Γιάννης Βέλλης « Ο λογοτέχνης των εποχών και των αντιστάσεων »

Το FiloxeniArt, φιλοξενεί έναν στοχαστή της ζωής, που μέσα από τις λογοτεχνικές του δημιουργίες, παρατηρεί, φιλοσοφεί αλλά και επεμβαίνει! Με δυνατό γραπτό λόγο, γίνεται ο άνθρωπος που όλοι στο διάβα της ζωής μας κάπου ταυτιστήκαμε. Εκφραστής της σύγχρονης λυρικής ποίησης, προϊδεάζει τον αναγνώστη σχεδόν από την αρχή στην απαισιόδοξη εκδοχή, με διάχυτη λύπη, μέσα από […]

ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΘΆΛΑΣΣΑ (β’ μέρος)

Στην ξένη λογοτεχνία και ποίηση, η θάλασσα, αποτελεί ένα στοιχείο που έχει υμνηθεί. Γύρω της εξυφαίνονται οι πιο αλλόκοτες αλλά και ρομαντικές ιστορίες, αφού είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής κάποιων λαών, σ’ ολόκληρο τον κόσμο.”Ελεύθερε άνθρωπε, πάντα θα λατρεύεις τη θάλασσα!” είχε πει ο Μπωντλαίρ, θέλοντας να συνδέσει αυτές τις δύο έννοιες της ελευθερίας και […]

ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΘΑΛΑΣΣΑ (α’ μέρος)

Όπως η θάλασσα βρίσκεται παντού και διαμορφώνει το ανάγλυφο του πλανήτη, έτσι και στην ποίηση περιγράφει τόσες πολλές έννοιες και συναισθήματα όσα τα κύματα που σχηματίζονται με τον παραμικρό άνεμο που τα αγγίζει.Πολλές οι αναφορές στην ελληνική αλλά και την παγκόσμια ποίηση. Το στοιχείο που κυρίως μαγεύει τους ποιητές είναι αυτή η παράξενη έλξη που […]

Δημήτρης Κρουσταλιάς «Ο ποιητής από τον Βόλο, μετά την “Νέα Ιθάκη” του, ανιχνεύει κι άλλους δρόμους, οδηγώντας τον άνθρωπο εκεί … στην ανομολόγητη πύλη της αλήθειας»

Σήμερα θα γνωρίσουμε έναν ποιητή, απείρου εύρους και βάθους.   Τα θέματα που πραγματεύεται μέσα από τα έργα του, γενούν την ελπίδα,  πως και σήμερα, ύστερα από δεκαετίες  η ποίηση  πορεύεται  ξανά σε δρόμους  ευρύτερους και επιτέλους πολυσύχναστους, όχι μόνο  μεταξύ  αναγνωστών  συν-ποιητών . Είναι υψίστης σημασίας να υπάρξει η ανάγκη για ποίηση μέσα από την […]

ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΖΩΓΡΑΦΙΚΉ (β’ μέρος)

Ένας ποιητής αντιμετωπίζει ότι αισθάνεται σαν κοινωνός μίας ιδέας, μιας σκέψης, ενός συναισθήματος, όπως ακριβώς”ένας ζωγράφος αντιμετωπίζει ότι βλέπει σαν να είναι εκεί αποκλειστικά για την δική του χρήση και ευχαρίστηση (Lucien Freud, Βρετανός ζωγράφος).” Ο ζωγράφος έχει το σύμπαν στο μυαλό του και τα χέρια του”(Λεονάρντο Ντα Βίντσι), όπως ο ποιητής κρατάει τα κλειδιά […]

ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΖΩΓΡΑΦΙΚΉ (α’ μέρος)

Ποίηση κ ζωγραφική είναι δύο μορφές “γλώσσας” μέσα από τις οποίες η ψυχή του καλλιτέχνη εκφράζει τα οράματα της. ” Η ζωγραφική είναι ποίηση σιωπώσα και η ποίηση ζωγραφική ομιλούσα” κατά τον Σιμωνίδη τον Κείο, ενώ ο Οράτιος μας διαβεβαιώνει ότι ” σαν ζωγραφιά είναι η ποίηση”. Με άλλα λόγια πρόκειται για δύο τέχνες που […]

ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ

“Υπάρχει ποίηση στη μουσική και μουσική στην ποίηση.Ομως ο ήχος της λέξης είναι ένας.Ομως ο ήχος είναι τόσο μία, όσο και πολλές λέξεις”.Η Ποίηση χρειάζεται την Μουσική και το αντίθετο, σαν δυο έννοιες που αλληλοσυμπληρώνονται και αλληλοεξαρτονται. Η Ποίηση, ως εκφορά λόγου, αναδεικνύεται με την απαγγελία, όπως και η μουσική με το άκουσμα της μελωδίας. […]

Μαίρη Σουρλή «Το λογοτεχνικό πορτρέτο μιας υπέροχης γυναίκας»

Σήμερα, μας τιμά με την παρουσία της, μια γυναίκα που εμφανίζεται στον χώρο της λογοτεχνίας περισσότερο από 10 χρόνια. Είμαι σίγουρη πως θα είχε ξεκινήσει πρωτύτερα αφού ο στοχασμός της , η συγγραφική της πρόθεση, συνδέεται με τον βιωματικό της πυρήνα. Πεζογραφήματα, ποιήματα με πλούσια θεματολογία , φιλοσοφικές , υπαρξιακές αναζητήσεις/θεωρήσεις , συνεργασίες με τον […]

Δημήτρης Φιλελές «Ο λογοτέχνης & δάσκαλος, αντλεί έμπνευση, αποδίδει σοφία απ’ την ίδια πηγή»

Σήμερα γνωρίζουμε, έναν  λειτουργό, δάσκαλο της Πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, έναν λογοτέχνη που γεφυρώνει τον κορυφαίο ρόλο της πρώτης γνώσης των παιδιών, με αυτόν του ποιητικού …Ο λόγος για τονΔημήτρη Φιλελέ. Από καιρού εις καιρόν, οι ρόλοι γύρω από την γνώση και την μετάδοση της, άλλαξαν. Η ταχύτητα και ο τρόπος της εξέλιξης, έφεραν νέες παραμέτρους, ως […]

ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΆΛΛΟΝ (β’ μέρος)

ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΆΛΛΟΝ
(β’ μέρος)
Για να έρθουμε όμως στο σήμερα και τον Τζακ Κέρουακ με τα δικά του χαϊκού ” λουλούδια, στραβά στοχεύουν, στον ευθύ θάνατο”
Ανακαλύπτουμε τότε ότι η σχέση του λογοτέχνη με την εποχή του τείνει να είναι βιωματική. Η φύση διαθλάται μέσα από ποικίλες οπτικές γωνίες στο λογοτεχνικό κείμενο. Ιδιαίτερα στην ποίηση, το πολλαπλό είδωλο της φύσης, εμφανίζεται να επιδρά καταλυτικά στα δρώμενα:.”…κι από το πέλαο, που πατεί χωρίς να το σουφρώνει κυπαρισσένιο αναέρια τ’ ανάστημα σηκώνει κι ανεί τσ’ αγκάλες μ’ έρωτα και με
ταπεινοσύνη κι έδειξε πάσαν ομορφιά και πάσαν καλοσύνη”
(Από τον Κρητικό του Διονυσίου Σολωμού).
Οι ποιητές της γενιάς του 1880, θα εξυμνήσουν την φύση, με τις λεπτομερείς αναφορές τους στην μαγεία και την εναλλαγή του φυσικού κόσμου, ανακηρύσσοντας την φύση “ως εκφραστή του ανέκφραστου” με τρόπο ήσυχο και λιτό, αλλά και με μια “ειδυλλιακή αφέλεια “.
Η επόμενη γενιά του 1910 με άξιους αντιπροσώπους όπως ο Άγγελος Σικελιανός, ο Κωνσταντίνος Καβάφης, ο Καρυωτάκης, ο Καζαντζάκης και ο Βάρναλης, για να αναφερθούμε στους πιο γνωστούς, ερμήνευσαν και οραματίστηκαν μία υπέρβαση κοινωνικού και πολιτικού προβληματισμού που όμως δεν ξεχνά τις αναφορές στη φύση και το περιβάλλον.
“Στο δώμα, απάνω στο βουνό, έτοιμος είν’ ο δείπνος.
Γλυκό είναι του λαδιού το φως σαν το γλυκό καρπό του,
θροφή στα μάτια, με γλαυκή
στο χάλκωμα, τη ρίζα…
(Αγγ. Σικελιανός, δείπνος)
Η φύση σαν σύμβολο της ζωής του ανθρώπου, εκφράζεται και στην ποίηση της γενιάς του 1920
“Άσε τότε το κύμα όπου θέλει να σπάζει, άσε τις ζάλες που σέρνουν τυφλά την καρδιά,
κι αν τριγύρω βογγά κι αν ψηλά συνεφιάζει, κάπου ο ήλιος σε κάποιο γιαλό θα γελά”
(Κων.Χατζοπουλος, Απλοί τρόποι).
Αμέτρητες οι αναφορές στη φύση και στις υπόλοιπες ποιητικές γενιές καθώς και στην Μεταπολεμική και την σύγχρονη.
Αλλά κάπου εδώ θα πρέπει να σας αφήσω με τα υπέροχα λόγια της εξαιρετικής μας ποιήτριας Κατερίνας Αγγελάκη-Ρουκ
“…ο αέρας ύφασμα με τέλεια εφαρμογή, η μυρωδιά του γιασεμιού,λες κι ήταν προσωπικό μου χάρισμα
λες και με αφορούσε και μένα η ωραιότητα”.( Ηφύση έχει την πιο ωραία μνήμη).

Αγγελική Αγγελοπούλου

Οι ώρες

Είναι κάτι ώρες που λυγάς
κι αποπλανιέσαι
στου άνυδρου παρελθόντος τις σιωπές.
Είναι στιγμές που πέφτεις,
μα κρατιέσαι
στη κουπαστή της θύμησης
που σάλπαρε στο χθές.
Κι άλλες φορές
τολμάς κι αναρωτιέσαι
τι έφταιξε κι ο ίσκιος σου
ξεθώριασε στις θλίψης
τις αυλές…
Α.Α. (22-8-12)