Ατσάλινες σιωπές της Αγγελικής Αγγελοπούλου


Απ΄άκρη σ’ άκρη φούντωσε για τα καλά ο καιρός.

Δεν έμεινε παρά μία χαραμάδα ελπίδας,

γι΄αυτούς που ψάχνουν στα σκουπίδια, αξίες και ιδανικά,

γι’ αυτούς που φύτεψαν μια σφαίρα στη συνείδηση και αναχώρησαν.

Κι όσοι μετρούν τον χρόνο, γυρνώντας την πλάτη στο “αύριο”,

βουλιάζουν στα λασπόνερα της μνήμης,

αγρίμια πεινασμένα που λιμοκτονούν, για δόξα, αξιώματα και τίτλους.

Μα ξάφνου, πίσω απ’ τα θολά δάκρυα, 

που πνίγουν οι χειροπέδες της ψυχής,

προβάλουν στο μισοσκόταδο, οι νέοι

με την σφραγίδα του ήλιου στο μέτωπο

και τα ολόδροσα τους χρόνια

από δυόσμο και βασιλικό.

Ντυμένοι λευτεριά και ιδανικά

κουβαλούν στον κόρφο τους , 

αυτή την χαραμάδα της ελπίδας που χάσαμε .

Και με ατσάλινες σιωπές ξεσπούν σε ουρλιαχτά

με καθαρές φωνές κι άφοβο βλέμμα.

Σβήνουν τους ίσκιους και τις Ερινύες.

Πυροβολούν τους προδότες που έκλεψαν τα όνειρα κάθε γενιάς

που ξέφτισε, σε εμφύλιους και καταστροφές, 

σε δικτατορίες και πραξικοπήματα

και σπέρνουν ξανά αγάπη στα “ματωμένα χώματα”

Αγγελική Αγγελοπούλου

Όλα λάθος… της Αγγελικής Αγγελοπούλου

Όλα λάθος…

Τα βλέμματα που συναντήθηκαν φευγαλέα
Και οι ζωές που μπλέχτηκαν
τυχαία
Σαν τον κισσό που σκαρφαλώνει στο μπαλκόνι
και ερωτεύεται το όμορφο
χελιδόνι
Όταν ο ήλιος θα πάει να κοιμηθεί
με την μορφή σου που το δείλι θα χαθεί
Θα μείνω εδώ, την Ζωή να καταριεμαι
γιατί δεν μου έμαθε πως να αποτραβιεμαι
όταν η αμπωτις νικήσει την παλίρροια
και αποκαλύψει της Αγάπης τα μυστήρια…

Αγγελική Αγγελοπούλου

«Ταξίδια του νου και της καρδιάς»

«Ταξίδια του νου και της καρδιάς»

Όσα ταξίδια και να κάνει η καρδιά
πάντα θα υπάρχει κάτι που θα λείπει.
Δεν είναι μόνο ο νους που ξενυχτά
Κάνει παρέα στις θύμΙσες και η Λύπη.
Καράβι καλοταξιδο η Ζωή
Σε ωκεανούς κ σε πελάγη ταξιδεύει.
Κάθε λιμάνι , πρόσκαιρη αναμονή
Σαλπάρει και στα πέρατα οδεύει.
Τις μέρες που ο μαιστρος ξενυχτά
Στην πλώρη , οι αναμνήσεις αλητευουν.
Κερνούν τις Ερινύες μου ποτά
Να παίξουν με τα αισθήματα γυρεύουν.
Μια νύχτα από την άβυσσο θα βγω
Θα κολυμπήσω στης καρδιάς σου τ’ ακρογιάλι
Θ ανάψω μια φωτιά, να σε κοιτώ
Και ας πνιγώ στη θλίψη μου και πάλι.
Α.Α.

Ο Νίκος Δημογκότσης παρουσιάζει τη ποιητική του συλλογή «Κόκκινη Σταγόνα» στη Κυπαρισσία

Ο Νίκος Δημογκότσης, μετά την επιτυχημένη παρουσίαση της ποιητικής του συλλογής «Κόκκινη Σταγόνα» σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα, θα ταξιδέψει τους κατοίκους της ιδιαίτερης πατρίδας του, Κυπαρισσίας,στον κόσμο της ποιητικής του. Η εκδήλωση θα λάβει χώρα στην Αίθουσα «Αλέκος Παπαδόπουλος» στο ΤΕΕ Κυπαρισσίας, το Σάββατο στις 6:30 μ.μ.

Το πρώτο βιβλίο της Αγγελικής Αγγελοπούλου «Βανίλια Υποβρύχιο» από τις εκδόσεις Flisvospublics

Ο εκδοτικός οίκος flisvospublics υποδέχεται και καλωσορίζει μια πρωτοεμφανιζόμενη ποιήτρια, που σαν έτοιμη από καιρό ήρθε να μας μεταδώσει τη σοφία της με μια ώριμη και μεστή γραφή.

(περισσότερα…)

Η Βάσω Ιορδάνου Κοσμίδου μας μιλάει για τα «Άτιτλα Μικρά» το δεύτερο βιβλίο της ποιητικής της συλλογής

Η Βάσω Ιορδάνου Κοσμίδου μας μιλάει λίγο πριν τη παρουσίαση του βιβλίου της «Άτιτλα Μικρά δεύτερος κύκλος«, μια παρουσίαση που θα λάβει χώρο στο δημαρχείο Καισαριανής Βρυούλων 125 και Φιλαδέλφειας την Τετάρτη 6 Νοεμβρίου και ώρα 7:00μμ

 

(περισσότερα…)

Η Έλενα Πίνη συνομιλεί με τη Σύλβια Πλαθ

Η Έλενα Πίνη συνομιλεί με τη Σύλβια Πλαθ

 

ΣΥΛΒΙΑ ΠΛΑΘ

ΛΕΞΕΙΣ

Πελεκούν
Μετά τον χτύπο τους το ξύλο αντηχεί,
και η ηχώ!
Ηχώ ταξιδεύοντας από το κέντρο σαν άλογα.
Οι χυμοί.
Αναβλύζουν σαν δάκρυα,
Σαν το Νερό που παλεύει.
Να συναρμολογήσει το κάτοπτρό του
Πάνω στον βράχο
Που στάζει και γίνεται,
λευκό καύκαλο,
φαγωμένο από αγριόχορτα.
Χρόνια μετά Συναντώντας τες στο δρόμο
Λέξεις στεγνές και αδέσποτες,
Το ακαταπόνητο ποδοβολητό.
Ενώ απ’ το βυθό της λίμνης,
σταθεροί αστέρες Ορίζουν μια ζωή.

(περισσότερα…)

Ένα δώρο της Αγγελικής Αγγελοπούλου

Ένα δώρο

Θυμίσου ποιος σε πήρε απ’ το χέρι
και σε σεργιάνισε στις γειτονιές
του φεγγαριού…
Ποιός έκλαψε με τον πόνο σου
κι έπλυνε τις πληγές σου
με αγάπη και υπομονή..
Ποιός μαλάκωνε τον χρόνο
να μην χτυπήσει σκληρά
την καρδιά σου
να μην σαλέψει
τα λογικά σου
να σε προσμένει στις χαρές σου
να σε αντέχει στις κακές σου.
Ποιός έπεισε τον Θεό
να μικρύνει τις αποστάσεις
να δώσει ζωή στα όνειρα σου
να σε φέρει κοντά
σε όσους αγαπάς…
Για όλα αυτά και για πολλά ακόμα ήμουν εκεί…
Μα το κλειδί της καρδιάς σου
το κρεμασες στον τοίχο…

Αγγελική Αγγελοπουλου

«Το Κρυφτό της Αγγελικής Αγγελοπούλου

Το κρυφτό

Σου ‘ μάθαν το παιχνίδι από παιδί
Να βάζεις κάποιον να φυλάει και να κρύβεσαι
Εάν τον βρεις, παίρνεις τη θέση του εσύ, αλλιώς θα χάνεις, θα γκρινιάζεις και θα θίγεσαι…

Μεγάλωσες μα δεν ξεχνάς την τακτική
Τα μάτια κλείνεις, λες πως δεν κατάλαβες
Η στάση σου σε όλα «φιλική»
Μα είναι το σώμα μου ο ναός
όπου μεταλαβες…

Πάθος και αισθήματα ισοπεδωσες
Γιατί;
Φεύγει η ζωή, μα εσύ ούτε που τη γεύεσαι
Ήρθε η βροχή
Άνοιξαν οι ουρανοί
Θα πρεπε να ‘χα φύγει απ’ την αρχή και στο κρυφτό μονάχος
να πορεύεσαι…

Αγγελική Αγγελοπούλου

Πανσέληνος της Αγγελικής Αγγελοπούλου

Πανσέληνος

Παίζει τ’ ολόγιομο φεγγάρι
με τις καρδιάς μου τις χορδές
κάποιες στιγμές φωνάζει «φύγε»
κάποτε «ζήτα μου ο,τι θες».
Σκληρό δοξάρι τ’ άγγιγμα σου
η ανάσα σου πικρό νερό
Αυτή η σιωπή σου με θυμώνει
καρφώνει σκέψεις στο μυαλό.
Μοιάζει να λείπεις, να φοβάσαι
το «δέσιμο του φεγγαριού»
και το χαμόγελο της νύχτας
δρόμος σου έγινε γι’ αλλού.
Δεν ψάχνω πια τα καλοκαίρια
και τα φεγγάρια δεν μετρω
βουλιάζω, φεύγοντας μακριά σου
λέω πως υπάρχω, μα δεν ζω…

Αγγελική Αγγελοπούλου