Προσκύνηση των Μάγων. Leonardo Da Vinci.

Γκριζογραφία, 1481. Μουσείο Uffizi, Φλωρεντία.   Η προσκύνηση των Μάγων, μια πράξη αναγνώρισης του Χριστού ως υιού του βασιλέως των ουρανών, δίνει την ευκαιρία στον άνθρωπο να δραπετεύσει από τον σκοτεινό και ψευδαισθητικό κόσμο της ύλης και να έρθει σε επαφή με το πνευματικό σύμπαν και τον Δημιουργό του, που ενσαρκώνεται στο πρόσωπο του θείου […]

Lady of Shalott, John William Waterhouse. Μια πορεία προς την Ελευθερία μέσα από το θάνατο…..

  Ο John William Waterhouse φιλοτέχνησε τρεις διαφορετικούς πίνακες βασισμένους στο αφηγηματικό ποίημα, μια λυρική μπαλάντα, του Ρομαντικού ποιητή Alfred Lord Tennyson “The Lady of Shalott”, καθένας εκ των οποίων αντιστοιχεί σε μια διαφορετική στιγμή, κομβική για την εκτύλιξη της ποιητικής δράσης. Ας δούμε συνοπτικά το περιεχόμενο του ποιήματος.  Στο κτίσμα ενός Πύργου που δεσπόζει […]

Mariana: Το ποιητικό σύμβολο του εκούσιου εγκλεισμού και της ατέρμονης επανάληψης μιας ζωής χωρίς νόημα.

All day within the dreamy house, The doors upon their hinges creak’d; The blue fly sung in the pane; the mouse Behind the mouldering wainscot shriek’d, Or from the crevice peer’d about. Old faces glimmer’d thro’ the doors Old footsteps trod the upper floors, Old voices called her from without. She only said, “My life […]

Μπορεί η τέχνη να μιμηθεί τη ζωή ή να προβλέψει το μέλλον; Το παράδειγμα της Οφηλίας του John Everett Millais.

Κατά ένα περίεργο, σχεδόν μαγικό ή προφητικό τρόπο ο Millais, «έδεσε» τη μοίρα του μοντέλου του με την παπαρούνα- όπιο, αλλά και τη μοίρα της Οφηλίας, δηλαδή την παράνοια και την αυτοχειρία… Στο έργο του «Ophelia» ο Millais απεικονίζει τη σκηνή που η ομώνυμη ηρωίδα από τον Άμλετ του Σαίξπηρ, σε κατάσταση παραφροσύνης αφήνει τον […]

«Ο Ιησούς στο σπίτι των γονιών του» ή «Το Εργαστήριο του Ξυλουργού» του Sir John Everett Millais και οι Προραφαηλίτες. 1849-1850. Tate Gallery, London.

«Ο Ιησούς στο σπίτι των γονιών του» ή «Το Εργαστήριο του Ξυλουργού» του Sir John Everett Millais και οι Προραφαηλίτες. 1849-1850. Tate Gallery, London.

ΝΙΨΟΝ ΑΝΟΜΗΜΑΤΑ ΜΗ ΜΟΝΑΝ ΟΨΙΝ. Καθάρισε και τα αμαρτήματά σου, όχι μόνον το πρόσωπό σου. Μια παράσταση της Βρεφοκρατούσας Παναγίας, η ιστορία και η αρχιτεκτονική της Αγίας Σοφίας.

Παράσταση της Παναγίας Βρεφοκρατούσας στο Νότιο Υπερώο Στο νότιο υπερώο του ναού δεσπόζει μια αναθηματική παράσταση αυτοκρατορικών προσφορών που χρονολογείται στα 1118 και απεικονίζει την Παναγία στον τύπο της όρθιας βρεφοκρατούσας, πλαισιωμένης από τον αυτοκράτορα Ιωάννη Β’ Κομνηνό και τη σύζυγό του Ειρήνη. Το έργο συγκεντρώνει τα τεχνοτροπικά στοιχεία της Κομνήνειας περιόδου, που συνίστανται στην […]

Η Σφαγή της Χίου (Eugѐne Delacroix, 1824) Λούβρο. Μια ιστορική αναδρομή, το δίκαιο του ισχυρού και το ευμετάβολο της ανθρώπινης φύσης.

Η Σφαγή της Χίου (Eugѐne Delacroix, 1824) Λούβρο. Μια ιστορική αναδρομή, το δίκαιο του ισχυρού και το ευμετάβολο της ανθρώπινης φύσης.

Νυχτερινή Περίπολος. Rembrandt Van Rijn (1642)

Το 1638 ολοκληρώθηκε το νέο κτήριο του Δημοτικού Μεγάρου Κλοβενίρσντουλεν (Cloveniersdoelen ),έδρας της Πολιτοφυλακής του Άμστερνταμ. Έξι καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων ο Ρέμπραντ φαν Ράιν , κλήθηκαν να φιλοτεχνήσουν έξι πίνακες με θέμα την απεικόνιση ομάδων της πολιτοφυλακής , που θα κοσμούσαν τη μεγάλη αίθουσα υποδοχής του πρώτου ορόφου. Το 1642, ο Ρέμπραντ παρέδωσε το […]

Έρως Ιερός και Βέβηλος. Οι Δίδυμες Αφροδίτες. Tiziano

Το έργο του Tiziano  αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της νεοπλατωνικής σκέψης, καθώς συνιστά μια καλλιτεχνική διατύπωση της θεωρίας του Marsilio Fitsino για τις «Δίδυμες Αφροδίτες», Ουράνια και Πάνδημο. Στον πίνακα δεσπόζει η συμμετρική παρουσία δύο γυναικών με κυρίαρχη τη γυμνή μορφή που φέρει ένα αγγείο στο οποίο καίει ουράνιο πυρ. Στη σύνθεση η γυμνότητα λειτουργεί ως […]

Η Παναγία στην καρέκλα. Ο εξανθρωπισμός του θέματος της Παναγίας και η μητρότητα. Ραφαήλ. 1513-1514,Palazzo Pitti,Φλωρεντία.

Τα έργα με κυκλική ζωγραφική επιφάνεια δεν αποτελούν καινοτομία του Ραφαήλ, αλλά κοινό τόπο της Φλωρεντινής ζωγραφικής του 15ου αιώνα. Σε αυτό το φλωρεντινό tondo, το σύνολο της σύνθεσης μετατρέπεται σε κυκλική μορφική και χρωματική ποιητική δίνη, που εξυμνεί την έννοια της μητρότητας, φέρνοντας την υπόσταση και τη μεγαλοπρέπεια της δύναμης του θείου στα ανθρώπινα μέτρα. Κατά την παράδοση, μια μέρα που ο Ραφαήλ περνούσε από μια φτωχική συνοικία της Ρώμης παρατήρησε στη θύρα ενός σπιτιού μια μητέρα καθισμένη με το παιδί της και συγκινημένος από το θέαμα αποτύπωσε την τρυφερή αυτή σκηνή στον πάτο ενός βαρελιού.