Ελένη Πανουτσοπούλου « Η νέα συγγραφέας, γράφει αθόρυβα, μέσα από το βελούδινο μυστικό της… αστραπόβροχο »

Σήμερα θα γνωρίσουμε μια ευαίσθητη, σεμνή, αξιαγάπητη γυναίκα , όχι απαραίτητα, μόνο μέσα από την γραφή της. Η ίδια θεωρεί ισχνό το αποτύπωμα της στον γραπτό λόγο. Κι όμως έχει στο ενεργητικό της αρκετά πεζογραφήματα , το καθένα από αυτά  κι  ένα κομμάτι ψυχής, που καθώς φτάνει ο επίλογος εύχεσαι να μην τελειώσει ! Η Ελένη Πανουτσοπούλου, είναι μια βελούδινη αστραπή. Μια λάμψη που προμηνύει μια υπέροχη Καλοκαιρινή βροχή !! χωρίς να φαίνεται, χωρίς να ακούγεται ! Οι κριτικοί λογοτεχνίας θα μπορούσαν να αναλύσουν, να εμβαθύνουν, να εστιάσουν την πηγή της έμπνευσης της. Ένα αναγνώστης θα νιώσει, θα ταξιδέψει, θα απολαύσει … Οι αναγνώστες είναι το ζητούμενο, οι αποδέκτες του κάθε νέου συγγραφέα. Μεταξύ των αποσπασμάτων θα διαβάσετε κάτι από εκείνα που μοιράστηκε μαζί μου και μαζί σας. Είμαι σίγουρη πως θα διακρίνετε τα σπουδαία εσωτερικά της χαρίσματα  με προεκτάσεις στην ιδιαίτερη σύσταση του χαρακτήρα της .

Α.Ρ.

Λίγα λόγια γνωριμίας από την Ελένη Πανουτσοπούλου

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Πάτρα. Οι παππούδες μου κατάγονται από τους Ρωγούς των Καλαβρύτων. Εκεί, σε αυτό το μικρό χωριό, πέρασα τα ωραιότερα μου χρόνια, κοντά σε αγαπημένα πρόσωπα. Κάθε φορά που αντίκριζα  τα όμορφα ψηλά βουνά  γέμιζε η ψυχή μου ! Τα παιδιά μου, τα αγάπησαν όσο κι εγώ . Ίσως να τους μύησα  με το βλέμμα μου το νόημα της αγάπης. Όταν φεύγω  … εκεί αφήνω την καρδιά μου!

Μερικά αποσπάσματα της

Αφέθηκα στην Κιρκίσια πλάνη  της αφανέρωτης Αιγαιοπελαγίτικης θάλασσας και ταξίδεψα σε υδάτινους κόσμους …
Μπροστά μου , Πύλη , από ηφαιστειακές κοκκινόμαυρες πλάκες ,κογχύλια και κοράλλια την κοσμούσαν !
Άνοιξε διάπλατα , σαν εντολή να΄χε δοθεί
Η Βανθεσικύμη  μ’ έπιασε από το χέρι


– Καλώς ήρθες στο βασίλειο του Πελαγίσιου πατέρα μου!

 Στο μέρος όπου εδρεύουν η σοφία, η δύναμη και η διαφώτιση
 Να ! και η αίθουσα του θρόνου!  Η κόρη προσκύνησε τον Κυανοχαίτη θεό.

Ο Ποσειδώνας ήταν!  Η τρίαινα ακουμπημένη δίπλα του. Το πρόσωπό του γαλήνιο, παράξενο , εγώ τον φανταζόμουν άγριο , θυμωμένο ! Πως αλήθεια να ξεχάσω , όταν πρόσταξε τα κύματα να σηκωθούν και να τιμωρήσουν τον Οδυσσέα ; Εννιά ολόκληρα χρόνια , τον παίδευε , ο αδελφός του Δία!
Απόκαμα , μου είπε … γέρασε η καρδιά μου από τον πόνο .
Ο κόσμος είναι κλεισμένος σε μικροσκοπικό ενυδρείο και αισθάνομαι τον πόνο του! Κανονικά έπρεπε να είναι ελεύθεροι και να κολυμπούν


– Καλώς ήρθες , κόρη μου!  Σε κάλεσα για να δεις … και ν’ ανέβεις επάνω , να μιλήσεις
– Φύκιε θεέ , τι πλούσιο βασίλειο , καμωμένο από μαργαριτάρια ! Ένα να έδινες , δε θα υπήρχε φτώχεια στη γη
– Δεν έχει τέτοιου είδους φτώχεια  και δεν είναι αυτό που βλέπεις . Εγώ τα έκανα πολύτιμα ! Καθένα απ’ αυτά είναι ένας άνθρωπος,  είναι εκείνες οι υπάρξεις , που πήραν το δρόμο της θάλασσας για μια καλύτερη ζωή
Τα πιο λαμπερά είναι τα παιδιά! Εκείνα με γαλήνεψαν!  Είδα μέσα σ’ αυτά λαμπερά μυαλά, άριστους επιστήμονες ,σωτήρες της ανθρωπότητας!
Βλέπεις οι άνθρωποι έστεψαν το Εγώ τους και υποτίμησαν την ανθρώπινη ψυχή
Σου δίνω το δικαίωμα να αναφέρεις τα όσα είδες και άκουσες . Επιθυμώ να γίνεις η φωνή μου, να μιλήσεις εξ’ ονόματός μου
Βλέπεις ξέφυγαν τα πράγματα και ο Δίας δε μπορεί να τα βάλει σε τάξη,  αδιαφορεί,  κυνηγά την ομορφιά !
Ξέρεις ότι με αποκάλεσε Μοχλευτήρα , με σκοπό να ταρακουνήσω τη Γη , μήπως και συνέλθουν οι Επάνω ;
Μα πώς αλήθεια να στείλω κι άλλα δεινά ; έτσι θα’ ρθει η αρμονία ;
Τα μηνύματά μου , πλέον δεν τα στέλνω με σεισμούς
Σταμάτησε και κάθισε στο θρόνο του!  Το πρόσωπό του αυλακωμένο από βαθιές ρυτίδες αλμύρας … Ήρεμα με πήρε απ’ το χέρι η Αμφιτρίτη και με κατευόδωσε!

Μισοζαλισμένη , απ’ τη μεσημεριανή ραστώνη , ανοίγοντας τα μάτια ,είδα τον κόσμο φιλιωμένο να λικνίζεται σε χορό ελευθερίας και δημιουργίας .
Νοερά έκανα μια ευχή .. . Να μην οπλιστεί το χέρι του Ποσειδώνα με την Τρίαινα , σ’ ένα κόσμο που δεν έχει βράγχια ν’ αναπνεύσει  και να παραμείνουν τα κύματα της θάλασσας , γλυκιά μουσική , στον ωκεανό της παγκόσμιας αδελφοσύνης !

~~~~

Απλώς , σκέψεις … Ίαμα, το νεράκι που μας χάρισε η μέρα . Είπε να’ ρθει με τα δώρα της ! Πήρε το τελευταίο δρομολόγιο του Οκτώβρη και άνοιξε το σακούλι της , εδώ από τα δυτικά . Άκουσε τα παρακάλια ο ουρανός  της άνυδρης γης . Καιρό τώρα είχε στεγνώσει , τόσο που ρυτίδιασε το κορμί της  Οι σπόροι μέσα της , ναρκωμένοι, περίμεναν τον αγιασμό του ουρανού , για να πάρουν τ’ απάνω τους.  Τα εσπεριδοειδή δέντρα γεμάτα καρπούς έστεκαν μελαγχολικά … δεν τους έφτανε το πότισμα στη ρίζα!  Ήθελαν εκείνο από ψηλά για να πλυθούν και να γεμίσει ο καρπός τους.  Οι ελιές , ξύλα ξερά … κρυφάκουσα να λένε

 – Ο καρπός μας τώρα έπρεπε να είναι μεστός για να γίνει η συγκομιδή

Η χαρά τους ανείπωτη … τις ξέπλενε το νεράκι και εκείνες γύριζαν τα φύλλα τους απ’ το άλλο μέρος να βραχούν.  Βιάζονταν τόσο που μια πρασίνιζαν , μια ασήμιζαν!

Δεν ξέρω αν οι καλοκαιρινοί βασιλικοί και οι ιβίσκοι ένοιωθαν το ίδιο. Δεν έχουν λόγο διαμαρτυρίας πιστεύω … άρωμα και χρώμα έδωσαν για μεγάλο διάστημα, καταχάρηκαν τον Ήλιο. Έδωσαν χαμόγελα και στόλισαν τους κήπους.  Πόσο άλλο πια να είναι επί σκηνής; Τώρα ήρθε η σειρά για τα χειμωνιάτικα , που στωικά περίμεναν τη σειρά τους.  Η λεβάντα πρώτη και καλύτερη , έτοιμη να χαρίσει το άρωμά της , που δύσκολα δηλώνεις ότι δε σου αρέσει .. Τα ροδόδεντρα , κοινώς αζαλέες … Οι αγαπημένες φρέζιες που σε κάνουν να τις ερωτευτείς μέσα από τα όμορφα χρώματά τους και το λεπτεπίλεπτο άρωμά τους!  Οι εντυπωσιακοί πανσέδες και οι πρίμουλες !  Όλα αυτά θα μας ταξιδέψουν προς στο χειμώνα … και είναι τόσο ωραία η διαδρομή,  εδώ στην πανέμορφη χώρα μας, που έχει ευλογηθεί με την εναλλαγή των εποχών,  που συνεχώς αλλάζει ντυσίματα … βλέπεις είναι λουσσού ! Οι ντουλάπες της γεμάτες με εποχικά , χειμωνιάτικα , καλοκαιρινά ! και δε φτάνει αυτό, αγαπάει και το χρώμα , που το φοράει και είναι τόσο , μα τόσο όμορφη … στην πρώτη θέση το μπλε!  και μετά όλα τα άλλα … Ευλογημένος τόπος , μαγική χώρα … μέχρι και ο Ήλιος την έχει ερωτευτεί!

Της χαρίζει φως άπλετο και λάμπει . Λάμπει η κάθε γωνιά της και οι άνθρωποι που την κατοικούν , απολαμβάνουν χαμογελώντας και δημιουργώντας πολιτισμό… Είμαστε τυχεροί  !!!

Για το FiloxeniArt

Agathi Revithi

«Ποιητική Οδύσσεια 2020» ΕΛΛΑΔΑ-ΤΥΝΗΣΙΑ : Η παρουσίαση της ποιητικής ανθολογίας από τον πρόεδρο της Εταιρίας «Salon Creative Visions Τυνησίας » Δρ. Abdallah Gasmi, την πρόεδρο της Δ.Ε.Ε.Λ. Αικατερίνη Βλαχοπαναγιώτου – Μπατάλια & την συγγραφέα Εύα Πετροπούλου – Λιανού

Αναμφισβήτητα, αποτελεί  ένα μεγάλο πολιτιστικό  γεγονός  αυτή η συνάντηση, με αφορμή την παρουσίαση της ποιητικής ανθολογίας

 « Ποιητική Οδύσσεια 2020 »  ΕΛΛΑΔΑ – ΤΥΝΗΣΙΑ

Μια συνεργασία πολλών μηνών  από τον Δρ. Abdallah Gasmi          καθηγητή, συγγραφέα, δημοσιογράφο, Πρόεδρο της Εταιρίας

« Salon Creative Visions Τυνησίας », την πρόεδρο της Δ.Ε.Ε.Λ. Αικατερίνη Βλαχοπαναγιώτου – Μπατάλια και την συγγραφέα Εύα Πετροπούλου – Λιανού . Το βιβλίο που φωτίζεται από την μέρα της έκδοσης του στην Αραβική και την Ελληνική γλώσσα, θα παρουσιαστεί λίγο μετά την κορύφωση της   Αυγουστιάτικης Πανσελήνου η οποία είναι η μεγαλύτερη του έτους θέλοντας κι αυτή να προσδώσει την αίγλη στην ήδη όμορφη βραδιά.

Στο πέρας της εκδήλωσης  ο Δρ. Abdallah Gasmi  θα υπογράψει τα βιβλία και θα απονείμει  τα Βραβεία του Λογοτεχνικού διαγωνισμού

« Λευκάδιος Πάτρικ Χερν », 170 χρόνια από την γέννηση του.

Εδώ να αναφέρουμε ότι  ο «Λευκάδιος Πάτρικ Χερν»,  (Λευκάδα27 Ιουνίου 1850 – Τόκιο26 Σεπτεμβρίου 1904) ή Πατρίκιος Λευκάδιος Χερν (Αγγλικά: Patrick Lafcadio Hearn), γνωστός επίσης με το ιαπωνικό όνομα Γιάκουμο Κοϊζούμι,  ήταν διεθνής συγγραφέας  Ιρλανδοελληνικής καταγωγής που έλαβε την ιαπωνική υπηκοότητα το 1896, περισσότερο γνωστός για τα βιβλία του για την Ιαπωνία, ιδιαίτερα για τις συλλογές του για τους ιαπωνικούς θρύλους και ιστορίες φαντασμάτων, όπως το Καϊντάν: Ιστορίες και μελέτες παράξενων πραγμάτων.

Ο Λευκάδιος Χερν  παρά την σύντομη ζωή του υπήρξε  ένας από τους πρώτους, και πιο αξιοσέβαστους, μεταφραστές γαλλικής λογοτεχνίας στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, μεταφράζοντας έργα των Θεόφιλου ΓκωτιέΑνατόλ ΦρανςΓκυστάβ ΦλωμπέρΓκυ ντε ΜωπασσάνΠιέρ ΛοτίΕμίλ Ζολά κ.α, ενώ συγκαταλέγεται και ανάμεσα στους πρώτους αξιόλογους μεταφραστές του ιαπωνικού λογοτεχνικού είδους χαϊκού στα Αγγλικά.

Έλαβε το τίτλο του Εθνικού συγγραφέα της Ιαπωνίας με ολόκληρο χωριό το Ματσούε να είναι αφιερωμένο σε αυτόν και μια πανεπιστήμια έδρα να φέρει το όνομα του…. Στο πανεπιστήμιο του Ματσούε

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Η Πρόεδρος και το Δ.Σ της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

& ( καλλιτεχνών ) σας προσκαλούν  στην παρουσίαση του βιβλίου

« Ποιητική Οδύσσεια 2020 »

ΕΛΛΑΔΑ – ΤΥΝΗΣΙΑ

Στις 4 Αυγούστου 2020 και ώρα 18:00 – 21:30

Στο πνευματικό κέντρο του Οργανισμού – Πολιτισμού – Αθλητισμού

Δήμου Αθηναίων  Ο.ΠΑ.Ν.ΔΑ. Ακαδημίας 50 ισόγειο, αίθουσα Αντώνης Τρίτσης

Η ανθολογία με τίτλο « Ποιητική Οδύσσεια 2020 » ΕΛΛΑΔΑ  – ΤΥΝΗΣΙΑ

αποτελεί ένα ακόμα λυχνάρι με Απολλώνιο Φως  Φιλίας –  Ειρήνης – Συνεργασίας – Συναδέλφωσης  στον κόσμο της Λογοτεχνίας στον πολιτισμό. Το βιβλίο εκδόθηκε από τον Δρ. Abdallah Gasmi          καθηγητή, συγγραφέα, δημοσιογράφο, Πρόεδρο της Εταιρίας « Salon Creative Visions Τυνησίας » σε συνεργασία με την πρόεδρο της Δ.Ε.Ε.Λ. Αικατερίνη Βλαχοπαναγιώτου – Μπατάλια και την συγγραφέα Εύα Πετροπούλου – Λιανού μετά από πολύμηνη συνεργασία στην Αραβική και την Ελληνική γλώσσα

Την εκδήλωση συντονίζουν η πρόεδρος της Δ.Ε.Ε.Λ. και η δημοσιογράφος Πελίνα Θεοδοσίου.

Θα γίνουν απαγγελίες στην Ελληνική και Αραβική γλώσσα

Οι παριστάμενοι θα χαιρετίσουν  τον Δρ. Abdallah Gasmi  ο οποίος θα υπογράψει τα βιβλία και θα απονείμει  τα Βραβεία του Λογοτεχνικού διαγωνισμού « Λευκάδιος Πάτρικ Χερν », 170 χρόνια από την γέννηση του.

Είσοδος ελεύθερη

Παρακαλούμε ενημερώστε μας για την παρουσία σας : e mail to :

[email protected]

ή τηλέφωνο  6974 447531

Για το  FiloxeniArt

Agathi Revithi

Καρίνα Βέρδη : «Ο ποιητής έχει ανάγκη να συνδιαλέγεται με ομότεχνούς του, μέσα από γόνιμη διάδραση πάνω στα ποιήματα ως γεννήματα, πολλές φορές με την πρώτη γραφή τους »

Σήμερα θα γνωρίσουμε μια γυναίκα, που μέσα από τους όμορφους & ποικίλους  χώρους της δράσης της, ενδυναμώνει αθόρυβα τον Πολιτισμό μας . Δεν θέλει και δεν χρειάζεται φιλοφρονήσεις, ο ανταγωνισμός δεν την αφορά αφού μέσα από συλλογικές προσπάθειες, βλέπει   το αποτέλεσμα και όχι τον εαυτό της. Απλή , λιτή σε όλα της,  μα αληθινή. Η ποίηση της, μαρτυρά τα παραπάνω αλλά και την ξεχωριστή ταυτότητα της γραφής της.

A.Ρ

Λίγα λόγια από την δημιουργό

Συμμετέχω στην ομάδα Ποίηση στην Εποχή της Εκποίησης, με την οποία έχουμε πραγματοποιήσει βραδιές ποίησης αλλά και καλλιτεχνικές δράσεις, μέσα από τη σύμπραξη μουσικών και performers με επιτυχία, όλα αυτά τα χρόνια. Ο ποιητής έχει ανάγκη να συνδιαλέγεται με ομότεχνούς του, μέσα από γόνιμη διάδραση πάνω στα ποιήματα ως γεννήματα, πολλές φορές με την πρώτη γραφή τους. Η διαδικασία αυτή οδηγεί σε μια ζύμωση και μια αίσθηση  ενδυνάμωσης σε προσωπικό και καλλιτεχνικό επίπεδο και νιώθω ευγνώμων για αυτό αλλά και για τους ανθρώπους που έχω γνωρίσει και συνεργαστεί, πολλοί από τους οποίους είναι προσωπικοί μου φίλοι πλέον»

ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ

ΑΙΡΕΤΙΚΟ ΓΕΡΑΚΙ, χαϊκού, Εκδόσεις Όστρια,2018

ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ ΒΙΣΣΥΝΙ, Ποίηση, Εκδόσεις Όστρια,2018

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ, ανθολόγηση-επιμέλεια διηγημάτων, Εκδόσεις Κύμα,2018

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ, ανθολόγηση-επιμέλεια διηγημάτων, Εκδόσεις Κύμα,2019

Πρόλογος στο ΚΟΓΧΕΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ, Εκδόσεις Επτάλοφος,2017

Πρόλογος στο ΣΚΟΤΟΣ,ΕΡΩΣ, ΦΩΣ, Εκδόσεις Όστρια,2019

ΧΡΩΜΑΤΑ ΨΥΧΗΣ( συλλογικό), Εκδόσεις Όστρια,2018

ΣΥΝΟΜΙΛΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΒΑΦΗ( συλλογικό) Εκδόσεις Όστρια,2018

ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΡΩΤΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ, τ.Α΄ Εκδόσεις Κύμα,2017

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ(συλλογικό) Έκδοση του Φιλοζωικού συλλόγου Λαμίας,2016

Επίλεκτον-Όταν η Ζωγραφική συναντά την Ποίηση (συλλογικό λεύκωμα), εκδόσεις Όστρια, 2019

Τα Υπογείως Ανεωχθέντα, συλλογικό, ποίηση, επιμ. Γ.Χ. Θεοχάρη, εκδόσεις Ρώμη,2019

Διηγήματα του Εγκλεισμού, συλλογικό, Εκδόσεις Άπαρσις, 2020

 e-book «Προσωπικότητες» (δημοσιογραφικό-work in progress)

ΟΜΑΡΟΣΑ, διηγήματα( υπό έκδοση)

Ιστορίες της Πόλης, ανθολόγηση-επιμέλεια( work in progress)

ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ

Μια κραυγή γλάρου ξενιτεύτηκε

Απ΄τα παράσιτα των μικρών Κυκλάδων

Ξάπλωσα γυμνή πάνω στα χαρτιά

Κι έφτιαξα το μέλλον μου από ζαχαρόνερο

Και λαμπερό κοβάλτιο

Το καλαμάκι ρυτίδιασε την επιφάνεια της πουτίγκας

Κι από μέσα αναδύθηκαν κόρες

Που ξέρανε να μιλάνε και να γράφουν

 να παίρνουν  διπλώματα ευρεσιτεχνιών

Μία απ’ αυτές μου έδειξε το χάρτη με το χρυσό της νύχι

Απαλά γλυκαίνει η ιστορία τους φόβους μου

Πάντα έχουμε ένα στοιχείο του χαρακτήρα μας που μας σώζει.

Από τη συλλογή Ηλεκτρικό Βυσσινί, Όστρια, 2018

                 ΝΕΜΕΣΙΣ

Ακάνθιες υποσχέσεις αλλαγής δεδομένων

Κοσμούν των ιεροφόρων τη φίλαυτη γενειάδα

Παρακαθήμενοι εκ δεξιών της Αρχής του Πολέμου

Δεν ξορκίζονται οι πλατύποδες των σαλονιών

Αμετροέπεια για τα σωθικά του κόσμου

Κατατρώγονται οι σάρκες και οι σημαίες

Aθώπευτες παραμένουν oι ακολουθίες των ουρανών

Αργεί η Νέμεσις

Από τη συλλογή Ηλεκτρικό Βυσσινί, Όστρια, 2018

Η Άνοιξη τα προσπέρασε

Φαινόταν ατέλειωτος χειμώνας

Ήταν μόνο πέντε μήνες

Και μετά εκεί που δεν το περιμέναμε

Ήρθαν τα πρώτα μυρμήγκια

Τα πρώτα χελιδόνια

 η άνοιξη δεν αργοπόρησε

κι ας ράγισε μια φιλία

κι ας πέθανε ένα γατί απ΄το χιόνι

που κανείς δεν άκουγε μες την ηλεκτρική κουβέρτα-σάβανο

κι ας σφίχτηκαν τα σώματα απ΄τη εγγύτητα που απώλεσαν.

Επιζήσαμε.

Πάντα χάνουμε κάτι

μες τη χαρά που επιζήσαμε

άνθρωποι, ζώα, πράγματα

έμειναν πίσω

η άνοιξη τα προσπέρασε

πόσο ολόκληροι είμαστε

πόσο λαμπερή είναι η νίκη μας;

Η αριθμητική των μπουμπουκιών

Λησμονά τη μηδενική της μήτρα

Και οδεύει τοξωτά

Στο καταφατικό της μέλλον.

Χαίρε γλυκύ έαρ.

Ζεσταμένη στις καταπράσινες φυλλωσιές σου

Με τρομάζουν οι γυμνές μέρες του χειμώνα

Κι ας πέρασε.

Από τη συλλογή Ηλεκτρικό Βυσσινί, Όστρια, 2018

Για το FiloxeniArt

Agathi Revithi

Κατερίνα Παπουτσή « Η γλυκιά ‘’ παραμυθού ‘’ , συζητά μαζί μας, κάτω από τ’ αστέρια, και μας τα δωρίζει »

Η Κατερίνα Παπουτσή , η δική μας « Παραμυθού» , δέχτηκε το κάλεσμά μας, και ήρθε στην παρέα μας έτσι όπως ήταν, χωρίς να προσθέσει ή να αφαιρέσει ούτε ένα υφάδι … Σαν Νεράιδα των νεραϊδών, σαν αερικό, σαν μια αγκαλιά που μας ζέσταινε καθώς ο ύπνος μας έπαιρνε, μια πρωτόγνωρη βαρκάδα  στα παραμυθονήσια … Νιώθαμε ήδη οικειότητα μαζί της . Έτσι φεύγοντας καθίσαμε στο κιόσκι με τ’ αστέρια  και κουβεντιάσαμε … Να τι είπαμε :

Όμορφη μου Κατερίνα …

Α.Ρ. Ποιο ήταν το δικό σου αγαπημένο παραμύθι;

Κ.Π.  Εκτός από τα λαϊκά παραμύθια που μου τα έλεγε η παραμυθού γιαγιά μου , το αγαπημένο μου ήταν η καλύβα του μπάρμπα Θωμά . Ένα μεγάλο γλυκόπικρο έντεχνο παραμύθι ( όπου έντεχνο, ορίζεται το παραμύθι που έχει συγκεκριμένο δημιουργό ). Θεωρώ συγκλονιστική την τελευταία παράγραφο » Κάθε φορά που χαίρεστε για την ελευθερία σας , να συλλογίζεστε πως τη χρωστάτε στην αγαθή ψυχή του … Να μην κινδυνεύει κανένας άνθρωπος να χωριστεί από τη γυναίκα του , τους γονείς του , τα παιδιά του

Α.Ρ.  Τα έργα σου σε  ποιες ηλικίες απευθύνονται ;

Κ.Π.  Τα παραμύθια ξεκίνησαν από τους μεγάλους για μεγάλους . Ήταν ένα αεράκι δροσερό στον κάματο και την κούραση της μέρας την εποχή οι λέξεις τηλεόραση και διαδίκτυο ήταν παντελώς άγνωστες , δεν υπήρχε ούτε ραδιόφωνο. Αργότερα »εξορίστηκαν » στα κρεβάτια των παιδιών σαν υπνωτικό . Παρόλο που έχω γράψει κι για παιδιά ( Το χαμόγελο της γουρουνίτσας  / το παραμύθι της καρδιάς  ) μου αρέσει να γράφω για μεγάλους . Παραμυθίες θα τα ονόμαζα σχεδόν πάντα με καλό τέλος γιατί αυτό είναι το ζητούμενο. Κι όπως συνηθίζω να λέω και το πιστεύω εννοείται » τι είναι το παραμύθι μιά σταξιά μέλι στο αχ της ψυχής μας είναι

Α.Ρ. Υπάρχει κάτι περίεργο που έχεις παρατηρήσει σε σχέση με το προτεινόμενο υλικό  από τα ΜΜΕ  ή αλλού ;

Κ.Π.  Από τα ΜΜΕ προβάλλεται εύπεπτο υλικό αυτό έχω παρατηρήσει αλλά ας μην αδικώ καταστάσεις δεν βλέπω παρά ελάχιστα τηλεόραση οπότε …Αυτό που με σιγουριά μπορώ να πω και απεύχομαι , είναι το να χρησιμοποιείται προς αντικατάσταση του γονιού . Ας μην »παρκάρονται » τα παιδιά απέναντι από μια τεράστια οθόνη

Α.Ρ.  Το ζητούμενο είναι η χαρά, η διασκέδαση,  ο ενθουσιασμός , ή τα μηνύματα και η γνώση ;

Κ.Π.  Από ένα παραμύθι μπορούμε να πάρουμε και χαρά και διασκέδαση και γνώση και μηνύματα . Όλα χρειάζονται !  

Α.Ρ.  Από τι ελκύονται παιδιά , ακόμα και οι μεγάλοι ;

Κ.Π. Τα παιδιά, του σήμερα, ελκύονται από την περιπέτεια , το απρόοπτο , αυτό που θα ήθελαν να φτάσουν , από την ανατροπή. Στο παραμύθι όλα μπορούν να γίνουν , τίποτα δεν είναι αδύνατο, όλα μπορούν να συμβούν εκεί που δεν το περιμένεις κι αυτό είναι η μεγάλη ομορφιά . Κι αφού αυτό έλκει τα παιδιά γιατί όχι και τους μεγάλους . Άλλωστε οι μεγάλοι έχουν περισσότερη ανάγκη να πιστέψουν στο »αδύνατο »

Α.Ρ.  Τι  έχει αλλάξει από γενιά σε γενιά σε σχέση με την θεματολογία ή την αφήγηση από τους γονείς, ή τον τρόπο επιλογής  ;

Κ.Π.   Από γενιά σε γενιά αλλάζουν τα πάντα με ραγδαίο ρυθμό . Από τη στιγμή που η τεχνολογία εξελίσσεται , αλλάζουν οι τρόποι . Τα παιδιά είναι μ΄ ένα κινητό στο χέρι ( δυστυχώς ) από πολύ μικρή ηλικία . Οι γονείς δουλεύουν από το πρωί ως το βράδυ και τη θέση τους την παίρνουν παππούδες, μεγάλης ηλικίας οι περισσότεροι, ή ολοήμερα σχολεία και παιδικοί σταθμοί . Η επιλογή οδεύει προς την ψηφιακή κι έτσι χάνεται το ονειρικό στοιχείο . Χάνεται η μαγεία της αφήγησης και η δυνατότητα να απολαύσεις και να φανταστείς . Από την άλλη δεν μπορούμε να απαρνηθούμε τα καλά . Βρίσκεις τα πάντα οποιαδήποτε στιγμή . Στο χέρι μας είναι ( όσο είναι ) να τα χρησιμοποιήσουμε σωστά Αρχή φόρμας

Τέλος φόρμας

Λίγα λόγια γνωριμίας από την συγγραφέα , Κατερίνα Παπουτσή

 


Από παιδί κυνηγούσα κρυμμένους θησαυρούς στ΄αμπάρια των πλοίων. Κι ας μην είχε θάλασσα ο τόπος μου , ξέρα – ευτυχώς – δε γνώρισε η ψυχή μου . Κι ας ήταν ο θησαυρός μου από τσίγκο, τον ήθελα τον αποζητούσα . Να τον κάμεις τι; θα με ρωτήσεις . Τι αξία μπορεί να έχει ένας θησαυρός από τσίγκο ;
Δε μ΄ ενδιέφερε κι ούτε μέτρησα ποτέ την ποσότητα του κέρδους θα σου απαντήσω . Μονάχα να γητεύω τη βροχή καθώς έπεφτε στην τσίγκινη σκεπή των ονείρων μου . Ν΄ ακούω το μουρμουρητό της και να μοσχοβολά ο τόπος μαγεία !!
~~
Την λένε Κατερίνα Παπουτσή κι είναι συγγραφέας και παραμυθού..Ζει σ΄ ένα μεγάλο σπίτι που΄χει  χίλιων  λογιών καλά , παρέα με νεράιδες, δράκους, μάγισσες και ξωτικά . Στο τσουκάλι βράζει τα παραμύθια της τα κουκιά και τα ρεβύθια της κι όταν ετοιμαστούν , χυλώσουν και κρυώσουν , παίρνει από τη γωνίτσα της την παρδαλή βαλίτσα της, τη φυσάει την ξεσκονίζει κι ως απάνω τη γεμίζει…Ταξιδεύει με το μαγικό χαλί σε δύση κι ανατολή και διηγείται τις ιστορίες που αγαπά σε όσους ονειρεύονται με μάτια ανοιχτά !!

~Γράφω και αφηγούμαι παραμύθια για ν΄ ανοίγουν αγκαλιές . Να σμίγουν και ν΄ αγαπιούνται ελεύθερα οι άνθρωποι δίχως φόβο , με πόθο πεθυμιά κι αγάπη . Και να μη γίνονται ξένες ποτέ !!!

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΚΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Μιά φορά που λες καρδιά μου , το όνειρο αγάπησε τον άνθρωπο . Το είδε ο άνθρωπος που τριγύρναγε κοντά του , χαμογέλασε αυτάρεσκα, μπέρδεψε τις λέξεις και του πέταξε κι εκείνος ένα » σ΄αγαπώ ». Το όνειρο κάθισε κοντά του, έκοβε μπουκιές χαμογέλιου και τον τάιζε μα ο άνθρωπος δε χόρταινε.

 – Τι άλλο μπορείς να κάνεις για μένα; το ρωτούσε . Το όνειρο έκανε τον άνθρωπο ήλιο του κι εκείνο έγινε μιά μεγάλη φτερούγα από κερί . Κάθε μέρα ο άνθρωπος αφού καθρεφτιζόταν πάνω του , έκοβε ένα κομμάτι , έπαιρνε δύναμη, γίνονταν μεγάλος και τρανός και γιόμιζε εικόνες και πολυελαίους την εκκλησία της καρδιάς του. Μα ήρθε κάποια στιγμή που το όνειρο έλιωσε κι απόμεινε ένα τόσο δα κεράκι . Μεγάλη εβδομάδα των προσδοκιών και των εγωισμών , μπήκε ο άνθρωπος στην εκκλησιά του, είδε τα θυμιατά και τις λαμπάδες ίσαμε το μπόι τ΄ ουρανού να του γνέφουν και φαντάστηκε πως μπορούσε να φτιάξει καινούρια χρυσοστόλιστα ονειρικά παλάτια . Άπλωσε το χέρι , έπιασε το μικρό κέρινο όνειρο που έλιωνε στο μανουάλι και το πέταξε στο κουτί της ανατήξεως. Κυριακής χάραμα , όταν όλοι οι άνθρωποι ήταν παραδομένοι στο σούβλισμα των επιθυμιών τους , ο παραμυθάς νεωκόρος έβγαλε το κεράκι από το κουτί κι άρχισε να το ζεσταίνει και να το πλάθει στη χούφτα του . Είχε σκοπό σαν ξυπνούσε το ξωτικό του καμπαναριού, να το μάθει να ράβει αναστάσιμη φορεσιά από κέρινες κλωστούλες ονείρων , που κάποιοι αχόρταγοι ήλιοι , αβίαστα κι απερίσκεπτα  λιώνουν και πετάνε .

 

ΤΟ ΩΡΑΙΟΤΕΡΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Πες μου ένα παραμύθι ! Ποιό είναι το ωραιότερό σου, αυτό θέλω να μου πεις ! – Το ωραιότερό μου ; Δεν  θα΄ χει όμως πρίγκιπες και βασιλοπούλες και δράκους , μήτε μάγισσες και γενναίους ραφτάκους .

 – Δε θα΄ χει; Και τι θά΄ χει ; – Θα έχει παιδιά πολλά παιδιά ! χαρούμενα παιδιά ! Και καρουζέλ  θα΄χει …φίσκα το καρουζέλ από παιδιά σαν και του λόγου σου ! Παιδιά που γελούν που παίζουν μπάλα στις αλάνες και παλιά παιδικά παιχνίδια ! Κουτσό, κρυφτό, κυνηγητό κι ένα φιλί στο στόμα σου κρυφό ! Παιδιά που ζωγραφίζουν με το μαλλί της γριάς γιορτές στα προσωπάκια τους και κολλάει σα στάμπα η ξεγνοιασιά κι η ζαβολιά ! – Θα πάμε στο καρουζέλ ; – Θα πάμε ! – Θα πάρουμε μαλλί της γριάς ; – Θα πάρουμε ! – Και γλειφιτζούρι κοκοράκι κόκκινο θέλω ! -Και κοκοράκι κόκκινο θα πάρουμε ! – Μα … είμαι άντρας πιά και τα παραμύθια δε με ζυγώνουν . -Έλα κοντά μου ! Το ωραιότερο παραμύθι δε μου ζήτησες ; – Ναι . – Το ωραιότερο παραμύθι  μάτια μου , είναι να γίνεσαι άντρας και παιδί και να μη σε χορταίνω !!!

Για το FiloxeniArt

Agathi  Revithi

 

Καίτη Λιανού – Ιωαννίδου «Η βραβευμένη υψίφωνος & συγγραφέας, αποκαλύπτει την πολυσύνθετη προσωπικότητα της μέσα από τα έργα της»

Σήμερα, θα γνωρίσουμε μια γυναίκα με ιδιαίτερα δυναμική παρουσία στον χώρο του πνεύματος , της μουσικής , των εικαστικών. Αθόρυβη, χαμηλών τόνων, μια ήρεμη δύναμη. Όλες οι ιδιότητες της δεν αντιφάσκουν αλλά έχουν μια κοινή συνισταμένη … την φλόγα της δημιουργίας . Εκείνη την γεμάτη γνώση και ταλέντο εξωτερίκευση που δεν ησυχάζει, αλλά εξελίσσεται συνεχώς. Η Καίτη Λιανού- Ιωαννίδου, έχει ένα πολυσύνθετο εσωτερικό κόσμο με συναισθήματα επίκτητα και μη.
Δεν φλέρταρε με την λογοτεχνία, ήρθε στην ζωή της σαν μόνιμη καταιγίδα, μια έμπραχτη αυτοσυνειδησία της συγγραφέως. Γρήγορα τα συγγραφικά της έργα,
δομημένα με αξιοπρόσεχτη αφηγηματική μαστοριά κατέκτησαν τους αναγνώστες.
Διαβάζοντας παρακάτω λίγα από τα στοιχεία του βιογραφικού της θα ανακαλύψουμε το βάθος και την ποιότητα της προσωπικότητας της . Αναμφισβήτητα, δεν είναι τυχαίες οι βραβεύσεις και οι διακρίσεις της σε όλους τους χώρους που επάξια υπηρετεί.
Α.Ρ.

Λίγα λόγια γνωριμίας από την συγγραφέα

Η Καίτη Λιανού-Ιωαννίδου γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα αλλά κατάγεται από την Κωνσταντινούπολη. Είναι απόφοιτη της Ελληνογαλλικής Σχολής Ουρσουλινών. Σπούδασε μουσική, είναι υψίφωνος, κατέχει πτυχίο Ωδικής και Δίπλωμα Μονωδίας και Μελοδράματος. Απέσπασε δε Α΄ Βραβείο κι έλαβε Αργυρό μετάλλιο.
Το 2005 άρχισε μαθήματα ζωγραφικής και αγιογραφίας. Έργα της έχει παρουσιάσει σε ομαδικές εκθέσεις. Την ίδια χρονιά μπαίνει δυναμικά στον χώρο της Λογοτεχνίας. Γράφει μυθιστορήματα, διηγήματα, ποιήματα.
Το 2008 από τις εκδόσεις «Θέσις» κυκλοφορεί το βιβλίο της με τίτλο «Η άλλη πλευρά του παραδείσου» το οποίο διασκευάστηκε από την ίδια σε θεατρικό. Το εξώφυλλο είναι έργο δικό της «Έκσταση» λάδι σε καμβά.
Το 2010 δημοσιεύεται το πρώτο της μικρό διήγημα με τίτλο «η επιστροφή» στην Φιλολογική Πρωτοχρονιά Εκδόσεις «Μαυρίδη» και αναδημοσιεύεται στο περιοδικό Λακωνικά και στην εφημερίδα Παλμός Γαλατσίου.
Τον Απρίλιο του 2012 δημοσιεύεται στα free-ebooks η ποιητική της συλλογή «Το γυάλινο δωμάτιο» το εξώφυλλο είναι έργο δικό της «Η κούκλα» λάδι σε καμβά.
Ο 2013 από τις εκδόσεις Όστρια κυκλοφορεί το λαογραφικό «Ελλάδα σ’ αγαπώ- Παράδοση και αναμνήσεις» βιβλίο συνεργασίας.
Το 2014 από τον ίδιο εκδοτικό οίκο το διήγημα «Χρυσές σελίδες» το οποίο διασκευάστηκε από την ίδια την συγγραφέα σε θεατρικό μονόλογο με τίτλο «Μια μέρα του Ιούνη».
Την ίδια χρονιά έλαβε μέρος με τρία ποιήματα της στην ποιητική ανθολογία «INTELLIGENTSIA» ο κύκλος των ποιητών (01) εκδόσεις «Εντύποις»
Το 2015 από τις εκδόσεις «Ωκεανός» το μυθιστόρημα «Κοριός στο μαξιλάρι του προέδρου».
Το 2016 από τις εκδόσεις «Όστρια» το λαογραφικό «Συνάντηση με το παρελθόν».
Το 2017 από τις εκδόσεις «Ωκεανός» το μυθιστόρημα «Λίγο πριν ξημερώσει»
Το 2019 από τις εκδόσεις «Αγγελάκη» το μυθιστόρημα «Άρωμα σε μελανοδοχείο»
Γράφει στον έντυπο και διαδικτυακό τύπο.
Είναι μέλος του Ομίλου για την Ουνέσκο Πειραιώς και Νήσων και της Πανελλήνιας Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών.

ΜΕΡΕΣ ΣΙΩΠΗΣ- ΔΙΗΓΗΜΑ της ΚΑΙΤΗΣ ΛΙΑΝΟΥ-ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ ( Απόσπασμα )
Είχε αρχίσει να ψιλοβρέχει. Κι αυτές οι σταγόνες που έπεφταν πάνω στο τζάμι έμοιαζαν πως χάραζαν το πρόσωπο της Αγνής. Στεκόταν εκεί, πίσω απ’ τις κουρτίνες. Καμιά φορά τις παραμέριζε και προσπαθούσε να δει στην άκρη του δρόμου, μήπως κάποια σκιά περάσει ξυστά κάτω απ’ το παράθυρό της, μήπως κάποιος φωνάξει το όνομα της, μήπως κάποιος πει…, περίμενε.
Γύρισε το κεφάλι της. Κοίταξε το δωμάτιο. Το περιεργάστηκε σα να το ‘βλεπε για πρώτη φορά. Όλα ήσαν στη θέση τους. Πίστευε πως αυτές οι λίγες μέρες απουσίας της απ’ την πραγματικότητα θα την βοηθούσαν να σκεφθεί πιο ξεκάθαρα τη ζωή της. Να βρει τρόπους, ώστε να λύσει τους γρίφους, που γέμιζαν όλο και περισσότερο τις λευκές σελίδες της.

Όχι, όχι. Δεν μπορούσε να περιμένει. Αντίθετα έπρεπε να τρέξει, να βιαστεί να αρπάξει τα ινία και να σταθεί μπροστά στο άγριο πλήθος που έτρωγε τις σάρκες της, να παλέψει με τα στοιχειά που την βασάνιζαν, με καθ’ ένα θεριό που έπινε το αίμα της.
Τα κλειδιά ήταν πεταμένα πάνω στο τραπεζάκι του χολ. Η βαλίτσα της περίμενε μπροστά στην εξώπορτα. Δεν υπήρχε άλλος δρόμος, ούτε επιστροφή. Αλίμονο αν υπήρχε επιστροφή, τότε, δεν θα υπήρχε τέλος, κι έπρεπε να τελειώσει το συντομότερο.

Αυτό ήταν! Είχε πάρει τις αποφάσεις της. Το ‘ξερε. Ήταν σίγουρη, λίγες μέρες, μόνο λίγες μέρες ήταν αρκετές για να σβήσουν το χθες, το προ ολίγου, το παρελθόν, κι έτοιμη πια θα έκλεινε τις κουρτίνες για πάντα.

Σωτηρία για κείνον που της άρπαξε τη ζωή, για κείνον που της έκλεψε τα όνειρά της, δεν θα υπήρχε πια. Μαχαίρι θα έμπηγε στην καρδιά του κι ας την εκλιπαρούσε, ας σερνόταν στα πόδια της, ας της υποσχόταν πως ήταν η τελευταία φορά, όπως άπειρες φορές είχε δώσει ίδιες υποσχέσεις και λόγια που σκορπίζονταν στον αέρα. Όχι, τώρα πια δεν θα περίμενε. Όταν θα γύριζε, εκείνος θα ήταν εκεί κι εκείνη, η Αγνή δεν θα επέτρεπε πια κανέναν βιασμό ψυχής. Η μέθη των ονείρων θα έσβηνε για πάντα για να ανοίξει ένα καινούριο μονοπάτι της ζωής της.

Μέθη των ονείρων της! Και πράγματι άπειρες φορές μέθυσε μέσα στις φλόγες ενός έρωτα, που κατέληξε στην πιο τραγική φάρσα της ζωής της. Εκείνος που παρουσιάστηκε σαν άγγελος, που γιάνει τις πληγές, για να την παρασύρει στην άβυσσο και να της ξεριζώσει τις ομορφιές του παραδείσου που ονειρεύτηκε, δεν θα μπορούσε να την αγγίξει πια. Όχι, όχι! Ήρθε η στιγμή που βρήκε το κουράγιο για να διώξει από πάνω της την αβεβαιότητα. Όχι, όχι! Ήρθε το τέλος, αλλά και η αρχή του δικού της θριάμβου.
Πήρε τα κλειδιά, τη βαλίτσα της κι έφυγε.

ΦΩΝΕΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

Οι ρίζες των δένδρων βυθίζονται βαθιά στο χώμα
λαμποκοπούν τα φύλλα τους στο φως του φεγγαριού
τρέμουν στο φύσημα του ανέμου
πονάν όταν πέφτουν χάμω και σωριάζονται στη γη
ποδοπατιούνται απ’ τους περαστικούς
ενώ ουρλιαχτά που ακούγονται από μακριά
πνίγονται στο σκοτάδι
 
 
κι εγώ όλα αυτά τα βλέπω.
Ακούω την κάθε ανάσα
τον κάθε χτύπο της καρδιάς, το κάθε βήμα.
Αισθάνομαι τον πόνο, τη λύπη, τη χαρά.

Θέλω να βγω στους δρόμους
στο πλήθος να μπερδευτώ.
Θέλω να τρέξω, να γλιστρήσω
γυμνή να πέσω στα νερά των ποταμών.
Θέλω να κυλιστώ στη χλόη
αγριολούλουδα να κόψω,
τον ουρανό να δω
Τα χέρια μου ν’ ανοίξω. Να φωνάξω δυνατά
πολύ δυνατά…
… αλλά φοβάμαι πως κανείς δε θα μ’ ακούσει.
 
Από την ποιητική συλλογή « Το γυάλινο δωμάτιο » 


 
 
Στην παρακάτω ιστοσελίδα περισσότερα για την Καίτη Λιανού- Ιωαννίδου 
 http://lianoukaiti.blogspot.com

Για την FiloxeniArt

Agathi Revithi

Έρχεται η “Φτερωτή Ποδηλατούλα” την Κυριακή 24 Νοεμβρίου

Έρχεται η “Φτερωτή Ποδηλατούλα” την Κυριακή 24 Νοεμβρίου στο Δημαρχείο Φυλής Νίκος Λιάκος Πολύτιμη διαδραστική βιβλιοπαρουσίαση κατά του παιδικού εθισμού στο διαδίκτυοΤην Κυριακή 24 Νοεμβρίου 2019 στις 11:30 π.μ. σας προσκαλούμε γονείς και παιδιά στο Δημαρχείο Φυλής «Νικόλαος Λιάκος» σε μια ξεχωριστή, διαδραστική βιβλιοπαρουσίαση του παραμυθιού της αγαπημένης Λίας Λάππα με τίτλο «Η Φτερωτή Ποδηλατούλα», το οποίο είναι το πρώτο παραμύθι στην Ελλάδα που αφορά στον παιδικό εθισμό κατά του διαδικτύου.
Λίγα λόγια για το βιβλίο:
«Στο ήσυχο χωριό της Μελένιας ήρθε από τον ουρανό η Φτερωτή Ποδηλατούλα, ένα κορίτσι πάνω σ’ ένα ποδήλατο που έχει φτερά…
Όμως δεν βλέπει κανέναν, καθώς έρχεται. Όλοι είναι κλεισμένοι στα σπίτια τους…
Που είναι τα παιδιά και γιατί δεν παίζουν στις παιδικές χαρές; Γιατί θύμωσε ο κος Αθλητισμός; Γιατί χαίρεται η όμορφη κα Τεχνολογία;»
Οι απαντήσεις θα δοθούν από τα ίδια τα παιδιά μέσα από τις ζωγραφιές τους, μετά την παρουσίαση της ιστορίας της Φτερωτής Ποδηλατούλας.
Σας περιμένουμε!

Η Επέτειος της 17ης Νοέμβρη μέσα από την πένα της Ζωρζ Σαρή

Ζωρζ Σαρή. Στο άκουσμα του ονόματός της, το μυαλό μου ταξιδεύει χρόνια πριν, στην παιδική μου ηλικία. Πρέπει να ήμουν 9-10 χρονών, όταν έφτασε στα χέρια μου «Ο θησαυρός της Βαγίας». Μέσα σε λίγες μέρες, το είχα κυριολεκτικά ρουφήξει και αμέσως ζήτησα να μου αγοράσουν κάποιο άλλο βιβλίο της ίδιας συγγραφέως.
Πολύ σύντομα ξεκίνησα το «Όταν ο ήλιος», ένα βιβλίο που μιλάει για την περίοδο της Κατοχής, όπου η δεκαεξάχρονη Ζωή προσπαθεί να καταλάβει πολλά, για τον πόλεμο, για τους θανάτους, για την κατάκτηση της χώρας από τους Ναζί, για την πείνα και τις κακουχίες. Όταν το τελείωσα, έμεινα μ’ ένα γλυκόπικρο συναίσθημα. Τα σκληρά σημεία του βιβλίου δεν είχαν αφαιρέσει τίποτα από την τρυφερή πλευρά της ιστορίας του έφηβου κοριτσιού.
Τότε σταδιακά άρχισα να διαβάζω τα αριστουργήματα της Ζωρζ Σαρή, που δικαιωματικά κατέκτησαν ξεχωριστή θέση στη βιβλιοθήκη των παιδικών μου χρόνων. Άλλα δικά της έργα, πολύ αγαπημένα είναι: «Το ψέμα», «Νινέτ», «Ο Χορός της Ζωής», «Τα Χέγια», «Κόκκινη κλωστή δεμένη», «Τα γενέθλια», «Τα στενά παπούτσια», «Το γαϊτανάκι», «Οι νικητές», «Κρίμα κι άδικο», «Προτελευταίο σκαλοπάτι». Το αξιοπερίεργο ήταν ότι κάθε φορά που τα διάβαζα, έπαιρνα καινούρια, σπουδαία μηνύματα.
Το πραγματικό της όνομα είναι Γεωργία Σαριβαξεβάνη και γεννήθηκε το 1925 στην Αθήνα από Μικρασιάτη πατέρα και Γαλλίδα μητέρα. Άρχισε από πολύ μικρή να ασχολείται με το θέατρο, με δάσκαλο το Βασίλη Ρώτα. Μεγαλύτερη, στα χρόνια της Κατοχής, φοίτησε στη Δραματική Σχολή του Ροντήρη, παίρνοντας μέρος και στην Αντίσταση, ενώ αργότερα συνέχισε τις σπουδές της στο Παρίσι, στη σχολή του Σαρλ Νιτλέν. Το 1962 επέστρεψε στην Ελλάδα και άρχισε να εμφανίζεται στο θέατρο και τον κινηματογράφο μέχρι το 1967, ώσπου με την κήρυξη της Χούντας έμεινε άνεργη και στράφηκε στο γράψιμο.
Η Ζωρζ Σαρή, εμφανίστηκε το 1969 για πρώτη φορά  στα ελληνικά γράμματα με το «Θησαυρό της Βαγίας». Έχει γράψει είκοσι μυθιστορήματα, μία νουβέλα, τέσσερα θεατρικά παιδικά έργα και εννιά βιβλία για μικρά παιδιά. Επίσης, έχει μεταφράσει  δεκατέσσερα μυθιστορήματα από τα γαλλικά. Το 1994 η «Νινέτ» βραβεύτηκε με το Κρατικό Βραβείο Παιδικού Λογοτεχνικού Βιβλίου και από τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου (το βραβείο μοιράστηκε με τη Λότη Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου). Το 1999 ο Κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου της απένειμε βραβείο για το «Χορό της ζωής», ενώ το 1988 «Τα Χέγια» προτάθηκαν για το βραβείο Άντερσεν.


Αυτό που κάνει τα βιβλία της συναρπαστικά, είναι ότι πολλά από αυτά αφορούν κι ένα διαφορετικό μέρος της ζωής της. «Οι συγγραφείς γράφουν πριν απ’ όλα για τον εαυτό τους, πριν απ’ όλα για να εκφραστούν οι ίδιοι, για να σωθούν», έλεγε η ίδια. Έτσι, η  Ζωρζ Σαρή μπορούσε να ζει σε διαφορετικές καταστάσεις και εποχές και να τις αναπλάθει με απίστευτη πειστικότητα. Είχε ένα μοναδικό χάρισμα, να κάνει τους αναγνώστες της να «νιώθουν» ως δικό τους βίωμα αυτό που εκείνη τους είχε μεταφέρει. Το βιωματικό γράψιμο ωστόσο, δεν της απέκλειε τη δημιουργική φαντασία και τα μυθοπλαστικά στοιχεία. Ο βιωματικός πυρήνας των έργων της εμπλέκεται αρμονικά με το μύθο και την ιστορία. Η σπουδαία αυτή συγγραφέας έφυγε από τη ζωή στις 9 Ιουνίου του 2012.
Λόγω των ημερών, θέλησα να σταθώ στο βιβλίο της με τίτλο «Τα γενέθλια» που πρωτοκυκλοφόρησε το 1977. Αρκετοί συγγραφείς έχουν ασχοληθεί με την περίοδο της επταετίας, τότε που η Χούντα των Συνταγματαρχών ανέλαβε με το «έτσι θέλω» τη διακυβέρνηση της Ελλάδας. Η Ζωρζ Σαρή όμως το κάνει με το δικό της ξεχωριστό τρόπο. Μέσα από τα μάτια ενός οχτάχρονου κοριτσιού, μας μιλάει για τα σκοτεινά εκείνα χρόνια.
Βασική ηρωίδα του βιβλίου είναι η Άννα, κόρη του Αντρέα και της Μαρίας Παυλίδη. Στην αρχή του βιβλίου, η συγγραφέας μας μεταφέρει στα ξημερώματα της 21ης Απριλίου του 1967. Την επόμενη μέρα, η Άννα έχει τα γενέθλιά της και ετοιμάζεται να υποδεχτεί τους φίλους της. Γενέθλια όμως που δεν θα εορταστούν λόγω της Χούντας. Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος κάνει πραξικόπημα και αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση της Ελλάδας , επιβάλλοντας ένα καθεστώς ανελευθερίας και φόβου.
Η κατάληψη της εξουσίας από τους Συνταγματάρχες επηρεάζει και τη ζωή της μικρής Άννας. Χάνει το πάρτι των γενεθλίων της. Το σπίτι της γεμίζει μεγάλους που συζητούν ώρες ατελείωτες για τα γεγονότα. Χάνει ακόμα και το κρεβάτι της αφού σε αυτό κοιμάται προσωρινά μια φίλη οικογενειακή, που προσπαθεί να αποφύγει τη σύλληψη. Η Άννα μαζί με τους γονείς της και τον αδελφό της τον Παύλο, μεγαλώνει βιώνοντας από κοντά το φόβο, τη σύλληψη, την εξορία και τα βασανιστήρια φίλων και γνωστών.
Η Άννα λοιπόν μπαίνει στην εφηβεία, ωριμάζει και αμφισβητεί όχι μόνο το καθεστώς αλλά και τους γονείς της και δε διστάζει να αντιδράσει. Κοντά της, σύμβουλος και φίλος ο νονός της ο Δημήτρης, καθηγητής Πανεπιστημίου στη Θεσσαλονίκη, που μαζί με τον αδερφό της οργανώνονται στην αντιστασιακή οργάνωση «Ρήγας Φεραίος» και πολεμούν την Χούντα. Ο Δημήτρης φυλακίζεται και βασανίζεται, μα καταφέρνει να αντέξει. Η Άννα θυμάται τα λόγια που της είχε πει:
«Όταν λεύτερα σκέφτεσαι, δεν φοβάσαι τίποτε και κανέναν».
Σ’ αυτό το σημείο, η Ζωρζ Σαρή παραθέτει απόσπασμα από το μάθημα του καθηγητή Δημήτρη Μαρωνίτη στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης, το Γενάρη του 1968: «Το μάθημα τούτο αναγκάζομαι να το κάνω κάτω από απειλητικούς ψιθύρους. Μπορεί τα λόγια αυτά να είναι τα τελευταία που ακούτε από το στόμα μου. Κρατήστε ξύπνιο το μυαλό σας στους σκοτεινούς καιρούς. Μ’ αυτό κυρίως θα πολεμήσετε τη βαναυσότητα της εξουσίας». Πάνω στο χαρακτήρα αυτό, έστησε και τον συνονόματο ήρωα του βιβλίου της.
Η Ζωρζ Σαρή μας μεταφέρει το κλίμα εκείνης της εποχής, τόσο μέσα από τα μάτια της μικρής Άννας όσο και μέσα από την δράση των υπολοίπων συγγενικών και φιλικών προσώπων. Περιγράφει τις αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα, όπου κάποια παιδιά σταματούν να πηγαίνουν στο σχολείο, επειδή οι γονείς τους έχουν συλληφθεί και έχουν εξοριστεί.
Συγκλονιστικό σημείο του βιβλίου αποτελεί επίσης το γράμμα της Κατερίνας που περιγράφει τα βασανιστήρια που υπέστη στο κτίριο της ασφάλειας στην οδό Μπουμπουλίνας 18, κοντά στο Μουσείο. Ένα πραγματικό γράμμα που στάλθηκε στο Ζαν Πωλ Σαρτρ στη Γαλλία και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό του «Σύγχρονοι Καιροί».
Εδώ φέρανε και τον Αντρέα. Μόλις τον πιάσανε, τον βάλανε στο διπλανό δωμάτιο. Πρόλαβε να μας ρωτήσει «Βαράνε πολύ;». Κι εμείς δεν προλάβαμε να του απαντήσουμε. Μόνο αρχίσαμε το τραγούδι:
«Si me queras escrivir yas sabes mi paradero tercera brigada mixta primera linea del fugo…»
«Αν θέλεις να μου γράψεις, ξέρεις τη διεύθυνσή μου, Τρίτη Ταξιαρχία, στην πρώτη γραμμή του πυρός…»
Περιμέναμε την ώρα που θα τον ανεβάζανε απάνω. Τραγουδάγαμε και του χτυπάγαμε συνθηματικά τον τοίχο. Τον ξεπροβοδίζαμε. Είχε πάθει τρεις διασείσεις. Δεν ξέραμε πώς θα ξανακατέβαινε κάτω. Τα τρανζίστορ άρχισαν να παίζουν στη διαπασών. Το βασανιστήριο ήταν σίγουρο. Τίποτε δεν μπορούσε να το εμποδίσει…
Κι όμως υπήρχε μια μάχη που θα δινόταν… στην πρώτη γραμμή του πυρός. Τον ανεβάσανε και τον κρατήσανε μέχρι να ξημερώσει.
Όλο το βράδυ ήμαστε μαζί του. Σε μια στιγμή, που έπαψαν να ακούγονται χτυπήματα, η μοτοσικλέτα, και ακούγαμε μόνο ουρλιαχτά, τότε δεν αντέξαμε. Η Χρυσή έβγαλε υστερικές φωνές και η Αριάδνη τιναζόταν από σπασμούς. Εγώ έλεγα και ξανάλεγα δυνατά: «Να πεθάνει, να πεθάνει. Να μη βασανίζεται άλλο».
Ακούγαμε τα νερά που του έριχναν και τον Κιούπη που ανεβοκατέβαινε. Τα ξημερώματα είπε: «Φτάνει. Δε θ’ αντέξει άλλο». Τότε πέσαμε κι εμείς να κοιμηθούμε. Όταν την άλλη μέρα κοιτάξαμε από την τρύπα του δωματίου, είδαμε ένα μάτσο κρέας ματωμένο. Κι όμως η μάχη δόθηκε. Όταν ο Αντρέας μας ξανακοίταξε, με το παραμορφωμένο πρόσωπό του, ανάμεσα στα αίματα και στα γένια, ΧΑΜΟΓΕΛΟΥΣΕ. ΤΟΥΣ ΕΙΧΕ ΝΙΚΗΣΕΙ.
Το μυθιστόρημα τελειώνει έτσι όπως αρχίζει. Με την Άννα να είναι πλέον δεκαπέντε χρονών και να οργανώνει το πάρτι των γενεθλίων της. Ένα διαφορετικό πάρτι όμως, αφού με τους φίλους της φτιάχνουν συνθήματα κατά της χούντας.
Αν και το βιβλίο μάς μιλάει για τη ζωή της Άννας, ενός μικρού παιδιού εκείνης της εποχής, δεν λείπουν τα σημεία όπου μεταφέρεται η σκληρότητα των ανθρώπων του καθεστώτος. Αυτός είναι ένας λόγος που από τη μία δίνει ιδιαίτερη αξία στο βιβλίο, από τη άλλη όμως το καθιστά πιθανόν ακατάλληλο για παιδιά κάτω των δέκα χρονών.
Μαζί με την Άλκη Ζέη, η Ζωρζ Σαρή καθιέρωσε ένα νέο στυλ στο νεανικό μυθιστόρημα, τόσο από την άποψη του ζωντανού, αυτοβιογραφικού ύφους όσο και της εισαγωγής του πολιτικού, κοινωνικού και ιστορικού στοιχείου στο είδος. Η συγγραφή της Σαρή θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μια έντεχνη διαδικασία ανοίγματος ντουλαπιών και συρταριών. Καθώς μάλιστα η συγγραφέας επανέρχεται στο ίδιο συμβάν ή στην ίδια ιστορία ξανά και ξανά, με νέα βιβλία, υπό διαφορετική οπτική γωνία, εντάσσοντας την οπτική ολοένα και περισσότερων και διαφορετικών πρωταγωνιστών, δίνει θαυμάσιο παράδειγμα διαφοροποιημένης προσέγγισης της αλήθειας.
Αποτελεί λοιπόν, πρότυπο γραφής για τους νεώτερους συγγραφείς που επιθυμούν να προσεγγίσουν τις ψυχές των παιδιών, να κεντρίσουν τη φαντασία τους, αλλά και να τους φέρουν σε επαφή με σημαντικά ιστορικά, πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα.
Γι’ αυτό το λόγο, οφείλουν να ακολουθήσουν τις δυο μεγάλες αρετές που διέθετε η Ζωρζ Σαρή. Πρώτον, να αναδεικνύουν πάντα μέσα από τη γραφή τους τον κόσμο των συναισθημάτων και δεύτερον, να διαθέτουν την ενστικτώδη πίστη στο φως και στο κάλλος, που αντιστοιχεί σε μια χειμαρρώδη αγάπη για τη ζωή, ζευγαρώνοντας τις δυσκολίες, τις σκοτεινές πλευρές και τις οδύνες, χωρίς να κουκουλώνουν τις ιστορίες τους.
Κλείνοντας, ας κρατήσουμε βαθιά μέσα μας το μότο με το οποίο κλείνουν στο τέλος τα βιβλία της: «Όταν θέλεις κάτι, το καταφέρνεις…»

                                                                                                               Έλενα Πίνη

Παρουσίαση ποιητικής συλλογής «Κόκκινη Σταγόνα» του Νίκου Δημογκότση

Πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία το Σάββατο 12/10/2019 από τις εκδόσεις «flisvospublics» στην ιστορική αίθουσα της «Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών» η παρουσίαση της 4ης ποιητικής συλλογής του Νίκου Δημογκότση, Κόκκινη Σταγόνα.

Σε μια κατάμεστη αίθουσα, ο κόσμος που ήρθε να απολαύσει το Νίκο Δημογκότση είδε μια παρουσίαση με ροή που συνοδεύτηκε από ζωντανή μουσική αλλά και από απαγγελία ποίησης, ενώ τον ποιητή τίμησαν με την παρουσία τους θεράποντες της ποίησης και των εικαστικών τεχνών όπως και εκπρόσωποι καλλιτεχνικών σωματείων με ισχυρή παρουσία στα πολιτιστικά δρώμενα.

(περισσότερα…)

Η ποίηση της Έλενας Πίνη συναντάει τη ζωγραφική του Κώστα Μπιθικούκη

 

                                                     ΕΡΗΜΟ ΛΙΜΑΝΙ

 

Έρημο λιμάνι από καιρό,

βάρκα καμιά δεν το ζυγώνει.

Μάθανε λέει πως σ’ αυτό,

χαρά κανείς δεν ανταμώνει.

 

Έρημο λιμάνι θολερό,

δίχως ψαράδες στην προβλήτα.

Φύγανε για άγνωστο γιαλό,

γιατί δεν άντεχαν την ήττα.

 

Έρημο λιμάνι βροχερό,

άγκυρα ήλιος δε σου ρίχνει.

Κρύφτηκε πίσω απ’ το βουνό,

γιατί φοβήθηκε το δίχτυ.

 

Και πως ζητάς εσύ,

αυτά να τα ξεχάσεις

και το κορμί σου

στα νερά μου να το χάσεις.

 

Και πως ριγώ εγώ,

αυτό να το κρατήσω

και με το ρούχο

της σαγήνης να το ντύσω.

 

Έλενα Πίνη

 

Έργο του Κώστα Μπιθικούκη