Άδειοι δρόμοι… Και Ανάσες ικανές να φτιάξουν έναν αλλιωτικο ντουνιά…

Ξημέρωσε μια καινούρια μέρα οι άδειοι δρόμοι καλούνται να γεμίσουν ξανά… Τοσο καιρό είχαν ξεχάσει αυτά που ήξεραν και η φύση μεγάλωνε τα εδάφοι τις, έφτασε όμως η μέρα που ο κόσμος θα αρχίσει να κυκλοφορεί και το πιθανότερο θα είναι σκυφτός και φοβισμένος. Θα κοιτάει το διπλανό του με καχυποψία μήπως τυχόν είναι φορέας… Ή μήπως ο ίδιος είναι και θα πάει να τα μεταδώσει σπίτι του… Φόβος… Αγνός και καθαρός φόβος… Άλλες σκέψεις είναι ότι όλος αυτός ο φόβος κάπου ήθελε να κατευθύνει όχι γιατί ήταν τέλειος αδικαιολόγητος… Αλλά δείχνει έναν διαφορετικό δρόμο… Και οι άδειοι δρόμοι ζητούν κάτι διαφορετικό από αυτά που μάθανε… Αυτά που μάθανε σαν κανόνα για τον άνθρωπο… Γιατί οι δρόμοι ξέρουν είναι σοφοί, φτιάχτηκαν να ενώνουν και να μικραίνουν καταστάσεις… Άλλοι πάλι φτιάχτηκαν γιατί έπρεπε να φάνε οι εργολάβοι, οι μηχανικοί οι δημαρχοι, υπουργοί και κλητήρες και ένα μαύρο σαν Πίσα ψωμί ο φτωχός εργάτης που παρακαλάει για το τίμιο και άγιο μεροκάματο… Αυτόν ντε που του φορτώνουν κάθε μέρα όλα τα άδικα του κόσμου… Όμως ρωτούν οι δρόμοι και απάντηση δεν παίρνουν, τι πατημασιές θα βαδίσουν τούτη τη φορά; Τι κόσμος; Θα κοιτάνε πάλι να βγάλουν ο ένας το μάτι του άλλου, θα περνάνε τους κανόνες γιατί «βιάζονται» γιατί ο δρόμος τους ανήκει; Γιατί τους συνοδεύουν και αμαλαχι καθαρίζουν για πάρτυ τους;;;; Όλοι αυτοί που γυρεύουν αγάπη και βλάπτουν κάθε μέρα γιατί όταν τους χτύπησαν την πόρτα για αγάπη (παντού εκτός από τη δική τους καρδιά…) Όλοι δαυτοι που τελικά δεν πήραν αγάπη, αλλά βάλανε μια πουτανα λέξη άλλη στη θέση τής… Εξουσία, κύρος, ανώτερη φυλή, κατώτερη στύση, άδεια εκσπερμάτιση όλοι δαυτοι οι μπερδεμένοι που γύρισαν να δώσουν ένα χέρι μόνο όταν είχαν να πάρουν η να βάλουν σε τσέπη αλλού… Όλοι δαυτοι οι λίγοι που τελικά κυβερνάνε και σου προσέχουν τη διατροφή σου… Αυτοί οι δρόμοι περιμένουν αιώνες τώρα να δουν ανθρώπους… Τους το τάξε ένας θεός που πέθανε για την αγάπη, θα έρθει η ώρα τους είπε που θα έρθουν οι άνθρωποι φωτεινοί, δεν θα χουν ανάγκη το χρήμα, δεν θα χουν ανάγκη την εξουσία, θα αγαπάνε και θα σας γεμίζουν φως και θα νε μέρα μεσημέρι… Θα έρθουν αυτοί οι άνθρωποι που δε θα με έχουν ανάγκη, αλλά θα με αγαπάνε, και θα αγαπάνε και τον εαυτό τους και όποιον έμψυχο βλέπουν ολόγυρα τους…
Και οι δρόμοι περιμένουν καρτερικά, αυτούς τους μεσσίες που τους έταξε ο Θεός, τους ανθρώπους που δε θα είναι τέλειοι αλλά θα λάμπουν και θα αγαπούν το δίπλα τους, για να τους μικρύνουν τις αποστάσεις και να τους μεγαλώσουν τις ανάσες… Ανάσες ικανές να φτιάξουν έναν αλλιωτικο ντουνιά…

Mike Τζαμαλής

Δύο αράδες από το καινούριο βιβλίο

Με περνάς για δυνατό καρδιά μου!!!
Δεν είναι όμως αυτή η αλήθεια…
Μήτε κάποιος ήρωας είμαι όπως θαρρείς…
Πες με έναν ακόμα τρελό, ονειροπόλο που ακόλουθα το πιο βαθιά κρυμμένο του καρδιοχτύπι…
Άλλωστε όταν το ακούσεις αυτό να βαρα μοιάζει με τύμπανο που παίζουν στα βαθύ της Αφρικής… Και νιώθεις της μυρωδιές ημίγυμνων αγοριών και κοριτσιών… Ανάμεσα στον ιδρώτα και τη πάλι να κερδίσουν της εντυπώσεις και τον αγαπημένο τούς…
Αυτό το καρδιοχτύπι ακούω που αν το ακούσεις, αν λέω κάτσεις να ακούσεις όλους τους υπόλοιπους χτύπους της καρδιάς μέχρι να φτάσεις σε αυτό.
Αν τότε δε βάλεις μπροστά το μυαλό να υλοποιήσει αυτό το μεγάλο σχέδιο αυτό που κρύβει ο Θεός οποίος και αν είναι αυτός, σε κάθε άνθρωπο, το πιο βαθύ σου όνειρο, αν η λογική δε πάρει το τιμόνι να πετύχει αυτό το κλήρο που έχεις βαθιά επιλέξει εσύ και ο Θεός να κάμεις.
Τότε θα τρελαθείς, καλά μη νομίζεις και εγώ ένας τρελός είμαι, σίγουρα δεν είμαι καλά, όχι γιατί ακολουθώ το όνειρο,
όχι γι’αυτό… Γιατί έχω κάνει τους άλλους να με περνάμε για ήρωα… Ακόμα και σένα ενώ είμαι ακόμα ένα ανθρωπάκι σαν όλα τα άλλα που η μόνη του διαφορά ότι βρήκε και αγάπησε τον εαυτό του.
Αλλά ποια εδώ στη μέση πάνω κάτω του πουθενά του ανύπαρκτου χώρου και χρόνου, στο λέω με σιγουριά κανένας γενναίος και κανένας ήρωας μετά από τόσες μάχες δεν θέλει όλες τούτες τις ταμπέλες. Ίσως να μη θέλει καν τη ζωή του όπως δε τη θέλω εγώ αν είναι να έχω κιαλο ανήφορο, με παρατέντωσε ο Θεός και έσπασα ας είναι όμως καλά δεν του κρατώ κακία, μήτε στους ανθρώπους, μήτε σε σένα τόσα μπόρεσαν τόσα έκαναν και ας είναι καλά όσοι ήταν δίπλα στη μάχη, στη ζωή, στη λύπη και κυρίος στη χαρά ναι κυρίος εκεί…
Τι σου λέγα μωρέ και το μυαλό κάνει ταξίδια μόνο και το ξέχασα… Α να σου λέγα πως δεν είμαι ήρωας δεν θέλω άλλο… Να το βράσω τον ηρωισμό, ζωή θέλω και να ακολουθώ το βαθύ καρδιοχτύπι όχι να γυρνάω σαν το σκύλο γύρω γύρω από την ουρά μου για να κατορθώσω να πουν απλά ότι ήμουν ήρωας…
Σαν τον Οδυσσέα που κέρδισε το Κυκλοπα Πολύφημο και του φώναξε πως ήταν ο κανένας… Μετά όμως δεν άντεξε ήθελε να δείξει ότι αυτός το κατάφερε, αυτός που κατατρόπωσε με δικό του σχέδιο και έριξε μετά από 10 χρόνια τη Τροία. Βιάστηκε να φωνάξει ότι εκείνος τον τύφλωσε και εκείνη την ώρα ήξερε βαθιά μέσα του τις παρτίδες που άνοιγε με το Ποσειδώνα… Μετά 10 χρόνια τσακισμένος από τη θάλασσα και χωρίς κανένα σύντροφο στην αγκαλιά της μάγισσας πόσο καταλάβαινε το λάθος τού… Η μήπως δεν ήταν λάθος και διεκδικούσε να αντιμετωπίσει τη μοίρα του αντρικια γιατί κάποια στιγμή θα μάθαινε ο Θεός ποιός το κάνε… Μήπως θέλησε να εξαργυρώσει ένα κομμάτι ηρωισμό ξερωντας ούτος η άλλος τη μοίρα του;
Μα τι σου λέγα πάλι;;;
Α ναι δεν θέλω, δεν θέλω πλέον και ας είναι αυτή η μοίρα μου να μοιάζω δυνατός, γενναίος, ήρωας. Δεν χωράει άλλος ηρωισμός, έναν θάνατο όρθιος προτιμώ Παρα να αποδείξω για μια ακόμα φορά ότι είμαι ήρωας και δεν μπορείς να με καταλάβεις μόνο αυτός που πολέμησε με τα κύματα και τον ξέβρασε μόνη της η θάλασσα μπορεί… Γιατί και αυτός δεν θέλει να είναι άλλο ήρωας, θέλει τη Πηνελόπη, την Ιθάκη και το όνειρο που του αναλογεί…

Πρωτοχρονιάτικη Ιστορία

Ήταν λίγο πριν την αλλαγή της ώρας αλλά και του χρόνου, ο πατέρας της οικογένειας είχε καταφέρει με πολλούς κόπους και βάσανα να φτιάξει την οικογενειακή θαλπωρή που ήθελε. Πάλεψε από μικρός στερήθηκε πολλά άλλα είχε μια γυναίκα που αγαπούσε και τρία παιδιά, ανιψιά και αρκετή αγάπη στο σπίτι τού. Τα τελευταία χρόνια έκανε πραγματικότητα ένα όνειρο που είχε από παιδί ένα σπίτι με θέα τη θάλασσα, κάθε χρονιά λοιπόν, το είχε κάνει σαν έθιμο να βγαίνουν στο μπαλκόνι για να υποδεχθούν τη νέα χρονιά.

Φυσικά και θα υπήρχαν τα παρατράγουδα και αυτά ήταν ότι φέτος ο μεγάλος του γιος είχε ζητήσει ηλεκτρική κιθάρα, (ήταν ερωτευμένος και ήθελε να εντυπωσιάσει τη συμμαθήτριά και ας ήταν 11…). Του πήρε μια κλασική ο πατέρας του, γιατί ήξερε ότι από κάπου έπρεπε να αρχίσει… Σκόπευε να τον γράψει και στο ωδείο,να γίνει σωστή δουλειά, αυτό φυσικά σήμαινε ατελείωτη γκρίνια από το μικρό που ήταν συγκεκριμένος στο τι ζήτησε. Όχι δεν ήταν από αυτούς που δεν καταλάβαινε και δεν ήξερε τι έχει τραβήξει ο πατέρας του και δεν το σεβόταν, (για όσους βιαστούν να το σκεφτούν…) ήταν ότι ο συμμαθητής είχε περισσότερους πόντους γιατί έπαιζε ηλεκτρική δύο χρόνια ήδη. Άρα είχε μεγάλη απόσταση να καλύψει ήδη, έτσι είναι ο έρωτας εχει μεγάλες αποστάσεις να καλύψει συνήθως.

Ο πατέρας είχε βγει λίγο νωρίτερα και έκανε ένα τσιγάρο στο μπαλκόνι, είχε δει τις τελευταίες μέρες ένα νεαρό με μια κιθάρα να κάθεται στα βράχια και να παίζει τα βράδια. Ο ήχος της πόλης όμως σκέπαζε τη μουσική του, κρατούσε το τσιγάρο του έπαιρνε μια βαθιά ρουφηξιά και σκεφτόταν ότι ήταν από τους στόχους που δεν πέτυχε. Δηλαδή να το κόψει,

-Αστο καλό μονολογούσε ή τώρα ή ποτέ για την οικογένεια μου και για μένα το κάνω, δεν είμαι μόνος έχω ευθύνη απέναντι τούς και το πέταξε από το μπαλκόνι…

Πλησίαζε η ώρα της αλλαγής όπου άρχισε να τους μαζεύει όλους για να υποδεχθούν το χρόνο, παρατηρούσε όμως ακόμα το νεαρό που έπαιζε απέναντι…

Χρόνια πολλά, φώναζαν όλοι με μια φωνή στην αλλαγή, φιλιά, αγκαλιές, χάδια αγάπη αληθινή αγάπη…

-Μπαμπά να το ξέρεις μου κατέστρεψε τη ζωή…

-Τι είναι πάλι ρε τύρανε;;;

-Ηλεκτρική κιθάρα είπαμε… Πώς θα καταλήξω τον έρωτα μου…

-Προσπαθώντας…

-Μπαμπααα… Θα μου δημιουργήσεις ψυχολογικά…

-Καλύτερα εγώ παρά κάποιος άλλος… Τι θα έχεις να λες στο ψυχολόγο σού…

-Ρε μπαμπαααα…

-Πάμε μια βόλτα στη παραλία και να πάμε από το περίπτερο να πάρω τσιγάρα; Να δώσουμε και ένα κομμάτι βασιλόπιτα στο περίπτερα μας το Μάκη που έκανε αλλαγή στη δουλειά του μακριά από την οικογένεια του;

-Ελεοςς… Θα μου πάρεις ηλεκτρική κιθάρα;;;

Ο πατέρας πήγαινε προς τη πόρτα πήρε μια κάποια κομμάτια βασιλόπιτα του είχε φέρει και η αδερφή του μια ακόμα αλλά έβαλε και σε ένα ταπεράκι λίγο φαγητό ακόμα. Ο μεγάλος γιός ακολούθησε στην ερώτηση της μητέρας είπαν ότι δεν θα αργήσουν έρχονται για να φάνε τρώγανε μετά την αλλαγή για να έχουν όλο το χρόνο φαγητό… Οι στερήσεις του πατέρα…

-Μάκη χρόνια πολλά και ευτυχισμένα!!! Τι βλέπω έχεις και τη γυναίκα μαζί φέτος;

-Χρόνια πολλά ναι σήμερα δε το κάνα μόνος έχω και τη μικρή…

-Κρατήστε και ένα κομμάτι βασιλόπιτα από μας, πάρε για τα παιδιά στο σπίτι σοκολάτες για όσα παιδιά έχουμε είπε στο γιό του

-Ρε θα πάρεις τσιγάρα;

-Ήρθε η ώρα να το κόψω…

Περπάτησαν απο τη παραλία κάνοντας το κύκλο για το σπίτι τούς, άκουσαν μια πολλή όμορφη μουσική, κάποιος έπαιζε κιθάρα και τραγούδαγε στα Ρωσικά η κάτι τέτοιο καταλάβαιναν, πλησίασαν κάνοντας νόημα στο γιό του να μην τον τρομάξουν. Τους είδε ο νεαρός, αλλά συνέχισε να παίζει ήταν δακρυσμένος και σκούπισε τα μάτια του…

-Μιλάς Ελληνικά;

Πήρε μια απάντηση στα Ρωσικά που εκ των υστέρων μάθανε ότι ήταν χρόνια πολλά, ζήτησε από το γιο να του μιλήσει αγγλικά δεν ήξερε καλά ο πατέρας, αλλά με πολύ σπαστά εξήγησε στο παιδί ότι ήταν από τη Ρωσία…

-Πατέρα δως μου το κινητό σου ξέρω τι θα κάνουμε, στο σχολείο υπήρχε ένας δάσκαλος που προσπαθούσε να μαθαίνει στα παιδιά τη χρησιμότητα του ίντερνετ και να τα αποτρέπει από ένα καλό εθισμό στη νέα τεχνολογία. Άνοιξε το μεταφραστή που υπήρχε από το κινητό του πατέρα του και άρχισαν να μιλάνε, ο πατέρας τον πήρε στο σπίτι σχεδόν σηκωτο να μη μείνει μόνος του τέτοιες μέρες…

Ήταν ένας 24 χρόνος ερωτικός μετανάστης, μέσω Facebook είχε γνωρίσει και ερωτευτεί (ναι φυσικά και συμβαίνει) μια λίγο μεγαλύτερη του κοπέλα που δούλευε στην Ελλάδα, είπε όλη την ιστορία στους μεγαλύτερους. Το κορίτσι ήταν στρίπερ και τελικά του έφαγε τα λιγοστά του χρήματα περίπου 2000ευρω μαζί και το εισητηρίο που χρειαζότανε για να επιστρέψει. Δεν είχε σπίτι εδώ δεν είχε κανέναν είχε απλά κάνει ένα ατελείωτο ταξίδι για μια πανέμορφη κοπέλα χωρίς καμία εγγύηση για το τι μέλλει γενέσθαι… Οι γονείς του ήταν πολύ φτωχοί και ντράπηκε να πει την αλήθεια, αφήνοντας τον εαυτό του εγκλοβισμένο στην Ελλάδα. Αφού φάγανε, στα παιδιά είπε ότι απλά δεν πήγε καλά η σχέση για την οποία ήρθε και προσπαθεί να μαζέψει χρήματα. Τι να έλεγε καμιά φορά η ντροπή δύσκολα κουμανταρετε, άρχισε να παίζει μετά από λίγο με τη κιθάρα του και είχαν μαγευτεί οι πάντες. Η αλήθεια ήταν ότι στη χώρα του ήταν ένας μουσικός ταλέντο, που δυστυχώς λόγο του χαρακτήρα του που δεν πρόβαλε τον εαυτό του δεν τον είχαν ανακαλύψει… Εκείνο όμως το βράδυ όλα θα άλλαζαν μαγικά, ο γιος τράβαγε με το κινητό τον νεαρό και κάποια τα ανέβασε στο you tube από τη πρώτη στιγμή μάζεψε πολλή κόσμο με το παίξιμο του. Χωρίς να του έχει πει τίποτα ακόμα έβλεπε πολλά σχόλια στα Ρωσικά άλλωστε τραγούδαγε σε αυτή τη γλώσσα. Ο πατέρας είχε κλείσει ήδη το εισητηρίο για το νεαρό για να επιστρέψει στους δικούς του, το πρωί του έδωσε και ένα φάκελο με χρήματα. Στην αρχή αρνήθηκε τους ο πατέρας του είπε ότι όταν μπορέσει θα του τα επιστρέψει, τότε ήταν που ο μικρός του είπε ότι εν άγνοια του είχε ανεβάσει κάποια βίντεο. Είδε και τα σχόλια που είχαν κάνει, άρχισε να τους αγκαλιάζει έναν έναν, μέσα στα σχόλια ήταν και μια πρόσκληση από δισκογραφική που θα τον πλήρωνε και θα του κανόνιζε λάιβ…

Μετά από κάποιες μέρες ο πατέρας ρώτησε το γιο πώς και δε ζητάει κιθάρα ηλεκτρική ενώ είχε πέσει με τα μούτρα στη κλασική, του είπε ότι πρώτα πρέπει να μάθει αυτή του το πε ο καινούριος του καλύτερος φίλος και του έκανε και μαθήματα από το ίντερνετ…

Ένα χρόνο μετά λίγο πριν την αλλαγή πάλι ο πατέρας κοιτούσε από το μπαλκόνι ίσως ψάχνωντας το νεαρό μουσικό στα βράχια, το τσιγάρο το είχε κόψει ήδη ένα χρόνο, την ίδια ώρα ο γιος του τους τρελαίνε με τη καινούρια του ηλεκτρική κιθάρα, όχι δεν του την είχε πάρει εκείνος ήταν το δώρο από το καλύτερο του φίλο… Σκεφτόταν ότι μπαίνει και στην εφηβεία… Όχι το κοριτσάκι που είχε ερωτευτεί δεν το «έριξε» αλλά έγινε η αιτία να μάθει κιθάρα και μουσική και να θεωρείτε ταλέντο… Στις 12 παρά τέταρτο χτύπησε το κουδούνι… Άνοιξαν ενώ δεν περίμεναν κανένα, ήταν ο φίλος τους ο μουσικός που άρχισε να τους παίζει τα κάλαντα στα Ρωσικά, στο πλάι του είχε το κορίτσι τού που τραγουδούσε παρέα τού αυτή τη φορά το σπίτι είχε τρεις μουσικούς να παίξουν για την οικογένεια!!!!!!

Mike Τζαμαλής

ΤΟ ΚΟΛΙΕ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ ΕΥΤΥΧΗ

Την Παρασκευή 21 Ιουνίου 2019 στο Σπίτι της Κύπρου πραγματοποιήθηκε η τελετή απονομής των βραβείων για τον 9ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό 2018 και τον 4ο Παγκόσμιο Καλλιτεχνικό Διαγωνισμό 2018, που διοργανώθηκε από τον Ελληνικό Πολιτιστικό Όμιλο Κυπρίων (Ε.Π.Ο.Κ.).
Είχαν την τιμή να βραβευθούν μεγάλοι, ευρέως αναγνωρισμένοι συγγραφείς, ποιητές και ζωγράφοι, αλλά και νεότεροι στο συγγραφικό και καλλιτεχνικό χώρο. Η ατμόσφαιρα ήταν ιδιαιτέρως ζεστή και φιλόξενη, καθώς ο πρόεδρος του Ε.Π.Ο.Κ., κ. Ηρακλής Ζαχαριάδης και η αντιπρόεδρος του Ε.Π.Ο.Κ., κ. Τζούλια Πουλημενάκου αγκάλιασαν όλους τους συμμετέχοντες στους διαγωνισμούς, και τους εξύμνησαν για το θάρρος τους να αποτυπώνουν την ψυχή τους σ’ ένα λευκό χαρτί ή στον καμβά τους αντίστοιχα.
Σε αυτή την ξεχωριστή εκδήλωση, είχα την τιμή να βραβευτούν τρία λογοτεχνικά μου έργα. Το παραμύθι μου με τον τίτλο «Στον κύριο Δοντάκη ολοταχώς» τιμήθηκε με έπαινο, όπως και το ποίημά μου με τον τίτλο «Ζωή σαν θάλασσα». Επίσης, το διήγημά μου με τον τίτλο «Το κολιέ του παππού Ευτύχη» απέσπασε τιμητική διάκριση.
Ακολουθεί ένα απόσπασμα από το βραβευμένο διήγημα.

(περισσότερα…)

Τρεις διπλές προσκλήσεις για τη παράσταση «Αυτοκράτορας Αδριανος»

Συμμετέχετε για τρεις διπλές προσκλήσεις είτε κάνοντας σχόλιο και κοινοποίηση στο facebook είτε στέλνοντας email στο [email protected] αφορά την παράσταση στις 9/12 στο θέατρο Αλκμήνη. Περισσότερα για το θέατρο και τη παράσταση θα βρείτε στα παρακάτω άρθρα και τη συνέντευξη με το δημιουργό της παράστασης, θα βρείτε και τη κριτική της Χριστιάνας Οικονόμου για την παράσταση παρακάτω:

https://www.filoxeniart.com/κριτική-από-τη-χριστιάνα-οικονόμου-γι/

https://www.filoxeniart.com/αυτοκράτωρ-αδριανός-του-χρήστου-λιακ/

Ο Χρήστος Λιακόπουλος για τον «Αυτοκράτορα Αδριανό»

 

Συγνώμη ή Είμαι 16αρης και σας γαμώ τα λύκεια, αν θυμαμαι έτσι δε λέει το άσμα;

Έψαχνα τον τίτλο γιαυτό το κείμενο μου, δεν ξέρω αν έπρεπε να ήταν ένα συγνώμη; (προς τις επόμενες γενιές και εμένα…) ή μήπως είμαι 16αρης και σας γαμω τα λύκεια… (εκ του Σαββόπουλου πάντα. ..)

(περισσότερα…)

Παρουσίαση βιβλίου Αλκυόνης Παπαδάκη

Από τη παρουσίαση του τελευταίου βιβλίου της αγαπημένης Αλκυόνης είναι μεγάλη τιμή να έχουμε την ευθύνη της παρουσίασης σαν FiloxeniArt. Προσωπικά εισεπραξα από τους παρευρισκόμενους ότι ήταν μια ιδιαίτερης συγκίνησης βραδιά όπως ακριβός αρμόζει στην Αλκυόνη μας.  Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στην ίδια για την εμπιστοσύνη στο πρόσωπο μας, όλο αυτό ήταν μια συνδιοργανωση με την επιτροπή ισότητας των δύο φύλων Π. Φαλήρου.

(περισσότερα…)

Συμβατικές φόρμες της Αρσινόη Β (Αγγελική Γιαννόπουλου)

Συμβατικές φόρμες

Ρούχα πλυμένα στη σειρά
καθαρά
από τις αμαρτίες τους
τη σκόνη της πραγματικότητας
τους ρίπους της ακάλεστης μοναξιάς και της πολλής συνάφειας
θα φορεθούν
μέρα νύχτα
κι ο χρόνος θα τα λιώνει
θα τα γεμίζει κόμπους μικρούς ανεπαίσθητους
έτσι για να κάνει αισθητή την παρουσία του σε όλα.

Ρούχα δεσμώτες
συμβατικές φόρμες αισθημάτων
Γυμνή όμως η ζωή
αναπνέει έξω
από τις συμβατικές φόρμες των ποιημάτων
κι η γνώση χρειάζεται μόνο ένα φύλλο συκής για να τις αντέξει.

Το ποίημα διακρίθηκε στους 32 ους Πανελλήνιους Δελφικούς Αγώνες Ποίησης 2017

 «ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ» Γιώργης Παπανικολάου

«ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ»

Απόψε σα βγεις φεγγαράκι
ρίξε μια σκάλα φωτεινή
σ’ όλες τις μοναχικές ψυχές,
που άλαλες στέκουν και κοιτούν
στου κόσμου το μπαλκόνι.

Μήνυμα να τους στείλεις, πως
το πρόσωπό σου το χλωμό,
μέσ’ απ’ έναν χαιρετισμό,
βρήκε το φως της συντροφιάς
στο πρόσωπο του ήλιου.

Πες τους το θάρρος τους να βρουν
και τη φωνή που μέσα τους κρατούν,
τραγούδι δυνατό να πουν,
κι ίσως ο τόνος του συμπέσει
μ’ αυτό που άλλοι καρτερούν.