Τα παραμύθια που άγγιξαν τα παιδικά μας χρόνια (Το κοριτσάκι με τα σπίρτα)

Το Κοριτσάκι με τα Σπίρτα (Den Lille Pige med Svovlstikkerne) είναι ένα παραμύθι από τον Δανό ποιητή και συγγραφέα Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Η ιστορία αφορά στα όνειρα και στην ελπίδα ενός ετοιμοθάνατου παιδιού, και εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1845. Έχει προσαρμοστεί σε κινούμενα σχέδια, τηλεοπτικές μουσικές ταινίες και έχει παιχτεί σε θεατρικές παραστάσεις σε όλο τον κόσμο .
Το Κοριτσάκι με τα Σπίρτα είναι ένα έργο διαχρονικό και ανθρώπινο. Παρά το γεγονός πως είναι απ’ τα λίγα παραμύθια με απαισιόδοξο τέλος, αποτελεί αγαπημένο ανάγνωσμα των μικρών και των μεγάλων, διότι δίνει μηνύματα αγάπης.
Αποτελεί ένα μάθημα για όλους, για να εκτιμήσουμε όλα όσα έχουμε, για να βρούμε χρόνο να κοιτάξουμε τι συμβαίνει γύρω μας. Ίσως κάποιος να υποφέρει και να πεινάει έξω από το σπίτι μας. Ίσως κάποιος να είναι άστεγος και να ζει μέσα στο κρύο. Ας προσφέρουμε ανιδιοτελώς την αγάπη μας σε ανθρώπους που έχουν την ανάγκη μας και ας μοιραζόμαστε τα υλικά αγαθά που πιθανόν να μας περισσεύουν.

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΑΚΙ ΜΕ ΤΑ ΣΠΙΡΤΑ

Έκανε κρύο φοβερό, έπεφτε χιόνι πυκνό και είχε αρχίσει να νυχτώνει· το βράδυ, το τελευταίο βράδυ του χρόνου, πλησίαζε. Αλλά παρά το κρύο και το σκοτάδι, ένα φτωχό κοριτσάκι, ξεσκούφωτο και ξυπόλυτο, γύριζε στους δρόμους. Όταν έφυγε από το σπίτι της φορούσε παντόφλες, αλλά ήτανε πολύ μεγάλες – αφού ανήκανε στη μητέρα της – και της έφυγαν από τα ποδαράκια κάποια στιγμή που διέσχιζε τρέχοντας το δρόμο για ν’ αποφύγει δυο άμαξες. Η μία παντόφλα χάθηκε, την άλλη την άρπαξε ένα παιδί που ήθελε να την κάνει κούνια για την κούκλα του.
Έτσι λοιπόν το κοριτσάκι περπατούσε ξυπόλυτο και τα πόδια του είχανε μελανιάσει από το κρύο. Κρατούσε ένα ματσάκι σπίρτα στο χέρι, και στην τσέπη της φθαρμένης της ποδιάς είχε κι άλλα. Κανένας δεν είχε αγοράσει ούτε ένα σπίρτο όλη την ημέρα, κανένας δεν της είχε δώσει μια δεκάρα. Έτρεμε από το κρύο και την πείνα καθώς σερνόταν εδώ κι εκεί – προσωποποίηση της δυστυχίας – το κακόμοιρο το κοριτσάκι.
Νιφάδες χιονιού κάθονταν στα μακριά, ξανθά μαλλιά της, που έπεφταν χυτά σε μπούκλες ως τους ώμους της· αλλά η μικρή δεν σκεφτότανε ούτε την ομορφιά της ούτε το κρύο. Σε όλα τα παράθυρα έλαμπαν φώτα κι η μυρωδιά της ψητής χήνας έβγαινε από μερικά σπίτια: ήτανε παραμονή Πρωτοχρονιάς, κι αυτό μόνο σκεφτότανε το κοριτσάκι.
Σε μια γωνία που σχημάτιζαν δυο σπίτια, επειδή το ένα προεξείχε από το άλλο, το κοριτσάκι κάθισε και ζάρωσε τα ποδαράκια του όσο γινόταν πιο σφιχτά, όμως δεν μπορούσε να τα ζεστάνει. Δεν τολμούσε να γυρίσει στο σπίτι, γιατί δεν είχε πουλήσει ούτε ένα σπίρτο, δεν είχε κερδίσει ούτε μια δεκάρα, και ίσως ο πατέρας της την έδερνε· άλλωστε, η σοφίτα που μένανε δεν ήτανε πιο ζεστή από το δρόμο, και παρ’ όλο που είχανε φράξει πολλές τρύπες στη στέγη με άχυρα και κουρέλια, ο παγωμένος αέρας και το χιόνι έμπαιναν μέσα. Τα χεράκια του κοριτσιού ήτανε ξυλιασμένα· ένα μονάχα σπίρτο αν άναβε, μπορεί και να τα ζέσταινε λιγάκι. Πήρε ένα από το μάτσο και το ‘τριψε στον τοίχο: μπράβο! Έβγαλε μια φωτεινή, ξεστή φλόγα και η μικρή πλησίασε τα χέρια της. Τότε της φάνηκε σαν να φωτίστηκαν όλα γύρω από τη μαγική φλόγα· και η μικρή νόμισε ότι στ’ αλήθεια καθότανε μπροστά σε μια μεγάλη σιδερένια θερμάστρα με μπρούντζινα στολίδια, που μέσα της κόρωνε η φωτιά. Η μικρή τέντωσε και τα πόδια της για να ζεσταθούν· όμως, τι κρίμα, μέσα σε λίγες στιγμές η φλόγα έσβησε, χάθηκε κι η θερμάστρα, και το κοριτσάκι βρέθηκε πάλι ξυλιασμένο με την κάφτρα του σπίρτου στο χέρι.
Έτριβε και δεύτερο σπίρτο στον τοίχο, που άναψε και λαμποκόπησε, και σ’ όποιο σημείο του τοίχου έπεφτε το φως του, τον έκανε διάφανο σαν πέπλο, έτσι που το κοριτσάκι μπορούσε να δει τι γινότανε μέσα στο σπίτι. Στο τραπέζι ήταν στρωμένο ένα κατάλευκο τραπεζομάντιλο από δαμασκηνό ύφασμα και πάνω του σερβίτσιο πορσελάνινο· η ψητή χήνα, γεμισμένη με μήλα και ξερά δαμάσκηνα, μοσχομύριζε. Αλλά τότε ξαφνικά η χήνα, που είχε ακόμα μπηγμένα στο στήθος της ένα μαχαίρι κι ένα πιρούνι, πήδηξε απ’ την πιατέλα στο πάτωμα και προχώρησε κουνιστή και λυγιστή προς το μέρος του φτωχού κοριτσιού. Όμως εκείνη τη στιγμή έσβησε το σπίρτο και η μικρή βρέθηκε πάλι δίπλα στον χοντρό, κρύο τοίχο.
Άναψε τρίτο σπίρτο. Πάλι άστραψε η φλόγα, κι αυτή τη φορά βρέθηκε κάτω από ένα πανέμορφο χριστουγεννιάτικο δέντρο, πολύ μεγαλύτερο και πολύ πλουσιότερο από εκείνο που είχε δει ανήμερα τα Χριστούγεννα μέσα από τις γυάλινες πόρτες στο σπίτι του πλούσιου εμπόρου. Εκατοντάδες κεράκια φώτιζαν τα πράσινα κλαδιά του, όπου ήτανε κρεμασμένες μικροσκοπικές κούκλες, απ’ αυτές που βλέπουμε στις βιτρίνες των καλών καταστημάτων. Η μικρή τέντωσε τα χέρια της να τις αγγίξει, αλλά εκείνη τη στιγμή το σπίρτο έσβησε· όμως τα χριστουγεννιάτικα κεράκια ανέβηκαν ψηλά, πολύ ψηλά, η μικρή τα έβλεπε σαν να ήταν αστέρια στον ουρανό. Κι ένα από τ’ αστέρια έπεσε, αφήνοντας πίσω του μια φωτεινή ουρά.
«Κάποιος πεθαίνει ετούτη τη στιγμή», είπε το κοριτσάκι· αυτό της το είχε μάθει η γιαγιά της – ο μοναδικός άνθρωπος που της είχε φερθεί καλά, αλλά τώρα ήτανε πεθαμένη -, ότι δηλαδή, όποτε πέφτει ένα αστέρι στη γη, κάποια ψυχή ανεβαίνει στο Θεό.
Έτριψε κι άλλο σπίρτο στον τοίχο, κι όταν άναψε, είδε να στέκεται μπροστά της η αγαπημένη της γιαγιά, ευγενική και τρυφερή όπως πάντα, αλλά και γελαστή και χαρούμενη όσο δεν την είχε ξαναδεί ποτέ της.
«Γιαγιάκα μου!» φώναξε η μικρή. «Αχ, πάρε με μαζί σου! Ξέρω ότι θα χαθείς κι εσύ μόλις σβήσει το σπίρτο, όπως χάθηκε η ζεστή φωτιά στη σόμπα και το υπέροχο πρωτοχρονιάτικο τραπέζι και το πανέμορφο χριστουγεννιάτικο δέντρο!» Κι άρπαξε όλα τα υπόλοιπα σπίρτα και τ’ άναψε για να μη χαθεί η γιαγιά της. Και τα σπίρτα έκαναν μια μεγάλη φλόγα και τα φώτισαν όλα γύρω σαν να ήτανε μέρα-μεσημέρι. Ποτέ η γιαγιά της δεν είχε παρουσιαστεί τόσο ψηλή και καλοντυμένη, τόσο ωραία κι ευγενική· πήρε το κοριτσάκι στην αγκαλιά της και πετάξανε μαζί, χαρούμενες κι οι δύο, ψηλά, πολύ ψηλά, εκεί όπου δεν υπάρχει ούτε κρύο ούτε πείνα ούτε βάσανα: στον Παράδεισο.
Το άλλο πρωί βρέθηκε το κοριτσάκι κουρνιασμένο στη γωνία. Τα μάγουλά της ήταν ρόδινα, τα χείλη της χαμογελαστά· αλλά το κρύο της τελευταίας νύχτας του παλιού χρόνου είχε ξυλιάσει το κορμάκι της. Ο ήλιος της Πρωτοχρονιάς έλαμψε πάνω από το άψυχο παιδί, που έγερνε στον τοίχο μ’ ένα μάτσο καμένα σπίρτα στην αγκαλιά του. «Προσπαθούσε να ζεσταθεί το κακόμοιρο!» έλεγε ο κόσμος. Αλλά κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί τα υπέροχα πράγματα που είχε δει, ούτε ότι εκείνη την ώρα κάπου πολύ ψηλά η μικρή και η γιαγιά της χαιρόντουσαν την ωραιότερη Πρωτοχρονιά τους.
[πηγή: Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, Ιστορίες και Παραμύθια, μετάφραση Ερρίκος Μπελιές, Ωκεανίδα, Αθήνα 1993, σ. 39-43]

Only Piano – Loneliness
Composer- Musician: Adrian von Ziegler

 

Η Έλενα Πίνη «συνομιλεί» με τον Τάσο Λειβαδίτη

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΒΡΑΔΥ

Δεν ξέρω πώς, δεν ξέρω πού, δεν ξέρω πότε, όμως τα βραδιά
κάποιος κλαίει πίσω από την πόρτα
κι η μουσική είναι φίλη μας – και συχνά μέσα στον ύπνο
ακούμε τα βήματα παλιών πνιγμένων ή περνούν μες
στον καθρέφτη πρόσωπα
που τα είδαμε κάποτε σ’ ένα δρόμο η ένα παράθυρο
και ξανάρχονται επίμονα
σαν ένα άρωμα απ’ τη νιότη μας – το μέλλον είναι άγνωστο
το παρελθόν ένα αίνιγμα
η στιγμή βιαστική κι ανεξήγητη.
Οι ταξιδιώτες χάθηκαν στο βάθος
άλλους τους κράτησε για πάντα το φεγγάρι
οι καγκελόπορτες το βράδυ ανοίγουνε μ’ ένα λυγμό
οι ταχυδρόμοι ξέχασαν το δρόμο
κι η εξήγηση θα ‘ρθει κάποτε
όταν δεν θα χρειάζεται πια καμία εξήγηση
Α, πόσα ρόδα στο ηλιοβασίλεμα – τι έρωτες Θεέ μου, τι ηδονές
τι όνειρα,
ας πάμε τώρα να εξαγνιστούμε μες στη λησμονιά.

ΠΑΡΕΡΜΗΝΕΙΕΣ

Οι νύχτες του χειμώνα μεγαλώνουν κλέβοντας τις έγνοιες της μέρας
ο ποιητής χάνεται για μια λέξη, οι εραστές για μιαν απάντηση
οι αιχμάλωτοι απελευθερώνονται μ’ ένα μονάχα πυροβολισμό
το ουράνιο τόξο είναι η παράξενη αλληλογραφία ανάμεσα σε δυο καταφρονεμένους.

(Από τη συλλογή «Βιολέτες για μια εποχή»)

 

(περισσότερα…)

Τα παραμύθια που άγγιξαν τα παιδικά μας χρόνια

Το παραμύθι «Ο Μολυβένιος Στρατιώτης» (Den standhaftige tinsoldat) του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν είναι ένα κλασικό έργο που έχει μεταφραστεί σε δεκάδες γλώσσες, ένα εξαιρετικό έργο που συγκινεί και διδάσκει στους μικρούς και μεγάλους αναγνώστες την διαφορετικότητα, την αποδοχή, τη δύναμη της αγάπης και της θυσίας.

(περισσότερα…)

Τρεις διπλές προσκλήσεις για τη παράσταση «Αυτοκράτορας Αδριανος»

Συμμετέχετε για τρεις διπλές προσκλήσεις είτε κάνοντας σχόλιο και κοινοποίηση στο facebook είτε στέλνοντας email στο [email protected] αφορά την παράσταση στις 9/12 στο θέατρο Αλκμήνη. Περισσότερα για το θέατρο και τη παράσταση θα βρείτε στα παρακάτω άρθρα και τη συνέντευξη με το δημιουργό της παράστασης, θα βρείτε και τη κριτική της Χριστιάνας Οικονόμου για την παράσταση παρακάτω:

https://www.filoxeniart.com/κριτική-από-τη-χριστιάνα-οικονόμου-γι/

https://www.filoxeniart.com/αυτοκράτωρ-αδριανός-του-χρήστου-λιακ/

Ο Χρήστος Λιακόπουλος για τον «Αυτοκράτορα Αδριανό»

 

ΦΙΛΙΑ ΠΡΟΔΟΤΕΣ η ποίηση της Έλενας Πίνη συναντάει την εικαστικό Κωνσταντίνα Μηνά

ΦΙΛΙΑ ΠΡΟΔΟΤΕΣ

Φιλιά προδότες
με συνάντησαν το βράδυ.
Εκεί που γύριζα
στης μοναξιάς το κρύο χάδι,
σφάλισαν το στόμα,
ανάσα να μη βγει.

Φιλιά προδότες
που μου άφησαν σημάδι.
Θηρίο ήμερο
στης φυλακής γυμνό σκοτάδι,
κρύφτηκε στο σώμα,
αγχόνη να μη δει.

Κι εσύ μου είπες
να σιωπήσω,
το φως να αντικρίσω…

Φιλιά δεσμώτες
που μου έπλεξαν κουβάρι.
Δυο σκέψεις τρύπωσαν
στης λησμονιάς το μαξιλάρι,
έκλεισαν τα μάτια,
η θλίψη να μη βγει.

Φιλιά δεσμώτες
που μου άναψαν φεγγάρι.
Τοπίο άχρωμο
στου ουρανού το χαλινάρι,
έσβησαν τ’ αστέρια,
αλήθεια μη φανεί.

Κι εγώ σου είπα
να μιλήσω,
το φόβο να λυγίσω…

Έλενα Πίνη

Αναπηρία;;;;

Έχει ανακυρηχθεί  η 3/12 παγκόσμια ημερα Α.μ.ε.Α. κάποιοι την ονόμασαν παγκόσμια ημέρα Αναπηρίας.

Θα συμφωνήσω είμαστε ανάπηροι, συναισθηματικά πρωτίστως, άλλοι στο μυαλό και θεωρούμε ότι ο κόσμος όλος πρέπει να μας ανήκει να μαζέψουμε όλα τα λεφτά εμείς να «λιμνάζουν» στις τράπεζες. Άλλοι πιστεύουμε ότι πρέπει να είμαστε οι «καλύτεροι» (σε τιιιιιι;;;;;;), κάποιοι έχουν δυσλεξία και αυτό αναπηρία είναι να μην μπορείς να γράψεις σωστά και να εκφραστείς…

Να μιλήσουμε λίγο σοβαρά;;;;

Να πούμε για τις αναπηρίες μας να βγούμε όλοι να καταθέσουμε τις αναπηρίες που κουβαλάει το μέσα μας;;;

Για την αγάπη που ποτέ δε πήρε κάποιος από τους δικούς του;  Γιατί τα αδέρφια του πήραν μεγαλύτερη αγάπη;;; Γιατί η ζωή είναι άδικη;;; (ναι ισχύουν όλα αυτά…) τώρα όμως που δεν είσαι παιδί τα αντιμετοπισες;;; αγάπησες την γ@μ@ν@… την ύπαρξη η μένεις στο τι έκαναν οι άλλοι για εσένα;;; ή μήπως είναι η καλύτερη δικαιολογία για να μειώνεις τους άλλους και να ανεβαίνεις εσυ;;;;

Υπάρχουν άνθρωποι γύρω μας με σωματικές ατέλειες… και ξέρεις κάτι κάνεις δε το επέλεξε… Ίσως κάποιοι έλαχιστοι συγκριτικά που θέλανε να πλησιάζουν πάντα τα όρια τους αλλά σίγουρα δεν είναι εκεί το θέμα… Οι δικές μας αναπηρίες θα είναι πάντα το πρόβλημα 

Αυτές που μας θέλουν σαν δυνατούς να επιβαλομαστε στους αδύνατους, να μπορούμε να παρκάρουμε όπου γουστάρουμε… Να μη μας νοιάζει να βγάλουμε τραπέζια από εκεί που είναι μπάρες τυφλών και ξέρετε ποιο είναι το αστείο σε όλο αυτό… ότι είμαστε όλοι άνθρωποι, με ελαττώματα, με τις δικές μας αναπηρίες μόνιμες ή μη, δεν έχεις τις ίδιες δυνατότητες αν αρρωστήσεις αν είσαι έγκυος ή μητέρα που προσπαθεί να κάνει τις δουλειές τις και έχει ένα παιδί στο καρότσι η στο χέρι…

Μόνο μία αλήθεια υπάρχει όλοι μας καθημερινά καλούμαστε να υπερβούμε τον εαυτό μας κάποιο όμως αντιμετοπίζουν κινητικά προβλήματα, κάποιοι άλλοι δεν βλέπουν ή δεν ακούν…όμως όλοι έχουν το δικαιωμα μιας βόλτας όλοι έχουν το δικαίωμα τις προσβάσεις, να μορφοθούν να γίνουν κάτι καλύτερο…

και εδώ μπορούμε να μιλήσουμε για την αληθινή αναπηρία … γιατί όταν υπάρχουν αθλητές σε παραολυμπιακούς, όταν υπάρχουν ηθοποιοί, χορευτές ναι κυρίες και κύριοι εμείς είμαστε ανάπηροι πρωτίστως συναισθηματικά γιατί νομίζουμε ότι είμαστε μοναδικοί (και ναι είμαστε αλλά όχι όπως πιστεύουν…) είμαστε ο καθένας μια διαφορετική ψυχή ένα διαφορετικό πλάσμα που αν επιτρέπαμε να έχει ο καθένας το χώρο του δεν θα «υπηρχαν» αναπηρίες θα υπήρχαν άνθρωποι που θα ήταν ισσότιμα μελοι. Που έχουν δικαίωμα στη ζωή, στη πρόσβαση σε χώρους στη διασκέδαση και τη ψυχαγωγία…

Ναι ένιωσα οργή εχθές παρότι πραγματικά χρειάζεται να θυμόμαστε τις παγκόσμιες ημέρες, αλλά ένιωσα οργή γιατί κατηγοριοποιουμε ανθρώπους με την ίδια ευκολία που βάζουμε ταμπέλες… Η συναισθηματική αναπηρία με ενοχλεί ίσως είναι το μόνο που δεν συνηθίζεται ίσως κάποτε να βγει η μέρα σεβασμού στον άνθρωπο και πρωτίστως να οφείλουμε να σεβαστούμε την ίδια μας την ύπαρξη…

με την ευχή αληθινού σεβασμού στον άνθρωπο Mike Τζαμαλής

Η Έλενα Πίνη συνομιλεί με τη ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ

ΜΑΡΙΑ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ

(Από τη Συλλογή ΗΧΩ ΣΤΟ ΧΑΟΣ)

ΑΛΛΟΤΕ, ΗΜΟΥΝ ΠΕΡΗΦΑΝΗ…

Ἄλλοτε, ἤμουν περήφανη Ἀγάπη καὶ μπροστά σου.
Ἤσουν καλή – κι᾿ ἂν ἤσουνα καὶ δύστροπη, περνοῦσα
κρατώντας μόνο τὸ ἄφωνο καὶ τρομαγμένο «στάσου».

Κ᾿ ἤμουν περήφανη γιὰ σένα, Ἀγάπη, κι᾿ ἂς περνοῦσα.
Γιατί δὲν ἦταν βολετὸ ποτὲ νὰ σταματήσω,
τῆς ἔγνιάς σου κι᾿ ἂς ἔμοιαζεν ὁ πόνος ποὺ πονοῦσα.

Τώρα ποὺ ὅλα μ᾿ ἀφήσανε κι ὅλα με ξεγελοῦνε,
ἀκόμα ἐσὺ λυπητερὴ περνᾶς, γλυκοθωροῦσα,
Ἀγάπη μὲ τὰ μάτια σου ποὺ λατρευτὰ μιλοῦνε.

Μὰ ἐδῶ ποὺ ἐγὼ σταμάτησα κι᾿ ὁ οὐρανὸς μοῦ λείπει
κι᾿ ἂν οὔτε τὴν καρδιά μου πιὰ δὲν ἔχω νὰ χαρίσω,
Ἀγάπη, ἐσὺ τὸ θέλησες νὰ τὴ μαράνη ἡ λύπη.

ΑΧ, ΜΕ ΠΟΝΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ…

Ἄχ, μὲ πονεῖ ἡ καρδιά μου. Οὔτε ἡ ματιά σου,
Φύση, ποὺ μοῦ ἤσουν μία παρηγοριά.
Μάταια τὸ Δάσος μ᾿ ὅλα τὰ κλαριὰ
νεύει καὶ μοῦ φωνάζει ἡ ὀμορφιά σου.

Οὔτε ἡ ματιά σου, Ἀγάπη λυπημένη,
Ἀγάπη, σιωπηλή, δὲ μὲ πλανᾶ.
Ἡ σκέψη μου ὄχι πὼς σὲ λησμονᾶ,
μὰ εἶνε ἡ καρδιά μου τόσο ἀρρωστημένη,

πονεῖ… Τίποτε πιὰ δὲ μὲ γλυτώνει.
Κάθε στιγμὴ πληγή, κάθε ματιά.
Κι ὅλα μέσ᾿ τὴν πληγή μου μία φωτιὰ
ποὺ τυραννεῖ καὶ ποὺ σκοτώνει…

(περισσότερα…)

Το κυπαρίσσι που έγερνε της Στέλλας Αρβανίτη

Το κυπαρίσσι που έγερνε 

Νέα έκδοση από τις Εκδόσεις Οσελότος
Συγγραφέας: Στέλλα Αρβανίτη
Εικονογράφος: Αθανασία Καρατζά

Εκδόσεις Οσελότος
www.ocelotos.gr
Τηλ.: 2106431108

Παρουσίαση για μικρους κ μεγαλους 5/12 στο θεσις 7 μοναστηρακι στις 7.00

(περισσότερα…)

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΓΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ «ΘΑΜΜΕΝΕΣ ΜΝΗΜΝΕΣ»

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΓΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΒΙΒΛΙΟΥ «ΘΑΜΜΕΝΕΣ ΜΝΗΜΝΕΣ»

Η ANIMA εκδοτική και η συγγραφέας Μαρία Χονδρού σας προσκαλούν στην εκδήλωση για την παρουσίαση του βιβλίου ΘΑΜΜΕΝΕΣ ΜΝΗΜΕΣ και το εικαστικό έργο που έχει φιλοτεχνήσει η ζωγράφος Κωνσταντίνα Μηνά, στις 30/11 και ώρα 19:00 μ.μ . στο πολυχώρο ΑΙΤΙΟΝ (Τζιραίων 8-10, Στάση Μετρό Ακρόπολη).
Για το βιβλίο θα μιλήσουν
-Κωνσταντίνα Μηνά (ζωγράφος)
-Βίκη Σακκή (ψυχολόγος, ψυχοθεραπεύτρια,
εμπειρογνώμων Eurocare/Corface)
-Μαρία Χονδρού (συγγραφέας)

(περισσότερα…)

Το «ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΧΛΩΜΟ» της Έλενας Πίνη συναντάει εικαστικά την Κωνσταντίνα Μηνά

 

ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΧΛΩΜΟ

Δίπλα σε παράθυρο, με κουρτίνα κλειστή,
κάθισες να ξαποστάσεις.
Μα άφησες το χαμόγελό σου στην αυλή,
κόσμημα για να το θάψεις.

Μόνη στο δωμάτιο, με θανάτου πνοή,
διάλεξες να ανασαίνεις.
Κι έγραψες το παράπονό σου στο χαρτί,
μήνυμα που ανασταίνεις.

Δίπλα στο παράθυρο, μ’ έναν ήλιο σπαθί,
κρύφτηκες να μη ματώσεις.
Μα άφησες να χαράξει σημάδι βαθύ,
τίμημα να ξεπληρώσεις.

Σκόνη στο δωμάτιο, σαν την άμμο χρυσή,
σκέφτηκες να τη σκουπίσεις.
Μα έγραψες με το δάχτυλό σου στο γυαλί,
σύνθημα τις αναμνήσεις.

Είσαι πορτρέτο χλωμό.
Θάλασσα δίχως χρώμα.
Κι αρμενίζεις τον καημό,
μ’ έρωτα δίχως σώμα.

Έλενα Πίνη

Το ποίημα «Πορτρέτο Χλωμό» της Έλενας Πίνη συνοδεύεται από λεπτομέρεια προσχεδίου κάρβουνο σε χαρτί, της Κωνσταντίνας Μηνά.