ΤΟ ΚΟΛΙΕ ΤΟΥ ΠΑΠΠΟΥ ΕΥΤΥΧΗ

Την Παρασκευή 21 Ιουνίου 2019 στο Σπίτι της Κύπρου πραγματοποιήθηκε η τελετή απονομής των βραβείων για τον 9ο Παγκόσμιο Λογοτεχνικό Διαγωνισμό 2018 και τον 4ο Παγκόσμιο Καλλιτεχνικό Διαγωνισμό 2018, που διοργανώθηκε από τον Ελληνικό Πολιτιστικό Όμιλο Κυπρίων (Ε.Π.Ο.Κ.).
Είχαν την τιμή να βραβευθούν μεγάλοι, ευρέως αναγνωρισμένοι συγγραφείς, ποιητές και ζωγράφοι, αλλά και νεότεροι στο συγγραφικό και καλλιτεχνικό χώρο. Η ατμόσφαιρα ήταν ιδιαιτέρως ζεστή και φιλόξενη, καθώς ο πρόεδρος του Ε.Π.Ο.Κ., κ. Ηρακλής Ζαχαριάδης και η αντιπρόεδρος του Ε.Π.Ο.Κ., κ. Τζούλια Πουλημενάκου αγκάλιασαν όλους τους συμμετέχοντες στους διαγωνισμούς, και τους εξύμνησαν για το θάρρος τους να αποτυπώνουν την ψυχή τους σ’ ένα λευκό χαρτί ή στον καμβά τους αντίστοιχα.
Σε αυτή την ξεχωριστή εκδήλωση, είχα την τιμή να βραβευτούν τρία λογοτεχνικά μου έργα. Το παραμύθι μου με τον τίτλο «Στον κύριο Δοντάκη ολοταχώς» τιμήθηκε με έπαινο, όπως και το ποίημά μου με τον τίτλο «Ζωή σαν θάλασσα». Επίσης, το διήγημά μου με τον τίτλο «Το κολιέ του παππού Ευτύχη» απέσπασε τιμητική διάκριση.
Ακολουθεί ένα απόσπασμα από το βραβευμένο διήγημα.

(περισσότερα…)

Βραδιά ποίησης απο τη Μαρια Αναγνωστοπούλου

Μια ξεχωριστή πρόσκληση από τη Μαρία Αναγνωστοπούλου σε μια διαφορετική βραδιά αφιερωμένη στην ποίηση της με αφορμή τα τρία χρόνια της κυκλοφορίας της ποιητικής της συλλογής

«…Την Τετάρτη 19-6-19 και 7.30 το απόγευμα στο Εμπορικό Καφέ Πάρνηθος 23 Αχαρναί τηλ. 2169000917
θα γίνουμε μια μεγάλη παρέα.»

(περισσότερα…)

Η Έλενα Πίνη συνομιλεί με τον Αλεξάντρ Πούσκιν

ΣΕ ΑΓΑΠΟΥΣΑ

Σε αγαπούσα. Ίσως η αγάπη
δεν έσβησε ακόμα στην ψυχή,
Μα, ας μη σ’ αναστατώνει πια
ο έρωτάς μου. Δεν θέλω θλίψη
να σου δώσω περιττή.

Σε αγαπούσα σιωπηλά,
χωρίς ελπίδα βασανισμένος
από ζήλεια και ντροπή.
Σε αγαπούσα τρυφερά κι αληθινά
τόσο που εύχομαι κι ο άλλος
έτσι να σ’ αγαπά.

Αλεξάντερ Πούσκιν – 1829

(περισσότερα…)

ΥΦΑΙΝΕΙ Η ΛΗΣΜΟΝΙΑ της Έλενας Πίνη

ΥΦΑΙΝΕΙ Η ΛΗΣΜΟΝΙΑ

Με κόκκινη κλωστή
υφαίνω ολημερίς
το πουκάμισο εκείνο,
που δώρο
δικό σου
μοναδικό
το προορίζω.

Μα μόλις πέφτει
το σκοτάδι,
οι κόμποι της κλωστής
σπάνε, και
μένει μοναχά
ένα ρετάλι
πολυκαιριασμένο.

Και πάλι ξυπνάω
το πρωί.
Και μαζί μου ξυπνάει
Εκείνη.
Μην αναρωτιέσαι ποια;
Η Λησμονιά.
Έχει πρόσωπο, σώμα,
μάτια και χέρια.

Παίρνει το ύφασμα
από το πάτωμα.
Το διπλώνει
προσεχτικά.
Το ακουμπάει
στα γόνατά της και
ψάχνει την αρχή.

Με κόκκινη κλωστή
αρχίζει να υφαίνει
το πουκάμισο αυτό,
χωρίς να ξεχάσει να
υφάνει στο μέρος
της καρδιάς
το μονόγραμμά σου.

Και αν ποτέ
δεν φτάσει σε σένα
το δώρο αυτό,
έστω θα το φορώ
εγώ τα βράδια
για να κοιμάμαι
μαζί σου.

Έλενα Πίνη

«Στην άμμο θαμμένη»

ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ ΘΑΜΜΕΝΗ

Ένα κορίτσι κι
ένα αγόρι.
Μια Τετάρτη
κάποιου Ιούνη.
Πάει καιρός πολύς.
Ίσως να ήταν και Πέμπτη.
Δυο παιδιά
λοιπόν.
Μια Πέμπτη
εκείνου του Ιούνη.
Μοιάζει σα να ‘ταν χθες.
Έθαψαν στην άμμο την επιθυμία τους.

Δυο ζευγάρια
χέρια.
Μια μέρα
του καλοκαιριού.
Με τον Ήλιο μάρτυρά τους.
Έκρυψαν σαν χρυσάφι το μυστικό τους.
Δυο ζευγάρια
μάτια.
Δάκρυα πολλά
έσταξαν εκεί.
Δίπλα στο αλμυρένιο κύμα.
Σφάλισαν για πάντα τις καρδιές τους.

Μια γυναίκα κι
ένας άντρας.
Μια ημέρα
αυτού του καλοκαιριού.
Με τη Σελήνη μάρτυρά τους.
Θα ξεθάψουν απ’ την άμμο τον θησαυρό.
Δυο ζευγάρια
χέρια.
Τρεμάμενα.
Θα αγγίξουν πάλι την επιθυμία τους.
Δυο ζευγάρια
μάτια.
Σαν αστέρια.
Θα φωτίσουν με αγάπη τις καρδιές τους.

Έλενα Πίνη

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ της Έλενας Πίνη

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ
Κι όσο μιλούσες,
εγώ αποχαιρετούσα τα όνειρα
σαν χελιδόνια.
Μια πλατεία και
στη μέση εμείς.
Σαν αγάλματα τα σώματά μας.
Λέξεις μισές
φοβισμένες,
μη με πληγώσουν.
Κρύβονται πίσω
από τα γκρίζα σύννεφα τ’ ουρανού.
Κι όσο μιλούσα,
εσύ αποχαιρετούσες εμένα
με δάκρυα στεγνά.
Βρεγμένες συνειδήσεις
απ’ την ανοιξιάτικη μπόρα.
Μια ομπρέλα κι
από κάτω εμείς.
Αλυσοδεμένα τα πόδια μας.
Σκέψεις ανείπωτες
γερασμένες,
με το χρόνο παλεύουν.
Κλειδώνονται μες
στα μουχλιασμένα συρτάρια του νου.
Κι όσο μιλούσαμε,
ο ένας αποχαιρετούσε τον άλλον
σιωπηλά, αντικριστά.
Πληγωμένα σ’ αγαπώ
και μια ηχώ τα πρέπει.
Μια θάλασσα και
μες στα κύματα εμείς.
Ναυαγισμένα τα σκαριά μας.
Ταξίδια αχαρτογράφητα
ματαιωμένα,
έναν φάρο ακόμη γυρεύουν.
Αναζητώντας τον σωσμό
απ’ τα παγωμένα νερά του ωκεανού.
Έλενα Πίνη

ΤΟ ΑΛΑΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

ΤΟ ΑΛΑΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Στην αλυκή των παιδικών
μου χρόνων,
άλλοτε βούταγα
στο θαλασσινό νερό για να ξεδιψάσω
απ’ την επιθυμία της ανακάλυψης, και
άλλοτε βούταγα
για να γιατρέψω τις ανοιχτές
πληγές της κατάκτησης,
που μοιάζανε
τρόπαια στο κορμί.

Στην αλυκή των νεανικών
μου χρόνων,
άλλοτε ζήταγα
χαρά στη συντροφιά γνώριμων ή αγνώστων
προσώπων, για να θυμάμαι ότι ζω, και
άλλοτε ζήταγα
χαρά στη μοναξιά των γνώριμων τοίχων
του εφηβικού μου δωματίου
που σε κορνίζες
έκλεινα τη ζωή.

Στην αλυκή των τελευταίων
μου χρόνων,
πλέον αναζητώ
ψήγματα εναπομείναντα από
το άλας της ψυχής,
που κρύφτηκαν πίσω από
ανείπωτες λέξεις και
ματαιωμένες πράξεις,
προτού φτάσει στο τερματισμό
αυτή εδώ η περιπλάνηση.

Έλενα Πίνη

 

ΖΩΗ ΣΑΝ ΘΑΛΑΣΣΑ της Έλενας Πίνη

ΖΩΗ ΣΑΝ ΘΑΛΑΣΣΑ

 

Μια ηρεμεί και μια στενάζει,
μια σου γελά και μια σπαράζει.
Δάκρυα μπλε τα κύματά μου
δένουν γερά τα θύματά μου.
Στέκω μονάχη και παλεύω,
αχ Οδυσσέα, σε γυρεύω.

 

Μια ηρεμεί και μια δικάζει,
μια σιωπά και μια κραυγάζει.
Γράμματα μπλε στα δίστιχά μου
λένε, πονούν τα εσώψυχά μου.
Θέλω το μύθο σου να πλέξω,
τους Λωτοφάγους να εμπαίξω.

 

Μια ηρεμεί και μια ρημάζει,
μια σου ξεσπά και μια διστάζει.
Κοχύλι μπλε στην αγκαλιά μου,
ξεβράσου στην ακρογιαλιά μου.
Έχω τον φάρο αναμμένο,
αχ Οδυσσέα, περιμένω.

 

Έλενα Πίνη