Καίτη Λιανού – Ιωαννίδου «Η βραβευμένη υψίφωνος & συγγραφέας, αποκαλύπτει την πολυσύνθετη προσωπικότητα της μέσα από τα έργα της»

Σήμερα, θα γνωρίσουμε μια γυναίκα με ιδιαίτερα δυναμική παρουσία στον χώρο του πνεύματος , της μουσικής , των εικαστικών. Αθόρυβη, χαμηλών τόνων, μια ήρεμη δύναμη. Όλες οι ιδιότητες της δεν αντιφάσκουν αλλά έχουν μια κοινή συνισταμένη … την φλόγα της δημιουργίας . Εκείνη την γεμάτη γνώση και ταλέντο εξωτερίκευση που δεν ησυχάζει, αλλά εξελίσσεται συνεχώς. Η Καίτη Λιανού- Ιωαννίδου, έχει ένα πολυσύνθετο εσωτερικό κόσμο με συναισθήματα επίκτητα και μη.
Δεν φλέρταρε με την λογοτεχνία, ήρθε στην ζωή της σαν μόνιμη καταιγίδα, μια έμπραχτη αυτοσυνειδησία της συγγραφέως. Γρήγορα τα συγγραφικά της έργα,
δομημένα με αξιοπρόσεχτη αφηγηματική μαστοριά κατέκτησαν τους αναγνώστες.
Διαβάζοντας παρακάτω λίγα από τα στοιχεία του βιογραφικού της θα ανακαλύψουμε το βάθος και την ποιότητα της προσωπικότητας της . Αναμφισβήτητα, δεν είναι τυχαίες οι βραβεύσεις και οι διακρίσεις της σε όλους τους χώρους που επάξια υπηρετεί.
Α.Ρ.

Λίγα λόγια γνωριμίας από την συγγραφέα

Η Καίτη Λιανού-Ιωαννίδου γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα αλλά κατάγεται από την Κωνσταντινούπολη. Είναι απόφοιτη της Ελληνογαλλικής Σχολής Ουρσουλινών. Σπούδασε μουσική, είναι υψίφωνος, κατέχει πτυχίο Ωδικής και Δίπλωμα Μονωδίας και Μελοδράματος. Απέσπασε δε Α΄ Βραβείο κι έλαβε Αργυρό μετάλλιο.
Το 2005 άρχισε μαθήματα ζωγραφικής και αγιογραφίας. Έργα της έχει παρουσιάσει σε ομαδικές εκθέσεις. Την ίδια χρονιά μπαίνει δυναμικά στον χώρο της Λογοτεχνίας. Γράφει μυθιστορήματα, διηγήματα, ποιήματα.
Το 2008 από τις εκδόσεις «Θέσις» κυκλοφορεί το βιβλίο της με τίτλο «Η άλλη πλευρά του παραδείσου» το οποίο διασκευάστηκε από την ίδια σε θεατρικό. Το εξώφυλλο είναι έργο δικό της «Έκσταση» λάδι σε καμβά.
Το 2010 δημοσιεύεται το πρώτο της μικρό διήγημα με τίτλο «η επιστροφή» στην Φιλολογική Πρωτοχρονιά Εκδόσεις «Μαυρίδη» και αναδημοσιεύεται στο περιοδικό Λακωνικά και στην εφημερίδα Παλμός Γαλατσίου.
Τον Απρίλιο του 2012 δημοσιεύεται στα free-ebooks η ποιητική της συλλογή «Το γυάλινο δωμάτιο» το εξώφυλλο είναι έργο δικό της «Η κούκλα» λάδι σε καμβά.
Ο 2013 από τις εκδόσεις Όστρια κυκλοφορεί το λαογραφικό «Ελλάδα σ’ αγαπώ- Παράδοση και αναμνήσεις» βιβλίο συνεργασίας.
Το 2014 από τον ίδιο εκδοτικό οίκο το διήγημα «Χρυσές σελίδες» το οποίο διασκευάστηκε από την ίδια την συγγραφέα σε θεατρικό μονόλογο με τίτλο «Μια μέρα του Ιούνη».
Την ίδια χρονιά έλαβε μέρος με τρία ποιήματα της στην ποιητική ανθολογία «INTELLIGENTSIA» ο κύκλος των ποιητών (01) εκδόσεις «Εντύποις»
Το 2015 από τις εκδόσεις «Ωκεανός» το μυθιστόρημα «Κοριός στο μαξιλάρι του προέδρου».
Το 2016 από τις εκδόσεις «Όστρια» το λαογραφικό «Συνάντηση με το παρελθόν».
Το 2017 από τις εκδόσεις «Ωκεανός» το μυθιστόρημα «Λίγο πριν ξημερώσει»
Το 2019 από τις εκδόσεις «Αγγελάκη» το μυθιστόρημα «Άρωμα σε μελανοδοχείο»
Γράφει στον έντυπο και διαδικτυακό τύπο.
Είναι μέλος του Ομίλου για την Ουνέσκο Πειραιώς και Νήσων και της Πανελλήνιας Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών.

ΜΕΡΕΣ ΣΙΩΠΗΣ- ΔΙΗΓΗΜΑ της ΚΑΙΤΗΣ ΛΙΑΝΟΥ-ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ ( Απόσπασμα )
Είχε αρχίσει να ψιλοβρέχει. Κι αυτές οι σταγόνες που έπεφταν πάνω στο τζάμι έμοιαζαν πως χάραζαν το πρόσωπο της Αγνής. Στεκόταν εκεί, πίσω απ’ τις κουρτίνες. Καμιά φορά τις παραμέριζε και προσπαθούσε να δει στην άκρη του δρόμου, μήπως κάποια σκιά περάσει ξυστά κάτω απ’ το παράθυρό της, μήπως κάποιος φωνάξει το όνομα της, μήπως κάποιος πει…, περίμενε.
Γύρισε το κεφάλι της. Κοίταξε το δωμάτιο. Το περιεργάστηκε σα να το ‘βλεπε για πρώτη φορά. Όλα ήσαν στη θέση τους. Πίστευε πως αυτές οι λίγες μέρες απουσίας της απ’ την πραγματικότητα θα την βοηθούσαν να σκεφθεί πιο ξεκάθαρα τη ζωή της. Να βρει τρόπους, ώστε να λύσει τους γρίφους, που γέμιζαν όλο και περισσότερο τις λευκές σελίδες της.

Όχι, όχι. Δεν μπορούσε να περιμένει. Αντίθετα έπρεπε να τρέξει, να βιαστεί να αρπάξει τα ινία και να σταθεί μπροστά στο άγριο πλήθος που έτρωγε τις σάρκες της, να παλέψει με τα στοιχειά που την βασάνιζαν, με καθ’ ένα θεριό που έπινε το αίμα της.
Τα κλειδιά ήταν πεταμένα πάνω στο τραπεζάκι του χολ. Η βαλίτσα της περίμενε μπροστά στην εξώπορτα. Δεν υπήρχε άλλος δρόμος, ούτε επιστροφή. Αλίμονο αν υπήρχε επιστροφή, τότε, δεν θα υπήρχε τέλος, κι έπρεπε να τελειώσει το συντομότερο.

Αυτό ήταν! Είχε πάρει τις αποφάσεις της. Το ‘ξερε. Ήταν σίγουρη, λίγες μέρες, μόνο λίγες μέρες ήταν αρκετές για να σβήσουν το χθες, το προ ολίγου, το παρελθόν, κι έτοιμη πια θα έκλεινε τις κουρτίνες για πάντα.

Σωτηρία για κείνον που της άρπαξε τη ζωή, για κείνον που της έκλεψε τα όνειρά της, δεν θα υπήρχε πια. Μαχαίρι θα έμπηγε στην καρδιά του κι ας την εκλιπαρούσε, ας σερνόταν στα πόδια της, ας της υποσχόταν πως ήταν η τελευταία φορά, όπως άπειρες φορές είχε δώσει ίδιες υποσχέσεις και λόγια που σκορπίζονταν στον αέρα. Όχι, τώρα πια δεν θα περίμενε. Όταν θα γύριζε, εκείνος θα ήταν εκεί κι εκείνη, η Αγνή δεν θα επέτρεπε πια κανέναν βιασμό ψυχής. Η μέθη των ονείρων θα έσβηνε για πάντα για να ανοίξει ένα καινούριο μονοπάτι της ζωής της.

Μέθη των ονείρων της! Και πράγματι άπειρες φορές μέθυσε μέσα στις φλόγες ενός έρωτα, που κατέληξε στην πιο τραγική φάρσα της ζωής της. Εκείνος που παρουσιάστηκε σαν άγγελος, που γιάνει τις πληγές, για να την παρασύρει στην άβυσσο και να της ξεριζώσει τις ομορφιές του παραδείσου που ονειρεύτηκε, δεν θα μπορούσε να την αγγίξει πια. Όχι, όχι! Ήρθε η στιγμή που βρήκε το κουράγιο για να διώξει από πάνω της την αβεβαιότητα. Όχι, όχι! Ήρθε το τέλος, αλλά και η αρχή του δικού της θριάμβου.
Πήρε τα κλειδιά, τη βαλίτσα της κι έφυγε.

ΦΩΝΕΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

Οι ρίζες των δένδρων βυθίζονται βαθιά στο χώμα
λαμποκοπούν τα φύλλα τους στο φως του φεγγαριού
τρέμουν στο φύσημα του ανέμου
πονάν όταν πέφτουν χάμω και σωριάζονται στη γη
ποδοπατιούνται απ’ τους περαστικούς
ενώ ουρλιαχτά που ακούγονται από μακριά
πνίγονται στο σκοτάδι
 
 
κι εγώ όλα αυτά τα βλέπω.
Ακούω την κάθε ανάσα
τον κάθε χτύπο της καρδιάς, το κάθε βήμα.
Αισθάνομαι τον πόνο, τη λύπη, τη χαρά.

Θέλω να βγω στους δρόμους
στο πλήθος να μπερδευτώ.
Θέλω να τρέξω, να γλιστρήσω
γυμνή να πέσω στα νερά των ποταμών.
Θέλω να κυλιστώ στη χλόη
αγριολούλουδα να κόψω,
τον ουρανό να δω
Τα χέρια μου ν’ ανοίξω. Να φωνάξω δυνατά
πολύ δυνατά…
… αλλά φοβάμαι πως κανείς δε θα μ’ ακούσει.
 
Από την ποιητική συλλογή « Το γυάλινο δωμάτιο » 


 
 
Στην παρακάτω ιστοσελίδα περισσότερα για την Καίτη Λιανού- Ιωαννίδου 
 http://lianoukaiti.blogspot.com

Για την FiloxeniArt

Agathi Revithi

Έρχεται η “Φτερωτή Ποδηλατούλα” την Κυριακή 24 Νοεμβρίου

Έρχεται η “Φτερωτή Ποδηλατούλα” την Κυριακή 24 Νοεμβρίου στο Δημαρχείο Φυλής Νίκος Λιάκος Πολύτιμη διαδραστική βιβλιοπαρουσίαση κατά του παιδικού εθισμού στο διαδίκτυοΤην Κυριακή 24 Νοεμβρίου 2019 στις 11:30 π.μ. σας προσκαλούμε γονείς και παιδιά στο Δημαρχείο Φυλής «Νικόλαος Λιάκος» σε μια ξεχωριστή, διαδραστική βιβλιοπαρουσίαση του παραμυθιού της αγαπημένης Λίας Λάππα με τίτλο «Η Φτερωτή Ποδηλατούλα», το οποίο είναι το πρώτο παραμύθι στην Ελλάδα που αφορά στον παιδικό εθισμό κατά του διαδικτύου.
Λίγα λόγια για το βιβλίο:
«Στο ήσυχο χωριό της Μελένιας ήρθε από τον ουρανό η Φτερωτή Ποδηλατούλα, ένα κορίτσι πάνω σ’ ένα ποδήλατο που έχει φτερά…
Όμως δεν βλέπει κανέναν, καθώς έρχεται. Όλοι είναι κλεισμένοι στα σπίτια τους…
Που είναι τα παιδιά και γιατί δεν παίζουν στις παιδικές χαρές; Γιατί θύμωσε ο κος Αθλητισμός; Γιατί χαίρεται η όμορφη κα Τεχνολογία;»
Οι απαντήσεις θα δοθούν από τα ίδια τα παιδιά μέσα από τις ζωγραφιές τους, μετά την παρουσίαση της ιστορίας της Φτερωτής Ποδηλατούλας.
Σας περιμένουμε!

Η Επέτειος της 17ης Νοέμβρη μέσα από την πένα της Ζωρζ Σαρή

Ζωρζ Σαρή. Στο άκουσμα του ονόματός της, το μυαλό μου ταξιδεύει χρόνια πριν, στην παιδική μου ηλικία. Πρέπει να ήμουν 9-10 χρονών, όταν έφτασε στα χέρια μου «Ο θησαυρός της Βαγίας». Μέσα σε λίγες μέρες, το είχα κυριολεκτικά ρουφήξει και αμέσως ζήτησα να μου αγοράσουν κάποιο άλλο βιβλίο της ίδιας συγγραφέως.
Πολύ σύντομα ξεκίνησα το «Όταν ο ήλιος», ένα βιβλίο που μιλάει για την περίοδο της Κατοχής, όπου η δεκαεξάχρονη Ζωή προσπαθεί να καταλάβει πολλά, για τον πόλεμο, για τους θανάτους, για την κατάκτηση της χώρας από τους Ναζί, για την πείνα και τις κακουχίες. Όταν το τελείωσα, έμεινα μ’ ένα γλυκόπικρο συναίσθημα. Τα σκληρά σημεία του βιβλίου δεν είχαν αφαιρέσει τίποτα από την τρυφερή πλευρά της ιστορίας του έφηβου κοριτσιού.
Τότε σταδιακά άρχισα να διαβάζω τα αριστουργήματα της Ζωρζ Σαρή, που δικαιωματικά κατέκτησαν ξεχωριστή θέση στη βιβλιοθήκη των παιδικών μου χρόνων. Άλλα δικά της έργα, πολύ αγαπημένα είναι: «Το ψέμα», «Νινέτ», «Ο Χορός της Ζωής», «Τα Χέγια», «Κόκκινη κλωστή δεμένη», «Τα γενέθλια», «Τα στενά παπούτσια», «Το γαϊτανάκι», «Οι νικητές», «Κρίμα κι άδικο», «Προτελευταίο σκαλοπάτι». Το αξιοπερίεργο ήταν ότι κάθε φορά που τα διάβαζα, έπαιρνα καινούρια, σπουδαία μηνύματα.
Το πραγματικό της όνομα είναι Γεωργία Σαριβαξεβάνη και γεννήθηκε το 1925 στην Αθήνα από Μικρασιάτη πατέρα και Γαλλίδα μητέρα. Άρχισε από πολύ μικρή να ασχολείται με το θέατρο, με δάσκαλο το Βασίλη Ρώτα. Μεγαλύτερη, στα χρόνια της Κατοχής, φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Ροντήρη, παίρνοντας μέρος και στην Αντίσταση, ενώ αργότερα συνέχισε τις σπουδές της στο Παρίσι, στη σχολή του Σαρλ Νιτλέν. Το 1962 επέστρεψε στην Ελλάδα και άρχισε να εμφανίζεται στο θέατρο και τον κινηματογράφο μέχρι το 1967, ώσπου με την κήρυξη της Χούντας έμεινε άνεργη και στράφηκε στο γράψιμο.
Η Ζωρζ Σαρή, εμφανίστηκε το 1969 για πρώτη φορά  στα ελληνικά γράμματα με το «Θησαυρό της Βαγίας». Έχει γράψει είκοσι μυθιστορήματα, μία νουβέλα, τέσσερα θεατρικά παιδικά έργα και εννιά βιβλία για μικρά παιδιά. Επίσης, έχει μεταφράσει  δεκατέσσερα μυθιστορήματα από τα γαλλικά. Το 1994 η «Νινέτ» βραβεύτηκε με το Κρατικό Βραβείο Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου και από τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου (το βραβείο μοιράστηκε με τη Λότη Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου). Το 1999 ο Κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου της απένειμε βραβείο για το «Χορό της ζωής», ενώ το 1988 «Τα Χέγια» προτάθηκαν για το βραβείο Άντερσεν.


Αυτό που κάνει τα βιβλία της συναρπαστικά, είναι ότι πολλά από αυτά αφορούν κι ένα διαφορετικό μέρος της ζωής της. «Οι συγγραφείς γράφουν πριν απ’ όλα για τον εαυτό τους, πριν απ’ όλα για να εκφραστούν οι ίδιοι, για να σωθούν», έλεγε η ίδια. Έτσι, η  Ζωρζ Σαρή μπορούσε να ζει σε διαφορετικές καταστάσεις και εποχές και να τις αναπλάθει με απίστευτη πειστικότητα. Είχε ένα μοναδικό χάρισμα, να κάνει τους αναγνώστες της να «νιώθουν» ως δικό τους βίωμα αυτό που εκείνη τους είχε μεταφέρει. Το βιωματικό γράψιμο ωστόσο, δεν της απέκλειε τη δημιουργική φαντασία και τα μυθοπλαστικά στοιχεία. Ο βιωματικός πυρήνας των έργων της εμπλέκεται αρμονικά με το μύθο και την ιστορία. Η σπουδαία αυτή συγγραφέας έφυγε από τη ζωή στις 9 Ιουνίου του 2012.
Λόγω των ημερών, θέλησα να σταθώ στο βιβλίο της με τίτλο «Τα γενέθλια» που πρωτοκυκλοφόρησε το 1977. Αρκετοί συγγραφείς έχουν ασχοληθεί με την περίοδο της επταετίας, τότε που η Χούντα των Συνταγματαρχών ανέλαβε με το «έτσι θέλω» τη διακυβέρνηση της Ελλάδας. Η Ζωρζ Σαρή όμως το κάνει με το δικό της ξεχωριστό τρόπο. Μέσα από τα μάτια ενός οχτάχρονου κοριτσιού, μας μιλάει για τα σκοτεινά εκείνα χρόνια.
Βασική ηρωίδα του βιβλίου είναι η Άννα, κόρη του Αντρέα και της Μαρίας Παυλίδη. Στην αρχή του βιβλίου, η συγγραφέας μας μεταφέρει στα ξημερώματα της 21ης Απριλίου του 1967. Την επόμενη μέρα, η Άννα έχει τα γενέθλιά της και ετοιμάζεται να υποδεχτεί τους φίλους της. Γενέθλια όμως που δεν θα εορταστούν λόγω της Χούντας. Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος κάνει πραξικόπημα και αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση της Ελλάδας , επιβάλλοντας ένα καθεστώς ανελευθερίας και φόβου.
Η κατάληψη της εξουσίας από τους Συνταγματάρχες επηρεάζει και τη ζωή της μικρής Άννας. Χάνει το πάρτι των γενεθλίων της. Το σπίτι της γεμίζει μεγάλους που συζητούν ώρες ατελείωτες για τα γεγονότα. Χάνει ακόμα και το κρεβάτι της αφού σε αυτό κοιμάται προσωρινά μια φίλη οικογενειακή, που προσπαθεί να αποφύγει τη σύλληψη. Η Άννα μαζί με τους γονείς της και τον αδελφό της τον Παύλο, μεγαλώνει βιώνοντας από κοντά το φόβο, τη σύλληψη, την εξορία και τα βασανιστήρια φίλων και γνωστών.
Η Άννα λοιπόν μπαίνει στην εφηβεία, ωριμάζει και αμφισβητεί όχι μόνο το καθεστώς αλλά και τους γονείς της και δε διστάζει να αντιδράσει. Κοντά της, σύμβουλος και φίλος ο νονός της ο Δημήτρης, καθηγητής Πανεπιστημίου στη Θεσσαλονίκη, που μαζί με τον αδερφό της οργανώνονται στην αντιστασιακή οργάνωση «Ρήγας Φεραίος» και πολεμούν την Χούντα. Ο Δημήτρης φυλακίζεται και βασανίζεται, μα καταφέρνει να αντέξει. Η Άννα θυμάται τα λόγια που της είχε πει:
«Όταν λεύτερα σκέφτεσαι, δεν φοβάσαι τίποτε και κανέναν».
Σ’ αυτό το σημείο, η Ζωρζ Σαρή παραθέτει απόσπασμα από το μάθημα του καθηγητή Δημήτρη Μαρωνίτη στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, το Γενάρη του 1968: «Το μάθημα τούτο αναγκάζομαι να το κάνω κάτω από απειλητικούς ψιθύρους. Μπορεί τα λόγια αυτά να είναι τα τελευταία που ακούτε από το στόμα μου. Κρατήστε ξύπνιο το μυαλό σας στους σκοτεινούς καιρούς. Μ’ αυτό κυρίως θα πολεμήσετε τη βαναυσότητα της εξουσίας». Πάνω στο χαρακτήρα αυτό, έστησε και τον συνονόματο ήρωα του βιβλίου της.
Η Ζωρζ Σαρή μας μεταφέρει το κλίμα εκείνης της εποχής, τόσο μέσα από τα μάτια της μικρής Άννας όσο και μέσα από την δράση των υπολοίπων συγγενικών και φιλικών προσώπων. Περιγράφει τις αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα, όπου κάποια παιδιά σταματούν να πηγαίνουν στο σχολείο, επειδή οι γονείς τους έχουν συλληφθεί και έχουν εξοριστεί.
Συγκλονιστικό σημείο του βιβλίου αποτελεί επίσης το γράμμα της Κατερίνας που περιγράφει τα βασανιστήρια που υπέστη στο κτίριο της ασφάλειας στην οδό Μπουμπουλίνας 18, κοντά στο Μουσείο. Ένα πραγματικό γράμμα που στάλθηκε στο Ζαν Πωλ Σαρτρ στη Γαλλία και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό του «Σύγχρονοι Καιροί».
Εδώ φέρανε και τον Αντρέα. Μόλις τον πιάσανε, τον βάλανε στο διπλανό δωμάτιο. Πρόλαβε να μας ρωτήσει «Βαράνε πολύ;». Κι εμείς δεν προλάβαμε να του απαντήσουμε. Μόνο αρχίσαμε το τραγούδι:
«Si me queras escrivir yas sabes mi paradero tercera brigada mixta primera linea del fugo…»
«Αν θέλεις να μου γράψεις, ξέρεις τη διεύθυνσή μου, Τρίτη Ταξιαρχία, στην πρώτη γραμμή του πυρός…»
Περιμέναμε την ώρα που θα τον ανεβάζανε απάνω. Τραγουδάγαμε και του χτυπάγαμε συνθηματικά τον τοίχο. Τον ξεπροβοδίζαμε. Είχε πάθει τρεις διασείσεις. Δεν ξέραμε πώς θα ξανακατέβαινε κάτω. Τα τρανζίστορ άρχισαν να παίζουν στη διαπασών. Το βασανιστήριο ήταν σίγουρο. Τίποτε δεν μπορούσε να το εμποδίσει…
Κι όμως υπήρχε μια μάχη που θα δινόταν… στην πρώτη γραμμή του πυρός. Τον ανεβάσανε και τον κρατήσανε μέχρι να ξημερώσει.
Όλο το βράδυ ήμαστε μαζί του. Σε μια στιγμή, που έπαψαν να ακούγονται χτυπήματα, η μοτοσικλέτα, και ακούγαμε μόνο ουρλιαχτά, τότε δεν αντέξαμε. Η Χρυσή έβγαλε υστερικές φωνές και η Αριάδνη τιναζόταν από σπασμούς. Εγώ έλεγα και ξανάλεγα δυνατά: «Να πεθάνει, να πεθάνει. Να μη βασανίζεται άλλο».
Ακούγαμε τα νερά που του έριχναν και τον Κιούπη που ανεβοκατέβαινε. Τα ξημερώματα είπε: «Φτάνει. Δε θ’ αντέξει άλλο». Τότε πέσαμε κι εμείς να κοιμηθούμε. Όταν την άλλη μέρα κοιτάξαμε από την τρύπα του δωματίου, είδαμε ένα μάτσο κρέας ματωμένο. Κι όμως η μάχη δόθηκε. Όταν ο Αντρέας μας ξανακοίταξε, με το παραμορφωμένο πρόσωπό του, ανάμεσα στα αίματα και στα γένια, ΧΑΜΟΓΕΛΟΥΣΕ. ΤΟΥΣ ΕΙΧΕ ΝΙΚΗΣΕΙ.
Το μυθιστόρημα τελειώνει έτσι όπως αρχίζει. Με την Άννα να είναι πλέον δεκαπέντε χρονών και να οργανώνει το πάρτι των γενεθλίων της. Ένα διαφορετικό πάρτι όμως, αφού με τους φίλους της φτιάχνουν συνθήματα κατά της χούντας.
Αν και το βιβλίο μάς μιλάει για τη ζωή της Άννας, ενός μικρού παιδιού εκείνης της εποχής, δεν λείπουν τα σημεία όπου μεταφέρεται η σκληρότητα των ανθρώπων του καθεστώτος. Αυτός είναι ένας λόγος που από τη μία δίνει ιδιαίτερη αξία στο βιβλίο, από τη άλλη όμως το καθιστά πιθανόν ακατάλληλο για παιδιά κάτω των δέκα χρονών.
Μαζί με την Άλκη Ζέη, η Ζωρζ Σαρή καθιέρωσε ένα νέο στυλ στο νεανικό μυθιστόρημα, τόσο από την άποψη του ζωντανού, αυτοβιογραφικού ύφους όσο και της εισαγωγής του πολιτικού, κοινωνικού και ιστορικού στοιχείου στο είδος. Η συγγραφή της Σαρή θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μια έντεχνη διαδικασία ανοίγματος ντουλαπιών και συρταριών. Καθώς μάλιστα η συγγραφέας επανέρχεται στο ίδιο συμβάν ή στην ίδια ιστορία ξανά και ξανά, με νέα βιβλία, υπό διαφορετική οπτική γωνία, εντάσσοντας την οπτική ολοένα και περισσότερων και διαφορετικών πρωταγωνιστών, δίνει θαυμάσιο παράδειγμα διαφοροποιημένης προσέγγισης της αλήθειας.
Αποτελεί λοιπόν, πρότυπο γραφής για τους νεώτερους συγγραφείς που επιθυμούν να προσεγγίσουν τις ψυχές των παιδιών, να κεντρίσουν τη φαντασία τους, αλλά και να τους φέρουν σε επαφή με σημαντικά ιστορικά, πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα.
Γι’ αυτό το λόγο, οφείλουν να ακολουθήσουν τις δυο μεγάλες αρετές που διέθετε η Ζωρζ Σαρή. Πρώτον, να αναδεικνύουν πάντα μέσα από τη γραφή τους τον κόσμο των συναισθημάτων και δεύτερον, να διαθέτουν την ενστικτώδη πίστη στο φως και στο κάλλος, που αντιστοιχεί σε μια χειμαρρώδη αγάπη για τη ζωή, ζευγαρώνοντας τις δυσκολίες, τις σκοτεινές πλευρές και τις οδύνες, χωρίς να κουκουλώνουν τις ιστορίες τους.
Κλείνοντας, ας κρατήσουμε βαθιά μέσα μας το μότο με το οποίο κλείνουν στο τέλος τα βιβλία της: «Όταν θέλεις κάτι, το καταφέρνεις…»

                                                                                                               Έλενα Πίνη

Παρουσίαση ποιητικής συλλογής «Κόκκινη Σταγόνα» του Νίκου Δημογκότση

Πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία το Σάββατο 12/10/2019 από τις εκδόσεις «flisvospublics» στην ιστορική αίθουσα της «Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών» η παρουσίαση της 4ης ποιητικής συλλογής του Νίκου Δημογκότση, Κόκκινη Σταγόνα.

Σε μια κατάμεστη αίθουσα, ο κόσμος που ήρθε να απολαύσει το Νίκο Δημογκότση είδε μια παρουσίαση με ροή που συνοδεύτηκε από ζωντανή μουσική αλλά και από απαγγελία ποίησης, ενώ τον ποιητή τίμησαν με την παρουσία τους θεράποντες της ποίησης και των εικαστικών τεχνών όπως και εκπρόσωποι καλλιτεχνικών σωματείων με ισχυρή παρουσία στα πολιτιστικά δρώμενα.

(περισσότερα…)

Η ποίηση της Έλενας Πίνη συναντάει τη ζωγραφική του Κώστα Μπιθικούκη

 

                                                     ΕΡΗΜΟ ΛΙΜΑΝΙ

 

Έρημο λιμάνι από καιρό,

βάρκα καμιά δεν το ζυγώνει.

Μάθανε λέει πως σ’ αυτό,

χαρά κανείς δεν ανταμώνει.

 

Έρημο λιμάνι θολερό,

δίχως ψαράδες στην προβλήτα.

Φύγανε για άγνωστο γιαλό,

γιατί δεν άντεχαν την ήττα.

 

Έρημο λιμάνι βροχερό,

άγκυρα ήλιος δε σου ρίχνει.

Κρύφτηκε πίσω απ’ το βουνό,

γιατί φοβήθηκε το δίχτυ.

 

Και πως ζητάς εσύ,

αυτά να τα ξεχάσεις

και το κορμί σου

στα νερά μου να το χάσεις.

 

Και πως ριγώ εγώ,

αυτό να το κρατήσω

και με το ρούχο

της σαγήνης να το ντύσω.

 

Έλενα Πίνη

 

Έργο του Κώστα Μπιθικούκη

 

 

Νίκος Καζαντζάκης και Ίων Δραγούμης

Το μανιχαϊστικό δίπολο, η κατάφαση και η άρνηση στη σκέψη του Νίκου Καζαντζάκη και άλλοι φιλοσοφικοί προβληματισμοί που αναδύονται στο έργο του. Ο θαυμασμός του για τον Ίωνα Δραγούμη. Μέρος Β´.

Ένα κείμενο που έχει γράψει και αναδημοσιεύουμε ο Κώστας Τάταρης

Οι δύο πόλοι στην σκέψη τού Νίκου Καζαντζάκη. Μέρος Β: Η υπέρβαση τους και ο Ίων Δραγούμης.

Συνέντευξη με την Ειρήνη Βαρβάρα Λαγουβάρδου

Συναντήσαμε την Ειρήνη Βαρβάρα Λαγουβάρδου και είχαμε μια όμορφη συνέντευξη στην αίθουσα της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Λίγο πριν την παρουσίαση της τελευταίας της ποιητικής συλλογής «Στα Μονοπάτια της Γενέθλιας Γης» περισσότερα στο βίντεο που ακολουθεί:

 

Η Κατερίνα Βόγλη ρίχνει «12 Σταγόνες» στα «Μάτια του Δάσους»

Δελτίο Τύπου

Η Κατερίνα Βόγλη ρίχνει «12 Σταγόνες» στα «Μάτια του Δάσους»

Η συγγραφέας Κατερίνα Βόγλη σας περιμένει την Τετάρτη 23 Ιανουαρίου 2019, στις 18:30, στο Ξενοδοχείο Μίνωα (Καρόλου 12, Αθήνα), στην παρουσίαση του νέου της βιβλίου «12 σταγόνες».

Η εκδήλωση στο facebook:

https://www.facebook.com/events/2353459531549922/?ti=cl

(περισσότερα…)