Ο «πατέρας» της DC COMICS.

Αγαπητέ αναγνώστη… Όταν βλεπεις αυτή εδώ τη φωτογραφία, το μυαλο σου δε θα πηγαίνει σε παλιο Έλληνα πρωθυπουργό, αλλά σε έναν από τους κορυφαίους δημιουργούς κόμικ όλων των εποχών.

(περισσότερα…)

Dragonball μια γλυκιά ανάμνηση απο τα παιδικά μας χρόνια

Μια αξεπέραστη παιδική ανάμνηση… Πρωινά Σαββατοκύριακου στον Αντ1, 10 το πρωί. Φτιάχνω το πρωινό μου και στρογγυλοκάθομαι στον καναπέ. Αντίκρυ μου η τηλεόραση. Δεν μπορώ να περιγράψω τα συναισθήματα μου όταν άκουγα τα progressive τύμπανα της εισαγωγής με τα σύνθια και τη γνωστή χροιά (που παραπέμπει σε Τζίμη Πανούση αλλά δεν είναι, οι στίχοι ειναι γραμμένοι από τον Πάνο Τσαπάρα και το ερμηνεύει μαζί με την Άννα Μερκούρη) να τραγουδά: “Πρέπει και μπορώ, κι απ΄τον ουρανό, θα ξαναγυρίσω dragonball…”

(περισσότερα…)

«Στο βιβλίο της ζωής οι απαντήσεις δεν βρίσκονται στην τελευταία σελίδα»

Είμαι σίγουρος,πως όταν κυκλοφορήσει κάποια συλλογή για την ιστορία των κόμικ του 20ου αιώνα και ποιο από αυτά στιγμάτισε περισσότερο την ένατη τέχνη,περίοπτη θέση θα κατέχει η παρέα των Peanuts,με πρωταγωνιστή τον δύσμοιρο Charlie Brown και φυσικά τον ανυπότακτο,ανεξάρτητο,φιλελεύθερο, φαντασιόπληκτο και εκκεντρικό σκύλο του Σνουπυ…

«Στο βιβλίο της ζωής οι απαντήσεις δεν βρίσκονται στην τελευταία σελίδα».Τσάρλι Μπράουν

(περισσότερα…)

«Υπάρχει φώς στη χώρα του Batman,του Superman και όλων αυτών των ηρώων;»

  
​  Aς πάμε μια βόλτα στην αντίπερα όχθη,πέρα από τον Ατλαντικό, στη χώρα του Batman,του Superman και όλων αυτών των ηρώων που οφείλουν να υποφέρουν για να απομονωθούν από την κοινωνία και να πατάξουν το έγκλημα…

Οταν συνάντησα «Το μεγάλο ρεμάλι»

Οταν συνάντησα «Το μεγάλο ρεμάλι»
                        Γράφει ο Καλ Ελ
Στην πρώτη μας περιπλάνηση στον κόσμο των κόμικς, προτίμησα να ξεκινήσω με την ίσως κατά τη γνώμη μου πιο εντυπωσιακή ευρωπαική σχολη, τη λεγόμενη γαλλοβελγική και χρησιμοποιώντας σαν πολιορκητικό κριό, τον Jean Giraud ή κατά κόσμο Moebius, ξεκίνησα την προσπάθειά μου, να γκρεμίσω την τεράστια διαχωριστική  πύλη που βρίσκεται ανάμεσα στην σοβαρότητα όλων των άλλων τεχνών και τον παρεξηγημένο,στην ελληνική πραγματικότητα,κόσμο των κόμικς. Αυτή την πύλη θα συνεχίζω να σφυροκοπώ, για όσο καιρό φιλοξενούμαι στο πρωτότυπο σαιτ μας, με σκοπό να τη γκρεμίσω.

Ξύπνησε ο επαναστάτης ξαφνικά μέσα μου και αυτο αποτέλεσε την καλύτερη αφορμή για να επιλέξω με ποιον καλλιτέχνη θα συνεχίσουμε σήμερα την περιπλάνησή μας… και δεν είναι άλλος από τον Raiser, ελληνιστί Ρεζέρ.- προσοχή απαιτείται Parental advisory-.τα κόμικ του δεν απευθύνονται σε ανήλικους.

Ξεκινώντας προ δεκαετίας να ασχολούμε πιο σοβαρά με την 9η τέχνη, έπεσε στα χέρια μου ´´TO MΕΓΑΛΟ ΡΕΜΑΛΙ´´. O τίτλος αμείλικτος, πολλά υποσχόμενος, τίτλος που σου εξάπτει τη φαντασία και ακονίζει την αίσθηση της περιέργειας. Έγινε ευρέως γνωστός στο ελληνικό κοινό από τις εκδόσεις της ΒΑΒΕΛ και του ΠΑΡΑ ΠΕΝΤΕ. Το σκίτσο του κακό. θα έλεγα έφτανε στο βαθμό του ενοχλητικού, αλλα τι σκίτσο θα απαιτουσαμε από ένα βιβλίο με τέτοιον τίτλο?
  Ο Reiser, δεν προσπάθησε ποτέ να παρασημοφορηθεί με τον τίτλο του σπουδαιου σκιτσογράφου. Σκοπός του ήτανε να γίνει καυστικός, να βγάλει προς τα έξω όλα αυτα που μπορεί να μας ενοχλούνε και δεν τολμάμε να ξεστομίσουμε. Το μεγάλο ρεμάλι θα συγκρουστεί με τα κακώς κείμενα της κοινωνίας, με τα στερεότυπα και τα φετίχ. Προκαλέι γέλιο και θλίψη, γιατί το χιούμορ του ειναι αφιλτράριστο. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο, ότι σε μια παρουσίαση των εκθεμάτων του δημιουργού το 2004, κατά την είσοδο προειδοποιούνταν οι επισκέπτες με τον εξής τρόπο: Beware! Some of the exhibited pictures could hurt the feelings of several visitors.»- Προσοχή! κάποιες από τις εκτιθέμενες εικόνες μπορεί να βλάψουν τα συναισθήματά πολλών εκ των επισκεπτών.

Σε ηλικία μόλις 43 χρονών το Νοέμβριο του 1983 πέθανε από καρκίνο των οστών, ενώ ο τάφος του σχεδιάστηκε στη μορφή που είχε το μελανοδοχείο του.Εργάστηκε για το γνωστο σε όλους μας πλέον, μετα το χτυπημα στο Παρίσι, γαλλικό περιοδικό Charlie Hebdo ενώ άλλα γνωστά του έργα ειναι  «O πατέρας μου»  και το  «τα κόκκινα αυτιά» η  «ΖΑΝΙΝ», το παιδί του αλκοολικού» και το «ανεπιθύμητους γείτονες για κάθε μικροαστό» Συνίσταται μόνο για ανθρώπους που είναι αλλεργικοί στον καθωσπρεπισμό και θέλουν να περάσουν ένα απόγευμα στραβοκοιτάζοντας τους άστεγους, την οικογένειά μας, τη γυναίκα ή τον άντρα μας και τον γείτονά μας. Have fun!!!!!!