Στην ανελευθερία του «φαίνεσθαι»

Περιορίστηκε η σκέψη
κι ο λόγος υποβαθμίστηκε.
Κυριάρχησε η εικόνα.
Εγινε η Αξία της τυραννική.
Ψυχές συζούν μα δεν μπορούν
ν΄ ανακαλύψουν η μία την άλλη.
Ναρκώθηκαν…
Υποθηκεύτηκαν κι αυτές
στην ανελευθερία του »φαίνεσθαι».

Μαντλίν

Παρουσίαση βιβλίου Αλκυόνης Παπαδάκη

Από τη παρουσίαση του τελευταίου βιβλίου της αγαπημένης Αλκυόνης είναι μεγάλη τιμή να έχουμε την ευθύνη της παρουσίασης σαν FiloxeniArt. Προσωπικά εισεπραξα από τους παρευρισκόμενους ότι ήταν μια ιδιαίτερης συγκίνησης βραδιά όπως ακριβός αρμόζει στην Αλκυόνη μας.  Θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ στην ίδια για την εμπιστοσύνη στο πρόσωπο μας, όλο αυτό ήταν μια συνδιοργανωση με την επιτροπή ισότητας των δύο φύλων Π. Φαλήρου.

(περισσότερα…)

Συμβατικές φόρμες της Αρσινόη Β (Αγγελική Γιαννόπουλου)

Συμβατικές φόρμες

Ρούχα πλυμένα στη σειρά
καθαρά
από τις αμαρτίες τους
τη σκόνη της πραγματικότητας
τους ρίπους της ακάλεστης μοναξιάς και της πολλής συνάφειας
θα φορεθούν
μέρα νύχτα
κι ο χρόνος θα τα λιώνει
θα τα γεμίζει κόμπους μικρούς ανεπαίσθητους
έτσι για να κάνει αισθητή την παρουσία του σε όλα.

Ρούχα δεσμώτες
συμβατικές φόρμες αισθημάτων
Γυμνή όμως η ζωή
αναπνέει έξω
από τις συμβατικές φόρμες των ποιημάτων
κι η γνώση χρειάζεται μόνο ένα φύλλο συκής για να τις αντέξει.

Το ποίημα διακρίθηκε στους 32 ους Πανελλήνιους Δελφικούς Αγώνες Ποίησης 2017

Χαμόγελο

Σκορπίζει το χαμόγελο οράματα, όταν η νυχτιά κυκλώνει την ψυχή. Σαν από μόνο του να θέλει, ανάσα να της φυσήξει να την κρατήσει στη ζωή. Στο στέρνο της μουδιασμένο ακουμπά, σαν ονειρεύεται ξέφωτα και μέρες στολισμένες. Χωρίς αιτία χαίρεται, τις γελασμένες προσδοκίες στην έξοδο συνοδεύει. * Αναριγούν της ψυχής τα χείλη, καθώς με θέρμη το χαμόγελο της γνέφει γλυκά. Με τούτο το φίλημα στα κουρασμένα της μέλη, γεύεται ξανά της Αγάπης την πνιγμένη χαρά. Φτιάχνει φτερά απ’ την αρχή, γλυκοσφυρίζει στην Αυγή για την σωτήρια διαφυγή, σε ουρανούς πιο γαλανούς, καθάριους από κεραυνούς λεύτερα να πετάει

ΨΥΧΗ ΖΩΣΑ

ΨΥΧΗ ΖΩΣΑ
Αχνό το φως στην τρικυμία
βαθύς κρυμμένος ανασασμός.
Βλέμμα θαμπό, αμίλητο
θλίψης αχνάρι ακοίμητης.
*
Στα πανηγύρια της ζωής
βουβή κοιτάς, μετέωρη
κέρασμα ανέγγιχτης χαράς
ξεγυμνωμένη από καρδιά.
*
Βράδιασε η μέρα,
βραχνό το παράπονο.
Κλείνω τα μάτια τα υγρά,
γιορτινά ψυχή μου να σε ντύσω.
*
Μέλλον θα δώσω στη στιγμή,
σαν να΄ ναι ‘ονειρο μαζί με παραμύθι.
Σφιχτά θα σ΄αγκαλιάσω απόψε ζωή,
τον ουρανό σου, ατάραχη θα νοιώσω.
*
Μ΄ ένα φιλί σα ζωγραφιά
τα χιόνια σου θα λιώσω.
Η νύχτα πύκνωσε καλά
τα μύρα της η Αγάπη σκορπά..
*
Μαντλιν.

 «ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ» Γιώργης Παπανικολάου

«ΦΕΓΓΑΡΙΟΥ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ»

Απόψε σα βγεις φεγγαράκι
ρίξε μια σκάλα φωτεινή
σ’ όλες τις μοναχικές ψυχές,
που άλαλες στέκουν και κοιτούν
στου κόσμου το μπαλκόνι.

Μήνυμα να τους στείλεις, πως
το πρόσωπό σου το χλωμό,
μέσ’ απ’ έναν χαιρετισμό,
βρήκε το φως της συντροφιάς
στο πρόσωπο του ήλιου.

Πες τους το θάρρος τους να βρουν
και τη φωνή που μέσα τους κρατούν,
τραγούδι δυνατό να πουν,
κι ίσως ο τόνος του συμπέσει
μ’ αυτό που άλλοι καρτερούν.

»ΠΟΡΦΥΡΟ ΘΑΥΜΑ»

Βάρδιες αλλάζουν και τα όνειρα
σαν σκύβουν στης καρδιάς τα χάη.
Την μέρα μένουν κρυμμένα στο πατάρι,
μα την νύχτα χρυσοκκόκινη φόδρα φορούν.
Τα φτερά τους χτυπούν
που τα ζηλεύουν κι οι ίδιοι οι γλάροι.
Προσποιούνται ταξίδια,
ξεδιπλώνουν τα μάγια,
μπορούν να διαβάζουν μηνύματα πλάνα.
*
Λάμψη περιζώνει το σκοτάδι,
σκιρτούν οι καρδιές στη λαχτάρα.
Αδημονεί η προσδοκία
την ώρα την λάγνα.!
*
Μα ζυγώνει ..μια λυτρωτική μελωδία.
Στο ηλιόφως μένεις, με μια απορία
απ΄ του ονείρου την πορφυρένια αύρα.!
*
Μαντλίν.

«Η ΚΟΙΜΙΣΜΕΝΗ ΘΛΙΨΗ» της Ειρήνης Βαρβάρας Λαγουβάρδου

«Η ΚΟΙΜΙΣΜΕΝΗ ΘΛΙΨΗ»

Χείμαρρος γίνεται η κοιμισμένη θλίψη
σαν το σκοτάδι πέσει,
ποτάμι βίαιο στο πέρασμά του·
φουσκώνει αγριεμένη
αν ξάστοχα την ακουμπήσεις
Είναι η λύπη του ταπεινού,
η σιωπηλή υπομονή χρόνια ολάκερα
Είναι η ανοχή η ανεξάντλητη,
η μαθημένη λύτρωση να ζητά
σε αγάπης ρίμες πολυτραγουδισμένες,
σε λόγια ονειροπόλων ποιητών,
σε ζωγραφιές μικρομέγαλων παιδιών·
η δασκαλεμένη παρηγοριά να βρίσκει…
σε μυρωμένα νυχτολούλουδα,
σε αστροσπαρμένες βραδιές,
σε φεγγάρια χρυσοκίτρινα
Μα τι να σου κάνουν πια και τα φεγγάρια;
Πόσες ευχές πια να χωρέσουν;
Με πόση απαντοχή να σ΄ ελεήσουν;
Πόσο θαρρείς να τα κοιτάς εκστατικά μπορείς;
Μία στιγμή σαν αστραπή αρκεί…
το στεναγμό σου ορθωμένο να αντικρίσεις,
ένα χείμαρρο κατακλυσμιαίο ν’ αντιμετωπίσεις

 

Σημείωση: Το ποίημα «Η ΚΟΙΜΙΣΜΕΝΗ ΘΛΙΨΗ» δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στις 14/09/2013. Συμπεριλαμβάνεται στο τρίτο βιβλίο της Ειρήνης-Βαρβάρας Λαγουβάρδου, «Το Πέταγμα της Ευρυδίκης», το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ.

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΛΗΞΗΣ

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΛΗΞΗΣ
Την εξωτερική ομορφιά
συνήθως ο πατέρας – Χρόνος
την αφανίζει.!

Αλάνθαστο σημάδι απελπισίας,
να βάζεις τρικλοποδιά
στη μητέρα – Φύση..!
Προσπάθεια μηδαμινής επιρροής,
η μόνιμη ενασχόληση με την »εικόνα» σου!

Η καλοσύνη, η εξυπνάδα κι η σύνεση,
σε βάθος χρόνου, την ομορφιά της ψυχής
κρατούν αειθαλή.

Να βλέπετε το καλό στους άλλους
και λόγια να λέτε ευγενικά..
Από φουσκωμένα »Εγώ»,
σκέψεις λεπτές…ποτέ δεν βγαίνουν.

Είναι υψηλής αισθητικής αξία, η ομορφιά της ψυχής.
Δεν έχει ημερομηνία λήξης…δεν μπαγιατεύει,
κι ο πατέρας – Χρόνος, ο σοφός,
πάντα την Υμνεί.!
Μαντλίν.