θάλασσα, άλλοτε στατικά και άλλοτε σε κίνηση , πάντα όμως με την ίδια λιτή μορφή και την χρωματική σύνθεση που σας αναγνωρίζουμε. Τι υποδηλώνουν;

Φ.Α Η θάλασσα και τα φορτηγά πλοία αντιπροσωπεύσουν τα ταξίδια της ψυχής μου, είτε σε φουρτουνιασμένα νερά είτε σε νηνεμία. Η απεραντοσύνη της ανοίγει την οπτική της φαντασίας μου.

Α.Ρ. Έχω δει, πολλά από τα έργα σας, να ολοκληρώνουν το concept ενός χώρου σπιτιού με την δική σας αισθητική . Καθώς στις τάσεις της νέας χρονιάς παρουσιάζεται αυξημένο οπτικό ενδιαφέρον, σε αποχρώσεις του κόκκινου, του πράσινου και μίξεις του γκρι με μπλε ή πράσινο μέσα σε άνετο, πολυτελές και ζεστό, περιβάλλον, βελούδινοι καναπέδες και Έπιπλα με όστρακο ή κόκαλο… θα μπορούσατε να προτείνετε για κάποιο περιοδικό δικές σας ιδέες που κουμπώνουν με τα έργα σας ;

Φ.Α. Επειδή η τέχνη είναι διαχρονική, ενώ η μόδα εκ φύσεως αλλάζει η άποψη μου είναι ότι δεν επιβάλλεται ο χρωματικός συνδυασμός και το στυλ ενός έργου με το χώρο που βρίσκεται. Ένα έργο τέχνης αποτελεί ένα στολίδι για τον χώρο που το φιλοξενεί. Ιδέες για διακόσμηση πάντα υπάρχουν γι αυτό τις μοιράζομαι στο διαδίκτυο. Σαφώς και θα μπορούσα να προτείνω ιδέες μου σε κάποιο περιοδικό που θα ζητούσε την άποψη μου.

Α.Ρ. Διαβάζοντας τα παρακάτω τι θα λέγατε για το ύφος της δικής σας τεχνοτροπίας και πόσο ταιριάζει στην σημερινή εικόνα ενός χώρου που θέλουμε να είναι λιτός, ξεκούραστος στο μάτι, αλλά και κομψός ;
( Ξεκινώντας από το Art deco, το κίνημα μεταξύ 1925-1940 που επηρέασε την αρχιτεκτονική, τη τέχνη και το design και σήμαινε νέο, λαμπερό, πολυτελές και λειτουργικό. Στα 1950 και μετά Metropolitan style με Χαρακτηριστική του αντίθεση το λευκό με το μαύρο, οι καθαρές γραμμές, τα πιο σκούρα χρώματα, τα ακριβά, βαριά, πολύτιμα υλικά όπως το δέρμα, το ατσάλι, η γούνα… Αργότερα έκανε την εμφάνιση της η αυτοκρατορία του minimal με χρώμα… Και στην συνέχεια ο όρος «contemporary» που σημαίνει «σύγχρονος» αναφέρεται σε μια διακόσμηση που είναι Το Σήμερα)

Φ.Α. Ό,τι μας περιβάλλει και μας δίνει ομορφιά, ζεστασιά και χαλαρώνει την ψυχή μας, αυτός θα πρέπει να είναι ο γνώμονας για το πώς θα πρέπει να «ντύσουμε» το σπίτι μας. Το ύφος των έργων μου είναι ένας συνδυασμός με στοιχεία των δυο τελευταίων που αναφέρατε, αλλά η διάθεση μου είναι να προσδώσω την ευκαιρία της ταύτισης του αποδέκτη ενεργοποιώντας την δική του ψυχική κατάσταση ακουμπώντας πάνω στην δική μου ….

Α.Ρ. Πείτε μας για τις παρουσιάσεις σας την χειμερινή περίοδο , ίσως και κάτι που βρίσκεται ακόμα στα σκαριά περιμένοντας την στιγμή της απογείωσης

Φ.Α. Ένας καλλιτέχνης είναι πάντα υπ’ ατμόν για καινούργιες δημιουργικές εμπειρίες. Υπάρχουν κάποιες προσκλήσεις συνεργασίας για το Εξωτερικό, συγκεκριμένα για Παρίσι και Ν. Υόρκη, οι οποίες βρίσκονται στο στάδιο της συζήτησης. Ευχαρίστως να τις μοιραστώ μαζί σας όταν θα έχουν οριστικοποιηθεί και υλοποιηθεί.

Α.Ρ. Διαισθάνομαι τον βαθύτερο στόχο του καλλιτέχνη, δημιουργώντας μια ξεκάθαρη αλλά και ξεχωριστή εποχή για τις εικαστικές τέχνες, στιγματίζοντας θετικά τους αποδέκτες του .
Μια νέα σχολή δομείται από τον Φώτη Ασπρομάτη, που ευελπιστώ να έχουμε την ευκαιρία στην επόμενη συζήτηση μας, να ανακαλύψουμε, με τα στοιχεία της εσωτερικής διεργασίας του, πριν δουν το φως του ήλιου.

Για το FiloxeniArt

Agathi Revithi

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ «ΜΙΚΡΟ ΠΑΡΙΣΙ – ΚΟΥΚΑΚΙ | Ανέγγιχτο στο ΧΡΟΝΟ»


«LITTLE PARIS – KOUKAKI | Untouched by TIME»

Ομαδική Εικαστική Έκθεση

Εγκαίνια: Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2019
ώρα 13:00 – 17:00

ΤRII ART HUB
Δράκου 9, Κουκάκι
(λίγα μέτρα από το σταθμό μετρό ΣΥΓΓΡΟΥ – ΦΙΞ, έξοδος ΔΡΑΚΟΥ)

Η έκθεση διαρκεί από 8 έως 18 Δεκεμβρίου 2019

Για το concept, την οργάνωση και την επικοινωνία της έκθεσης την ευθύνη έχει ο Δημήτρης Λαζάρου.
Η επιμέλεια ανήκει στην ιστορικό τέχνης Όλγα Λατουσάκη.

Στην πιο πολυφωτογραφημένη και πολυσυζητημένη διεθνώς γειτονιά της Αθήνας, 34 σύγχρονοι εικαστικοί εμπνέονται και παρουσιάζουν έργα τους, προσεγγίζοντας πολυθεματικά το Κουκάκι, αυτά που αντιπροσωπεύει και τον χρόνο που ναι μεν αγγίζει, δίνοντας ώθηση στην Τέχνη, αλλά συγχρόνως την αφήνει ανεπηρέαστα να δρα στο πέρασμά του.

Η ιστορικός τέχνης Όλγα Λατουσάκη σημειώνει:
«Ένας συνδυασμός παραδοσιακού και σύγχρονου, το τέλειο πάντρεμα απόλυτης ηρεμίας και διαρκούς κίνησης δεν δύναται σε καμία περίπτωση να αφήσει αδιάφορους τους Αθηναίους. Γι’ αυτό και το Κουκάκι (ή αλλιώς, η συνοικία του Κουκάκη, παλιού κρεβατοποιού της περιοχής) έχει πια μια μεγάλη θέση όχι μόνο στην καρδιά των ντόπιων, αλλά και των τουριστών της χώρας.
Το Κουκάκι ψηφίστηκε, για άλλη μια φορά, μια από τις 16 καλύτερες συνοικίες στον κόσμο.
Λόγω της έντονης παρουσίας διανοουμένων, της γοητευτικής ρετρό όψης του και της έντονης παρουσίας της παλιάς Αθήνας, από την δεκαετία του ‘80 έως και σήμερα, η περιοχή είναι επίσης γνωστή με το όνομα «Μικρό Παρίσι». Μια γειτονιά που θυμίζει άλλη εποχή, ανεπηρέαστη από το πέρασμα του χρόνου, από την επίδραση του καινούργιου, από τις μόδες της κάθε εποχής.
Αδιαμφισβήτητα, λοιπόν, αυτό που κάνει την περιοχή τόσο ιδιαίτερη και αγαπητή είναι η ικανότητά της να μένει ανέγγιχτη στο χρόνο. Ενώνοντας την Ακρόπολη με τα νότια προάστια, μια ανάσα από το λόφο του Φιλοπάππου αλλά και από την καρδιά της πρωτεύουσας, το Κουκάκι αποτελεί για την Αθήνα ένα «πέρασμα» ανάμεσα στις μεγαλύτερες περιοχές. Εδώ, τα εμπορικά κέντρα και οι μεγάλες επιχειρήσεις δεν ευδοκιμούν, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα στην πανέμορφη αυτή γειτονιά να μην αλλάζει τον παραδοσιακό και συνοικιακό, αλλά πάντα πολυπολιτισμικό και καλλιτεχνικό της χαρακτήρα.
Η παρούσα έκθεση σκοπό έχει να αναδείξει την πολύπλευρη φύση της περιοχής και να μας θυμίσει για άλλη μια φορά πως το Κουκάκι, αυτή η μικρή γειτονιά στο κέντρο της Αθήνας ήταν, είναι και θα παραμείνει αδιαμφισβήτητα η πρωτεύουσα των τεχνών και των καλλιτεχνικών δρωμένων.»

Συμμετέχουν οι εικαστικοί:
Martin Davis, Zeiko Duka, Μαίρη Αρνή, Ρένα Βαλλιανού, Ρούλα Βασιλάκη, Μαρίνα Βλαχάκη, Φανή Γαβαλά, Βασιλική Δημητράκου, Αγγέλα Ευθυμιάδη, Γεράσιμος Θωμάς, Έλενα Καλαποθάκου, Γιάννης Καμίνης, Χριστίνα Καπετάνιου, Μαίρη Κάρλου, Στέλλα Κάρλου, Στέλλα Κατεργιαννάκη, Χριστίνα Κατεργιαννάκη, Γεωργία Κοκκίνη , Ιάκωβος Κολλάρος, Κυριακή Λέκκα, Τέτη Λυριντζή, Κωνσταντία Μακρή, Πόπη Παλατιανού, Καίτη Πανάγου, Μαριέττα Παπαγεωργίου, Έμμα Παπαδοπούλου, Σουζάνα Παπακαλιάτη, Γιάννης Πέτρου, Μαρία Σταμάτη, Μαρίνα Συντελή, Αθηνά Τζέη, Μαίρη Τριβιζά, Όλγα – Αικατερίνη Τσουρή, Κατερίνα Χορταριά

ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Concept – Οργάνωση – Επικοινωνία: Δημήτρης Λαζάρου
email: [email protected] // [email protected]

Επιμέλεια: Όλγα Λατουσάκη

Επιμέλεια αφίσας: Σοφία Παπαδοπούλου
Εγκαίνια: Τρίτη, 8 Δεκεμβρίου 2019 | ώρα 13:00 – 17:00
Διάρκεια έκθεσης: 8 – 18 Δεκεμβρίου 2019

Facebook link: https://www.facebook.com/LazarouMyExhibitions/?modal=admin_todo_tour

TRII ART HUB
Δράκου 9
Κουκάκι
(σταθμός μετρό ΣΥΓΓΡΟΥ ΦΙΞ – έξοδος Δράκου)
Ημέρες και Ώρες λειτουργίας
Δευτέρα έως Παρασκευή: 12:00 – 20:00
Σάββατο – Κυριακή: 13:00 – 18:00

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΕΛΗΣ Το πάθος του για τις Εικαστικές τέχνες

ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΕΛΗΣ «Το πάθος του για τις Εικαστικές τέχνες , η επιμονή και η εργατικότητα του, τον οδήγησαν στην επιτυχία»

Ο Χρήστος Δελής είναι ένας Καλλιτέχνης σχεδόν αυτοδίδακτος, μα γεννημένος για να υπηρετήσει με πάθος τις Εικαστικές τέχνες, διαρκώς ανήσυχος, με όλο και περισσότερη θέληση και τόλμη για ό,τι νέο βάλει σαν στόχο , πάντα με την πραγμάτωση και την επιτυχία.

Η ασχολία του με την ζωγραφική ξεκίνησε στα παιδικά του χρόνια, μαθητής της Τετάρτης δημοτικού με αφορμή την θέληση της δασκάλας να ζωγραφίσουν ως θέμα τον Αχιλλέα όπως ακριβώς απεικονιζόταν στο το βιβλίο της Τετάρτης τάξης. Το έργο του Χρήστου Δελή ξεχώρισε καθώς ήταν άξιο συγχαρητηρίων.

Στην συνέχεια καθώς το Γυμνάσιο δεν είχε μάθημα καλλιτεχνικών , αποφασίζει να τελειώσει την στρατιωτική του θητεία. Όμως το μικρόβιο έβραζε μέσα του, καθώς μέσα από την ζωγραφική ένιωθε να εξωτερικεύει όλα όσα η ψυχή του ήθελε να πει και ήταν τόσα πολλά… Το ερέθισμα δεν άργησε να αναζωπυρωθεί, όταν βρέθηκε απέναντι σε ένα πίνακα φίλου του στα πλαίσια ενός ανταμώματος οικογενειακού γεύματος.

Η αγάπη του για την ελαιογραφία υπήρχε πάντα στην καρδιά του ως μια ανεκπλήρωτη επιθυμία που έμελε να πραγματοποιηθεί με τεράστια επιτυχία στις αρχές της δεκαετίας του 1980. Αν και αυτοδίδακτος προσπάθησε με προσωπική δουλειά , πείσμα, και την βοήθεια των βιβλίων που βελτίωναν συνεχώς το αποτέλεσμα. Μόνος του ανακάλυψε τον τρόπο ώστε δουλεύοντας με λάδι οι ελαιογραφίες του γίνονται αριστουργήματα.

Στις αρχές της δεκαετίας του 90 μαγεύεται από το βιτρό και συνεχίζει το ταξίδι του συνεχώς με νέο προορισμό που στέφεται πάλι με επιτυχία. Τον Αύγουστο του 2007 αποσπά το Α΄ Βραβείο στο περιοδικό Μαστορέματα τεύχος για την κατασκευή βιτρό φωτιστικού.

Επόμενος στόχος του η πυρογραφία και πρόσφατα πριν δυο χρόνια φτιάχνει και το πρώτο του ξυλόγλυπτο. Το 2005 παρακολουθώντας σεμινάρια αγιογραφίας ασχολείται και σε αυτόν τον ιδιαίτερο χώρο .

Ο ταλαντούχος Καλλιτέχνης έχει κάνει τρεις ατομικές εκθέσεις με πολύ μεγάλη επιτυχία. Έχει συμμετάσχει σε πάρα πολλές ομαδικές εκθέσεις ζωγραφικής.

Είναι μέλος του ομίλου για την UNESCO Τεχνών, λόγου, και Επιστημών Ελλάδος από το 2008, και εκλεγμένο μέλος της ελεγκτικής επιτροπής.

«Το Τσανάκκαλε ή Δαρδανέλλια είναι πόλη και λιμάνι της Τουρκίας, στην Επαρχία Τσανάκκαλε, στη νότια (Ασιατική) ακτή των Δαρδανελλίων (ή Ελλησπόντου). Τα Δαρδανέλλια είναι η δεύτερη επαρχία (με πρώτη την Κωνσταντινούπολη) της Τουρκίας που έχει εδάφη σε δύο διαφορετικές ηπείρους (Ευρώπη και Ασία). Τα Δαρδανέλλια είναι η πλησιέστερη μεγάλη πόλη στη θέση της αρχαίας Τροίας.»
Ο Χρήστος Δελής, τον Ιούλιο του 2018 που καθιερώθηκε σαν χρονιά ένταξης της Τροίας ως μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς, συμμετείχε στην έκθεση που έλαβε χώρα στο δημαρχιακό μέγαρο μεταξύ πολλών καλλιτεχνών από 7 χώρες Ελλάδα, Τουρκία, Αλβανία, Πολωνία , Αυστρία Ουγγαρία και Σαουδική Αραβία με περίπου 140 έργα.
Η ημερήσια Τουρκική εφημερίδα «Γκιουντεμ» του τσανακαλε επέλεξε την δική του ωραία Ελένη

Λίγα λόγια από μένα …

Ανέκαθεν έδινα έμφαση στον άνθρωπο, υπό όποια επαγγελματική ιδιότητα. Ο άνθρωπος, που στην πάροδο των ετών στα πλαίσια της δικής μου αναζήτησης, όλο και σπάνιζε για τις αξίες του . Ο άνθρωπος με την πηγαία του ευγένεια και το ήθος, εκείνος που αντιμετώπισε δυσκολίες και τις διαχειρίστηκε τίμια και ευσυνείδητα. Ο άνθρωπος που η ταπεινότητα του δεν φαίνεται μόνο, αλλά την νιώθεις . Ο άνθρωπος που δεν θα σου κάνει την φιλοφρόνηση σκεπτόμενος πως θα σε κάνει να νιώσεις άβολα, όμως μόλις γυρίσεις την πλάτη σου δεν θα διστάσει να πει δυο λόγια καρδιάς . Μόλις σας περιέγραψα τον « άνθρωπο » Χρήστο Δελή

Ο Χρήστος Δελής συμμετέχει στα εγκαίνια της έκθεσης ζωγραφικής που αναφέρεται στην αγάπη 09/12/2019
που τελεί υπό την αιγίδα του Ομίλου για την UNESCO
Τεχνών, λόγου, και Επιστημών Ελλάδος.

Για το FiloxeniArt

Αγάθη Ρεβύθη

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ «Petit ΦΟΥΑΡ d’ Art»

Ομαδική Έκθεση Ζωγραφικής

Εγκαίνια: Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2019
ώρα 8μ.μ. – 10:30μ.μ.

στον σύγχρονο πολυχώρο ΦΟΥΑΡ
Μητροπόλεως 72 & Χριστοπούλου 6
1ος όροφος

Η έκθεση διαρκεί από 3 έως 12 Δεκεμβρίου 2019

Για το concept, την οργάνωση και την επικοινωνία της έκθεσης την ευθύνη έχει ο Δημήτρης Λαζάρου.
Η επιμέλεια ανήκει στην ιστορικό τέχνης Όλγα Λατουσάκη.

Σε ένα σύγχρονο πολυχώρο στο κέντρο της Αθήνας, υψηλής αισθητικής και γεύσης 21 σύγχρονοι εικαστικοί παρουσιάζουν έργα ζωγραφικής και φωτογραφίας.

Η ιστορικός τέχνης Όλγα Λατουσάκη σημειώνει:
«Το γράμμα αυτό έγινε εκτενέστερο, μόνο και μόνο γιατί δεν είχα τον καιρό να το κάνω πιο σύντομο».
– Pascal, Lettres Provinciales, 1656

«Από τα χειρόγραφα του Αγίου όρους, με τις συμπυκνωμένες, μικρές χειρόγραφες σελίδες της Αγίας γραφής, έως τα πολύ μικρά έργα του ex libris και τις μινιατούρες της κινεζικής ζωγραφικής, τα μικρά έργα τέχνης ποτέ δεν έπαψαν να συναρπάζουν και να εκπλήσσουν. Προϋπόθεση, βέβαια, είναι η ωρίμανση του καλλιτέχνη, η συμπύκνωση μιας ενέργειας, η οποία με σοφία διοχετεύεται σε ένα μικρό έργο και με αυτό τον τρόπο μπορεί εύκολα να επιτύχει την ίδια ακριβώς συγκίνηση που θα προκαλούσε και ένα μεγαλύτερο. Ο καλλιτέχνης με την τεχνική αυτή δεν κινδυνεύει να πλατειάσει, έχει όμως να κερδίσει ένα μεγάλο στοίχημα με τον ίδιο του τον εαυτό: να αποτυπώσει σε περιορισμένες διαστάσεις όλον του τον εσωτερικό κόσμο. Πολύ συχνά, και με έναν οξύμωρο τρόπο, τα μικρά έργα τέχνης είναι πολύ πιο εύληπτα για το απλό κοινό, και γι’ αυτό και τόσο αγαπητά, ίσως επειδή στην εποχή μας, στην εποχή της ταχύτητας, ακόμα και αυτό είναι το ζητούμενο: το γοργό, το εύκολο. Σαν μια πραγματικότητα μιας ανάμνησης ή ενός ονείρου, αξιοθαύμαστα και πάντα γοητευτικά, τα μικρά έργα τέχνης είναι κι αυτά ένα σημαντικό κομμάτι της τέχνης, που μας συντροφεύει και κάνει τη ζωή μας πάντα λίγο καλύτερη.»

Συμμετέχουν οι εικαστικοί:

Nina Aspeta, Silena, Έλενα Αρσενίδου, Νατάσα Βλαχάκη, Βερονίκη Δαμιανίδου, Μανώλης Καλουδάς, Λεωνίδας Καμπανάκης, Αθηνά Κάρκα, Μαρκέλλα Κομπίτσα, Καλλιόπη Κουκλινού, Χαράλαμπος Κρυσταλόγιαννης, Ελένη Μαραθού, Πηνελόπη Μερκούρη, Σουζάνα Παπακαλιάτη, Αγγελική Τσιώτση Παργινού, Αριάδνη Ευαγγελίου Ραχιώτη, Κατερίνα Σακελλαρίδη, Χριστίνα Σγουρίδη, Αντωνία Σιμάτου, Κατερίνα Χατζή, Ειρήνη Χατζητζάνου

ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Concept – Οργάνωση – Επικοινωνία: Δημήτρης Λαζάρου
email: [email protected] // [email protected]

Επιμέλεια: Όλγα Λατουσάκη

Επιμέλεια αφίσας: Σοφία Παπαδοπούλου
Εγκαίνια: Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2019 | ώρα 8μ.μ. – 10:30μ.μ.
Διάρκεια έκθεσης: 3 – 12 Δεκεμβρίου 2019

Facebook link: https://www.facebook.com/LazarouMyExhibitions/?modal=admin_todo_tour

ΦΟΥΑΡ
Μητροπόλεως 72 & Χριστοπούλου 6 (1ος όροφος)
Ημέρες και Ώρες λειτουργίας
Τρίτη έως Παρασκευή: 19:00 – 01:00
Σάββατο – Κυριακή: 13:00 – 01:00 μ.μ.
Δευτέρα ΚΛΕΙΣΤΑ

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Η Μεταστροφή του Παύλου. 1542-45, Ρώμη. Παρεκκλήσιο του Πάπα Παύλου,Capella Paolina. Της Χριστιάνας Οικονόμου


Σαούλ, Σαούλ τι με διώκεις; Είναι τα λόγια που άκουσε ο Απόστολος Παύλος-ο μέχρι τότε Εβραίος με ρωμαϊκή υπηκοότητα Σαούλ και φανατικός διώκτης των Χριστιανών- όταν τυφλωμένος από το θείο φως, έπεσε κάτω από το άλογό του στην πορεία του προς τη Δαμασκό. Στη σύνθεση το τοπίο αναπτύσσεται με συνεχόμενους, σχεδόν γυμνούς λόφους, ενώ ο Παύλος απεικονίζεται στο πρώτο επίπεδο με χαρακτηριστικά γεροντικής μορφής, με κάτασπρα μαλλιά και γένια, σε αντίθεση με τις πράξεις των Αποστόλων που δεν αναφέρεται ως ηλικιωμένος. Στα αριστερά του, ένας από τους συνοδούς του προσπαθεί να τον βοηθήσει, κρατώντας τον από την πλάτη, ενώ τα υπόλοιπα μέλη του συνόλου, χωρισμένα σε υπο- ομάδες, εκφράζουν με έντονες χειρονομίες το ψυχικό τους άλγος, άλλοι έχουν πέσει στη γη ή τρέπονται σε φυγή και στο μέσο, στο δεύτερο επίπεδο ένα άλογο ανασηκωμένο στα πίσω πόδια συγκρατείται δύσκολα από έναν υπηρέτη.
Ο λιτός στο θεματικό και χρωματικό επίπεδό του χώρος, αλλά συγχρόνως πολυδιάστατος, με την παρουσίαση επιμέρους δράσεων και ψυχικών καταστάσεων, με έντονα στοιχεία δυναμικής έκφρασης και ζωηρής χειρονομίας και κίνησης οδηγούν στη διαμόρφωση μιας ολοκληρωμένης δραματικής σκηνής. Το σώμα του Παύλου έχει σχήμα ελλειψοειδούς τόξου, ανοιχτού προς την πάνω πλευρά του, ενώ ακριβώς από πάνω του, στην άνω ζώνη της σύνθεσης, στον ουράνιο θόλο απεικονίζεται ο Ιησούς, το χέρι του οποίου συναντά με μία νοητή κάθετη γραμμή το βλέμμα του Σαούλ, πλαισιωμένος από αγγελικές δυνάμεις. Ο Χριστός παρουσιάζεται σαν μια ορμητική φιγούρα, που μοιάζει να διαρρηγνύει το ουράνιο στερέωμα και σαν αστραπή τυφλώνει κάθε ον που έρχεται σε οπτική επαφή μαζί του. Η δέσμη του εκτυφλωτικού θείου φωτός που εξακοντίζεται από τον Ιησού, αποτελεί το συνδετικό κρίκο μεταξύ ουρανού και γης, πνευματικού και γήινου κόσμου, μορφοποιώντας την εμφάνιση του Χριστού σαν μετάβαση από το άχρονο και το άπειρο στο επίγειο και το πεπερασμένο, ενώ η μεταστροφή του Παύλου δηλώνεται σαν ανύψωση προς το υπερκόσμιο και θεϊκό φως.
Στο πλάσιμο της μορφής του Παύλου, με αυλακώσεις στο πρόσωπο, άσπρα μαλλιά και γένια, έχουμε μια αυτοπροσωπογραφία του ίδιου του Μιχαήλ- Αγγέλου, του οποίου η γνωριμία με τη Βιττόρια Κολόννα έγινε αφορμή για τη δική του θρησκευτική μεταστροφή. Το έργο θα μπορούσε να αποτελέσει για τον θεατή μια ευκαιρία ενδοσκόπησης και μεταβολής νου τονίζοντας ότι η μετάνοια μπορεί να συντελεστεί από την ψυχή με την αφορμή οποιασδήποτε φυσικής ή υπερβατικής παρουσίας στη ζωή του ανθρώπου, ακόμη και αν λαμβάνει χώρα σε μια χρονική συγκυρία που του φαίνεται μια άκαιρη και άστοχη πρόταση. Η ολοκληρωτική αλλαγή στη ζωή του, η αποτίναξη νοσηρών έξεων και η αποβολή κάθε αρνητικού συναισθήματος για τον πλησίον με έμπρακτο τρόπο συμβάλλουν στην κάθαρση του ατόμου και στην πνευματική του αναγέννηση, ούτως ώστε να οικοδομηθεί η γέφυρά που θα οδηγηθεί στο θείο φως, την αισθητική οπτικοποίηση του Θεού- Πατέρα και στο πρόσωπό του της συμπερίληψης όλων των καλών και ζωοποιών δυνάμεων, που θα σώσουν το άτομο από το σκότος της αμαρτίας και της αιώνιας κόλασης, των ατέρμονων τύψεων και της επαναλαμβανόμενης δυστυχίας.
Χριστιάνα Οικονόμου. Πτυχιούχος του Τμήματος Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης του ΕΚΠΑ. MPhil στις Θεατρικές Σπουδές.

«Ο Εραστής» του Χάρολντ Πίντερ στο Θέατρο Λύχνος. Η ψευδαίσθηση καταλύει την πραγματικότητα.

Το έργο διαδραματίζεται σε ένα μεσοαστικό περιβάλλον στα προάστεια του Λονδίνου. Κύριοι πρωταγωνιστές είναι ο Ρίτσαρντ και η Σάρα, που καθημερινά μιλούν με απόλυτη φυσικότητα για τις εξωσυζυγικές τους σχέσεις, μέχρι να αποδειχθεί, ότι δεν έχουν παρεισφρύσει τρίτα πρόσωπα στο γάμο τους και οι υποτιθέμενοι εραστές τους είναι πλασματικοί χαρακτήρες, ρόλοι τους οποίους υποδύονται οι ίδιοι στα πλαίσια ενός θεατροποιημένου ερωτικού παιχνιδιού. Στον «Εραστή», όπως και στη συντριπτική πλειονότητα των έργων του Χάρολντ Πίντερ, οι γυναίκες παρουσιάζονται, ιδιόρρυθμες και δεσποτικές, ένα είδος απειλής ευνουχισμού για τους άνδρες, που πυροδοτεί τις ανασφάλειές τους, ταυτόχρονα όμως πιο ευπροσάρμοστες στις απαιτήσεις της καθημερινότητας ή μιας νέας, άγνωστης και αχαρτογράφητης για εκείνες κατάστασης, την οποία όχι μόνο αποδέχονται, αλλά και συντηρούν ακόμη και αν χρειαστεί να υιοθετήσουν ένα διαφορετικό προσωπείο. Η Σάρα, μεταμορφώνεται από μία τυπική γυναίκα της μεσοαστικής τάξης σε σεξουαλικά απελευθερωμένη ερωμένη, ενώ ο άνδρας της αδυνατεί να ανταπεξέλθει ολοκληρωτικά στο νέο του ρόλο, καθώς αισθάνεται ότι χάνει την ισχύ του ως σύζυγος, που είναι άλλωστε ο πραγματικός του ρόλος και κατά συνέπεια την ασφάλεια και την τάξη του συμβατικού έγγαμου βίου. Βιώνοντας λοιπόν μια συνεχόμενη εσωτερική πάλη ανάμεσα στο φυσιολογικό, όπως αυτό ορίζεται από τις ηθικές επιταγές του κοινωνικά οργανωμένου τρόπου ζωής και στην εγγενή του σεξουαλική ταυτότητα, την οποία θέλει να καταπνίξει, προβαίνει κατά τη διάρκεια ενός ερωτικού-θεατρικού τους δρωμένου σε μια ύστατη προσπάθεια να αποδράσει από μια σεξουαλικότητα την οποία δεν του επιτρέπουν οι κοινωνικοί κανόνες να εξωτερικεύει και να επιστρέψει σε έναν επιφανειακά ευτυχισμένο γάμο, τερματίζοντας την αναπαραγωγή της δραματοποίησης των ερωτικών τους φαντασιώσεων. Η απόπειρά του, εν τέλει προσκρούει τόσο στην άρνηση της γυναίκας του, όσο και στην υπερίσχυση των ατομικών του παθών και στον εθισμό στη νέα σεξουαλική ζωή που έχει θεμελιωθεί στους δικούς τους κανόνες και ανταποκρίνεται στην ανάγκη τους για απόδραση από το μονότονο έγγαμο βίο και τη φθοροποιό επίδραση του χρόνου στη φύση και στην ποιότητα της σχέσης τους και κυρίως της ερωτικής τους ζωής.
Στα πλαίσια των νέων ταυτοτήτων που επινοούν, βλέπουν ο μεν Ρίτσαρντ στη γυναίκα του μια φτηνή «πόρνη», αθυρόστομη και χωρίς ίχνος αιδούς, πολύ μακριά από το πρότυπο της εκλεπτυσμένης και πνευματώδους συζύγου του, χωρίς παράλληλα να παύει να τονίζει τη διχοτόμηση του θηλυκού αρχέτυπου σε αδιαπέραστη και αινιγματική Παρθένα και την ίδια στιγμή σε εξουσιαστική πόρνη. Από την άλλη πλευρά, η Σάρα στο πρόσωπο του άνδρα της επιλέγει να αναγνωρίζει αποκλειστικά και μόνο έναν εραστή, που επιβεβαιώνει το γυναικείο εγωϊσμό και τη φιλαρέσκειά της, μειώνοντας τον άνδρα της ως νόμιμο σύζυγο και εκθειάζοντάς τον ως εραστή,(και πάλι παρατηρούμε το στοιχείο του δυϊσμού) ώστε με τη χειριστική συμπεριφορά της να σταθεροποιήσει το καθεστώς άσκησης επιρροής και ελέγχου επάνω του.
Έως το σημείο της παροδικής «επανάστασης» του Ρίτσαρντ, οι ήρωες απλά ακροβατούσαν στη διελκυστίνδα της πραγματικότητας και της ψευδαίσθησης, ενσωματώνοντας το παιχνίδι των ρόλων στη ρουτίνα τους, χωρίς όμως να διαταράσσεται, επιφανειακά, τουλάχιστον, η εύθραυστη ισορροπία του γάμου τους και η πλήρης αποδόμηση της προσωπικότητάς τους. Ωστόσο, η συναισθηματική αυτή έκρηξη επέφερε την κατάργηση κάθε ρεαλιστικού στοιχείου στη ζωή τους και οδήγησε στη συγχώνευση των δύο πτυχών του έγγαμου βίου, του οικιακού(ρεαλιστικού) και του παθιασμένου(πλασματικού), σε μία εντελώς ψευδαισθητική κατάσταση και περιχαράκωση του ζεύγους στον κόσμο των ερωτικών του φαντασιώσεων, ενός εκούσιου εσωτερικού διανοητικού εγκλεισμού του.
Η σκηνοθετική γραμμή ανταποκρίνεται στην αφηγηματική λιτότητα και σκηνική οικονομία, χαρακτηριστικό στοιχείο των έργων του Πίντερ, που επεκτείνεται και στη συγκρότηση του σκηνικού χώρου, η σύνθεση του οποίου, περιοριζόταν σε ελάχιστα αντικείμενα, τα απολύτως απαραίτητα για την προώθηση της πλοκής, ενώ η οπτικοποίηση άλλων αρχιτεκτονικών μερών ή εξωτερικών χώρων γινόταν με τη λεκτική περιγραφή και αναπαράστασή τους ή τη χρήση της χειρονομίας από τους ηθοποιούς. Εξάλλου, ο σκηνικός χώρος του έργου, όπως υποδεικνύεται από τον ίδιο τον συγγραφέα, οριοθετείται από τον κλειστό, εσωτερικό τόπο του οικιακού βίου, του domus, που με την παντελή έλλειψη παρουσίασης εξωτερικών σκηνών, αντανακλά τον εγκλωβισμό των ηρώων στο ψευδαισθητικό διανοητικό οικοδόμημα που έχουν πλάσει ως καταφύγιο από τη συνεχή επανάληψη των ίδιων καταστάσεων και το αμετάβλητο περιβάλλον της μεσοαστικής τάξης στην οποία εντάσσονται. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι η κορύφωση του σεξουαλικού τους παιχνιδιού λαμβάνει χώρα κάτω από το τραπεζάκι του τσαγιού, κατεξοχήν σύμβολο της μεσοαστικής τάξης της Αγγλίας.
Η μετάβαση από τη μία εικόνα στην άλλη, πραγματοποιήθηκε με την αλλαγή του φωτισμού και της μουσικής επένδυσης, αντιπροσωπευτικής της ψυχικής διάθεσης ή των σημαινομένων της λεκτικής επικοινωνίας των δύο μερών και η σημασία της έννοιας του χρόνου για την εξέλιξη της πλοκής και της συντήρησης του παιχνιδιού των ρόλων, μέσω του προγραμματισμού των ερωτικών συνευρέσεων αισθητοποιείται με ένα μεγάλο ρολόι σε περίοπτη για το θεατή θέση. Με ευλαβική συνέπεια στο κείμενο του Χάρολντ Πίντερ, οι δύο υποκριτές-σκηνοθέτες αξιοποίησαν το τύμπανο για να δημιουργήσουν την ατμόσφαιρα μίας πρωτόγονης τελετής γονιμότητας με σχεδόν βακχικά χαρακτηριστικά, με σκοπό την ανάδειξη των ορμέμφυτων σεξουαλικών ενστίκτων και παθών του ανθρώπου. Στο ίδιο κλίμα κινείται η χρήση της μάσκας, η οποία αφενός χρησιμοποιείται από τη Σάρα, όταν περιμένει τον σύζυγο-Εραστή της, σηματοδοτώντας, σε συνδυασμό με την αλλαγή αμφίεσης, την έναρξη του θεατρικού παιχνιδιού, αφετέρου εξυπηρετεί την πρόσληψη μίας νέας περσόνας, που προϋποθέτει την απεμπόληση των συμβατικών ιδιοσυστασιακών ιδιοτήτων της προγενέστερης ταυτότητας του ατόμου και της κοινωνικής του υπόστασης, συμβάλλοντας στην απελευθέρωσή του από τις κοινωνικές συμβάσεις και στην ενίσχυση της εξωτερίκευσης του ερωτικού του ενστίκτου. Τέλος, η ερμηνεία των ηθοποιών, δηλωτική των ψυχικών διακυμάνσεων, των ρόλων που επιτελούν και που αλληλοδιαπλέκονται στα ασαφή όρια πραγματικότητας και φαντασίας καθιστά το θεατή μέτοχο του παιχνιδιού της εναλλαγής των ρόλων, με αποτέλεσμα να φεύγει από την παράσταση προβληματισμένος για τη φύση των διαπροσωπικών σχέσεων, την υποκειμενικότητα της έννοιας «πραγματικότητα» και τον εσώτερο εαυτό του, αποκομμένο από τις κοινωνικές συμβατικότητες και τους δοτούς κανόνες συμπεριφοράς.

Σκηνοθεσία: Μάκης Αρβανιτάκης
Σάρα: Μέμη Αναστασοπούλου
Ρίτσαρντ: Νίκος Σιναρέλλης
Γαλατάς: Πάνος Μιχελής

Χριστιάνα Οικονόμου. Πτυχιούχος του Τμήματος Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης του ΕΚΠΑ-Κάτοχος MPhil στις Θεατρικές Σπουδές.

Από το Παρίσι, ταξιδεύει για δεύτερη φορά στο φεστιβάλ Μικρό Παρίσι Αθηνών, η Αθηνά Κανελλοπούλου με μια νέα performance.

Κρατώντας ως επτασφράγιστο μυστικό την όποια πληροφορία, η εικαστικός θα επιτελέσει το έργο της, υπό την επιμέλεια της Αγγελικής Μπάρα και του Αντώνη Σαριδάκη στο πλαίσιο της έκθεσης «Στο δρόμο για το Καμπαρέ» μέρος της θεματικής του φετινού φεστιβάλ με γενικό τίτλο «Καμπαρέ του Κόσμου», το Σάββατο 23 Νοεμβρίου 2019 μεταξύ 18.30-21.00, στο Εθνικό Ωδείο (Μάγιερ 18, πλατεία Βάθης).

Μικρό Παρίσι των Αθηνών 2019 «Καμπαρέ του Κόσμου»
Έκθεση: «Στο δρόμο για το Καμπαρέ»
Επιμέλεια: Αγγελική Μπάρα και Αντώνης Σαριδάκης
Εγκαίνια: Σάββατο 23/11/2019 και ώρα 18.30 – 21.00
Εθνικό Ωδείο
Αίθουσα Καλομοίρη
Μάγιερ 18, πλατεία Βάθης

Δελτίο τύπου για το Μικρό Παρίσι

Εθνικό Ωδείο, Μάγερ 18, πλατεία Βάθης
Ώρες λειτουργίας: 17:00 – 21:00
Ζωγραφική, Γλυπτική, Φωτογραφία, Performance, Μόδα

Ομαδική Έκθεση: “Στο δρόμο για το καμπαρέ”

Επιμέλειεα: Αγγελική Μπάρα, Αντώνης Σαριδάκης

Εγκαίνια: Σάββατο 23 Νοεμβρίου στις 18:30

Cabaret Nouveau
Τo Cabaret μέσα από ένα σύγχρονο βλέμμα. O ναός των όμορφων     γυναικών, ένας ιδανικός χώρος   διασκέδασης, ένας κήπος χρωμάτων με όαση την μοναδική διακόσμηση,   αυτό    είναι το    Cabaret. Με κορυφαίους αρχιτέκτονες και     καλλιτέχνες να  ασχολούνται μαζί του και δυο αιώνες ιστορίας, το Cabaret    παραμένει στο πολιτιστικό προσκήνιο και αποτελεί το     καλλιτεχνικό    ερέθισμα που ενώνει όλες τις μορφές της τέχνης.     (αριθμός    καλλιτεχνών) προβάλλουν μέσα από τα έργα τους το    Cabaret     Nouveau,  μια νέα ματιά στο « Πρώτο παλάτι των γυναικών».

Συμμετέχουν οι εικαστικοί: Σ. Βούγιατζης, Λ. Ιατρούλη, Κ.   Κανταρτζής, Ν.  Καρατσικάκη, Μ. Κοάν, Π. Κόγια, Ν. Κολέτσος, Μ.     Κρανιώτη, Τ. Μαραγκουδάκη, Μ. Μπίγαλη, Μ. Σούλιος, Α.   Χαντζηντεβέ, Κ. Χρανιώτη.

Performer: Αθήνα Κανελλοπούλου

Σχεδιαστές: Anniez Gallou (Gallouartfashion), Δημήτρης Στρέπκος     (Celebrity Skin)

George Tzimas « Ο σκοπός της τέχνης είναι να αποπνέει συναίσθημα στον αποδέκτη» Κάθε έργο μου είναι ο ‘’ απόγονος μου ‘’ …

Της Αγάθης Ρεβύθη

ΑΦΙΕΡΩΜΑ
George Tzimas « Ο σκοπός της τέχνης είναι να αποπνέει συναίσθημα στον αποδέκτη» Κάθε έργο μου είναι ο ‘’ απόγονος μου ‘’ … Πώς μπορεί κάποιος να επιλέξει ένα αγαπημένο παιδί ;

Ο Ταλαντούχος Εικαστικός Γιώργος Τζίμας μας ζωγραφίζει με λόγια

Ο Γιώργος Τζίμας σε παλαιότερη συνέντευξη του για λογαριασμό της Politismos Museum of Greek History in Arts & Culture,
τοποθετείται για την Τέχνη του …υιοθετώντας την άποψη του σημαντικού Γάλλου ζωγράφου, γλύπτη και χαράκτη Εντγκάρ Ντεγκά  «Η τέχνη δεν είναι αυτό που βλέπεις, αλλά αυτό που κάνεις τους άλλους να δουν». Και αιτιολογεί πως το συναίσθημα είναι ο σκοπός της τέχνης αλλά και η προυπόθεση της δημιουργίας . Όταν καταφέρει να αγγίξει το θυμικό του αποδέκτη τότε μπορούμε να πούμε πως εκμαιεύει από τον καλλιτέχνη αντίστοιχα συναισθήματα εκείνα που τον κινητοποίησαν στην δημιουργία.
Φυσικά στο θέμα της αντίληψης , θεωρεί, ότι το πόνημα έχει την αινιγματική σχέση ανάμεσα στον ζωγραφικό πίνακα και τον θεατή του καθώς βλέποντας ο καθένας το ίδιο έργο πιθανόν να νιώθει αυτά τα ανώτερα στοιχεία με διαφορετικά συναισθήματα.

Ο Εικαστικός Γιώργος Τζίμας, εμπνέεται από τις συνήθεις καταστάσεις, από ένα χαμόγελο, από μια έκρηξη μιας κραυγής, από εμπειρίες που έχει ζήσει ή αφηγηθεί, τον αέρα, τη φύση … όλα είναι ισχυρά ως έμπνευση, ίσως και άρωμα !
Το χαρακτηριστικό γνώρισμα του καλλιτεχνικού του προφίλ, είναι η
κίνηση σε συνδυασμό με την απόλυτη ελευθερία των χρωμάτων, τα οποία υποδηλώνουν κάθε συναίσθημα ή αλήθεια της στιγμής, που πραγματώνεται το έργο, όπως χαρά, αναζήτηση, ερωτισμό, παρόρμηση, δυναμισμό, γαλήνη, επιμονή, πείσμα, φόβο, αισιοδοξία.


Η τεχνοτροπία της κίνησης ταξιδεύει, και συνεπαίρνει τον θεατή ως αλληλεπίδραση του ψυχισμού, στην οποία παρεμβαίνει ο καλλιτέχνης μέσα από το έργο του.
Συνεχίζει, εξηγώντας…. για το σχολικό πρόγραμμα «γκράφιτι».
«Είναι ένα επαναστατικό μήνυμα για τη ζωή . Στις δύσκολες περιόδους που η κοινωνία μας ζει ό,τι γκρίζο, απαισιόδοξο, μια ζωή με αντιξοότητες, χαμένες αξίες, καταστροφές, βία, αποφάσισα να ξεκινήσω μια χρωματική επανάσταση, γεμίζοντας σχολεία με χρώμα και κυρίως δημοτικά σχολεία όπου τα παιδιά κάνουν τα πρώτα τους βήματα. Η ιδέα αυτή εγκρίθηκε από συναδέλφους που δημιούργησαν μαζί μου την ομάδα των επτά … μια ομάδα που ελπίζει ότι οι καλλιτέχνες θα συμβάλουν στη δημιουργία ενός αισιόδοξου σχολικού περιβάλλοντος. Είναι η ελπίδα κόντρα σε ό,τι αρνητικό»

Η συμβουλή του Γιώργου Τζίμα για τους νέους καλλιτέχνες :
«Ο καθένας μας, είναι ένας καλλιτέχνης για μένα, όλοι μας ονειρευόμαστε, ακόμα και εκείνοι που πιστεύουν ότι δεν είναι, συμβάλλουν στην τέχνη μέσω των ενεργειών τους, των συναισθημάτων τους. Πάνω από όλα πρέπει να είμαστε ονειροπόλοι και νέοι στην καρδιά»

Α.Ρ. Πως αντιδρούν οι επισκέπτες στην θέα ενός δικού σας πίνακα ? νιώθετε ότι τους αρέσει γιατί είναι γνώστες ή τους προσελκύει συναισθηματικά ?

Γ.Τ. Πάντα καταλαβαίνω τον στοχασμό του θεατή και την έκφραση του προσώπου του. Όμως έχει τύχει ένα σπουδαίο έργο που το πάλεψα αρκετά, μέσα από δικό μου βίωμα, να μην περάσει στην σφαίρα και το βάθος που του αναλογεί.
Απεναντίας, κάτι απλό και εύκολο να δημιουργήσει απίστευτο ενθουσιασμό.

Α.Ρ. Οι εκθέσεις σας είναι συλλογικές μαζί με άλλους εικαστικούς .
Η ομαδικότητα, ο αλληλοσεβασμός θεωρείτε ότι είναι στοιχεία αντίθετα του ανταγωνισμού ;

Γ.Τ. Όλα τα έργα επιφέρουν αναστοχασμό. Ορισμένα μέσα από υπαινιγμούς ψιθυρίζουν στον θεατή, άλλα με δυνατές κραυγές που πραγματώνουν κοινωνικές και πολιτικές ανησυχίες. Κάτω από μια κοινή σκέπη οι διαφορετικές φωνές αυτής της έκθεσης είναι όμορφο να ακουστούν»

Α.Ρ. Ο μεγάλος Έλληνας Ζωγράφος … Αλέκος Φασιανός έχει πει… «Η τέχνη δεν είναι ούτε επάγγελμα ούτε εμπόριο»
Εσείς τι λέτε ? Μπορεί να είναι βιοπορισμός ?
Γ.Τ. Συμφωνώ με τον κ. Φασιανό καθώς δουλεύω πάνω από 40 χρόνια με όραμα, πάθος, και συνεχή προσπάθεια προκειμένου να καταφέρω απλά το «ζειν» Φυσικά αυτό το ταξίδι αφήνει ένα τεράστιο κέρδος
« Την δική μας Ιθάκη »που όταν το μοιραζόμαστε πολλαπλασιάζεται.

Α.Ρ. Το ενδιαφέρον του αγοραστή έργων τέχνης, από ποια κριτήρια εξαρτώνται ?
Γ.Τ. Από την προσωπική εκτίμηση του αγοραστή για τον ζωγράφο, αλλά και από την τυχαία επιλογή, που ενισχύεται από την εσωτερική διεργασία
του θεατή, όταν θα σταματήσει το βλέμμα του, εκεί που νιώθει ότι έχει κάτι από την δική του ζωή.
Α.Ρ. Έχετε συνεργαστεί με θέατρα δημιουργώντας τα σκηνικά ?
Γ.Τ. Ναι αρκετές φορές. Βέβαια η όποια παραγγελία ακόμα και από μια φωτογραφία εμπεριέχει το δικό μου στίγμα .

Α.Ρ. Ξεχωρίζετε κάποιο έργο σας , ως το αγαπημένο, για τον δικό σας λόγο ;
Γ.Τ. Όλα όσα έχω δημιουργήσει είναι όπως ο «απόγονος μου», ένα κομμάτι μου. Κάθε έργο δημιουργήθηκε σε διαφορετικούς χρόνους και περιόδους της ζωής μου. Ακόμη και τα κομμάτια που δημιουργούνται την ίδια μέρα διαφέρουν ανάλογα με τη διάθεση και τη μουσική που ακούω. Πώς μπορεί κάποιος να επιλέξει ένα αγαπημένο παιδί ;

Λίγα λόγια από τον δημιουργό

Ο Γιώργος Τζίμας γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Στη νεαρή ηλικία των 7 ετών άρχισε να ζωγραφίζει.
Μετά τις σπουδές του, συνέχισε να ενισχύεται, με ακόμα σημαντικό εφόδιο το πτυχίο ABC Fine Arts στη Γαλλία.
Σπούδασε ελεύθερη και γραμμική ζωγραφική στην Σχολή Καλών Τεχνών της Πλάκας, στο ΙΕΚ Πέτρα, ως μαθητευόμενος στο γλύπτη Νίκος Στέφος με την Άννα-Μαρία, τη Βάσω Μαραλίου, τον Αντώνη Απέργη, τον Κουρσαρή, τον Μυταρά και τον Γιώργο Κατσούλη ως εκπαιδευτές του.
Με πνεύμα χιούμορ και φαντασίας ξεκίνησε το καλλιτεχνικό ταξίδι του.

ART STEPS EXHIBITIONS
Ζωγραφική, Αγιογραφία, Γλυπτική, Φωτογραφία,
Εικαστικό κόσμημα, Εικαστικό αντικείμενο
11/11/19 – 29/11/19
Επιμέλεια χώρου : Γιώργος Τζίμας
TERRA PETRA ART PALACE
Ωράριο : 6μμ έως 9μμ καθημερινά εκτός Κυριακής

Στην ομαδική έκθεση συμμετέχουν οι καλλιτέχνες :

Ελένη Καραδήμου, Λία Κουτελιέρη, Όλγα Χανούζα, Γιώργος Τζίμας , Μαρία Παπαδοπούλου, Ολυμπία Μπουχλαριώτου, , Λάουρα Σπορέα, Γιούλα Τσιάντη- Παπαδοπούλου, Ανθούλα Λουκά, Ευδαίμων Μανώλης, Λίτσα Μάγκου, Καραχάλιου Ειρήνη, Χατζηπέτρου Βάσω Ρούπα, Ευθύμιος Ευθυμιάδης, Βάσω Μαραλιού, Γεωργόπουλος Κωνσταντίνος, Λαμπρινή Τσαρούχα, Δουρβανίδου Χρύσα, Αργυρώ Καλαμούτσου.

Επιμέλεια : Τζίμας Γιώργος

ΟΜΩΣ …ακόμα μια γιορτή ξεκινά

Την Πέμπτη 21 Νοεμβρίου στις 18:30 το «Μικρό Παρίσι των Αθηνών» ξεκινά τις καλλιτεχνικές δράσεις του για το 2019. Δέκα μέρες γεμάτες θέατρο, μουσική, δράσεις δρόμου, εικαστικές εκθέσεις και διαλέξεις, παιχνίδια κι εκπαιδευτικά προγράμματα. Σας περιμένουμε όλους στην έναρξη του φεστιβάλ που για τη φετινή χρονιά έχει ως θέμα τα Καμπαρέ του Κόσμου.

Παρασκευή 22 Νοεμβρίου στις 7:30μμ. Στο Μπάγκειον, Ομονοίας 18.

Δείτε το πλήρες πρόγραμμα του φεστιβάλ στο site: www.mikroparisi.com

Για το FiloxeniArt
Agathi Revithi

Η Σταύρωση του Πέτρου, του Μιχαήλ- Αγγέλου. Μια σπουδή στην αντίδραση του ανθρώπου στο ενδεχόμενο του θανάτου.

Η πολυπρόσωπη σκηνή της ανόρθωσης του σταυρού του Πέτρου εκτυλίσσεται σε ένα λιτό, σχεδόν γυμνό τοπίο. Στο μέσον της σύνθεσης, σε διαγώνια διάταξη τοποθετείται το όργανο του μαρτυρίου του Αποστόλου Πέτρου, που όπως γνωρίζουμε επέλεξε να σταυρωθεί ανάποδα, με το κεφάλι προς τα κάτω γιατί δεν θεωρούσε τον εαυτό του άξιο να εξομοιωθεί με τον Ιησού Χριστού, ούτε κατά τη στιγμή του θανάτου του. Το Σταυρό προσπαθούν να σηκώσουν έξη άνδρες, ενώ ένας έβδομος σκάβει το λάκκο στον οποίο θα υψώσουν το Σταυρό. Η διαγώνια τοποθέτηση του Σταυρού εξυπηρετεί, τόσο τη σαφή αποτύπωση της θρησκευτικής αφήγησης, όσο και την οργάνωση του εικαστικού χώρου σε ένα ολοκληρωμένο οργανικό σύνολο.


Οι ομάδες προσώπων που αναπτύσσονται γύρω από το Σταυρό, συνδέονται με χαλαρή δομή μεταξύ τους και απεικονίζονται με διαφορετικό βαθμό ψυχικής συμμετοχής στα τεκταινόμενα, ενώ το επιμέρους σύνολο των μορφών που επιχειρούν να ανυψώσουν το Σταυρό προσδίδουν στο έργο μια αίσθηση κυκλικής κίνησης, η οποία σταδιακά φαίνεται ότι συμβάλλει, σαν κεντρομόλος δύναμη στην αρμονική σύζευξη όλων των στοιχείων της σύνθεσης στο μέσον της δημιουργίας και συγχρόνως ο διαγώνιος άξονας που σχηματίζει ο Σταυρός δημιουργεί το στοιχείο του βάθους, καθιστώντας το θεατή ένα ακόμη μετέχον στη δράση πρόσωπο.
Αναμφίβολα, το πιο δυνατό ψυχογραφικό στοιχείο του πίνακα αποτελεί η μελέτη και αποτύπωση της εσωτερικής βίωσης της Ιδέας του θανάτου σε όλα τα απεικονιζόμενα πρόσωπα, ανεξαρτήτως από το βαθμό συμμετοχής τους στο πάθος του Απόστολου Πέτρου και από την κλίμακα της έκφρασης των συναισθηματικών τους εξάρσεων. Οι χειρονομίες, η στάση του σώματος και η γενικότερη κίνηση των αγαλμάτινων, ογκηρών μορφών με την τονισμένη μυολογία του Μιχαήλ- Άγγελου αποδεικνύουν τη συμμετοχή τους στο μαρτύριο του Πέτρου, είτε ως βασανιστές, είτε ως απλοί παρατηρητές τονίζοντας τα διαχρονικά αισθήματα του μέσου ανθρώπου όταν έρχεται αντιμέτωπος με το θάνατο, που συνοψίζονται στο φόβο για το άγνωστο, στη λύπη της ψυχής για τον αποχωρισμό της από το υλικό περιτύλιγμά





της το σώμα και σε άλλες, ακραίες περιπτώσεις στην ανακούφιση από την οδύνη της ύπαρξης. Το βλέμμα του Αποστόλου Πέτρου, όχι μόνο συμπυκνώνει τα αισθήματα σωματικής και ψυχικής οδύνης που κατακλύζουν έναν ετοιμοθάνατο, αλλά συγχρόνως καλεί το θεατή να συμμετάσχει στο μαρτύριό του, κλείνοντας με αυτόν τον τρόπο τον κύκλο του μαρτυρίου του.
Χριστιάνα Οικονόμου. Απόφοιτος του Τμήματος Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης. Κάτοχος Mphil στις Θεατρικές Σπουδές