ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ «S(tr)ay a little prayer for me» Τετάρτη 1η Ιουλίου 2020 ώρα 12:00 έως 21:00

στο ΙΔΡΥΜΑ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΤΣΙΧΡΙΤΖΗ

Το ΙΔΡΥΜΑ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΤΣΙΧΡΙΤΖΗ (Κασσαβέτη 18, Κηφισιά)

εγκαινιάζει την

Τετάρτη, 1η Ιουλίου 2020

και ώρα 12:00 έως 21:00 την ομαδική εικαστική έκθεση με θέμα :

S(tr)ay a little prayer for me

Μπορείτε να επικέπτεστε την έκθεση από την Πέμπτη 25 Ιουνίου έως και το Σάββατο 25 Ιουλίου 2020.

Την έκθεση επιμελείται η ιστορικός Τέχνης Όλγα Λατουσάκη, ενώ για το concept, την οργάνωση και την επικοινωνία της έκθεσης την ευθύνη έχει ο Δημήτρης Λαζάρου.

Η έκθεση παρουσιάζεται στο εμβληματικό περιβάλλον του Ιδρύματος Εικαστικών Τεχνών Τσιχριτζή, Κασσαβέτη 18 στην Κηφισιά που οι εσωτερικοί και εξωτερικοί χώροι του βοηθούν όχι μόνο στη διάδοση του μηνύματος της έκθεσης αλλά και στη σωστή τήρηση των κανόνων ασφαλείας που διέπουν τις πολιτιστικές εκδηλώσεις την περίοδο αυτή.

31 σύγχρονοι εικαστικοί παρουσιάζουν έργα ζωγραφικής, γλυπτικής και φωτογραφίας, που αναφέρονται στην αδέσποτη ζωή, τις δυσκολίες της και τους κινδύνους της, τη μεταμόρφωση των αδέσποτων όταν βρίσκουν στοργή, φροντίδα και αγάπη, εξελίσσοντας κι επεκτείνοντας το κυρίαρχο νόημα της έκθεσης στη γενικότερη καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος που αποτελεί το θεμέλιο σπίτι τους με αποτέλεσμα η αδέσποτη ζωή να αποκτά βαθύτερη διάσταση γενικότερα για τα ζώα που η φύση είναι το σπίτι τους, την ώρα που η ανθρώπινη παρέμβαση και αδιαφορία τα καταδικάζει να είναι εκτεθειμένα σε μια αδέσποτη περιπλάνηση και ζωή μέσα στο ίδιο τους το σπίτι που είναι η Φύση.
Εκείνο που είναι δεδομένο, είναι η ανιδιοτελής αγάπη ενός ζώου προς τον άνθρωπο που επίσης αποτελεί μια εκδήλωση της ίδιας της φύσης του, όταν ο άνθρωπος προσεγγίζει το ίδιο και γενικότερα τη Φύση με Σεβασμό.

Η Ιστορικός Τέχνης κι επιμελήτρια της έκθεσης Όλγα Λατουσάκη επισημαίνει στο κείμενό της:
«Μέσα σε μια οικονομική αλλά και ανθρωπιστική κρίση, μέσα σε μια κοινωνία στην οποία η ανάπτυξη έρχεται με αργούς ρυθμούς, μια από τις παράπλευρες απώλειες, είναι και η τρομακτική αύξηση των αδεσπότων στους δρόμους της Ελλάδας. Μια απώλεια που κάθε άλλο παράπλευρη θα έπρεπε να θεωρείται. Δεν είναι, άλλωστε, καθόλου τυχαίο που ένα από τα βασικότερα γνωρίσματα μιας εύρυθμης σύγχρονης κοινωνίας είναι η ευαισθησία και η ορθή αντιμετώπιση των ζώων και ειδικότερα των αδεσπότων της.
Οι περισσότεροι σοκάρονται στη θέα παραμελημένων, άρρωστων και κακοποιημένων αδέσποτων ζώων, ξεχνώντας όμως να συνδέσουν τις εικόνες αυτές με τις δικές τους πράξεις. Ο άνθρωπος μπορεί στις περισσότερες περιπτώσεις να είναι ο δημιουργός του προβλήματος, αλλά την ίδια στιγμή είναι και αυτός που μπορεί να το ανατρέψει.
Και είναι οι γονείς εκείνοι οι οποίοι οφείλουν, μαζί με τους εκπαιδευτικούς, να βοηθήσουν τα παιδιά να αφομοιώσουν τον σωστό ρόλο απέναντι στα ζώα. Φαίνεται να ξεχνάμε πως ένα «αθώο παιχνίδι» πειράγματος σε μικρή ηλικία μπορεί να μετατραπεί εύκολα σε έναν ενήλικα που δε θα διστάσει να κακοποιήσει ένα ζώο.
Ας μην εξαντλούμε, λοιπόν, τα αποθέματα της τρυφερότητας και της στοργής μας στον κοινωνικό μας περίγυρο και στους αγαπημένους μας. Είναι βέβαιο οτι ένα αδέσποτο σκυλάκι ή ένα γατάκι που βρήκαμε παρατημένο, θα μας ανταποδώσουν στο δεκαπλάσιο την αγάπη και την προσοχή που θα τους χαρίσουμε.
Ας γίνει η έκθεσή μας αυτή η αφορμή για τις οικογένειες και τα σχολεία να συνδυάσουν την αγάπη για τους τετράποδους φίλους μας και την αξία της τέχνης που τόσο έχει υποτιμηθεί στην Ελλάδα του σήμερα, σε μια όμορφη επίσκεψη.»

Συμμετέχουν οι εικαστικοί:

Anna Patrou – Cécile Balthazard – Georgio Babili – Έλενα Αρσενίδου – Θοδωρής Αρφάνης – Δάφνη Βοτανοπούλου – Φρόσω Βυζοβίτου – Βίβιαν Ζώταλη – Έλενα Καλαποθάκου – Ιάκωβος Κολλάρος – Γιάννης Κόρμπος – Άννα Κουνάδη – Νίκη Κυριάκη – Έφη Μάνου – Λίζα Βασιλάτου Μέρλιν – Σταυρούλα Μιτζιφίρη ΜιΣτ – Ιωάννα Μιχοπούλου – Βαλάντια Μωραϊτάκη – Όλγα Ξυθάλη – Πόπη Παλατιανού – Μαριέττα Παπαγεωργίου – Αγγελική Παπακωνσταντίνου – Χρύσα Παπαχατζάκη – Βίκυ Σαρρή – Παναγιώτης Σαρρής – Στέλλα Σεβαστοπούλου – Μαρία Σταμάτη – Μαργαρίτα Ταλιαδώρου – Ελένη Τσοτσορού – Όλγα Αικατερίνη Τσουρή – Αριστείδης Χρυσανθόπουλος

Κατά τη διάρκεια της έκθεσης και των εγκαινίων τηρείται το υγειονομικό πρωτόκολλο.

ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Concept – Οργάνωση – Επικοινωνία: Δημήτρης Λαζάρου – email: [email protected] // [email protected]

Επιμέλεια & κείμενο έκθεσης: Όλγα Λατουσάκη

Μεταφράσεις στα Αγγλικά: Μαρία Συρρή & Στέλλα Σεβαστοπούλου

Δημιουργικό – Επιμέλεια εντύπων: Σοφία Παπαδοπούλου

Ευχαριστούμε την εικαστικό Σταυρούλα Μιτζιφίρη – ΜιΣτ για την πολύτιμη βοήθεια της στον σχεδιασμό της αφίσας και της ηλεκτρονικής πρόσκλησης της έκθεσης.

Εγκαίνια: Τετάρτη 1η Ιουλίου 2020 και ώρα 12:00 – 21:00

Διάρκεια έκθεσης: 25 Ιουνίου έως 25 Ιουλίου 2020

Η έκθεση θα παρουσιαστεί διαδικτυακά μέσω των ιστοσελίδων www.art-profiles.net και της ομογενειακής ιστοσελίδας www.hephaestuswien.com σε 156 χώρες του κόσμου και με δεδομένη βάση 11.000 κατά μέσο όρο διαδικτυακές επισκέψεις καθημερινά.

Facebook link:
https://www.facebook.com/LazarouMyExhibitions/?modal=admin_todo_tour

ΙΔΡΥΜΑ ΕΙΚΑΣΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ ΤΣΙΧΡΙΤΖΗ
Κασσαβέτη 18,
145 62 ΚΗΦΙΣΙΑ
Τηλ: 210 80 19 975
email: [email protected] website: www.iett.gr

Ώρες λειτουργίας: Τρίτη έως Παρασκευή: 11π.μ. – 7μ.μ.
Σάββατο: 11π.μ. – 6μ.μ.
Κυριακή – Δευτέρα κλειστά

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ «ΠΙΣΣΑ & ΠΟΥΠΟΥΛΑ»

Ομαδική Εικαστική Έκθεση

Εγκαίνια: Δευτέρα, 29 Ιουνίου
ώρα 12:00 – 21:00

στον ΕΛΛΗΝΟ – ΓΑΛΛΙΚΟ ΣΥΝΔΕΣΜΟ
Πλατεία Κολωνακίου 2 (4ος όροφος), Κολωνάκι

Η έκθεση διαρκεί από 29 Ιουνίου έως 11 Ιουλίου

Για το concept, την οργάνωση και την επικοινωνία της έκθεσης την ευθύνη έχει ο Δημήτρης Λαζάρου.
Η επιμέλεια ανήκει στην ιστορικό τέχνης Όλγα Λατουσάκη.

25 σύγχρονοι εικαστικοί απομακρύνουν την ΠΙΣΣΑ και τα ΠΟΥΠΟΥΛΑ από τις πληγές που οι άνθρωποι ανοίγουν με τα λόγια και τις πράξεις τους σε ανθρώπους που ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ αλλά είναι πολύ απλά ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Με τα έργα τους δηλώνουν παρόντες στον αγώνα ενάντια σε κάθε διάκριση και κάθε υποτίμηση των ανθρώπων που κάποιοι τους κατηγοριοποιούν ως «διαφορετικούς».

Η ιστορικός τέχνης Όλγα Λατουσάκη σημειώνει:
«Ποτέ η ανάγκη αναγνώρισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν ήταν τόσο επιτακτική όσο σήμερα. Την ίδια στιγμή που δικαιώματα όπως η εκπαίδευση, η ελευθερία της έκφρασης και η επιλογή της θρησκείας θεωρούνται πλέον εδραιωμένα από την πλειονότητα, ένα δυσάρεστα μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού δεν έχει ακόμη καταφέρει να αποδεχτεί το αναφαίρετο δικαίωμα ενός ανθρώπου: την ελεύθερη επιλογή της ταυτότητάς του.
Η έκταση του φαινομένου της ομοφοβίας, τρανσφοβίας και αμφιφυλοφοβίας, συγκεκριμένα στην Ελλάδα, αναδεικνύεται από τα πορίσματα των Εκθέσεων του Δικτύου Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας.
Μέχρι και λίγες δεκαετίες πριν, η ομοφυλοφιλία -ή καλύτερα, η μη ετεροφυλοφιλία- θεωρούνταν κάτι το ανεπίτρεπτο και σε πολλές χώρες της Δύσης επρόκειτο ακόμη και για εγκληματική δραστηριότητα. Ακόμη κι αν μετά την 17η Μαίου του 1990 η ομοφυλοφιλία σταμάτησε να θεωρείται ασθένεια από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, η ομοφοβία υποβόσκει ακόμη και σήμερα στις ανθρώπινες σχέσεις.
Ερευνώντας βαθύτερα τέτοιου είδους συμπεριφορές, αποδεικνύεται πως η αποδοκιμασία της ομοφυλοφιλίας στις περισσότερες περιπτώσεις συνδέεται με την κοινωνική τάξη, το μορφωτικό επίπεδο αλλά και με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις. Άτομα γαλουχημένα με τέτοιου είδους προκαταλήψεις, αδυνατούν ή και αρνούνται να κατανοήσουν τις διαφορετικές εκφάνσεις και αποχρώσεις της αγάπης και πως αυτή δεν επιδέχεται κανόνες ή κοινωνικά καλούπια. Τα ζητούμενα στις ανθρώπινες σχέσεις παραμένουν πάντα η ειλικρίνεια, η γενναιοδωρία αλλά και η παντελής απουσία υποχρέωσης όποιας υποκρισίας.
Με τη σωστή ενημέρωση και τη θετική αντιμετώπιση, θα μπορέσουμε να αγκαλιάσουμε και να σεβαστούμε όλες τις μορφές αγάπης. Και είναι ο ρόλος της τέχνης να αμβλύνει τα αρνητικά συναισθήματα και να προτείνει νέους τρόπους σκέψης. Είναι το όχημά μας για την παραδοχή και τον σεβασμό στη διαφορετικότητα, στο δρόμο προς την εδραίωση αληθινών και στέρεων δεσμών.
Μήπως, τελικά, η ευτυχία δεν είναι τόσο μακριά όσο νομίζουμε;»

Συμμετέχουν οι εικαστικοί:

Anna Patrou – Cécile Balthazard – Lydia Z. – Όλγα Αναστασιάδου – Θοδωρής Αρφάνης – Ευαγγελία Βεκιαροπούλου – Μαρία Ευρυδίκη Βεντούρη – Δάφνη Βοτανοπούλου – Φρόσω Βυζοβίτου – Αθηνά Κάρκα – Στέλλα Κατεργιαννάκη – Χριστίνα Κατεργιαννάκη – Καλλιόπη Κουκλινού – Νίκη Κυριάκη – Έφη Μάνου – Σταυρούλα Μιτζιφίρη ΜιΣτ – Ιωάννα Μιχοπούλου – Βαλάντια Μωραϊτάκη – Αγγελική Παπακωνσταντίνου – Εύα Παρσωτάκη – Βίκυ Σαρρή – Κώστας Σπυρόπουλος – Μαρία Σταμάτη – Όλγα Αικατερίνη Τσουρή – Γιάννης Τσούχλος – Αγγελική Χρυσοβιτσάνου

ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Concept – Οργάνωση – Επικοινωνία: Δημήτρης Λαζάρου
email: [email protected] // [email protected]

Επιμέλεια: Όλγα Λατουσάκη
Επιμέλεια εντύπων: Σοφία Παπαδοπούλου
Επιμέλεια video έκθεσης: Τάσος Πέτσας – Το νέο του τραγούδι R’N’B Neo Soul με τίτλο «Humane (Peace & Love)» σε αγγλογαλλικούς στίχους, ένα τραγούδι κοινωνικής «διαμαρτυρίας» με αφορμή τη βίαιη δολοφονία του George Floyd στη Μινεάπολη, θα συνοδεύσει το βίντεο των έργων της έκθεσης
Μεταφράσεις κειμένων στην Αγγλική γλώσσα: Μαρία Συρρή
Εγκαίνια: Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2020, ώρα 12:00 – 21:00
Διάρκεια έκθεσης: 29 Ιουνίου έως 11 Ιουλίου 2020

Facebook link της έκθεσης:
https://www.facebook.com/LazarouMyExhibitions/?modal=admin_todo_tour

Η έκθεση θα παρουσιαστεί διαδικτυακά μέσω των ιστοσελίδων www.art-profiles.net και της ομογενειακής ιστοσελίδας www.hephaestuswien.com σε 156 χώρες του κόσμου και με δεδομένη βάση 11.000 κατά μέσο όρο διαδικτυακές επισκέψεις καθημερινά.

ΕΛΛΗΝΟ – ΓΑΛΛΙΚΟΣ ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ
Πλ. Κολωνακίου 2, 4ος όροφος
Κολωνάκι, Αθήνα

Ημέρες και Ώρες λειτουργίας
Δευτέρα έως Παρασκευή: 17:00 – 21:00
Σάββατο: 12:00 – 16:00
Τετάρτη – Κυριακή: ΚΛΕΙΣΤΑ
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Η Σφαγή της Χίου (Eugѐne Delacroix, 1824) Λούβρο. Μια ιστορική αναδρομή, το δίκαιο του ισχυρού και το ευμετάβολο της ανθρώπινης φύσης.


Ο Ελληνικός εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας του 1821 ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία λειτούργησε καταλυτικά για τη δημιουργική φαντασία των διανοουμένων εκπροσώπων του φιλελληνικού κινήματος. Ο Eugѐne Delacroix, Γάλλος Ρομαντικός, επέλεξε να αποτυπώσει την καταστροφή της Χίου από τους άντρες του Kapudan Pasha Nasuhzade,που ξεκίνησε ουσιαστικά στις 30 Μαρτίου του 1822, με την άφιξη του τουρκικού στόλου και τον εμπρησμό του νησιού, ως τιμωρία για τη συμμετοχή του στην Επανάσταση, λόγω της αποστροφής που προκάλεσε στο χριστιανικό κόσμο. Τις καταστροφικές φωτιές ακολούθησαν οι σφαγές των νηπίων κάτω των τριών ετών, του ανδρικού πληθυσμού μέχρι δεκατριών ετών και των γυναικών κάτω από τα σαράντα έτη. Οι επιζήσαντες, ντόπιοι και Σάμιοι, που είχαν έρθει στο νησί για να φυτεύσουν το σπόρο του ξεσηκωμού,αποδεκατίσθηκαν από ασθένειες, εξανδραποδίσθηκαν, ενώ τελικά επιβίωσαν όσοι ασπάσθηκαν το Κοράνι. Σε ένα πολυπληθές foreground, ο καλλιτέχνης με μεγάλη επιδεξιότητα δομεί τον πίνακά του σε τρία πυραμιδοειδή σύνολα νεκρών, ετοιμοθάνατων ή χριστιανών που πρόκειται να γευτούν τη σκλαβιά. Η τεχνική του, αντίθεση φωτός-σκιάς, έντονη κίνηση και ενεργητικότητα, που αποδίδεται με τη διάταξη των σωμάτων, τη συστροφή του κορμού και τη χειρονομία, μας παραπέμπει στον μαέστρο του Baroque, Peter Paul Rubens,ενώ η έμφαση στην αποτύπωση του ανθρώπινου πόνου θυμίζει στον θεατή τις πάσχουσες μορφές στη «Μέδουσα» του Gericault. Το έργο έγινε δεκτό στο Salon Carré του Λούβρου, όμως ο ίδιος το απέσυρε όταν είδε τον πίνακα που επρόκειτο να εκθέσει ο Constable, για να το εμπλουτίσει στη συνέχεια με περισσότερο φως και οπτικά εφέ με απότομες, διασταυρούμενες πινελιές. Αναμφίβολα, το έργο αποτελεί έναν ύμνο στον ανθρώπινο πόνο, που αποδίδεται χωρίς ίχνος ηρωισμού, και ταυτόχρονακατάδειξη της αναλγησίας του ισχυρού απέναντι στον αδύναμο.
Από τους τελευταίους κιόλας αιώνες της βυζαντινής αυτοκρατορίας, η Χίος με την εξάπλωση των Γενουατών στην Μαύρη Θάλασσα, με το άνοιγμα του δρόμου των καραβανιών προς τη Μογγολία και την κατάληψη της Προύσας από τους Οθωμανούς, αναδεικνύεται σε σημαντικό κέντρο επεξεργασίας του μεταξιού, σε ένα σταυροδρόμι των δύο κόσμων, Ανατολής και Δύσης. Η παραγωγή και επεξεργασία μεταξωτών προϊόντων, σε συνδυασμό με την εμπορία του κύριου προϊόντος της, της μαστίχας χτίζουν τις εμπορικές σχέσεις του νησιού με ολόκληρο το Μεσογειακό χώρο, ακόμη και τη Γερμανία, συμβάλλοντας στην άνοδο του βιοτικού επιπέδου του νησιού, στην αρχιτεκτονική του ανάπτυξη και στην πολιτιστική του άνθηση, με έντονες επιρροές και προσλαμβάνουσες ελκόμενες από την κυριαρχία των Γενουατών. Επίσης η Χίος απολάμβανε αρκετά προνόμια από το Σουλτάνο στην αρχή της κατάληψής της από τους Τούρκους, Το ποσοστό των Τούρκων κατοίκων ήταν μικρό, ενώ στο νησί απαντώνταν πάνω από 200 Εκκλησίες και 30 μονές που χτυπούν ελεύθερα τις καμπάνες τους. Οι Ορθόδοξοι και οι Καθολικοί πληθυσμοί ζουν σε καθεστώς απόλυτης αρμονίας, ενώ οι θρησκευτικές εορτές και λιτανείες πραγματοποιούνται ελεύθερα και ανεμπόδιστα. Κατά το έτος 1621, στο νησί διαβιούν 50.000 ορθόδοξοι, 4.000 καθολικοί και 4.0000 Τούρκοι, ενώ στα 1674 τις λατρευτικές ανάγκες του καθολικού στοιχείου(Ισπανών και Γάλλων) εξυπηρετούν 7 Εκκλησίες με ντόπιους ιησουίτες και δομινικανούς μοναχούς, αλλά και Γάλλους καπουκίνους. Η άρχουσα τάξη συνίσταται από Έλληνες και Φράγκους, τους «εντόπιους γενοατοχίους», όπως τους αποκαλεί ο Σουλτάνος Σελίμ Β’ μετά την κατάκτηση του νησιού, το 1566.
Στις παραμονές όμως της επανάστασης του 1821, η δυσβάσταχτη φορολογία που επέβαλε ο διοικητής του νησιού «Βεχήτ Πασάς» δημιούργησε δυσαρέσκεια σε μεγάλο τμήμα του πληθυσμού. Επικεφαλής αυτού του κύματος δυσαρέσκειας ήταν ο Χιώτης Αντώνης Μπουρνιάς που απευθύνθηκε για βοήθεια στον ηγέτη της επαναστατικής κίνησης της Σάμου, Λυκούργου Λογοθέτη, διαβεβαιώνοντάς τον ότι μόλις καταφτάσουν οι ενισχύσεις των Σαμίων οι Χιώτες θα «λάβωσιν τα όπλα και θα προκαταβάλωσι μεγάλην χρηματικήν ποσότητα προς επίτευξιν του σκοπού», πείθοντας τον Λογοθέτη να οργανώσει το κίνημα της Χίου. Στις 10 Μαρτίου του 1822 χωρίς προηγούμενη ενημέρωση της Κυβέρνησης ένας μικρός στόλος αποτελούμενος από 8 βρίκια και 30 σακολέβες ξεκίνησε από τη Σάμο και έφτασε στα παράλια της Χίου, αιφνιδιάζοντας τους Τούρκους που αδυνατούσαν να αποκρούσουν τους Σάμιους και κρύφτηκαν στο φρούριο του νησιού. Η ανώτερη τάξη φοβήθηκε, ενώ μέλη των λαϊκών στρωμάτων συγκρότησαν ένα μπουλούκι ροπαλοφόρων και οπλοφόρων που ενώθηκαν με τους άνδρες του Λογοθέτη, πυροδοτώντας ένα εκτεταμένο ξέσπασμα που οδήγησε σε διοικητικές μεταρρυθμίσεις. Ο Λυκούργος Λογοθέτης κατήργησε τη Δημογεροντία, αντικαθιστώντας την επταμελή εφορία. Όμως η προχειρότητα της οργάνωσης της Επανάστασης σε συνδυασμό με την αργοπορία του ελληνικού στόλου(μόνο οι Ψαριανοί κινήθηκαν εναντίον του τούρκικου ναυτικού) οδήγησε στην αποτυχία της.
Η απάντηση του Σουλτάνου δεν άργησε. Ως αντίποινα αρχικά διέταξε το φόνο τριών ομήρων από τη Χίο, των προκρίτων Παντελή Ροδοκανάκη, Μιχαήλ Σκυλίτση και και Θεοδώρου Ράλλη, καθώς και 60 εμπόρων που διέμεναν στην Κωνσταντινούπολη. Ο τουρκικός στόλος βομβάρδισε την πόλη της Χίου και αποβίβασε 7000 άνδρες που ενώθηκαν με τους ήδη υπάρχοντες, ενώ ενισχυόταν συνεχώς στρατιωτικά, με τακτικό στρατό ή άτακτα στίφη από τις ακτές της Μ.Ασίας και κυρίως από το Τσεσμέ. Ένα από τα πιο συγκλονιστικά γεγονότα του μαρτυρίου της Χίου ήταν η σφαγή 3000 κατοίκων που είχαν καταφύγει στο μοναστήρι του Αγίου Μηνά το οποίο μάλιστα πυρπόλησαν. Με ανάλογους τρόπους κατέσβησαν την πλειοψηφία των επαναστατικών εστιών, ενώ όπως αναφέρει στο ιστορικό του πόνημα ο Σπυρίδων Τρικούπης, οι Σάμιοι, εγκατέλειψαν «όλη την νήσον, έπλευσαν εις Ψαρά και εκείθεν επανήλθον αβλαβείς εις τα ίδια αφήσαντες τους δυστυχείς Χίους εις την γνωστήν απανθρωπίαν των εχθρών».
Ο Καρά Αλή μετά τη νίκη του υποσχέθηκε τη χορήγηση αμνηστίας υπό τον όρο της επιστροφής των κατοίκων στην πόλη και στα χωριά που είχαν εγκαταλείψει, επιστρατεύοντας μάλιστα ως διαμεσολαβητές δύο προξένους της Αγγλίας και της Αυστρίας, καθώς και τον αναπληρωτή του Γάλλου προξένου. Οι κάτοικοι ύστερα και από την παρέμβαση των ξένων πείστηκαν και παρέδωσαν χωρίς να μπορούν να μαντέψουν την παγίδα των Τούρκων, που εκμεταλλευόμενοι την αδυναμία λόγω του αφοπλισμού τους, και της έλλειψης προετοιμασίας για κάποια ενδεχόμενη ενέδρα, αφάνισαν το νησί με σφαγές, λεηλασίες, εμπρησμούς και εξανδραποδισμούς. Ο πληθυσμός του νησιού ξεπερνούσε στους 100.000 κατοίκους και μετά τη «Σφαγή» έμειναν λιγότερες από 2000 ψυχές στη Χίο. Από τον αρχικό πληθυσμό 30000 θανατώθηκαν και αιχμαλωτίστηκαν και οι υπόλοιποι με Ψαριανά πλοία κατέφυγαν προς τις Κυκλάδες και την Πελοπόννησο. Τελικά η Χίος απελευθερώθηκε το 1912 με τους Βαλκανικούς Πολέμους.
Η Καταστροφή της Χίου συγκλόνισε όχι μόνο τους Έλληνες αλλά το φιλελληνικό κίνημα παγκοσμίως, που εκφράστηκε με την αποδοκιμασία της τουρκικής θηριωδίας μέσω του Τύπου και της έκδοσης βιβλίων σε Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία. Ο πίνακας του Delacroix αποτυπώνει εκτός από τον απογυμνωμένο ανθρώπινο από ηρωϊσμούς ανθρώπινο πόνο, την επιβολή του δικαίου του ισχυρού και το ευμετάβολο της ανθρώπινης τύχης, που περιγράφεται και στις Τρωάδες του Ευριπίδη με την πτώση των χαρακτήρων από την βασιλική οικογένεια στη σκλαβιά.
Βιβλιογραφία για τα ιστορικά γεγονότα:
Βακαλόπολος, Ιστορία του Νέου Ελληνισμού, τόμος Δ’
Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, Η Ελληνική Επανάσταση, 1821-1932,, τόμος ΙΒ’
Χριστιάνα Οικονόμου, απόφοιτος του Τμήματος Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης του ΕΚΠΑ, κάτοχος MPhil in Theatrical Studies.

ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΖΩΓΡΑΦΙΚΉ (α’ μέρος)

Πίνακας της Χριστίνας Λουκίδη
«Βουτιά στις θύμησες»

Ποίηση κ ζωγραφική είναι δύο μορφές «γλώσσας» μέσα από τις οποίες η ψυχή του καλλιτέχνη εκφράζει τα οράματα της.
» Η ζωγραφική είναι ποίηση
σιωπώσα και η ποίηση ζωγραφική ομιλούσα» κατά τον Σιμωνίδη τον Κείο, ενώ ο Οράτιος μας διαβεβαιώνει ότι
» σαν ζωγραφιά είναι η ποίηση».
Με άλλα λόγια πρόκειται για δύο τέχνες που αλληλοσυμπληρώνονται εφόσον ο ποιητής αναπαράγει στο χαρτί με λέξεις, την ψυχή και τον νου του, ενώ ο ζωγράφος αναπλάθει τον λόγο και τον μεταμορφώνει σε πραγματικότητα μέσα από αναγνωρίσιμα σχήματα και χρώματα. Πρόκειται για μια γραφική απεικόνιση του χρόνου που δεν ξέρουμε πότε ξεκίνησε και που τελειώνει. Έτσι η σχέση λόγου και εικόνας μοιάζει να μάχεται το πεπερασμένο και ελάχιστο της επιφάνειας έναντι του απείρου και του απέραντου του λόγου. Ο ποιητής εμπνέεται από μία εικαστική αποτύπωση όπως ακριβώς ο ζωγράφος από ένα ποίημα.» Η ευγλωττία είναι η ζωγραφική των σκέψεων» κατά τον Γάλλο στοχαστή Blaise Pascal και όπως ο ποιητής αγωνιά να μεταφέρει στον αναγνώστη το μήνυμα της σκέψης του, έτσι και η παθιασμένη εμμονή του ζωγράφου να αποδώσει με τον καλύτερο τρόπο το αντικείμενο του, τους καθιστούν μοναδικούς στο είδος τους.
Ο Σαλβαντόρ Νταλί έλεγε ότι » η ζωγραφική είναι το ορατό τμήμα του παγόβουνου της σκέψης μου» θέλοντας να εκφράσει την στενή σχέση που έχει η σκέψη με την εικόνα, στην έκφραση των συναισθημάτων.Ο τρόπος που διεγείρεται ο νους τόσο στην ποίηση όσο και στην ζωγραφική, αποδίδεται στην έμπνευση.Την στιγμιαία αυτή πνευματική διέγερση που οδηγεί στην δημιουργία και στην ολοκλήρωση ενός έργου.
(συνεχίζεται)…
Αγγελική Αγγελοπούλου

Νυχτερινή Περίπολος. Rembrandt Van Rijn (1642)

Νυχτερινή Περίπολος. Rembrandt Van Rijn (1642)


Το 1638 ολοκληρώθηκε το νέο κτήριο του Δημοτικού Μεγάρου Κλοβενίρσντουλεν (Cloveniersdoelen ),έδρας της Πολιτοφυλακής του Άμστερνταμ. Έξι καλλιτέχνες, μεταξύ των οποίων ο Ρέμπραντ φαν Ράιν , κλήθηκαν να φιλοτεχνήσουν έξι πίνακες με θέμα την απεικόνιση ομάδων της πολιτοφυλακής , που θα κοσμούσαν τη μεγάλη αίθουσα υποδοχής του πρώτου ορόφου. Το 1642, ο Ρέμπραντ παρέδωσε το επιβλητικότερο και ίσως διασημότερο έργο του, γνωστό από τις αρχές του 19ου αι. και εφεξής, ως Νυχτερινή Περίπολος. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ρόλος της Πολιτοφυλακής αναδεικνυόταν καίριος για την προάσπιση της ελευθερίας και της ανεξαρτησίας της Δημοκρατίας (της συνένωσης των προτεσταντικών βόρειων επαρχιών των Κάτω Χωρών οι οποίες, υπό τον Γουλιέλμο της Οράγγης, αποσχίστηκαν το 1588 από την Ισπανική Αυτοκρατορία και ίδρυσαν μια νέα Δημοκρατία, της οποίας η ανεξαρτησία αναγνωρίστηκε από την Ισπανία το 1648, με την υπογραφή της Συνθήκης του Μίνστερ), με αποτέλεσμα τα μέλη της να κατέχουν αξιοσέβαστη θέση στην κοινότητα.
Η πλειοψηφία των προσώπων που απεικονίζονται προέρχονταν από τη συνοικία των υφασματεμπόρων του Άμστερνταμ. Επικεφαλής των μελών της πολιτοφυλακής εμφανίζονται ο Λοχαγός Φράνσις Μπάνινγκ Κοκ και ο Υπολοχαγός Βίλεμ Βαν Ρέιτενμπερχ, ενώ ο πίνακας πληρώθηκε από 16 από τους εικονιζόμενους, που χρεώθηκαν ανάλογα με τη θέση τους στον ζωγραφικό χώρο. Στο λεύκωμα του Κοκ, «Άρχοντα του Πούρμερλαντ και του Ίλπενταμ», υπάρχει ένα «αντίγραφο» του πίνακα με το εξής σημείωμα «Σχέδιο του πίνακα στη μεγάλη αίθουσα του (Cloveniersdoelen) έδρα της Πολιτοφυλακής, όπου ο νεαρός άρχων του Πούρμερλαντ, ως Λοχαγός, δίνει εντολή στον Υπολοχαγό του, τον άρχοντα του Vlaerdingen, να ετοιμάσει το λόχο του για περιπολία». Ο Ρέμπραντ μετά τη διαμαρτυρία ορισμένων από τα εικονιζόμενα πρόσωπα, προσέθεσε μια οβάλ πλάκα με τον κατάλογο των ονομάτων τους και την τοποθέτησε στη δεξιά γωνία της αψιδωτής στοάς, αν και πιθανολογείται ότι η λίστα των παραγγελιοδοτών αποτέλεσε μεταγενέστερη προσθήκη έτερου δημιουργού.
Ο Ρέμπραντ δίνει περισσότερη έμφαση στην απόδοση του συνόλου και της συλλογικής δράσης, στη διαχείριση των λεπτομερειών, που ενίοτε προσλαμβάνουν συμβολικές διαστάσεις, στην εύγλωττη έκφραση των προσώπων, στη λακωνικότητα της χειρονομίας, που όμως δεν περιορίζει την ευρεία γκάμα της κίνησης και τη σύλληψη του «στιγμιαίου», Στον πίνακα παρατηρείται μια φωτογραφική σχεδόν απεικόνιση της δράσης, όπως τη συλλαμβάνει το μάτι το καλλιτέχνη εκείνη τη δεδομένη στιγμή, η οποία εξαίρεται τόσο από την εναλλαγή γρήγορων (π.χ. το αγόρι που τρέχει, ή το ταχύ βήμα του λοχαγού και του υπολοχαγού) και των αργών κινήσεων των ομιλητών ή των πιο στατικών μορφών του σημαιοφόρου και των άλλων σχολιαστών των δρωμένων, όσο και από τη χρήση του φωτισμού, που χαρακτηρίζεται για την αντιθετική διαδοχή φωτεινών και σκοτεινών σημείων, την υποτονικότητά του και την επιλεκτική ανάδειξη φιγούρων. Το έργο φιλοτεχνήθηκε στο στυλ του tenebrism, όρου που στην ιταλική γλώσσα μεταφέρει το σκοτεινό κλίμα του μυστηρίου επιτείνοντας την απόδοση του δραματικού στοιχείου, χαρακτηριστικού γνωρίσματος των καλλιτεχνικών διατυπώσεων της περιόδου του Baroque. Στην επίτευξη αυτού του στυλ, συνετέλεσε η αξιοποίηση της τεχνικής του κιαροσκούρο (chiaroscuro), την οποία εισήγαγε και καθιέρωσε ο Michelangelo Merisi Da Caravaggio, ενώ στη «Νυχτερινή Περίπολο» ο Rembrandt επιλέγει να φωτίσει περισσότερο δύο μορφές, τον υπολοχαγό και τη γυναικεία, σχεδόν υπερβατική μορφή που μοιάζει να ακροβατεί ανάμεσα στους δύο κόσμους και αποτελεί τη μασκώτ της ομάδας, αφού από τη ζώνη της κρέμεται ένας κόκορας, έμβλημα της συσσωμάτωσης αλλά και σύμβολο της ήττας των εχθρών. Για την επίτευξη του βάθους, ο καλλιτέχνης αποδίδει με μεγαλύτερη λεπτομέρεια και σαφήνεια τις δύο κεντρικές και προεξέχουσες μορφές του Μπάνινγκ Κοκ και του Λοχαγού του και χαλαρώνει και απαλύνει την πινελιά του καθώς προχωρά προς το βάθος της σύνθεσης, μια τεχνική, η οποία σύμφωνα με τους ιστορικούς της Τέχνης προσομοιάζει με το φωτογραφικό “depth of field”, δηλαδή ένα οπτικό φαινόμενο που κάνει τα πρόσωπα/αντικείμενα στα οποία εστιάζει ο καλλιτέχνης να αναδύονται μέσα από το βάθος, με σκοπό να οικοδομήσει τη σύνθεση γύρω από τις δύο κεντρικές μορφές. Στις τρεις αμέσως επόμενες οπλισμένες φιγούρες είναι εμφανής η επίδραση της αναπαράστασης των κύριων πράξεων που συνδέονται με το Arquebus, το πρωταρχικό όπλο της εν λόγω συντεχνίας, δηλαδή το γέμισμα του όπλου, τον πυροβολισμό και το καθάρισμα του όπλου. Οι στάσεις που αποτυπώνονται στον πίνακα του Rembrandt είναι σχεδόν ίδιες με τις γκραβούρες ενός δημοφιλούς εγχειριδίου του 17ου αι. σχετικού με την χρήση των όπλων, με τίτλο «Η χρήση των όπλων», στο οποίο επίσης συναντάμε τον κόκορα που κρέμεται από το φουστάνι του ξανθού κοριτσιού.

Η δομή της ζωγραφικής επιφάνειας είναι «ανοιχτή», ενώ οι πυκνές, τεμνόμενες ευθείες, οι κάθετες, διαγώνιες και οριζόντιες γραμμές πολλαπλών ,διαφορετικών κατευθύνσεων, ακόμη και οι αόρατες στον θεατή γραμμές, οι προεκτάσεις των αποδιδόμενων γραμμών, αλλά και η ύπαρξη ορθογώνιων, ελλειψοειδών τόξων και σπειροειδών φορμών, αν και δεν καλύπτουν ολόκληρο το χώρο, υποδεικνύουν ότι αρχικός στόχος του καλλιτέχνη ήταν η δημιουργία μιας σύνθεσης βασισμένης στη γεωμετρικότητα, ένα σχέδιο που δεν υλοποιήθηκε. Αυτό που πέτυχε ο Rembrandt ήταν ο συγκερασμός των οικείων του μεθόδων και τεχνοτροπικών χαρακτηριστικών, της σύζευξης του φωτός και του σκότους, του χάους και της ενότητας, του έθνους και του ατόμου σε συνεχές και ενοποιημένο σύνολο φρενήρους κίνησης με αποτέλεσμα την απεικόνιση μιας ζωντανής ιστορικής πηγής για την πορεία και την ταυτότητα της Ολλανδίας.
Πόσο αναγκαία όμως θα ήταν η συγκρότηση τοπικών πολιτοφυλακών στο πλαίσιο του σύγχρονου διεθνούς περιβάλλοντος; Στην Ολλανδία του 17ου αι.,η διαμόρφωση τέτοιων ομάδων στρατιωτικού τύπου από τα μέλη των εγχώριων ελίτ αποσκοπούσε στη διασφάλιση του ειρηνικού βίου της Πολιτείας και συγχρόνως στην καταστολή των παραβατικών συμπεριφορών που εκδηλώνονταν στην κοινότητα. Ενίοτε οι συσσωματώσεις αυτές μετείχαν σε εορταστικές εκδηλώσεις της Πολιτείας καθώς συμβόλιζαν το απαύγασμα της δύναμης και της αίγλης της. Από την άλλη πλευρά, το παγκόσμιο σκηνικό του 21ου χαρακτηρίζεται από (ψυχρο)πολεμικές συγκρούσεις των αντιπάλων οικονομικών κολοσσών, νέους ιούς ,απειλητικούς για τη ζωή και την υλική ευμάρεια των πολιτών, των οποίων η επιδημική εξάπλωση εισάγει και καθιερώνει νέες μορφές εργασίας που πλήττουν τα εισοδήματα της μικρομεσαίας τάξης και των αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων, ενώ η αθρόα μετακίνηση πληθυσμών έχει ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη φοβικών συνδρόμων, τη δημογραφική αλλοίωση των χωρών υποδοχής και το ξέσπασμα βίας. Ως εκ τούτου, ο άνθρωπος ζει σε ένα αβέβαιο, διαρκώς ευμετάβλητο και εν τέλει δυσμενές περιβάλλον για τη βιολογική του επιβίωση και την οικονομική του σταθερότητα, αλλά και τη διαφύλαξη της σωματικής του ακεραιότητας, καθώς, υπό τέτοιες συνθήκες, δεν αποκλείεται ένα πιθανό ξέσπασμα μαζικών κινημάτων σαν αυτό που εκδηλώθηκε στις Η.Π.Α πριν από λίγες μέρες με αφορμή τη δολοφονία του Αφροαμερικάνου George Floyd. Σε ένα ίσως όχι και τόσο ακραίο σενάριο, η εκτόξευση των ποσοστών ανεργίας και συνεπώς της φτωχοποίησης ευρύτερων πληθυσμιακών ομάδων, θα μπορούσε δυνητικά να οδηγήσει σε ένα κυκεώνα εγκληματικών ενεργειών, εν ψυχρώ δολοφονιών και βανδαλισμών. Είναι δυνατόν λοιπόν η συσπείρωση κατοίκων σε κάθε Δήμο/Κοινότητα να συμβάλλει στη διατήρηση των ισορροπιών, όπως η πολιτοφυλακή του Μπάνινγκ Κοκ στην Ολλανδία μερικούς αιώνες νωρίτερα; Η απάντηση είναι δύσκολο να δοθεί. Η σύσταση τέτοιων συσσωματώσεων ενέχει εγγενείς δυσκολίες, αρχής γενομένης από την επιλογή της ηγεσίας και των μελών που θα απαρτίζουν την εκάστοτε πολιτοφυλακή. Θα αποτελείται αποκλειστικά από επιφανή άτομα του κοινωνικού ιστού αποκλείοντας τους οικονομικά αδύναμους; Η εκτεταμμένη οπλοχρησία θα ενδυναμώσει συγκεκριμένες ομάδες διχάζοντας το κοινωνικό σώμα και θα οδηγήσει σε περαιτέρω αύξηση των περιστατικών βίας αντί να την περιορίσει; Τα άτομα που θα συγκεντρώσουν τέτοιου είδους δύναμη θα μπουν στον πειρασμό να πλουτίσουν με την ίδρυση εγκληματικών ομάδων(π.χ εμπόριο ναρκωτικών ουσιών) και να συγκαλύψουν τις πράξεις τους; Τέλος, μια ενδεχόμενη ένοπλη επανάσταση των επί μέρους πολιτοφυλακών δεν αποκλείεται να καταλύσει τα Δημοκρατικά Πολιτεύματα και να οδηγήσει στην εγκαθίδρυση δικτατορικών καθεστώτων. Συμπερασματικά, όσο κι αν κρίνεται επιτακτική η ανάγκη προάσπισης της σωματικής ακεραιότητας των πολιτών, το έργο αυτό θα πρέπει να αναλάβει το Κράτος, η Δικαστική εξουσία και οι Αστυνομικές Δυνάμεις που όμως θα πρέπει να αναλογισθούν το ρόλο και την ευθύνη τους και να διαφυλάξουν με σύνεση και σοβαρότητα την τάξη και την εύρυθμη λειτουργία του κοινωνικού σώματος, λαμβάνοντας μέτρα προς την ενίσχυση των οικονομικά ασθενέστερων πολιτών και της επιχειρηματικότητας, της άμβλυνσης των κοινωνικών αντιθέσεων και της δημιουργίας κλίματος αλληλεγγύης και ομόνοιας, προκειμένου να αποτραπεί η οικονομική και ηθική κατάρρευση του κοινωνικού σώματος και το χάος που αυτές συνεπάγονται.
Χριστιάνα Οικονόμου. Πτυχιούχος του Τμήματος Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης του ΕΚΠΑ. Κάτοχος MPhil στις Θεατρικές Σπουδές.

Έρως Ιερός και Βέβηλος. Οι Δίδυμες Αφροδίτες. Tiziano

Το έργο του Tiziano  αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της νεοπλατωνικής σκέψης, καθώς συνιστά μια καλλιτεχνική διατύπωση της θεωρίας του Marsilio Fitsino για τις «Δίδυμες Αφροδίτες», Ουράνια και Πάνδημο. Στον πίνακα δεσπόζει η συμμετρική παρουσία δύο γυναικών με κυρίαρχη τη γυμνή μορφή που φέρει ένα αγγείο στο οποίο καίει ουράνιο πυρ. Στη σύνθεση η γυμνότητα λειτουργεί ως σύμβολο της περιφρόνησης των υλικών αγαθών και των εφήμερων απολαύσεων, ενώ η άλλη μορφή είναι ενδεδυμένη με ένα πολυτελές φόρεμα και κρατά ένα δοχείο με χρυσό και κοσμήματα, δηλωτικά της ματαιότητας και των εφήμερων απολαύσεων. Το φόντο του πίνακα διαιρείται σε δύο κομμάτια με κριτήρια ηθικολογικού χαρακτήρα (paysage moralisé) ανάλογα με τα ποιοτικά στοιχεία των δύο γυναικών.  Στο αριστερό φόντο διακρίνεται μια οχυρωμένη πόλη και δύο κουνέλια, εκφραστικά σύμβολα του ζωώδους έρωτα και της γονιμότητας, ενώ στη δεξιά πλευρά διαφαίνεται ένα λιτό, αγροτικό περιβάλλον όπου δεσπόζει μια Εκκλησία και ένα κοπάδι πρόβατα, εικόνα που μας παραπέμπει στα Αρκαδικά Τοπία και στην εσωτερικότητα, στην ενατένιση του θείου.   

Η γυμνή, υψιπετής γυναίκα είναι η «Ουράνια Αφροδίτη», η οποία στο φιλοσοφικό σύστημα του Marsilio Fitsino συμβολίζει την αιώνια, αμετάβλητη και ανέγγιχτη από  τη φθοροποιό επίδραση της ύλης, Ιδέα της ομορφιάς. Η έτερη μορφή, η «Πάνδημος Αφροδίτη», η ζωοδότρια δύναμη, δημιουργεί τις απτές και φθαρτές αντανακλάσεις του θείου κάλλους στο γήινο κόσμο. Η απεικόνιση του Έρωτα, που ανακατεύει το νερό της στέρνας, ανάμεσα στις δύο θεές εκφράζει τη νεοπλατωνική αντίληψη ότι ο έρως αποτελεί μια αρχή κοσμικής πρόσμιξης, μία διάμεσο μεταξύ ουρανού και γης. Η «Ουράνια Αφροδίτη», Venus Coelestis, είναι κόρη του Ουρανού, δεν έχει μητέρα, γεγονός που την κατατάσσει σε μια άυλη διάσταση, ενώ τόπος κατοικίας της είναι η ανώτερη συμπαντική ζώνη, ο Κοσμικός Νους. Η ομορφιά που αντιπροσωπεύει είναι η πρωταρχική και συμπαντική ακτινοβολία της θεότητας. Η Πάνδημος Αφροδίτη, Venus Vulgaris, είναι κόρη του Δία και της Ήρας και κατοικεί στο μεταίχμιο μεταξύ του Κοσμικού Νου(ένα νοητό και υπερουράνιο κόσμο όπου ζει ο Θεός ακατάλυτος και σταθερός) και στον επίγειο κόσμο, στη σφαίρα δηλαδή της Κοσμικής Ψυχής και συμβολίζει μια επιμέρους εικόνα της καθολικής ομορφιάς που πραγματώνεται στον επίγειο κόσμο. Ενώ η Ουράνια Αφροδίτη είναι η intelligentia, η διανόηση, η Πάνδημος Αφροδίτη ενσαρκώνει την ιδέα μιας ζωοποιού δύναμης,( vis generandi), η οποία παράγει ή μορφοποιεί τα φυσικά πράγματα, καθιστώντας τη νοητή ομορφιά προσιτή στις ανθρώπινες εγκεφαλικές λειτουργίες. Οι δύο αυτές εκφάνσεις της διάχυτης στο σύμπαν ομορφιάς, που αναφέρονται στο Συμπόσιον του Πλάτωνα θεωρούνται εξίσου σεβάσμιες δυνάμεις, που αλληλοσυμπληρώνονται και είναι απαραίτητες για τη σύλληψη της Ιδέας του Κάλλους, του θείου κάλλους, στα ανθρώπινα νοητικά δεδομένα. Καθεμία από τις δύο θεότητες συνοδεύεται από τον Έρωτα. Ο θείος έρως, amor divinus, επηρεάζει καταλυτικά την ανώτερη  λειτουργία του ατόμου, τη νόηση, ωθώντας το στο στοχασμό της νοητής ακτινοβολίας της θείας ομορφιάς. Ο γιος της Πανδήμου Αφροδίτης,amor vulgaris,εξουσιάζει ενδιάμεσες λειτουργίες του ανθρώπου, όπως η φαντασία και οι αισθήσεις. Ο έρωτας ανάγεται σε βασικό άξονα του φιλοσοφικού στοχασμού του Marsilio Fitsino. Για το νεοπλατωνικό απολογητή ο Έρως είναι το όχημα μέσω του οποίου ο Θεός διαχέει την ουσία του στον κόσμο και συγχρόνως η δύναμη που ωθεί τα έμψυχα δημιουργήματά του να επιχειρήσουν την επανένωση μαζί του, ένα πνευματικό κύκλωμα, circuitus spiritualis, με πομπό και δέκτη τόσο το Θεό όσο και τα πλάσματά του. Στο νεοπλατωνικό κόσμο, η γυμνότητα, ειδικά όταν έρχεται σε αντιπαράθεση με το αντίθετό της, σταδιακά συμβόλιζε την αλήθεια και ταυτόχρονα την εγγενή και φυσική ομορφιά ( φυσικό κάλλος, pulchritude innata) σε αντίθεση με επίπλαστες και πομπώδεις χάρες (επείσακτον κάλλος, ornamentum) και τελικά κατέληξε να σημαίνει το Ιδεατό και το Νοητό, την απλή και αληθινή ουσία που υπερτερεί του αισθητού και της μεταβλητότητας.  Ενδεχομένως ο Τιτσιάνο επηρεαστηκε από δύο αγαλματικές μορφές του Πραξιτέλη, μιας γυμνής και μιας ντυμένης Αφροδίτης. Η γυμνή Αφροδίτη απορρίφθηκε από τους κατοίκους της Κω και έγινε δεκτή από την Κνίδο της οποίας μετατράπηκε σε μέγα καύχημα.

 Ο Πλάτων θεωρούσε τον πάνδημο έρωτα ένα είδος μέθης ή ψυχικής νόσου και τον υποβιβάζει στη βαθμίδα των σωματικών αναγκών που εδράζονται στο επιθυμητικό μέρος της ψυχής και αποτελούν τροχοπέδη για τη νόηση. Είναι όμως έτσι τα πράγματα για τον άνθρωπο; Ένας κόσμος χωρίς έρωτα, ένας ψυχρός κόσμος προγραμματισμένων ανθρώπων που θα είχαν αποτινάξει το ζυγό των ψυχικών και σαρκικών αναγκών θα λειτουργούσε με μεγαλύτερη τάξη και ευρυθμία; Ο συναισθηματικά απονεκρωμένος άνθρωπος θα μπορούσε δυνητικά να αναπτύξει περισσότερο τις νοητικές του ικανότητες και να αποφύγει συναισθηματικές διακυμάνσεις, τον κατακλυσμό από θλιβερά συναισθήματα, ενοχές, υποχωρήσεις, συμβιβασμούς και άλλα αδιέξοδα, προκειμένου να διατηρήσει μία θνησιγενή και εκ προοιμίου καταδικασμένη σχέση; Εν κατακλείδι, αξίζει να χάσει την προσωπικότητά του ή και πολλές φορές την αξιοπρέπειά του για ένα συναίσθημα που έχει τόσο σύντομη ημερομηνία λήξης; Όπως και να έχει οφείλουμε πρωτίστως να αγαπάμε τον εαυτό μας και να προσπαθούμε με κάθε τρόπο να εξελιχθούμε πνευματικά και να διατηρήσουμε την ατομικότητά μας, αποφεύγοντας τοξικότητες και χειριστικές απόπειρες αλλοίωσης του Είναι μας.

Χριστιάνα Οικονόμου. Πτυχιούχος του Τμήματος Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης του ΕΚΠΑ. MPhil στις Θεατρικές Σπουδές.

Η Παναγία στην καρέκλα. Ο εξανθρωπισμός του θέματος της Παναγίας και η μητρότητα. Ραφαήλ. 1513-1514,Palazzo Pitti,Φλωρεντία.

Τα έργα με κυκλική ζωγραφική επιφάνεια δεν αποτελούν καινοτομία του Ραφαήλ, αλλά κοινό τόπο της Φλωρεντινής ζωγραφικής του 15ου αιώνα. Σε αυτό το φλωρεντινό tondo, το σύνολο της σύνθεσης μετατρέπεται σε κυκλική μορφική και χρωματική ποιητική δίνη, που εξυμνεί την έννοια της μητρότητας, φέρνοντας την υπόσταση και τη μεγαλοπρέπεια της δύναμης του θείου στα ανθρώπινα μέτρα. Κατά την παράδοση, μια μέρα που ο Ραφαήλ περνούσε από μια φτωχική συνοικία της Ρώμης παρατήρησε στη θύρα ενός σπιτιού μια μητέρα καθισμένη με το παιδί της και συγκινημένος από το θέαμα αποτύπωσε την τρυφερή αυτή σκηνή στον πάτο ενός βαρελιού.

Στο πρώτο επίπεδο του πίνακα απεικονίζεται σε διαγώνια διάταξη η Παναγία με το Χριστό στην αγκαλιά της, ενώ στο δεύτερο επίπεδο προβάλλει σε στάση προσευχής και με το σημείο του Σταυρού, σύμβολο του μαρτυρικού δρόμου του Ιησού, η μορφή του Ιωάννη του Βαπτιστή σε παιδική ηλικία. Τα σώματα της Παναγίας και του Ιησού-που αποτελεί και το πνευματικό κέντρο της σύνθεσης- συμπληρώνοντας και νοηματοδοτώντας- το ένα το άλλο και σε συνδυασμό με την κυριαρχία των καμπύλων γραμμών, δημιουργούν μια σειρά κυκλικών σχηματισμών, που αποδίδουν με φυσικότητα και εκφραστική πληρότητα τη μητρική προστασία σε αρμονικό πάντρεμα με το στρογγυλό σχήμα της ζωγραφικής επιφάνειας.
Στην κυκλική επιφάνεια συνδυάζονται η στερεότητα και η σαφήνεια των πλαστικών χαρακτηριστικών, με την αρμονία και την εσωτερικότητα των θερμών χρωματικών τόνων,-επίδραση της μαθητείας του στον Tiziano,- που συμβάλλει στην αξιοποίηση του περιορισμού του ζωγραφικού χώρου, αποσκοπώντας στην απόδοση του αισθήματος της προστασίας της μητρικής αγκαλιάς. Το οβάλ του προσώπου της Παναγίας σε αντιστοιχία με τις απαλές γραμμές στο σώμα του παιδιού, τα βλέμματα και των δύο που τονίζουν τη μητρική αφοσίωση, καθώς και το εκστατικό, γεμάτο λατρεία βλέμμα του Πρόδρομου, τονίζει το συνεκτικό, ακατάλυτο και αδιάρρηκτο δεσμό της μητέρας με το γέννημά της.
Ο ρεαλισμός της σύνθεσης επιβεβαιώνεται από μικρές λεπτομέρειες, όπως το ξύσιμο της φτέρνας του ενός ποδιού με το μεγάλο δάχτυλο του άλλου, το μαντήλι με τις γραμμές στο κεφάλι της Παναγίας που πέφτει στην πλάτη της και την απόδοση της πλάγιας πλευράς της καρέκλας. Η εξιδανίκευση των ρεαλιστικών στοιχείων συμβάλλει στη σταδιακή απομάκρυνση από την καθαρή πνευματικότητα και υπερβατικότητα και αποβλέπει στην εκφραστική διατύπωση της φυσικής τελειότητας και της γήινης απόδοσης της θεότητας στα συμφραζόμενα της υλικής πραγματικότητας και των ανθρώπινων δεδομένων, αν και διατηρείται η χρήση θρησκευτικών συμβόλων, όπως ο Σταυρός του Ιωάννη του Πρόδρομου και το Nimbus. Το διακριτικό κυκλικό στεφάνι πάνω από το κεφάλι της Παναγίας και του Ιωάννη του Προδρόμου, δάνειο από τη λατινική γλώσσα όπου σημαίνει σύννεφο, δηλώνει τη σύνδεση της οντότητας που κοσμεί, με κάτι άυλο, υπερβατικό και μυστηριώδες. Με την ιδιαίτερη αυτή απόδοση της Παναγίας σαν μια καθημερινή γυναίκα της Ιταλίας των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων της Αναγέννησης, ο καλλιτέχνης υπογραμμίζει αφενός τη σύνδεση της θείας προστασίας με κάθε πιστό ανεξαρτήτως οικονομικής δύναμης και status και αφετέρου, ενσωματώνοντας στη σύνθεση το σύμβολο της σταυρικής θυσίας, το δύσκολο, γεμάτο χαρές αλλά περισσότερο ευθύνες, έργο της μητρότητας που συχνά προσλαμβάνει το χαρακτήρα του θείου μαρτυρίου, αφού μητέρες που ανατρέφουν τα παιδιά τους σε μονογονεϊκές οικογένειες με περιορισμένους οικονομικούς πόρους και ψυχολογική στήριξη, μητέρες με παιδιά που πάσχουν από χρόνια νοσήματα ή έχουν ειδικές ικανότητες, μητέρες που προσπαθούν να αναθρέψουν τα τέκνα τους σε ένα περιβάλλον με χαρακτηριστικά ενδοοικογενειακής σωματικής και ψυχολογικής βίας, οδεύουν καθημερινά προς το δικό τους ατομικό Γολγοθά.

Χριστιάνα Οικονόμου. Πτυχιούχος του Τμήματος Ιστορίας, Αρχαιολογίας και Ιστορίας της Τέχνης του ΕΚΠΑ. MPhil στις Θεατρικές Σπουδές.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ «1922 #ΣΜΥΡΝΗ: Ο μαύρος Αύγουστος»

Έργο της εικαστικού
Χριστίνας Λουκίδη
«Κόκκινο παράλογο»


 
Η Chili Art Gallery στην Αθήνα έχει την χαρά να παρουσιάσει στο κοινό την ομαδική εικαστική έκθεση με τίτλο: «1922 #ΣΜΥΡΝΗ: Ο μαύρος Αύγουστος». Την επιμέλεια της έκθεσης φέρει η Ιστορικός της Τέχνης, ΜΑ Δημοσιογράφος και μέλος της AICA Eλλάδος, Νικολένα Καλαϊτζάκη. Η έκθεση τελεί υπό την υποστήριξη του Μικρασιατικού Πολιτιστικού Συλλόγου Μελισσίων «Άγιος Γεώργιος Γκιούλμπαξε» καθώς και της Ένωσης Ποντίων Μελισσίων Αττικής. Κατά την ημέρα των εγκαινίων, ο διακεκριμένος συγγραφέας και ιστορικός, Δρ Αντώνης Παυλίδης, θα πραγματοποιήσει σύντομη ομιλία, στην οποία θα παραθέσει γνωστές και άγνωστες πτυχές που πλαισιώνουν το ευαίσθητο, πνιγμένο στο αίμα, κεφάλαιο: Μικρασιατική Καταστροφή και Ελληνισμός.


 
Η Ιστορικός της Τέχνης και Επιμελήτρια της έκθεσης, Νικολένα Καλαϊτζάκη, μεταξύ άλλων, σημειώνει: «Υπάρχει Έλληνας κανείς που την Σμύρνη ξέχασε; Χαραγμένη στη μνήμη και την ιστορία μας ανεξίτηλη μένει η μεγαλύτερη εθνική πληγή που γνώρισε ποτέ η ψυχή του νεότερου ελληνισμού. Ήταν η κατάρρευση του μικρασιατικού μετώπου, τον «μαύρο» εκείνο «Αύγουστο» του 1922. Η πανωλεθρία ήταν της σθεναρής Στρατιάς της Μικράς Ασίας και η φοβερή πυρπόληση της Σμύρνης από τους Τούρκους. Ο πόνος, ο εκφοβισμός και οι σφαγές. Τα κυνηγητά, οι βιασμοί, οι διωγμοί και οι λεηλασίες. Ήταν η αποφασισμένη εξόντωση των εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων «άπιστων χριστιανών» που προαιώνια διέμεναν στην Μικρασιατική γη και την Ανατολική Θράκη από τους Τούρκους. Ο αιματηρός ξεριζωμός / αφανισμός του ελληνισμού ήταν επιβεβλημένος. Κι όπου δεν έτυχε ο «θάνατος», έτυχε η «προσφυγιά».
 

Συμμετέχουν οι εικαστικοί καλλιτέχνες:

Αρίων (Αλέξανδρος Τσαμουσιάδης)  • Έλενα Αρσενίδου • Έφη Βερικίου • Μαρία Βύρρα • Ευδοκία Γεωργιάδου • Κρίστι Γρηγορίου • Βερονίκη Δαμιανίδου • Φωτεινή Ηλιοπούλου • Κατερίνα Καλουμένου • Θεόδωρος Κεμίδης • Κατερίνα Κουνάβη • Μαρίνα Κουτσοσπύρου • Χριστίνα Λουκίδη • Σοφία Μανιατάκη • Ειρήνη Μονομμάτου • Δήμητρα Μωυσιάδου • Κάλλια Παπαθεοδώρου • Σοφία Σκαρογιάννη • Kατερίνα Ξαρχοπούλου • Μαρία Χαλκιά • Κατερίνα Χρανιώτη 
 
• Εγκαίνια: Παρασκευή 6 Μαρτίου & ώρα 8 μ.μ.
• Διάρκεια έκθεσης: 6 – 14.3.2020
 
 «1922 #ΣΜΥΡΝΗ: Ο μαύρος Αύγουστος»
Επιμέλεια έκθεσης: Νικολένα Καλαϊτζάκη (https://nikolenakalaitzaki.wordpress.com)
Με την Υποστήριξη: 
Μικρασιατικός Πολιτιστικός Σύλλογος Μελισσίων «Άγιος Γεώργιος Γκιούλμπαξε»
&
Ένωση Ποντίων Μελισσίων Αττικής (http://ep-ma.gr)
Δημιουργικό – Επιμέλεια εντύπων: Αριστοτέλης Τριάντης

Σχετικά με την Chili Art Gallery

Η Chili Art Gallery ιδρύθηκε το 2010 και βρίσκεται στο Θησείο δίπλα στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων «Μελίνα», μια ανάσα από το πιο ζωντανό σημείο της πόλης μας, το Γκάζι. Αποτελεί έναν πολιτιστικό χώρο, όπου οι φιλότεχνοι και το κοινό γενικότερα μπορούν να έρχονται σε επαφή με όλες τις μορφές της Σύγχρονης Τέχνης. Ζωγραφική, γλυπτική, κολάζ/συνθέσεις, εγκαταστάσεις/κατασκευές, χαρακτική, φωτογραφία μαζί με εφαρμογές σχεδιασμού και αισθητικής, που αφορούν σε λειτουργικά αντικείμενα και αντικείμενα καθημερινής χρήσης, όπως κεραμικά,ύφασμα, κόσμημα, γυαλί, έπιπλο, παρουσιάζονται σε μηνιαία βάση με ατομικές και ομαδικές εκθέσεις
και events. Ανακαλύψτε περισσότερα: https://chiliart.gr
Χορηγός φωτογράφισης Studio Kotsireas

Ωράριο λειτουργίας χώρου:
Δευτέρα – Παρασκευή: 10.30 π.μ. – 6 μ.μ.
Σάββατο: 11 π.μ. – 3 μ.μ.
(Κυριακή κλειστά)
 
Είσοδος ελεύθερη
 
Chili Art Gallery
Δημοφώντος 13-15
Θησείο 11851, Αθήνα
13-15 Dimofontos str.
11851 Thission, Athens
ΜΕΤΡΟ ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ / ΗΣΑΠ ΘΗΣΕΙΟ
 Τρόλεϊ Νο 21 (από Ομόνοια), Στάση «Φωταέριο»,
 Λεωφορεία ΟΑΣΑ 049, 815, 838, 914, Β18, Γ18 Στάση «Φωταέριο»
METRO KERAMIKOS / ISAP(GREEN LINE) THISSION
   Trolley bus nr 21 (from Omonia Squ.), Fotaerio Stop,
 Buses 049, 815, 838, 914, B18, Γ18, Fotaerio Stop
τηλ.επικ, tel.nr, 210-7292564, 6936755550
www.chiliart.gr email: [email protected]

Το «Curing Fragility» της Αθηνάς Κανελλοπούλου courtesy of the artist

Το «Curing Fragility» της Αθηνάς Κανελλοπούλου courtesy of the artist που συμμετέχει στο  «PERFORMANCE ROOMS2020»

Η Αίθουσα Τέχνης Καππάτος σε συνεργασία με τη Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία Πάνθεον παρουσιάζει την έκθεση με τίτλο  «PERFORMANCE ROOMS2020»  στο Ξενοδοχείο “St George Lycabettus”.
  18 επιμελητές παρουσιάζουν 30 performers από τις εικαστικές τέχνες καθώς και από άλλα καλλιτεχνικά πεδία όπως το θέατρο, τον χορό, τη μουσική, τα multimedia, στα δωμάτια ενός ξενοδοχείου. Σε κάθε δωμάτιο θα επιτελείται και μια ζωντανή performance κατά την τετραήμερη διάρκεια της έκθεσης, η οποία θα είναι ανοιχτή στο κοινό για τρεις ώρες κάθε μέρα, από την Πέμπτη 20 Φεβρουαρίου έως την Κυριακή 23 Φεβρουαρίου, 19:00 – 22:00.


Σκοπός της έκθεσης είναι να παρουσιαστούν και να καταγραφούν συστηματικά οι σύγχρονες τάσεις και προτάσεις στον καλλιτεχνικό χώρο της Performance, καλλιτεχνικά και θεωρητικά, ώστε να δημιουργηθεί ένας ουσιαστικός και γόνιμος διάλογος μεταξύ των συμμετεχόντων, σαν συνέχεια των προηγούμενων διοργανώσεων για τις οποίες εκτιμάται ότι έχουν συμβάλει στην ανάδειξη ενός μεγάλου αριθμού καλλιτεχνών και επιμελητών.
Εικοσιδύο χρόνια απο το ξεκίνημα μιας μικρής απόπειρας που είχε ως ζητούμενο την ανίχνευση και παρουσίαση στο ευρύ κοινό των νέων τάσεων και προτάσεων και της θεωρητικής σκέψης στον εικαστικό χώρο. Εικοσιδύο χρόνια έρευνας της σύγχρονης δημιουργικής και πνευματικής δημιουργίας, όπου το τοπίο της Σύγχρονης Τέχνης, κυρίως στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς, έχει εξελιχθεί και διευρυνθεί, έχοντας την μεγάλη τύχη να είμαστε παρόντες, μάρτυρες και συμμέτοχοι αυτής της μεγάλης και σημαντικής αλλαγής. Αφήσαμε πίσω μας τα αρνητικά του παρελθόντος και συμβάλλαμε στο προχώρημα και κτίσιμο μιας νέας πραγματικότητας στις Εικαστικές Τέχνες στη χώρα μας. Σε αυτη τη πορεία μας είχαμε την τύχη να συνεργαστούμε με περισσότερους απο 100 Επιμελητές και 350 Καλλιτέχνες και μας έδωσε τη μεγάλη και θερμή συμπαράστασή του ένα μεγάλο κοινό χιλιάδων φιλότεχνων. Τους ευχαριστούμε όλους και οραματιζόμαστε την συνέχεια σε αυτή την μοναδική εκδήλωση των δημιουργών της Σύγχρονης Τέχνης, αυτών που η ενασχόλησή τους με τα φαινόμενα και της ανάγκες  της εποχής και της καθημερινότητάς μας, με την πληθώρα των εκφραστικών μέσων και εργαλείων, μας ανοίγουν νέους δρόμους στη σκέψη και τη συνείδησή μας.


Η πρώτη παρουσίαση της Έκθεσης 4ROOMS  έγινε το 1999, στον χώρο της γκαλερί στην οδό Αγίας Ειρήνης, όπου τα 4 δωμάτια της γκαλερί καθόρισαν και τον αριθμό των συμμετοχών. Στη συνέχεια, λόγω του ενδιαφέροντος για περισσότερες συμμετοχές, αναζητήσαμε χώρο για να παρουσιάσουμε μεγαλύτερο αριθμό προτάσεων. Η επιλογή ενός ξενοδοχείου για τη παρουσίαση αυτής της έκθεσης, ταυτόχρονα με το ζητούμενο για περισσότερες συμμετοχές, ήταν συνάρτηση της επιλογής για αυτόνομες παρουσιάσεις καλλιτεχνών στον ίδιο χώρο αλλά και της ανάγκης το σύγχρονο έργο τέχνης να διεκδικήσει και να καταλάβει τον δικό του προσωπικό, ιδιωτικό και ταυτόχρονα δημόσιο χώρο, σε πλήρη αντιστοιχία και αρμονία με τον χαρακτήρα και το νόημα του σήμερα.
Σε όλη την διάρκεια αυτών των εκθέσεων, αυτή η προσπάθειά μας έχει δείξει και την αντοχή της αλλά και την αναγκαιότητα και χρησιμότητά της ως ένας τόπος συνάντησης και επικοινωνίας, μια πλατφόρμα διαλόγου και ανάδειξης προβληματισμών. Ένας χώρος δικός μας, έρευνας και στοχασμού, ένας χώρος όπου η ελεύθερη δημιουργική σκέψη βρίσκει έδαφος να υπάρξει από κοινού, να παράγει δημόσιο λόγο και να προσεγγίζει ένα ευρύ κοινό πολιτών που αναζητά την επαφή με την πνευματική και καλλιτεχνική δημιουργία.
Σε αυτή τη διερευνητική, ευρεία ανίχνευση των σύγχρονων «τόπων», ζητάμε τη συνεργασία όσο το δυνατό περισσότερων επιμελητών, νεώτερων όπως και καθιερωμένων, ώστε το αποτέλεσμα να συγκεντρώνει και να αποκαλύπτει αρκετές από τις υπάρχουσες τάσεις της θεωρητικής σκέψης στον χώρο της τέχνης. Οι καλλιτέχνες που στη συνέχεια προτείνονται, πιστεύουμε ότι αποτελούν σαφείς ενδείξεις της σημερινής εικαστικής πραγματικότητας στη νέα σύγχρονη τέχνη καθόσον η σύγχρονη δημιουργική θεωρητική σκέψη βρίσκεται σε μια αντίστοιχη και παράλληλη πορεία έρευνας του περιεχομένου της και αναζήτησης του αντικειμένου της με την σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία. Καταδεικνύεται έτσι ο πλουραλισμός των εκφραστικών μέσων, η ανεξαρτησία, ο χαρακτήρας, η διαφορετικότητα, οι ιδιομορφίες, η μορφοπλαστική ποικιλία της καλλιτεχνικής δημιουργίας όπως διαμορφώνεται στην αυγή του εικοστού πρώτου αιώνα και όπως ενδεχομένως θα εξελιχθεί.
Μέσα από την ξεχωριστή ιδιαιτερότητα και το “προσωπικό στοιχείο” του έργου τέχνης, την πολυσημία και την συμπαντικότητα του πνευματικού περιεχομένου του, την ενδελέχεια της ιστορικότητάς του αλλά και την ανάγνωσή του σαν μια πράξη ερμηνείας του λόγου του, οικειοποίησης και μεταφοράς, καταδηλώνεται αφ’ ενός η συνενοχή όσων συν-ενέχονται στην διαδικασία της εξέλιξης αυτής της πολιτισμικής αξίας και αφ’ ετέρου ο βαθμός εξάρτησης, επιρροής και αλληλεπίδρασης, καλλιτεχνικής και κοινωνικής, μεταξύ περιφέρειας και κέντρου. Εξετάζεται η ταυτότητα και η μοναδικότητα του έργου τέχνης, που ισχυροποιείται εμπεριέχοντας ταυτόχρονα σημεία και ιδιότητες πολιτισμικής ανεξιθρησκίας και υπέρ-εθνικότητας.  Η εξέλιξη των σχέσεων και των προτάσεων συνέβαλε ώστε να μπορούμε να αναζητούμε και να συνυπάρχουμε ταυτόχρονα σήμερα και να δηλώνουμε ότι το φαινόμενο της Τέχνης δεν είναι ατομική υπόθεση αλλά συλλογική.
Με τη βεβαιότητα αυτή αλλά και έχοντας συνείδηση ότι η εξέλιξη των πραγμάτων οφείλεται και στην πρωτοβουλία όσων εμπλέκονται με δημιουργική διάθεση σε αυτό τον ιδιαίτερο πνευματικό χώρο, συγκεντρωθήκαμε μια ακόμη φορά, για να ανιχνεύσουμε και να παρουσιάσουμε, μέσα από αυτή την Έκθεση, τη σύγχρονη πραγματικότητα στο ευρύτερο εικαστικό περιβάλλον μας. Παρουσιάζουμε με την συνεργασία και τις προτάσεις ενός μεγάλου αριθμού επιμελητών,  νέους πρωτοεμφανιζόμενους καλλιτέχνες, με τη φιλοδοξία αυτή η πρωτοβουλία μας να αποτελεί μια πλατφόρμα διαλόγου και συνύπαρξης του λόγου και του έργου. Ένα όχημα για τη συλλογική δράση, ένα κοινό δημόσιο χώρο για τα προσωπικά οράματα.


Η Έκθεση θα παρουσιασθεί στα δωμάτια του Ξενοδοχείου “St George Lycabettus”, στην πλατεία Δεξαμενής, (Κλεομένους 2, Κολωνάκι, Αθήνα).


 Συμμετέχοντες Επιμελητές: Ιουλία Λαδογιάννη, Τάσος Παπαδόπουλος, Άλκηστις Μαρία Κοντοπούλου, Βασιλική Κούκου, Γιώτα Κωνσταντάτου, Κωνσταντίνος Δερβένης,  Δόμνα Γούναρη, Δηώ Καγκελάρη, Νάσια Καλαμάκη, Βαλεντίνη Μαργαριτοπούλου, Αγγελική Μπάρα,  Μαρία Ξυπολοπούλου, Βέρα Ιόνα Παπαδοπούλου, Σοφία Σιμάκη, Άννα Στρούλια, Φιόνα-Έλλη Σπαθοπούλου,  Ευτυχία (Φαίη) Τζανετουλάκου.


 Συμμετέχοντες Καλλιτέχνες: Κατερίνα Δρακοπούλου, Άννα-Μαρία Μαντά, Χριστίνα Ζαχαράκη, Αλκινόη Ζαχαρόγιωργα, Βιβή Κασαρά, Σέβη Κρητικού, Αγγελική Τουρκοχωρίτη,  Διδώ Γκόγκου, Ηλέκτρα Σταμπούλου, Μαρίνα Γκενάντιεβα, Μυρτώ Σαρμά, Δήμητρα Τρούσα, Δημήτριος Μοσχονάς, Βασιλική Κούκου, Πέννυ Μηλιά, Αικατερίνη Παυλάκη, Claudia Rodriguez, Μαρία Ζησοπούλου, Δήμητρα Οικονόμου, Αθηνά Κανελλοπούλου, Eremus, Αντώνης Αντωνίου, Παναγιώτης Κοστρίβας, Γιώργος Βουδικλάρης,  Κυριάκος Αποστολίδης, Βασίλης Δαγκλής, Αποστόλης Φιλίππου, Περσεφόνη Νικολακοπούλου (Anna Wanderer).
  Εγκαίνια Εγκαίνια  Πέμπτη 20 Φεβρουαρίου 2020,  19:00 – 23:00
Διάρκεια Έκθεσης: Πέμπτη 20/2/2020 -Κυριακή 23/2/2020
Ώρες Λειτουργίας: (Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή) 19:00 – 22:00
 
Καλλιτέχνης: Κατερίνα Δρακοπούλου
Το butoh σώμα συνδιαλέγεται με την ανάμνησή του μέσα από τη φωτογραφία. Μια Σειρά φωτογραφιών αποτυπώνει το ταξίδι της περιπατητικής performance 22 stops, μιας site-specific, butoh performance μακράς διάρκειας που ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2016 και συνεχίζεται έως σήμερα. Mε οδηγούς την βραδύτητα, την ακινησία, τις γλυπτικές φόρμες, τη μεταμόρφωση και τις ποιητικές εικόνες, η Κατερίνα Δρακοπούλου θα επιχειρήσει να  ξανα-θυμηθεί, να ξανα-επισκεφθεί, να ανα-καλέσει, να ανα-δημιουργήσει και να ανα-κατασκευάσει τόπους, ιστορίες και διαδρομές που βρίσκονται χαραγμένες στη μνήμη ούτως ώστε να ξανα-δούμε και να ξανα-φανταστούμε οικείους, καθημερινούς χώρους, πρακτικές και μορφές τέχνης με μια νέα οπτική.
  Επιμέλεια: Ιουλία Λαδογιάννη, Τάσος Παπαδόπουλος
 
Καλλιτέχνης: Άννα-Μαρία Μαντά
Το έργο του Κωνσταντίνου Δερβένη «ADULT IN THE ROOM» είναι μια παραστατική επιτέλεση μιας ζωής της διπλανής πόρτας, που μυεί το θεατή στην τέχνη της περφόρμανς, απαντώντας σε ένα μεγάλο ζητούμενο της τέχνης του εικοστού αιώνα: να ξαναφέρει την τέχνη στην καθημερινή ζωή και την καθημερινή ζωή στην τέχνη.
Ένας οικείος-ανοίκειος χώρος και μια επιτέλεση-χορογραφία, που είναι γνώριμοι και ταυτόχρονα πρωτοφανείς. Ένα σύμπαν που ζει ένα σύγχρονο κορίτσι, μια τελειόφοιτη φοιτήτρια, μαζί με τις αγάπες της, τις εμμονές της, τις ανασφάλειες, τα απωθημένα της. Ένα δωμάτιο που εκτίθενται-επιτελούν όλα τα αντικείμενα-υποκείμενα, έμβια και μη, που συνθέτουν την εσωτερική ζωή ενός σύγχρονου νέου, που παλεύει να υπάρξει σε ένα κόσμο που τον πιέζει, ενώ αυτός θέλει να εξαφανιστεί.
ADULT IN THE ROOM, performed by Άννα-Μαρία Μαντά, edited by Αγγελική Γερμακοπούλου
Επιμέλεια: Κωνσταντίνος Δερβένης
 
 
Καλλιτέχνης: Χριστίνα Ζαχαράκη, Αλκινόη Ζαχαρόγιωργα, Βιβή Κασαρά, Σέβη Κρητικού, Αγγελική Τουρκοχωρίτη
To compose compose beds
Η βίντεο-περφόρμανς To compose compose beds βασίζεται στην αφήγηση ενός ηπειρώτικου παραμυθιού εστιάζοντας στην παράδοξη και αμφίσημη συμβίωση ενός κοριτσιού που βρίσκεται σε κατάσταση εγκυμοσύνης και ενός φιδιού. Πρόκειται για μια συνύπαρξη, η οποία εγείρει ερωτήματα που αφορούν ζητήματα σωματικότητας, φύλου, σεξουαλικότητας και γονιμότητας, σε μια απόκοσμη ατμόσφαιρα ανάμεσα στο όνειρο και τον εφιάλτη, ενώ εμφανές είναι ένα πλαίσιο παραπομπών σε αρχέγονες μνήμες και συμβολικών αναφορών από τη μυθολογία, τη θρησκεία και τις λαϊκές δοξασίες. Το γυναικείο σώμα παρουσιάζεται ως ένας ενδιάμεσος “τόπος”, παγιδευμένο στη φυσική και την κοινωνική του υπόσταση.
Επιμέλεια: Δόμνα Γούναρη
 
Καλλιτέχνης:  Ηλέκτρα Σταμπούλου
“Call it a Night”
Το έργο “Call it a Night” είναι το τελευταίο εικαστικό εγχείρημα της Ηλέκτρας Σταμπούλου η οποία από τον Νοέμβριο του 2019 έχει ξεκινήσει μία performance διαρκείας με τη μορφή τηλεφωνικής υπηρεσίας όπου παροτρύνονται να επικοινωνούν όσοι αντιμετωπίζουν προβλήματα αϋπνίας. Οι συμμετέχοντες καλώντας ακούν την εικαστικό να τους διηγείται φανταστικές ιστορίες. Η υπηρεσία αυτή θα μεταφερθεί στα PERFORMANCE ROOMS2020. Με αφετηρία το παραμυθιακό στοιχείο και τη συχνή σύνδεσή του με τον ύπνο και την προφορικότητα, στόχος είναι να αναδυθούν σταδιακά σύγχρονα αφηγήματα διαμέσου του παραμυθιακού, αλλά και να αποκαλυφθούν λιγότερο γνωστές πτυχές λαϊκών και παραμυθιακών αφηγημάτων τα οποία σε αντίθεση με την κοινή άποψη είναι ιστορίες με βίαιο και σκληρό περιεχόμενο, ειδικά στις αρχικές, μη προσαρμοσμένες για το ευρύ αναγνωστικό κοινό εκδοχές τους.
Επιμέλεια: Νάσια Καλαμάκη
 
Καλλιτέχνης:  Μαρίνα Γκενάντιεβα
Gelina -Like From Another World
Στην παράστασή της, στο δωμάτιο του ξενοδοχείου St. George Lycabettus, η Μαρίνα Γκενάντιεβα αναδημιουργεί, σε καλλιτεχνικό περιβάλλον, την τελετή του παραδοσιακού γάμου των Πομάκων στην βουλγαρική Ροδόπη, Η νύφη σε αυτήν την κοινωνία λέγεται Gelina και η προετοιμασία για τον γάμο της είναι μια εθιμοτυπική ιεροτελεστία μεταμόρφωσης. Το πρόσωπό της ζωγραφίζεται σχολαστικά με λευκή βαφή και πούλιες πριν οδηγηθεί, με κλειστά μάτια, προς τον μελλοντικό σύζυγό της σαν ζωντανή κούκλα πλήρως διακοσμημένη. Στην performance η Μ. Γκενάντιεβα μιμείται τα στάδια αυτού του τελετουργικού κατασκευάζοντας μία από τις μάσκες από μικροσκοπικά χαρτιά με μεταλλική όψη που κολλάει απευθείας πάνω στο δέρμα της, αλλοιώνοντας τα χαρακτηριστικά της. Το παραδοσιακό έθιμο συνδέεται με την σειρά των in process performances που εκτελεί η καλλιτέχνης τα τελευταία χρόνια φορώντας τις αστραφτερές μάσκες της και περπατώντας ως παραμορφωμένη περσόνα σε δημόσιους χώρους στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Επιμέλεια: Γιώτα Κωνσταντάτου
 
Καλλιτέχνης: Μυρτώ Σαρμά, Δήμητρα Τρούσα, Δημήτριος Μοσχονάς
Η Greektopia της Μυρτούς Σαρμά και των ReCompulsive Behaviours αφορά στην τυχαία εμφάνιση ενός χώρου σύγχρονης τέχνης στην πραγματικότητα τριών αλλόκοτων πλασμάτων. Η έλευσή του διαταράσσει την κανονικότητά τους, ενώ παραμένει ασαφές για τους επισκέπτες του χώρου το νόημα της ύπαρξης των πρώτων. Η ανοίκεια αυτή παρουσία σε έναν τέτοιο χώρο δημιουργεί ερωτήματα γύρω από τη σύγχρονη καλλιτεχνική πρακτική και την ‘αποτελεσματικότητα’ του έργου τέχνης στη σημερινή συνθήκη. Βασική επιδίωξη της Greektopia αποτελεί η απόπειρα συνάντησης δυο ανόμοιων κόσμων και ο μονόλογος που αναπτύσσεται μεταξύ τους.
 Επιμέλεια: Άλκηστις Μαρία Κοντοπούλου
 
 Καλλιτέχνης: ANIMATERRA
(Βασιλική Κούκου-εικαστικός, Πέννυ Μηλιά-ηθοποιός/συγγραφέας,
Αικατερίνη Παυλάκη-ηθοποιός/θεατρολόγος, Claudia Rodriguez-ανθρωπολόγος)
«A metamorphosis?»
Η performance «A metamorphosis?» πραγματεύεται την έννοια του ερειπίου. Τι είναι το ερείπιο και τι μπορεί να κάνει ένας καλλιτέχνης με αυτό; Οι performers δημιουργούν μπροστά στα μάτια των θεατών και καταστρέφουν ένα ιερό-μνημείο. Τι ακριβώς δοξάζουμε; Τι είναι η ιερότητα στον σύγχρονο πολιτισμό; Ποια η αξία της; Μπορεί να καταστραφεί; Μπορεί να αποκατασταθεί; Υπάρχουν άνθρωποι-ερείπια; Ο καλλιτέχνης επεμβαίνει καθοριστικά και μεταμορφώνει την ύλη, τον εαυτό του και την εποχή του. Ή μήπως ο χρόνος; Οι θεατές θα συμμετέχουν με τις δικές τους απαντήσεις.
Εικαστική εγκατάσταση- Επιμέλεια: Βασιλική Κούκου, Μουσική-Ήχος: Phil Iliades
 Επιμέλεια: Βασιλική Κούκου
 
Καλλιτέχνης: Μαρία Ζησοπούλου, Δήμητρα Οικονόμου

INTERFACE

Οριοθετημένες από έναν κύβο, η Μαρία Ζησοπούλου και η Δήμητρα Οικονόμου, χωροθετούν υπαινικτικά το περιβάλλον όπου συντελείται η δράση τους, εικαστική και παράλληλα σωματική. Δημιουργώντας η μία μέσω της άλλης και συγχρόνως μαζί εντός του αυτοσχέδιου πλαισίου τους. Έχοντας ως μέσο την επαφή, μεταβαίνουν σε μία πιο σωματική εμπειρία, μία ρέουσα εικαστική διεπαφή με την οποία επιβεβαιώνουν ότι η performance είναι «κάτι υπάρχον», απλώς συμβαίνει, επαναφέρωντας τον αρχέτυπο δεσμό μεταξύ τέχνης και σώματος. Η επιμελημένη από τις ίδιες τις δημιουργούς video προβολή, καθώς και η πρωτότυπη μουσική παραγωγή των Droids on Acid, συνθέτουν μία εφαπτόμενη εικαστική προσέγγιση όπου ο θεατής-χρήστης του έργου καλείται να ψηφιοποιήσει τη προσωπική του εμπειρία κοινοποιώντας την φωτογραφική του ματιά στα social media.
Video: Μαρία Ζησοπούλου, Δήμητρα Οικονόμου, Ήχος: Droids on Acid
Επιμέλεια: Βαλεντίνη Μαργαριτοπούλου
 
Καλλιτέχνης: Κυριάκος Αποστολίδης, Βασίλης Δαγκλής
Η performance ‘Inverse’ εστιάζει στην έννοια της αποσπασματικότητας του χώρου και του χρόνου. Καταγράφει την παρουσία παράλληλων διαστάσεων, οι οποίες διαμορφώνονται σε αντίστροφες θέσεις από την οπτική γωνία θέασης ενός αντικειμένου στο περιβάλλον. Με πρωταρχικά υλικά το σώμα και το φως οι δύο performer αναπτύσσουν την δράση τους κατά την οποία διαμορφώνετε ένα αυτοσχεδιαστικό μοτίβο κατά τον μεταξύ τους διάλογο.
Επιμέλεια:  Κυριάκος Αποστολίδης
 
Καλλιτέχνης: Αθηνά Κανελλοπούλου
«Curing Fragility»
Πόσο εκτεθειμένη είναι η σύγχρονη ιδιωτικότητα; Το project «Curing Fragility» μας βάζει στην ατμόσφαιρα του «Γυάλινου Κόσμου» του Τένεσι Ουίλιαμς υπό το πρίσμα της σύγχρονης εποχής και τεχνολογικής εξέλιξης. Ένα ιδιωτικό περιβάλλον, όπως αυτό ενός υπνοδωματίου, γίνεται δημόσιο και ταυτόχρονα ανοίκειο, καθώς αποτελείται από διαφανή υλικά. Η Αθηνά Κανελλοπούλου, δημιουργεί έναν αλληγορικό κόσμο προστατευμένο από τους κινδύνους, αλλά έντονα εκτεθειμένο, λόγω της διαφάνειας των bubble raps, ταυτόχρονα θέτει ερωτήματα, εμπλέκοντας και το στοιχείο της μαρτυρίας.
Επιμέλεια : Αγγελική Μπάρα
 
Καλλιτέχνης: Eremus
“And all that remains is a desert”
Το project “And all that remains is a desert” αποτελεί μία οπτικοακουστική performance, κατά την οποία το δωμάτιο του ξενοδοχείου μετασχηματίζεται σε όχημα εξερεύνησης ενός συνθετικού κόσμου μετά την καταστροφή. Ο καλλιτέχνης δημιουργεί ψηφιακές ερήμους τις οποίες περικλείει με ακουστικά περιβάλλοντα, και προσκαλεί τους επισκέπτες να εισέλθουν στο όχημα και να αφεθούν στα αισθητηριακά ερεθίσματα. Οι ψηφιακές προβολές ως “παράθυρα” του οχήματος σε συνδυασμό τα ηχητικά περιβάλλοντα, επιδιώκουν έναν εκ νέου εντοπισμό της υλικής σωματικότητας μέσα σε ψηφιακούς χώρους, καθώς και έναν επαναπροσδιορισμό της δυστοπίας ως έναν τόπο ηρεμίας και ενδοσκόπησης.
Επιμέλεια: Βέρα Ιόνα (Παπαδοπούλου)
 
Καλλιτέχνης: Αντώνης Αντωνίου / Boylesque
Με κέντρο το στοιχείο του ερωτικού χορού – καλέσματος, ο Αντώνης Αντωνίου δημιουργεί μια συνθήκη συνάντησης με ένα θεατή κάθε φορά, θέτοντας ερωτήματα για τις κυρίαρχες σημασίες που αποδίδονται στο σώμα.
Τι υπόσχεται και πως προδίδεται η επιφάνεια; Τι μας γεννά η όψη της επιδερμίδας, τα σημάδια και οι ουλές του εφήμερου στην πραγματικότητα σώματος; Αν το καταναλωτικό σώμα προτείνεται ως αψεγάδιαστο, σφριγηλό, υγιές και νέο, η περφόρμανς το προσεγγίζει
ακροβατώντας ανάμεσα στη θελκτικότητα και τη φθαρτότητα, την επιθυμία και την ευαλωτότητα. Οδηγεί το βλέμμα μας απ’ το σώμα ως σύνολο στις κάποτε αποκρουστικές του λεπτομέρειες και από την ερωτική αποκάλυψη του κορμιού ως αντικειμένου του πόθου στην τεχνολογική ανακάλυψη των -αόρατων με γυμνό μάτι- ατελειών του.
Επιμέλεια: Σοφία Σιμάκη
 
Καλλιτέχνης: Παναγιώτης Κοστρίβας
Notes on a taksim
Πώς σχετίζεται η μουσική με τον θόρυβο και τη σιωπή; Πόσο τυχαίος είναι ένας αυτοσχεδιασμός; Το Notes on a taksim είναι μια performance για την ελευθερία της έκφρασης, τα αδιέξοδα και τα όρια, με αφετηρία την αιρετική συναυλία σιωπής-θορύβου 4΄33” του John Cage και την αντιπολεμική δράση-απραξία Bed in της Ono και του Lennon. Ξεκινά ως ερμηνεία στο ούτι ενός αυτοσχεδιαστικού κομματιού που βασίζεται στην αρχαία μαντική μέθοδο του ι τσινγκ, για να καταλήξει στη σιωπή, μέσα από το σταδιακό ράψιμο των χορδών του οργάνου. Διακεκομμένες γραμμές παρτιτούρας στον τοίχο πλαισιώνουν μια δράση στο μεταίχμιο της εικαστικής εγκατάστασης, της μουσικής και της κίνησης.
 Επιμέλεια: Άννα Στρούλια, Φιόνα-Έλλη Σπαθοπούλου
 
 
Καλλτέχνης; Γιώργος Βουδικλάρης
Συνεργασία: Φαίη Τζανετουλάκου
“Amazon Silenced”
Ένα βιωματικό οδυνηρό οδοιπορικό διάρρηξης της φυσικής μας σύνδεσης με τις ρίζες μας, όπως αυτή συμβολίζεται με τη σταδιακή εξαφάνιση του μεγαλύτερου δάσους της βροχής. Μέσα από την από κοινού ανάγνωση του μυστικιστικού εξερευνητικού βιβλίου Amazon Beaming του Petru Popescu, και με οδηγό τις παύσεις και τις ανάσες, η performance έχει σκοπό να αφυπνήσει ποιητικά το κοινό γύρω από τη βίαιη αποκοπή του σύγχρονου ανθρώπου από το φυσικό του περιβάλλον, και τις έννοιες του χρόνου και της κοινοκτημοσύνης, στο βωμό της σύγχρονης πλασματικής και βίαιης οικονομικής ανάπτυξης, με αποτέλεσμα την απώλεια της ταυτότητας και της αυτοσυνείδησης του.
 Επιμέλεια: Φαίη Τζανετουλάκου
 
 
Καλλιτέχνης: Αποστόλης Φιλίππου, Περσεφόνη Νικολακοπούλου (Anna Wanderer)
Materia Prima
Δύο σώματα προσπαθούν να επικοινωνήσουν μέσα από την ανακάλυψη ξεχασμένων και άγνωστων ιστοριών, γεγονότων, ποιητικών εικόνων και φιλοσοφικών αφηγήσεων, που βρίσκονται κρυμμένα σε ξεχασμένα βιβλία. Οι δύο ήρωες επιχειρούν να πλησιάσουν μέσω μιας νοητικής διεργασίας με αφορμή τα βιβλία που θα τοποθετήσουν στο δωμάτιο ως κέλυφος και καταφύγιο, ως πρόταση ενός δικού τους κόσμου υπό κατασκευή. Το βιβλίο, λειτουργεί στη δράση ως φετιχιστικό αντικείμενο με μυθολογικές και φρουδικές αναφορές. Άρρηκτα συνδεδεμένο ως αντικείμενο με τον κόσμο της διανόησης, θα αποτελέσει την αφορμή ώστε οι δύο καλλιτέχνες να σχολιάσουν την έμφυλη διάσταση μιας διαφορετικής επικοινωνίας μεταξύ των δύο ηρώων που δημιουργούν, μακριά από τις στερεοτυπικές αναπαραστάσεις των σχέσεων των δύο φύλων.
Συμμετοχή στη δράση: Νικόλας Κωστής (σε ρόλο «Monsieur Polaroid»)
 Επιμέλεια: Μαρία Ξυπολοπούλου
 
Καλλιτέχνης: Διδώ Γκόγκου
Άμλετ:  «Ο κόσμος γέρνει     γκρεμίζεται
Γιατί έπρεπε να γεννηθώ εγώ για να τον  στερεώσω;»
Με αφορμή την τραγωδία του Σαίξπηρ Άμλετ επιχειρείται η κατασκευή ενός βασιλείου υπό κατάρρευση. Το κάστρο είναι μία οχυρωμένη κατασκευή, κατοικία ευγενών· ένα απροσπέλαστο ψηλό κτίσμα που αποτέλεσε σύμβολο ισχύος ανα τα χρόνια.
Η σκηνογράφος Διδώ Γκόγκου προτείνει σε αντίθεση με αυτήν τη συμπαγή δομή (κάστρο) ένα κτίσμα από ένα υλικό ευμετάβλητο, τα τραπουλάχαρτα, που συνειρμικά προκαλεί παιχνίδια βασισμένα στην τύχη και τη στρατηγική. Τα τραπουλόχαρτα τοποθετούνται έτσι ώστε να δίνεται η εντύπωση ότι αρκεί μία και μόνο κίνηση για να καταρριφτεί το «σάπιο» βασίλειο. Το ευμετάβλητο της κατασκευής προσπαθεί να μετονομάσει τα γεγονότα του έργου, αποδίδοντας κατά κύριο λόγο την τελευταία πράξη που οδηγεί στην ολοκληρωτική καταστροφή.
Σε αυτό το κάστρο του Άμλετ από τραπουλόχαρτα συμμετέχουν σπουδαστές του τρίτου έτους της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου.
Επιμέλεια: Δηώ Καγγελάρη

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ «LOVE @ First Sight»

Παρασκευή, 14 Φεβρουαρίου 2020
ώρα 20:00 έως 22:30

στη blank wall / gallery

Η BLANK WALL GALLERY, Φωκίωνος Νέγρη 55, Αθήνα (Κυψέλη)
εγκαινιάζει την

Παρασκευή, 14 Φεβρουαρίου 2020

και ώρα 20:00 – 22:30 την εικαστική έκθεση Ζωγραφικής – Γλυπτικής – Installation και Φωτογραφίας με θέμα

                         LOVE @ First Sight

Η έκθεση διαρκεί από 14 έως 26 Φεβρουαρίου 2020

Μετά από δύο χρόνια και για δεύτερη φορά η BLANK WALL GALLERY (Φωκίωνος Νέγρη 55, Κυψέλη), γνωστή για τις εξαιρετικές Ελληνικές και Διεθνείς εκθέσεις φωτογραφίας που παρουσιάζει, θα φιλοξενήσει στον χώρο της από 14 έως 26 Φεβρουαρίου, την ομαδική έκθεση ζωγραφικής, γλυπτικής και φωτογραφίας με θέμα «LOVE @ First Sight» η οποία εγκαινιάζεται ανήμερα της γιορτής των Ερωτευμένων.

Στην έκθεση συμμετέχουν 36 σύγχρονοι εικαστικοί.

Την έκθεση επιμελείται η ιστορικός Τέχνης Όλγα Λατουσάκη, ενώ για το concept, την οργάνωση και την επικοινωνία της έκθεσης την ευθύνη έχει ο Δημήτρης Λαζάρου.

Η ιστορικός Τέχνης και επιμελήτρια της έκθεσης, Όλγα Λατουσάκη επισημαίνει στο κείμενό της για την έκθεση:
ἐκ τοῦ ὁρᾶν τίκτεται τό ἐρᾶν, ο έρωτας γεννιέται από μια ματιά
Τι είναι, αλήθεια, ο έρωτας; Κι αν υπάρχει ορισμός, σημαίνει το ίδιο για όλους μας; Άραγε ο Έρως και η Ψυχή του Canova και οι χαρακτήρες στο «Φιλί» του Klimt μεταφράζουν τον έρωτα με τον ίδιο τρόπο; Οι εραστές του Rodin μοιράζονται τα ίδια συναισθήματα με το ζευγάρι στο «Φιλί στο κρεβάτι» του Toulouse-Lautrec; Ο τρελαμένος Απόλλων του Bernini, επιθυμεί τη Δάφνη με την ίδια απόγνωση που εκφράζεται στο «Φιλί» του Λύτρα; Η έννοια του έρωτα είναι τόσο μοναδική, όσο και το αποτύπωμα του καθενός μας. Δεν προϋποθέτει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και κριτήρια· ακολουθεί τους δικούς της κανόνες, όπως ακριβώς και κάθε έργο τέχνης.
Οι καλλιτέχνες έχουν αποτυπώσει, ανά τους αιώνες, τον έρωτα με έργα τέχνης που τον αποθεώνουν σε όλες του τις μορφές: Έρωτας αναγεννησιακός, εξπρεσιονιστικός και υπερρεαλιστικός, έρωτας ομόφυλος και ετερόφυλος, αποτυπωμένος στον καμβά, έρωτας που λειαίνει το κρύο μάρμαρο, τιθασεύει την άγρια υφή του ξύλου και δίνει θέρμη και κίνηση στο μέταλλο. Ο έρωτας μπορεί να πηγάζει από τον απέραντο θαυμασμό για κάποιον άνθρωπο, για τη φύση, για μια ιδέα, ακόμη και για ένα υλικό αντικείμενο. Παρά τις εντάσεις και την διαρκή αγωνία, ο έρωτας θα αποτελεί πάντοτε την κινητήριο δύναμη της ύπαρξής μας.

Συμμετέχουν οι εικαστικοί:

Cécile Balthazard / DIDI – Maria Demetra Mourdjinis / Kostas G. Schnippering / Nikolas Karathanasis / Έλενα Αρσενίδου / Μαρία Βαμβακίδη / Ευαγγελία Βεκιαροπούλου / Ήβη Γαβριηλίδη / Έλενα Γρίβα / Αγγέλα Ευθυμιάδη / Ιωάννα Ζηκίδου / Έλενα Καλαποθάκου / Ιάκωβος Κολλάρος / Άννα Κουνάδη / Αγγελική Κώσταλου / Περικλής Λιακάκης / Αλεξάνδρα Μαϊντά / Νικόλας Μαραβέλιας / Χριστίνα Μαυροπαίδη [ADDMYVIEW] / Δήμητρα Μπακογιαννάκη / Βασιλική Μπλούκου / Αναστασία Νικολάου / Κατερίνα Ξαρχοπούλου / Μαρία Ορφανουδάκη / Αριστέα Παναγιωτακοπούλου / Αχιλλέας Πατούνης / Κωσταντής Σκαντζής / Μαρία Σταμάτη / Σοφία Σταύρου / Μαρία Τζήμα / Ανθή Τσουβαλά / Όλγα Αικατερίνη Τσουρή / Άρια Φωτιάδου / Μαρία Χαλκιά / Ρένα Λυρά Χατζηγεωργίου / Αριστείδης Χρυσανθόπουλος
Την έκθεση συνοδεύει κατάλογος, ο οποίος διανέμεται ΔΩΡΕΑΝ!
ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Concept – Οργάνωση – Επικοινωνία: Δημήτρης Λαζάρου – email: [email protected] // [email protected]

Επιμέλεια & κείμενο έκθεσης: Όλγα Λατουσάκη

Δημιουργικό – Επιμέλεια καταλόγου & εντύπων: Σοφία Παπαδοπούλου
Επιμέλεια video έκθεσης και ραδιοφωνικού σποτ: Τάσος Πέτσας (Tasos P.)
Μεταφράσεις στα Αγγλικά: Μαρία Συρρή
Εγκαίνια: Παρασκευή 14 Φεβρουαρίου, ώρα 20:00 – 22:30

Διάρκεια έκθεσης: 14 έως 26 Φεβρουαρίου

Facebook links της έκθεσης:

https://www.facebook.com/events/537269420222731/
https://www.facebook.com/LazarouMyExhibitions/?modal=admin_todo_tour
https://www.facebook.com/dimitrislazarou1969/

BLANK WALL GALLERY
Φωκίωνος Νέγρη 55,
Αθήνα (Κυψέλη) 113 61
Τ: 21 1405 2138
Email: [email protected]
Ιστοσελίδα: www.blankwallgallery.com

Ώρες λειτουργίας έκθεσης:
Δευτέρα – Τρίτη – Τετάρτη – Παρασκευή: 16:30 – 21:30
Σάββατο: 12:00 – 14:30
Πέμπτη – Κυριακή: ΚΛΕΙΣΤΑ

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ