Συνάντηση της ποίησης της Έλενας Πίνη με τη ζωγραφική της Μαριας Στάθη

ΜΠΡΟΣ ΣΤΙΣ ΡΑΓΕΣ

Δειλή μπρος στις ράγες να βλέπω
το τρένο που σε παίρνει μακριά.
Κι εγώ δεν ξέρω αν φεύγω ή αν μένω,
μα ξέρω πως ο χρόνος κυλά.

Ψυχή πληγωμένη ρωτάει
αν θες να την πάρεις μαζί.
Κορμί μοναχά κουβαλάει
τον πόνο που φέρνει η σιωπή.

Βαλίτσα στο χέρι κρατάω,
τα πόδια κολλημένα στη γη.
Ποιος είμαι και ποιον αγαπάω,
ρωτάω κι απαντάει μια σιγή.

Φιλί τελευταίο θα δώσω
κι αμέσως θα κρυφτώ στη γωνιά.
Από άγνωστου χέρι θα κλέψω
τσιγάρο για να κάνω ρουφηξιά.

Έλενα Πίνη

Έργο της Μαρίας Στάθη

Η Έλενα Πίνη συνομιλεί με τον Σαρλ Μπωντλαίρ

 Μέθα

Ἂν κάποτε στὰ σκαλιὰ ἑνὸς παλατιοῦ, στὸ πράσινο γρασίδι
μιᾶς τάφρου, στὴ μουντὴ μοναξιὰ τοῦ δωματίου σου,
ξυπνήσεις ξεμέθυστος πιά, ῥώτα τὸν ἄνεμο, ῥώτα τὸ κύμα,
τὸ πουλί, τὸ ῥολόι, κάθε τι ποὺ φεύγει,
κάθε τι ποὺ στενάζει, κάθε τι ποὺ κυλάει, ποὺ τραγουδάει,
ποὺ μιλάει· ῥώτα τί ὥρα εἶναι;
Κι ὁ ἄνεμος, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ῥολόι,
θὰ σοῦ ἀπαντήσουν: Εἶναι ἡ ὥρα τῆς μέθης!
Γιὰ νὰ γίνεις ὁ μαρτυρικὸς σκλάβος τοῦ χρόνου,
μέθα· μέθα ἀδιάκοπα!
Ἀλλὰ μὲ τί; Μὲ ῥακή, μὲ κρασί, μὲ ποίηση, μὲ ἀρετή…
-Μὲ ὅ,τι θέλεις, ἀλλὰ μέθα!…

 

 

  Μεθύστε

Πρέπει νά ῾σαι πάντα μεθυσμένος.
Ἐκεῖ εἶναι ὅλη ἡ ἱστορία: εἶναι τὸ μοναδικὸ πρόβλημα.
Γιὰ νὰ μὴ νιώθετε τὸ φριχτὸ φορτίο τοῦ Χρόνου
ποὺ σπάζει τοὺς ὤμους σας καὶ σᾶς γέρνει στὴ γῆ,
πρέπει νὰ μεθᾶτε ἀδιάκοπα. Ἀλλὰ μὲ τί;
Μὲ κρασί, μὲ ποίηση ἢ μὲ ἀρετή, ὅπως σᾶς ἀρέσει.
Ἀλλὰ μεθύστε.

Καὶ ἂν μερικὲς φορές, στὰ σκαλιὰ ἑνὸς παλατιοῦ,
στὸ πράσινο χορτάρι ἑνὸς χαντακιοῦ,
μέσα στὴ σκυθρωπὴ μοναξιὰ τῆς κάμαράς σας,
ξυπνᾶτε, μὲ τὸ μεθύσι κιόλα ἐλαττωμένο ἢ χαμένο,
ρωτῆστε τὸν ἀέρα, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ρολόι,
τὸ κάθε τι ποὺ φεύγει, τὸ κάθε τι ποὺ βογκᾶ,
τὸ κάθε τι ποὺ κυλᾶ, τὸ κάθε τι ποὺ τραγουδᾶ,
ρωτῆστε τί ὥρα εἶναι,
καὶ ὁ ἀέρας, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ρολόι,
θὰ σᾶς ἀπαντήσουν:

-Εἶναι ἡ ὥρα νὰ μεθύσετε!

Γιὰ νὰ μὴν εἴσαστε οἱ βασανισμένοι σκλάβοι τοῦ Χρόνου,
μεθύστε, μεθύστε χωρὶς διακοπή!

Μὲ κρασί, μὲ ποίηση ἢ μὲ ἀρετή, ὅπως σᾶς ἀρέσει.

Σαρλ Μπωντλαίρ

(περισσότερα…)

Οι «Συνοδοιπόροι» της Έλενας Πίνη συναντούν την εικαστικό Μαρία Στάθη

ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΟΙ

Περπατούσα
δίπλα σου.
Κι ένιωσα
να περπατάς
απέναντι μου.

Δειλά.

Μιλούσα
με λέξεις κοφτές.
Κι ένιωσα
να μιλάς
με ατέλειωτες προτάσεις.

Δειλά.

Κάθισα
απέναντι σου.
Κι ένιωσα
να κάθεσαι
δίπλα μου.

Δειλά.

Ρωτούσες
δίχως φόβο.
Κι ένιωσα
να απαντώ
φοβισμένα.

Φανερά.

Σε κοίταζα
στα μάτια.
Κι έστρεψες
αλλού
το βλέμμα.

Φανερά.

Σου άνοιξα
την ψυχή μου.
Κι έριξες
φως
στο σκοτάδι μου.

Φανερά.

Ένιωσες τον πόνο
στα λόγια μου.
Και σταμάτησα
για λίγο
να μιλώ.

Αληθινά.

Γέμισαν δάκρυα
τα μάτια σου.
Και βούτηξα μέσα,
την αμαρτία μου
να ξεπλύνω.

Αληθινά.

Ένιωσα βαρύ
τον πόνο σου.
Κι έμοιαζε
τόσο πολύ με
το δικό μου πόνο.

Αληθινά.
Παραξενεύτηκα.

Περίεργη ψυχή,
καθρέφτισες
για λίγο εμένα.

Έλενα Πίνη

Ο πίνακας είναι της εικαστικού Μαρίας Στάθη

Η Έλενα Πίνη συνομιλεί με τη Μυρτιώτισσα

ΑΠΛΩΘΗΚΕ ΤΟ ΧΙΟΝΙ
(Μυρτιώτισσα)

Απλώθηκε το χιόνι απαλά
Και σκόρπισε τριγύρω τη γαλήνη.
Με τη βροχή δε μοιάζει, που κυλά
Κ’ είναι σα να ξεσπούνε θρήνοι,

Από καρδιές γυναίκειες που πονούν
Μα δε βαστάνε πια τον έρωτά τους,
Και ξάφνου θέλουν όλα να τα πουν
Με τα παθητικά τα δάκρυά τους….

Και πότες ανταριάζεται η Βροχή
Και κλαίει γι’ αυτούς που μίσεψαν, και κλαίει,
Και πότες μιας γριούλας γίνεται φωνή
Και λέει τα παραμύθια της, και λέει….

Μα είναι κάτι λύπες, που αφορμή
Καμιά δεν τις γεννά, και πιο σκληρές είν’ απ’ τις άλλες
Τις νύχτες του Χινόπωρου η Βροχή,
Τις τραγουδεί με τις αριές, βαριές της στάλες.

Γιομάτο αλήθεια χάρη κι αρχοντιά
Το χιόνι, όλο τον κόσμο συνεπαίρνει
Μα εγώ λατρεύω τη Βροχή, που όταν ξεσπά
Σα μεθυσμένη στ’ όνειρο με σέρνει…

(περισσότερα…)

Οι «ΔΕΣΜΙΟΙ ΟΝΕΙΡΩΝ» της Έλενας Πίνη συναντάνε τη ζωγραφική του Κώστα Μπιθικούκη

ΔΕΣΜΙΟΙ ΟΝΕΙΡΩΝ
(ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ)

Υπάρχουν όμως και βράδια,
που έξω απ’ το τζάμι λυσσομανάει ο άνεμος
και ξεσηκώνει θύελλα μέσα μου.

Τα φυλλοκάρδια μου βαράνε πάνω στα τείχη
που έχτισε ο χρόνος.
Έτσι τάχα, περιφρούρησε την καρδιά μου
για να μην πονά.

Μάταια.

Βαράνε και ξυπνούν τη νοσταλγία.

Απλά νοσταλγείς –

Θυμάμαι εκείνο το άγγιγμα.
Όσο χρόνος ζωής μου υπολείπεται,
αντάλλαγμα ακριβό θα το’ δινα,
για κείνο το άγγιγμα.

Ας ήταν μια μέρα βροχερή,
σαν τη σημερινή, να’ ρχόσουν.
Ο κήπος, μαραμένος, γεμάτος λασπόνερα.
Μοναχά ένας σκύλος, δεμένος, σ΄ ένα γέρικο πάσσαλο,
να περιμένει κάποιον,
να του δώσει ένα χάδι.

Κι εσύ να σπρώξεις την πόρτα
σαν άλλοτε,
σαν συλλέκτης ψυχών.

Κι εγώ να μετρώ
τα βήματά σου,
μέχρι την πολυθρόνα.
Επτά.
Επτά βήματα μας χώριζαν πάντα.
Ποτέ δεν γίνονταν παραπάνω.
Ποτέ τους δεν λιγόστευαν.

Σαν να μετρούσα την επιθυμία.
Σαν να ζύγιαζα τον πόθο.

Πάντα ίδια.
Για σένα.
Για μένα.
Ο χρόνος τα έτρεφε. Τα έκανε θεριά.

Έλενα Πίνη
(Εκδόσεις Anima)

 

Έργο του Κώστα Μπιθικούκη

Η Έλενα Πίνη «συνομιλεί» με τον Τάσο Λειβαδίτη

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ

Δεν ξέρω πώς, δεν ξέρω πού, δεν ξέρω πότε, όμως τα βραδιά
κάποιος κλαίει πίσω από την πόρτα
κι η μουσική είναι φίλη μας – και συχνά μέσα στον ύπνο
ακούμε τα βήματα παλιών πνιγμένων ή περνούν μες
στον καθρέφτη πρόσωπα
που τα είδαμε κάποτε σ’ ένα δρόμο η ένα παράθυρο
και ξανάρχονται επίμονα
σαν ένα άρωμα απ’ τη νιότη μας – το μέλλον είναι άγνωστο
το παρελθόν ένα αίνιγμα
η στιγμή βιαστική κι ανεξήγητη.
Οι ταξιδιώτες χάθηκαν στο βάθος
άλλους τους κράτησε για πάντα το φεγγάρι
οι καγκελόπορτες το βράδυ ανοίγουνε μ’ ένα λυγμό
οι ταχυδρόμοι ξέχασαν το δρόμο
κι η εξήγηση θα ‘ρθει κάποτε
όταν δεν θα χρειάζεται πια καμία εξήγηση
Α, πόσα ρόδα στο ηλιοβασίλεμα – τι έρωτες Θεέ μου, τι ηδονές
τι όνειρα,
ας πάμε τώρα να εξαγνιστούμε μες στη λησμονιά.

ΠΑΡΕΡΜΗΝΕΙΕΣ

Οι νύχτες του χειμώνα μεγαλώνουν κλέβοντας τις έγνοιες της μέρας
ο ποιητής χάνεται για μια λέξη, οι εραστές για μιαν απάντηση
οι αιχμάλωτοι απελευθερώνονται μ’ ένα μονάχα πυροβολισμό
το ουράνιο τόξο είναι η παράξενη αλληλογραφία ανάμεσα σε δυο καταφρονεμένους.

(Από τη συλλογή «Βιολέτες για μια εποχή»)

 

(περισσότερα…)

ΦΙΛΙΑ ΠΡΟΔΟΤΕΣ η ποίηση της Έλενας Πίνη συναντάει την εικαστικό Κωνσταντίνα Μηνά

ΦΙΛΙΑ ΠΡΟΔΟΤΕΣ

Φιλιά προδότες
με συνάντησαν το βράδυ.
Εκεί που γύριζα
στης μοναξιάς το κρύο χάδι,
σφάλισαν το στόμα,
ανάσα να μη βγει.

Φιλιά προδότες
που μου άφησαν σημάδι.
Θηρίο ήμερο
στης φυλακής γυμνό σκοτάδι,
κρύφτηκε στο σώμα,
αγχόνη να μη δει.

Κι εσύ μου είπες
να σιωπήσω,
το φως να αντικρίσω…

Φιλιά δεσμώτες
που μου έπλεξαν κουβάρι.
Δυο σκέψεις τρύπωσαν
στης λησμονιάς το μαξιλάρι,
έκλεισαν τα μάτια,
η θλίψη να μη βγει.

Φιλιά δεσμώτες
που μου άναψαν φεγγάρι.
Τοπίο άχρωμο
στου ουρανού το χαλινάρι,
έσβησαν τ’ αστέρια,
αλήθεια μη φανεί.

Κι εγώ σου είπα
να μιλήσω,
το φόβο να λυγίσω…

Έλενα Πίνη

Η Έλενα Πίνη συνομιλεί με τη ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ

ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ

(Από τη Συλλογή ΗΧΩ ΣΤΟ ΧΑΟΣ)

ΑΛΛΟΤΕ, ΗΜΟΥΝ ΠΕΡΗΦΑΝΗ…

Ἄλλοτε, ἤμουν περήφανη Ἀγάπη καὶ μπροστά σου.
Ἤσουν καλή – κι᾿ ἂν ἤσουνα καὶ δύστροπη, περνοῦσα
κρατώντας μόνο τὸ ἄφωνο καὶ τρομαγμένο «στάσου».

Κ᾿ ἤμουν περήφανη γιὰ σένα, Ἀγάπη, κι᾿ ἂς περνοῦσα.
Γιατί δὲν ἦταν βολετὸ ποτὲ νὰ σταματήσω,
τῆς ἔγνιάς σου κι᾿ ἂς ἔμοιαζεν ὁ πόνος ποὺ πονοῦσα.

Τώρα ποὺ ὅλα μ᾿ ἀφήσανε κι ὅλα με ξεγελοῦνε,
ἀκόμα ἐσὺ λυπητερὴ περνᾶς, γλυκοθωροῦσα,
Ἀγάπη μὲ τὰ μάτια σου ποὺ λατρευτὰ μιλοῦνε.

Μὰ ἐδῶ ποὺ ἐγὼ σταμάτησα κι᾿ ὁ οὐρανὸς μοῦ λείπει
κι᾿ ἂν οὔτε τὴν καρδιά μου πιὰ δὲν ἔχω νὰ χαρίσω,
Ἀγάπη, ἐσὺ τὸ θέλησες νὰ τὴ μαράνη ἡ λύπη.

ΑΧ, ΜΕ ΠΟΝΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ…

Ἄχ, μὲ πονεῖ ἡ καρδιά μου. Οὔτε ἡ ματιά σου,
Φύση, ποὺ μοῦ ἤσουν μία παρηγοριά.
Μάταια τὸ Δάσος μ᾿ ὅλα τὰ κλαριὰ
νεύει καὶ μοῦ φωνάζει ἡ ὀμορφιά σου.

Οὔτε ἡ ματιά σου, Ἀγάπη λυπημένη,
Ἀγάπη, σιωπηλή, δὲ μὲ πλανᾶ.
Ἡ σκέψη μου ὄχι πὼς σὲ λησμονᾶ,
μὰ εἶνε ἡ καρδιά μου τόσο ἀρρωστημένη,

πονεῖ… Τίποτε πιὰ δὲ μὲ γλυτώνει.
Κάθε στιγμὴ πληγή, κάθε ματιά.
Κι ὅλα μέσ᾿ τὴν πληγή μου μία φωτιὰ
ποὺ τυραννεῖ καὶ ποὺ σκοτώνει…

(περισσότερα…)