Το φεγγάρι της Ανατολής The eastern moon της Αγγελικής Αγγελόπουλου

Το φεγγάρι της Ανατολής
The eastern moon

Τρέχει μαζί με τον Ευφράτη
Λικνιζεται με τον Σιμουν
‘Οσοι με δέος το κοιτούν
Ανέβηκαν σε ένα άτι
Και με τα μάτια της ψυχής
Βρίσκουν εκείνο που ζητούν.
Μπαχαρια από τις Ινδίες
Απάτητες βουνοκορφές
Και ιστορίες απατηλές
Που όλο μιλούν για μιαν αγάπη.
Στην Βαβυλώνα, στο Θιβέτ και στην Βαγδάτη,
Ξεπεζεψα κ γω, με προσμονή
Στον κήπο του Προφήτη, ένα πρωί
Με τα ουρί του Παραδείσου να μιλήσω.
Οι οδαλισκες μου κλειναν το μάτι
Οι Σούφι στροβιλίζονταν διαρκώς,
Είπα, ο κόσμος είναι όλο αντιθέσεις, απέραντος κι όμως τόσο μικρός!

Αγγελική Αγγελοπούλου

2019 βήματα της Αγγελικής Αγγελοπούλου

2019 βήματα

Του δρόμου την αρχή,
«αφετηρία» την λένε οι πολλοί,
μα έχει σημασία όταν βρεθείς εκεί
να κάνεις τη σωστή «επιλογή»,
αυτό έχει ουσία.
Κι όχι ν’ ακολουθήσεις
τους «πολλούς»,
τους «καταναλωτές»,
τους «ουραγους»
που βιάζονται με αφέλεια
να περπατήσουν,
να δρεψουν μ’ ευκολία,
να πατήσουν «επί πτωμάτων»
και «περιττωμάτων»,
χωρίς αιδώ,
τα πάντα να πουλήσουν,
χρήματα, δόξα, να αποκτήσουν
εφήμερες ερινύες
του κακού διαδικασίες,
να μοιράσουν
θλίψη, προβλήματα και πόνο.
Μα εγώ μια λύση βλέπω μόνο:
Μην κουραστείς να προσπαθείς,
στα δύσκολα να πορευθείς,
καλές προθέσεις,
χέρια καθαρά,
καλές διαθέσεις.
Κι όταν θα φτάσεις
στης διαδρομής το τέλος
πίσω σου αν κοιτάξεις,
ένα βέλος,θα λάμπει,
δείχνοντας πάντα ψηλά,
γιατί η ψυχή σου
έκανε την διαφορά.
Α.Α.

Ο Νίκος Δημογκότσης στην Εταιρία Ελλήνων Λογοτεχνών

Οι εκδόσεις Floisvos Publics

και ο

ποιητής ΝΙΚΟΣ ΔΗΜΟΓΚΟΤΣΗΣ

σας περιμένουν στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής

«Κόκκινη Σταγόνα»,

που θα πραγματοποιηθεί

το Σάββατο,12 Οκτωβρίου στις 7 μ.μ.

στον ιστορικό χώρο της Αίθουσας Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών,

Γεωρ. Γενναδίου 8, στην Αθήνα.

«Φθινόπωρο» της Αγγελικής Αγγελοπούλου

 

Φθινόπωρο

Είναι, λένε, οι στιγμές του Φθινοπώρου
Μελωμένες με αναμνήσεις
και φιλιά
Κάτι αλλάζει , σαν την ρότα οδοιπόρου
που ξεστρατησε και πίσω
δεν γυρνά.
Στα παγκάκια αλητευει η ηρεμία
Στο ακρογιάλι ημερευει ο καιρός
Έχουν κλείσει όλα τα μπάρ στην παραλία
Και οι ξαπλώστρες ξεκουράζονται
στο φώς.
Περπατώ κι αναπολώ το καλοκαίρι.
Άλλη μια φορά που χάθηκε η χαρά
Περιμένοντας και στήνοντας καρτέρι
στου άλλου χρόνου την ηλιόλουστη αγκαλιά.

Αγγελική Αγγελοπούλου

Οι παρείσακτοι της Αγγελικής Αγγελοπούλου

Οι παρείσακτοι

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν όπως οι τυφλοπόντικες
μέσα σε λαγούμια κ τρύπες.
Που δεν αντέχουν να αντικρίζουν το φώς,την λάμψη της αλήθειας.
Γυρνούν στις όχθες της ζωής
με αλυσίδες στα πόδια
και φράχτες σιδερένιους στη καρδιά.
Η αβρότητα δεν τους αγγίζει.
Το να επιβάλλονται, τους ηδονιζει.
Η ίδια η ύπαρξη τους, με συγκλονίζει
και κλείνω την πόρτα στην αγνωμοσύνη τους.
Η καλοσύνη μου δεν χειραγωγείται…

Αγγελοπούλου Αγγελική

 

Η ποίηση αποτελεί για μένα τρόπο έκφρασης και διαφυγής. Για αυτό το λόγο μου αρέσει να γράφω για συναισθήματα και καταστάσεις που βιώνω και αξιολογώ μέσα στους στίχους. Διαβάζοντας έργα ποιητών που με εμπνέουν, κοντά στη φύση που αγαπώ και με την παρέα καλών φίλων στοχαζομαι και γράφω ποιήματα για όσα με έχουν σημαδέψει.

 

Βραδιά ποίησης απο τη Μαρια Αναγνωστοπούλου

Μια ξεχωριστή πρόσκληση από τη Μαρία Αναγνωστοπούλου σε μια διαφορετική βραδιά αφιερωμένη στην ποίηση της με αφορμή τα τρία χρόνια της κυκλοφορίας της ποιητικής της συλλογής

«…Την Τετάρτη 19-6-19 και 7.30 το απόγευμα στο Εμπορικό Καφέ Πάρνηθος 23 Αχαρναί τηλ. 2169000917
θα γίνουμε μια μεγάλη παρέα.»

(περισσότερα…)

Η Έλενα Πίνη συνομιλεί με τον Αλεξάντρ Πούσκιν

ΣΕ ΑΓΑΠΟΥΣΑ

Σε αγαπούσα. Ίσως η αγάπη
δεν έσβησε ακόμα στην ψυχή,
Μα, ας μη σ’ αναστατώνει πια
ο έρωτάς μου. Δεν θέλω θλίψη
να σου δώσω περιττή.

Σε αγαπούσα σιωπηλά,
χωρίς ελπίδα βασανισμένος
από ζήλεια και ντροπή.
Σε αγαπούσα τρυφερά κι αληθινά
τόσο που εύχομαι κι ο άλλος
έτσι να σ’ αγαπά.

Αλεξάντερ Πούσκιν – 1829

(περισσότερα…)

ΥΦΑΙΝΕΙ Η ΛΗΣΜΟΝΙΑ της Έλενας Πίνη

ΥΦΑΙΝΕΙ Η ΛΗΣΜΟΝΙΑ

Με κόκκινη κλωστή
υφαίνω ολημερίς
το πουκάμισο εκείνο,
που δώρο
δικό σου
μοναδικό
το προορίζω.

Μα μόλις πέφτει
το σκοτάδι,
οι κόμποι της κλωστής
σπάνε, και
μένει μοναχά
ένα ρετάλι
πολυκαιριασμένο.

Και πάλι ξυπνάω
το πρωί.
Και μαζί μου ξυπνάει
Εκείνη.
Μην αναρωτιέσαι ποια;
Η Λησμονιά.
Έχει πρόσωπο, σώμα,
μάτια και χέρια.

Παίρνει το ύφασμα
από το πάτωμα.
Το διπλώνει
προσεχτικά.
Το ακουμπάει
στα γόνατά της και
ψάχνει την αρχή.

Με κόκκινη κλωστή
αρχίζει να υφαίνει
το πουκάμισο αυτό,
χωρίς να ξεχάσει να
υφάνει στο μέρος
της καρδιάς
το μονόγραμμά σου.

Και αν ποτέ
δεν φτάσει σε σένα
το δώρο αυτό,
έστω θα το φορώ
εγώ τα βράδια
για να κοιμάμαι
μαζί σου.

Έλενα Πίνη