ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΘΑΛΑΣΣΑ (α’ μέρος)

Όπως η θάλασσα βρίσκεται παντού και διαμορφώνει το ανάγλυφο του πλανήτη, έτσι και στην ποίηση περιγράφει τόσες πολλές έννοιες και συναισθήματα όσα τα κύματα που σχηματίζονται με τον παραμικρό άνεμο που τα αγγίζει.Πολλές οι αναφορές στην ελληνική αλλά και την παγκόσμια ποίηση. Το στοιχείο που κυρίως μαγεύει τους ποιητές είναι αυτή η παράξενη έλξη που περιγράφουν για την απεραντοσύνη και το μυστήριο που δημιουργεί. Οι περιγραφές,όλο εικόνες και συναισθήματα, κατακλύζουν τους στίχους που μετουσιώνονται σε ύμνους και ελεγείες. Από το πιο ήρεμο ακρογιάλι μέχρι την άβυσσο του ωκεανού, το υγρό στοιχείο προσομοιάζει στην ανθρώπινη προσωπικότητα. Η ψυχολογία εξ άλλου δεν παραλείπει να τονίζει τις ευεργετικές ιδιότητες της παρουσίας της θάλασσας στη ζωή μας, που μας ηρεμεί και μας γαληνεύει. Ο συμβολισμός του υγρού στοιχείου με το θηλυκό αρχέτυπο και το συναίσθημα είναι προφανής.» Η θάλασσα είναι σαν τον Έρωτα: μπαίνεις και δεν ξέρεις αν θα βγεις» όπωςγράφει ο Ντίνος Χριστιανόπουλος. Αλλά και ο Κωνσταντίνος Καβάφης λέει «οι περασμένοι έρωτες κρυφομιλούνε, αισθήματα λησμονημένα ξαναζούνε μες στων κυμάτων τον γλυκόν ανασασμό». Από την συμβολική αναφορά της θάλασσας δεν ξέφυγε ούτε ο Οδυσσέας Ελύτης: » Μικρή πράσινη θάλασσα δεκατριώ χρονώ.Με τον άσπρο γιακά και την κορδέλα.Να μπεις απ’ το παράθυρο στη Σμύρνη»…Η γλαφυρή αναφορά του Κώστα Βάρναλη μας δημιουργεί ποικίλα συναισθήματα : «Να ταξιδεύουν στον αγέρα τα νησάκια,σαν μεταξένιοι αχνοί και με τους γλάρους συνοδιά, καποτ’ ένα καράβι ν’ ανοίγουν να το παίρνουν οι ουρανοί».» Η ψυχή του ανθρώπου λούζεται στην αγνότητα της θαλάσσης. Βρίσκει η νοσταλγία μας διέξοδο και ο πόνος μας την έκφραση του» γράφει στο ποίημα του το Εγκώμιο της θάλασσας, ο Κώστας Καρυωτάκης.Με το γνωστό του ύφος ο Γιώργος Σαραντάρης διαβεβαιώνει ότι…» όταν έλειπε η θάλασσα ήταν κοντά ο Θεός».(Συνεχίζεται)


Η φωτογραφία είναι του Λουκά Στραβόλαιμου

Φλοίσβος

Άκου το μουρμουρητό της θάλασσας, καθώς το κύμα σκάει στην ακτή.Μαγέψου και ονειροπόλησε.Φαντάσου τα πλάσματα του βυθού και ψάξε τα θαύματατης καθημερινότητας και της Ζωής.Άγγιξε τη στιγμή.Άδραξε ένα «ίσως»και κάντο «ναι».Το κοχύλι που ακούμπησεςστο αυτί, θα σου ψιθυρίσει»φλοίσβος» τι θα πει. Αγγελική Αγγελοπούλου

Μανώλης Φραγκούλης «Περισσότερη επανάσταση… σε λίγο!» Εύστοχη κι ευρηματική η νέα σειρά κόμικ από τον συγγραφέα ΜΑΦΡΑ.

Σήμερα θα γνωρίσουμε έναν ιδιαίτερα χαρισματικό άνδρα, που διένυσε μια επιτυχημένη διαδρομή ποικίλων διασταυρώσεων, ως συγγραφέας, ως δημοσιογράφος, με πολλές συνεργασίες αλλά και διακρίσεις. Καθοριστική όμως είναι, η ενασχόληση του στην αφηγηματική τέχνη με την χρήση εικόνας , η  τέχνη των κόμικς.

Σε μια εποχή που διαδέχεται την προηγούμενη, ο Μάφρα καταγράφει μοναδικά τα  κομβικά της σημεία . Αποδέκτες, οι αναγνώστες της κουλτούρας των κόμικς , άνθρωποι  ιδιαίτερα ανήσυχοι , πολίτες έτοιμοι να ταυτιστούν στην πιπεράτη διάθεση του δημιουργού.

Αναμφισβήτητα η νέα αυτή σειρά θα αποτελέσει την καθημερινή αναγνωστική διέξοδο και αποφόρτιση, ενισχύοντας την ακούραστη έμπνευση του δημιουργού  για την αγάπη του στο είδος αυτό της τέχνης .

Λίγα λόγια γνωριμίας από τον δημιουργό

 Ο Μανώλης Φραγκούλης σπούδασε Ναυπηγός κι ασχολήθηκε με τα Ναυτιλιακά. Παράλληλα όμως ασχολήθηκε με την συγγραφή και την εικονογράφηση. Έχει στο ενεργητικό του πολλές Συνεργασίες και δημοσιεύσεις σε Ημερήσιο και Περιοδικό τύπο (Ευθυμογραφήματα, γελοιογραφίες- ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, VILLAGE VOICE, ΑΞΙΑ κλπ / χρονογραφήματα, διηγήματα Περιπέτειας- Φαντασίας- ΑΙΝΙΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ, ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ, ΕΚΤΟΣ, PIXEL, ΑΝΤΙΔΟΤΟ κλπ). Έχει ασχοληθεί επίσης με την εικονογράφηση παιδικών βιβλίων (εκδ. ΠΑΤΤΑΚΗΣ – ΑΡΜΟΣ). Ειδικές Σπουδές στο Αθηναϊκό Κέντρο Δημοσιογραφίας και Επικοινωνίας. Υπήρξε Ραδιοφωνικός Παραγωγός (ΑΝΤ1). Έχει καταγράψει συμμετοχές με διακρίσεις σε Ευρωπαϊκές Εκθέσεις Σκίτσου (L’odio Nella/ Foligno Biennale) αλλά και σε δύο εκθέσεις σκίτσου & ζωγραφικής (Αθήνα). Έχει εκδώσει ένα βιβλίο (πολιτικοκοινωνική σάτιρα: «ΓΙΑ ΓΕΛΙΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΛΑΜΑΤΑ»(Δεκ.2013) ενώ είναι Εταίρος στο Εθνικό Κέντρο Βιβλίου και μέλος της Ένωσης Σεναριογράφων Ελλάδας.

Περισσότερη επανάσταση… σε λίγο!

Η πρώτη αυτή εικονογραφημένη συλλογή αφορά στην «επανάσταση» που όλοι λαχταράμε, την ίδια στιγμή όμως που κανείς δεν θέλει να αποχωριστεί τον καναπέ του και την δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία του. Ο πρώτος κύκλος αναφέρεται στην «αφύσικη» σχέση ενός Θεωρητικού της Αναρχίας κι ενός στρατευμένου Κουκουλοφόρου, που ανήκει στους «γνωστούς – άγνωστους». Κλασσικό φόντο, η Πλατεία Εξαρχείων. Μια σχέση πολωμένη, γεμάτη καυτές αλήθειες, σαρκασμό και ειρωνεία στο πλαίσιο πάντα των γεγονότων του καλοκαιριού του 2015, με κλειστές τις Τράπεζες και ανοικτό το θησαυροφυλάκιο των ελπίδων μας. Σε εκείνο το καλοκαίρι που κάποιοι μπορεί να πίστεψαν αλλά τελικά τιμωρήθηκαν! Από… όλους! ….Ξένους και ντόπιους! Ο δεύτερος κύκλος πραγματεύεται ένα ζευγάρι ηλικιωμένων, με τον άντρα συνταξιούχο κι απογοητευμένο, αδρανοποιημένο στον καναπέ του, μπροστά στην μονίμως ανοικτή τηλεόραση ενώ η γυναίκα του νοικοκυρά, που προσπαθεί να τον ενεργοποιήσει για να φέρει κάτι παραπάνω στο σπίτι ή στην χειρότερη περίπτωση, για να μην τον έχει στα πόδια της! Ο επίλογος είναι αφιερωμένος στην υποκρισία της Παγκόσμιας Ηγεσίας του δύστυχου Κόσμου που ζούμε, της οποίας τις απάνθρωπες επιλογές διστάζει να ακολουθήσει ακόμη κι ο ίδιος ο Διάολος που φαίνεται να ωχριά μπροστά στο αδίστακτο «Διεθνές Πολιτικό Ιερατείο».

Για όποιον ενδιαφέρεται για το κόμικ:

https://www.skroutz.gr/books/23934158.%CE%A0%CE%B5%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%83%CF%8C%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B7-%CE%B5%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CF%83%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%B7-%CF%83%CE%B5-%CE%BB%CE%AF%CE%B3%CE%BF.html#reviews

Για το FiloxeniArt

Agathi Revithi

Δημήτρης Κρουσταλιάς «Ο ποιητής από τον Βόλο, μετά την «Νέα Ιθάκη» του, ανιχνεύει κι άλλους δρόμους, οδηγώντας τον άνθρωπο εκεί … στην ανομολόγητη πύλη της αλήθειας»

Σήμερα θα γνωρίσουμε έναν ποιητή, απείρου εύρους και βάθους.   Τα θέματα που πραγματεύεται μέσα από τα έργα του, γενούν την ελπίδα,  πως και σήμερα, ύστερα από δεκαετίες  η ποίηση  πορεύεται  ξανά σε δρόμους  ευρύτερους και επιτέλους πολυσύχναστους, όχι μόνο  μεταξύ  αναγνωστών  συν-ποιητών . Είναι υψίστης σημασίας να υπάρξει η ανάγκη για ποίηση μέσα από την οποία το κοινό θα ανατρέξει στην αναζήτηση εκείνου του λογοτέχνη που θα του καλύψει την δίψα του.

Ο Δημήτρης Κρουσταλιάς ενισχύει την παραπάνω ελπίδα και μας εμπιστεύεται μερικά από τα ποιήματα του, ως γνωριμία.

Α.Ρ

Λίγα λόγια από τον δημιουργό

Ο Δημήτρης Κρουσταλιάς γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1955 στο Βόλο όπου ζει μέχρι και σήμερα. Είναι πτυχιούχος Πολιτικών Επιστημών της Παντείου Σχολής.

Η τελευταία Ποιητική Συλλογή του Δημήτρη Κρουσταλιά « Νέα Ιθάκη » των εκδόσεων «ΝΟΩΝ» αποτελεί το ταξίδι στο οποίο αποτυπώνει ο ποιητής την εποχή μας μέσα από τους τίτλους των έργων ως «Το γυμνό ταξίδι» της αλήθειας , σε μια επίγεια κόλαση απειλητικά φερόμενη, μα συγχρόνως ταξίδι συναρπαστικό μέσα από την πρόκληση της ταξικής αβεβαιότητας ως ο δαίμονας που τον κόσμο αλλάζει » Ένας άλλος κόσμος , ένα άλλο ρόδο, ένα υπόστρωμα των αγγέλων «

Έργα του …

Γυμνή Αλήθεια – Βόλος 1983

Πορφυρές συνοικίες – Πύλη 1984

Πόλεις Ελαχίστου Φωτός – SOL 1985

Ωλέανδροι –  Δωδώνη 1985

Άλλο Όνειρο –  Δωδώνη 1986

Πρόσωπα σε Αμφορείς – Δωδώνη 1986

Πανταχώρα –  Δωδώνη 1987

Ο Ξανθός Βασιλιάς Τροπικός – Καλέντης 1987

Κάρτα Απεριορίστων Διαδρομών – Καλέντης 1988

Ο Αυτοκράτορας του Κόνδορα – Δωδώνη 1989

Αμφίδρομοι Εραστές –  Καλέντης 1989

Φιγάλεια –  Καλέντης 1990

Με τα Φτερά των Συμπληγάδων  – Όμηρος 2002

Αρμοί Λαβυρίνθων –  Οδός Πανός 2011

Πύλη Πορφύρας –  Ενδυμιών 2016

ΩΡΕΣ ΣΤΟΝ ΚΟΛΟΦΩΝΑ

Ώρες στον κολοφώνα

στα θέρετρα

με μικρούς θαυμαστές

αγίων.

Ώρες στον ελαιώνα

στην πομπή μοιραίων

με τα πουλιά παμφάγα.

Ώρες χωρίς κατάρα

θυμίαμα θεραπευτών

στην αφή των προπατόρων.

ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΜΗΔΕΙΑΣ

Μπορώ να σ’ αγκαλιάζω

με το μεγάλο πάθος

για το καλό του ήλιου.

Έρχομαι μαζί σου

φωτιά από σφάλματα

στάχτη από μνήμες.

Το μέλι γλυκό στο στόμα

σαν προσφορά στο νεκρό.

Φλέγομαι που μαρτυρώ

φλέγομαι που σε κρίνω.

Φλέγομαι  φλέγομαι

αιώνια σ΄ αγκαλιάζω.

ΝΟΣΤΟΣ ΕΙΣΦΕΡΕΙ

Κατάφορτος ηδονών ο πόθος.

Πριν  ζήσουν

όλα

ζουν τα πένθη

μπροστά στ’ αναθήματα

που αναπολούν.

Πριν

με τη νέα  περιβολή

το πρώτο όνειρο

 στη σκιά των πεποιθήσεων φέρνει.

 Κατάφορτοι οι σταθμοί

 λέξεις σκόρπιες

ζωής και έρωτα.

Για το FiloxeniArt

Agathi Revithi

ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΖΩΓΡΑΦΙΚΉ (β’ μέρος)

Ένας ποιητής αντιμετωπίζει ότι αισθάνεται σαν κοινωνός μίας ιδέας, μιας σκέψης, ενός συναισθήματος, όπως ακριβώς»ένας ζωγράφος αντιμετωπίζει ότι βλέπει σαν να είναι εκεί αποκλειστικά για την δική του χρήση και ευχαρίστηση (Lucien Freud, Βρετανός ζωγράφος).» Ο ζωγράφος έχει το σύμπαν στο μυαλό του και τα χέρια του»(Λεονάρντο Ντα Βίντσι), όπως ο ποιητής κρατάει τα κλειδιά της εσωτερικής συγκίνησης και του στοχασμού. Επιθυμία και των δύο είναι να διατηρήσουν την δική τους υπόσταση.Οι καλές τέχνες, παρουσιάζονται συχνά συνυφασμένες σε έναν οπτικοποιημένο διάλογο, διατηρώντας ταυτόχρονα την πρωτοτυπία και την ταυτότητα τους. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Γιάννης Ψυχοπαιδης «η ροή της ποίησης και αυτή της ζωγραφικής είναι σαν δύο ανυπότακτα ποτάμια που τρέχουν παράλληλα. Όταν η ζωγραφική συνομιλεί με την ποίηση, δεν υποτάσσεται σ’ αυτήν.Διατρέχει μαζί μ’ αυτήν και παράλληλα μ’ αυτήν, σε διαφορετικές διαδρομές, έναν κοινό εκφραστικό τόπο με κοινούς στόχους, έχοντας το βλέμμα στραμμένο η μία στην άλλη.»Πρόκειται για την βαθύτερη αισθητική εμπειρία που αλληλοσυμπληρώνεται και εμπλουτίζεται συνέχεια στα μάτια του αναγνώστη – θεατή.Ζωγραφική και ποίηση είναι δύο μορφές «γλώσσας» μέσα από τίς οποίες η ψυχή του καλλιτέχνη εκφράζει τα οράματα της.

Ποιητική σπουδή στον πίνακα του Γκουστάβ Κλιμτ «Νεαρή Παρθένα». Μάτια και χέρια πλέχτηκαν αναίμακτα, σ’ έναν χορό του πάθους των καιρών. Ο νους, ο τα πάντα ορών και καθαιρών και η μορφή αυτή, το «χάρμα οφθαλμών», συνταίριαξαν, ταράζοντας συθέμελα, ιδέες, πράξεις, βλέμματα αγέρωχα. Άνθη και αισθήματα σκέπασαν τις νεφέλες.Φυλοροούν, σαν ανοιξιάτικες γαζίες οι κοπέλες. Στόματα, σώματα και στεναγμοί πνιγμένοι, στην άκρη της Ζωής, τι να τις περιμένει! Χαρές και Λύπες δυο κουβάριακαι η Αγάπη αλαφροι’σκιωτη, βουβή και λυπημένη…

Αγγελική Αγγελοπούλου

Καρίνα Βέρδη : «Ο ποιητής έχει ανάγκη να συνδιαλέγεται με ομότεχνούς του, μέσα από γόνιμη διάδραση πάνω στα ποιήματα ως γεννήματα, πολλές φορές με την πρώτη γραφή τους »

Σήμερα θα γνωρίσουμε μια γυναίκα, που μέσα από τους όμορφους & ποικίλους  χώρους της δράσης της, ενδυναμώνει αθόρυβα τον Πολιτισμό μας . Δεν θέλει και δεν χρειάζεται φιλοφρονήσεις, ο ανταγωνισμός δεν την αφορά αφού μέσα από συλλογικές προσπάθειες, βλέπει   το αποτέλεσμα και όχι τον εαυτό της. Απλή , λιτή σε όλα της,  μα αληθινή. Η ποίηση της, μαρτυρά τα παραπάνω αλλά και την ξεχωριστή ταυτότητα της γραφής της.

A.Ρ

Λίγα λόγια από την δημιουργό

Συμμετέχω στην ομάδα Ποίηση στην Εποχή της Εκποίησης, με την οποία έχουμε πραγματοποιήσει βραδιές ποίησης αλλά και καλλιτεχνικές δράσεις, μέσα από τη σύμπραξη μουσικών και performers με επιτυχία, όλα αυτά τα χρόνια. Ο ποιητής έχει ανάγκη να συνδιαλέγεται με ομότεχνούς του, μέσα από γόνιμη διάδραση πάνω στα ποιήματα ως γεννήματα, πολλές φορές με την πρώτη γραφή τους. Η διαδικασία αυτή οδηγεί σε μια ζύμωση και μια αίσθηση  ενδυνάμωσης σε προσωπικό και καλλιτεχνικό επίπεδο και νιώθω ευγνώμων για αυτό αλλά και για τους ανθρώπους που έχω γνωρίσει και συνεργαστεί, πολλοί από τους οποίους είναι προσωπικοί μου φίλοι πλέον»

ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ

ΑΙΡΕΤΙΚΟ ΓΕΡΑΚΙ, χαϊκού, Εκδόσεις Όστρια,2018

ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ ΒΙΣΣΥΝΙ, Ποίηση, Εκδόσεις Όστρια,2018

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ, ανθολόγηση-επιμέλεια διηγημάτων, Εκδόσεις Κύμα,2018

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ, ανθολόγηση-επιμέλεια διηγημάτων, Εκδόσεις Κύμα,2019

Πρόλογος στο ΚΟΓΧΕΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ, Εκδόσεις Επτάλοφος,2017

Πρόλογος στο ΣΚΟΤΟΣ,ΕΡΩΣ, ΦΩΣ, Εκδόσεις Όστρια,2019

ΧΡΩΜΑΤΑ ΨΥΧΗΣ( συλλογικό), Εκδόσεις Όστρια,2018

ΣΥΝΟΜΙΛΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΒΑΦΗ( συλλογικό) Εκδόσεις Όστρια,2018

ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΡΩΤΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ, τ.Α΄ Εκδόσεις Κύμα,2017

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ(συλλογικό) Έκδοση του Φιλοζωικού συλλόγου Λαμίας,2016

Επίλεκτον-Όταν η Ζωγραφική συναντά την Ποίηση (συλλογικό λεύκωμα), εκδόσεις Όστρια, 2019

Τα Υπογείως Ανεωχθέντα, συλλογικό, ποίηση, επιμ. Γ.Χ. Θεοχάρη, εκδόσεις Ρώμη,2019

Διηγήματα του Εγκλεισμού, συλλογικό, Εκδόσεις Άπαρσις, 2020

 e-book «Προσωπικότητες» (δημοσιογραφικό-work in progress)

ΟΜΑΡΟΣΑ, διηγήματα( υπό έκδοση)

Ιστορίες της Πόλης, ανθολόγηση-επιμέλεια( work in progress)

ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ

Μια κραυγή γλάρου ξενιτεύτηκε

Απ΄τα παράσιτα των μικρών Κυκλάδων

Ξάπλωσα γυμνή πάνω στα χαρτιά

Κι έφτιαξα το μέλλον μου από ζαχαρόνερο

Και λαμπερό κοβάλτιο

Το καλαμάκι ρυτίδιασε την επιφάνεια της πουτίγκας

Κι από μέσα αναδύθηκαν κόρες

Που ξέρανε να μιλάνε και να γράφουν

 να παίρνουν  διπλώματα ευρεσιτεχνιών

Μία απ’ αυτές μου έδειξε το χάρτη με το χρυσό της νύχι

Απαλά γλυκαίνει η ιστορία τους φόβους μου

Πάντα έχουμε ένα στοιχείο του χαρακτήρα μας που μας σώζει.

Από τη συλλογή Ηλεκτρικό Βυσσινί, Όστρια, 2018

                 ΝΕΜΕΣΙΣ

Ακάνθιες υποσχέσεις αλλαγής δεδομένων

Κοσμούν των ιεροφόρων τη φίλαυτη γενειάδα

Παρακαθήμενοι εκ δεξιών της Αρχής του Πολέμου

Δεν ξορκίζονται οι πλατύποδες των σαλονιών

Αμετροέπεια για τα σωθικά του κόσμου

Κατατρώγονται οι σάρκες και οι σημαίες

Aθώπευτες παραμένουν oι ακολουθίες των ουρανών

Αργεί η Νέμεσις

Από τη συλλογή Ηλεκτρικό Βυσσινί, Όστρια, 2018

Η Άνοιξη τα προσπέρασε

Φαινόταν ατέλειωτος χειμώνας

Ήταν μόνο πέντε μήνες

Και μετά εκεί που δεν το περιμέναμε

Ήρθαν τα πρώτα μυρμήγκια

Τα πρώτα χελιδόνια

 η άνοιξη δεν αργοπόρησε

κι ας ράγισε μια φιλία

κι ας πέθανε ένα γατί απ΄το χιόνι

που κανείς δεν άκουγε μες την ηλεκτρική κουβέρτα-σάβανο

κι ας σφίχτηκαν τα σώματα απ΄τη εγγύτητα που απώλεσαν.

Επιζήσαμε.

Πάντα χάνουμε κάτι

μες τη χαρά που επιζήσαμε

άνθρωποι, ζώα, πράγματα

έμειναν πίσω

η άνοιξη τα προσπέρασε

πόσο ολόκληροι είμαστε

πόσο λαμπερή είναι η νίκη μας;

Η αριθμητική των μπουμπουκιών

Λησμονά τη μηδενική της μήτρα

Και οδεύει τοξωτά

Στο καταφατικό της μέλλον.

Χαίρε γλυκύ έαρ.

Ζεσταμένη στις καταπράσινες φυλλωσιές σου

Με τρομάζουν οι γυμνές μέρες του χειμώνα

Κι ας πέρασε.

Από τη συλλογή Ηλεκτρικό Βυσσινί, Όστρια, 2018

Για το FiloxeniArt

Agathi Revithi

Κατερίνα Παπουτσή « Η γλυκιά ‘’ παραμυθού ‘’ , συζητά μαζί μας, κάτω από τ’ αστέρια, και μας τα δωρίζει »

Η Κατερίνα Παπουτσή , η δική μας « Παραμυθού» , δέχτηκε το κάλεσμά μας, και ήρθε στην παρέα μας έτσι όπως ήταν, χωρίς να προσθέσει ή να αφαιρέσει ούτε ένα υφάδι … Σαν Νεράιδα των νεραϊδών, σαν αερικό, σαν μια αγκαλιά που μας ζέσταινε καθώς ο ύπνος μας έπαιρνε, μια πρωτόγνωρη βαρκάδα  στα παραμυθονήσια … Νιώθαμε ήδη οικειότητα μαζί της . Έτσι φεύγοντας καθίσαμε στο κιόσκι με τ’ αστέρια  και κουβεντιάσαμε … Να τι είπαμε :

Όμορφη μου Κατερίνα …

Α.Ρ. Ποιο ήταν το δικό σου αγαπημένο παραμύθι;

Κ.Π.  Εκτός από τα λαϊκά παραμύθια που μου τα έλεγε η παραμυθού γιαγιά μου , το αγαπημένο μου ήταν η καλύβα του μπάρμπα Θωμά . Ένα μεγάλο γλυκόπικρο έντεχνο παραμύθι ( όπου έντεχνο, ορίζεται το παραμύθι που έχει συγκεκριμένο δημιουργό ). Θεωρώ συγκλονιστική την τελευταία παράγραφο » Κάθε φορά που χαίρεστε για την ελευθερία σας , να συλλογίζεστε πως τη χρωστάτε στην αγαθή ψυχή του … Να μην κινδυνεύει κανένας άνθρωπος να χωριστεί από τη γυναίκα του , τους γονείς του , τα παιδιά του

Α.Ρ.  Τα έργα σου σε  ποιες ηλικίες απευθύνονται ;

Κ.Π.  Τα παραμύθια ξεκίνησαν από τους μεγάλους για μεγάλους . Ήταν ένα αεράκι δροσερό στον κάματο και την κούραση της μέρας την εποχή οι λέξεις τηλεόραση και διαδίκτυο ήταν παντελώς άγνωστες , δεν υπήρχε ούτε ραδιόφωνο. Αργότερα »εξορίστηκαν » στα κρεβάτια των παιδιών σαν υπνωτικό . Παρόλο που έχω γράψει κι για παιδιά ( Το χαμόγελο της γουρουνίτσας  / το παραμύθι της καρδιάς  ) μου αρέσει να γράφω για μεγάλους . Παραμυθίες θα τα ονόμαζα σχεδόν πάντα με καλό τέλος γιατί αυτό είναι το ζητούμενο. Κι όπως συνηθίζω να λέω και το πιστεύω εννοείται » τι είναι το παραμύθι μιά σταξιά μέλι στο αχ της ψυχής μας είναι

Α.Ρ. Υπάρχει κάτι περίεργο που έχεις παρατηρήσει σε σχέση με το προτεινόμενο υλικό  από τα ΜΜΕ  ή αλλού ;

Κ.Π.  Από τα ΜΜΕ προβάλλεται εύπεπτο υλικό αυτό έχω παρατηρήσει αλλά ας μην αδικώ καταστάσεις δεν βλέπω παρά ελάχιστα τηλεόραση οπότε …Αυτό που με σιγουριά μπορώ να πω και απεύχομαι , είναι το να χρησιμοποιείται προς αντικατάσταση του γονιού . Ας μην »παρκάρονται » τα παιδιά απέναντι από μια τεράστια οθόνη

Α.Ρ.  Το ζητούμενο είναι η χαρά, η διασκέδαση,  ο ενθουσιασμός , ή τα μηνύματα και η γνώση ;

Κ.Π.  Από ένα παραμύθι μπορούμε να πάρουμε και χαρά και διασκέδαση και γνώση και μηνύματα . Όλα χρειάζονται !  

Α.Ρ.  Από τι ελκύονται παιδιά , ακόμα και οι μεγάλοι ;

Κ.Π. Τα παιδιά, του σήμερα, ελκύονται από την περιπέτεια , το απρόοπτο , αυτό που θα ήθελαν να φτάσουν , από την ανατροπή. Στο παραμύθι όλα μπορούν να γίνουν , τίποτα δεν είναι αδύνατο, όλα μπορούν να συμβούν εκεί που δεν το περιμένεις κι αυτό είναι η μεγάλη ομορφιά . Κι αφού αυτό έλκει τα παιδιά γιατί όχι και τους μεγάλους . Άλλωστε οι μεγάλοι έχουν περισσότερη ανάγκη να πιστέψουν στο »αδύνατο »

Α.Ρ.  Τι  έχει αλλάξει από γενιά σε γενιά σε σχέση με την θεματολογία ή την αφήγηση από τους γονείς, ή τον τρόπο επιλογής  ;

Κ.Π.   Από γενιά σε γενιά αλλάζουν τα πάντα με ραγδαίο ρυθμό . Από τη στιγμή που η τεχνολογία εξελίσσεται , αλλάζουν οι τρόποι . Τα παιδιά είναι μ΄ ένα κινητό στο χέρι ( δυστυχώς ) από πολύ μικρή ηλικία . Οι γονείς δουλεύουν από το πρωί ως το βράδυ και τη θέση τους την παίρνουν παππούδες, μεγάλης ηλικίας οι περισσότεροι, ή ολοήμερα σχολεία και παιδικοί σταθμοί . Η επιλογή οδεύει προς την ψηφιακή κι έτσι χάνεται το ονειρικό στοιχείο . Χάνεται η μαγεία της αφήγησης και η δυνατότητα να απολαύσεις και να φανταστείς . Από την άλλη δεν μπορούμε να απαρνηθούμε τα καλά . Βρίσκεις τα πάντα οποιαδήποτε στιγμή . Στο χέρι μας είναι ( όσο είναι ) να τα χρησιμοποιήσουμε σωστά Αρχή φόρμας

Τέλος φόρμας

Λίγα λόγια γνωριμίας από την συγγραφέα , Κατερίνα Παπουτσή

 


Από παιδί κυνηγούσα κρυμμένους θησαυρούς στ΄αμπάρια των πλοίων. Κι ας μην είχε θάλασσα ο τόπος μου , ξέρα – ευτυχώς – δε γνώρισε η ψυχή μου . Κι ας ήταν ο θησαυρός μου από τσίγκο, τον ήθελα τον αποζητούσα . Να τον κάμεις τι; θα με ρωτήσεις . Τι αξία μπορεί να έχει ένας θησαυρός από τσίγκο ;
Δε μ΄ ενδιέφερε κι ούτε μέτρησα ποτέ την ποσότητα του κέρδους θα σου απαντήσω . Μονάχα να γητεύω τη βροχή καθώς έπεφτε στην τσίγκινη σκεπή των ονείρων μου . Ν΄ ακούω το μουρμουρητό της και να μοσχοβολά ο τόπος μαγεία !!
~~
Την λένε Κατερίνα Παπουτσή κι είναι συγγραφέας και παραμυθού..Ζει σ΄ ένα μεγάλο σπίτι που΄χει  χίλιων  λογιών καλά , παρέα με νεράιδες, δράκους, μάγισσες και ξωτικά . Στο τσουκάλι βράζει τα παραμύθια της τα κουκιά και τα ρεβύθια της κι όταν ετοιμαστούν , χυλώσουν και κρυώσουν , παίρνει από τη γωνίτσα της την παρδαλή βαλίτσα της, τη φυσάει την ξεσκονίζει κι ως απάνω τη γεμίζει…Ταξιδεύει με το μαγικό χαλί σε δύση κι ανατολή και διηγείται τις ιστορίες που αγαπά σε όσους ονειρεύονται με μάτια ανοιχτά !!

~Γράφω και αφηγούμαι παραμύθια για ν΄ ανοίγουν αγκαλιές . Να σμίγουν και ν΄ αγαπιούνται ελεύθερα οι άνθρωποι δίχως φόβο , με πόθο πεθυμιά κι αγάπη . Και να μη γίνονται ξένες ποτέ !!!

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΚΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Μιά φορά που λες καρδιά μου , το όνειρο αγάπησε τον άνθρωπο . Το είδε ο άνθρωπος που τριγύρναγε κοντά του , χαμογέλασε αυτάρεσκα, μπέρδεψε τις λέξεις και του πέταξε κι εκείνος ένα » σ΄αγαπώ ». Το όνειρο κάθισε κοντά του, έκοβε μπουκιές χαμογέλιου και τον τάιζε μα ο άνθρωπος δε χόρταινε.

 – Τι άλλο μπορείς να κάνεις για μένα; το ρωτούσε . Το όνειρο έκανε τον άνθρωπο ήλιο του κι εκείνο έγινε μιά μεγάλη φτερούγα από κερί . Κάθε μέρα ο άνθρωπος αφού καθρεφτιζόταν πάνω του , έκοβε ένα κομμάτι , έπαιρνε δύναμη, γίνονταν μεγάλος και τρανός και γιόμιζε εικόνες και πολυελαίους την εκκλησία της καρδιάς του. Μα ήρθε κάποια στιγμή που το όνειρο έλιωσε κι απόμεινε ένα τόσο δα κεράκι . Μεγάλη εβδομάδα των προσδοκιών και των εγωισμών , μπήκε ο άνθρωπος στην εκκλησιά του, είδε τα θυμιατά και τις λαμπάδες ίσαμε το μπόι τ΄ ουρανού να του γνέφουν και φαντάστηκε πως μπορούσε να φτιάξει καινούρια χρυσοστόλιστα ονειρικά παλάτια . Άπλωσε το χέρι , έπιασε το μικρό κέρινο όνειρο που έλιωνε στο μανουάλι και το πέταξε στο κουτί της ανατήξεως. Κυριακής χάραμα , όταν όλοι οι άνθρωποι ήταν παραδομένοι στο σούβλισμα των επιθυμιών τους , ο παραμυθάς νεωκόρος έβγαλε το κεράκι από το κουτί κι άρχισε να το ζεσταίνει και να το πλάθει στη χούφτα του . Είχε σκοπό σαν ξυπνούσε το ξωτικό του καμπαναριού, να το μάθει να ράβει αναστάσιμη φορεσιά από κέρινες κλωστούλες ονείρων , που κάποιοι αχόρταγοι ήλιοι , αβίαστα κι απερίσκεπτα  λιώνουν και πετάνε .

 

ΤΟ ΩΡΑΙΟΤΕΡΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Πες μου ένα παραμύθι ! Ποιό είναι το ωραιότερό σου, αυτό θέλω να μου πεις ! – Το ωραιότερό μου ; Δεν  θα΄ χει όμως πρίγκιπες και βασιλοπούλες και δράκους , μήτε μάγισσες και γενναίους ραφτάκους .

 – Δε θα΄ χει; Και τι θά΄ χει ; – Θα έχει παιδιά πολλά παιδιά ! χαρούμενα παιδιά ! Και καρουζέλ  θα΄χει …φίσκα το καρουζέλ από παιδιά σαν και του λόγου σου ! Παιδιά που γελούν που παίζουν μπάλα στις αλάνες και παλιά παιδικά παιχνίδια ! Κουτσό, κρυφτό, κυνηγητό κι ένα φιλί στο στόμα σου κρυφό ! Παιδιά που ζωγραφίζουν με το μαλλί της γριάς γιορτές στα προσωπάκια τους και κολλάει σα στάμπα η ξεγνοιασιά κι η ζαβολιά ! – Θα πάμε στο καρουζέλ ; – Θα πάμε ! – Θα πάρουμε μαλλί της γριάς ; – Θα πάρουμε ! – Και γλειφιτζούρι κοκοράκι κόκκινο θέλω ! -Και κοκοράκι κόκκινο θα πάρουμε ! – Μα … είμαι άντρας πιά και τα παραμύθια δε με ζυγώνουν . -Έλα κοντά μου ! Το ωραιότερο παραμύθι δε μου ζήτησες ; – Ναι . – Το ωραιότερο παραμύθι  μάτια μου , είναι να γίνεσαι άντρας και παιδί και να μη σε χορταίνω !!!

Για το FiloxeniArt

Agathi  Revithi

 

ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΖΩΓΡΑΦΙΚΉ (α’ μέρος)

Πίνακας της Χριστίνας Λουκίδη
«Βουτιά στις θύμησες»

Ποίηση κ ζωγραφική είναι δύο μορφές «γλώσσας» μέσα από τις οποίες η ψυχή του καλλιτέχνη εκφράζει τα οράματα της.
» Η ζωγραφική είναι ποίηση
σιωπώσα και η ποίηση ζωγραφική ομιλούσα» κατά τον Σιμωνίδη τον Κείο, ενώ ο Οράτιος μας διαβεβαιώνει ότι
» σαν ζωγραφιά είναι η ποίηση».
Με άλλα λόγια πρόκειται για δύο τέχνες που αλληλοσυμπληρώνονται εφόσον ο ποιητής αναπαράγει στο χαρτί με λέξεις, την ψυχή και τον νου του, ενώ ο ζωγράφος αναπλάθει τον λόγο και τον μεταμορφώνει σε πραγματικότητα μέσα από αναγνωρίσιμα σχήματα και χρώματα. Πρόκειται για μια γραφική απεικόνιση του χρόνου που δεν ξέρουμε πότε ξεκίνησε και που τελειώνει. Έτσι η σχέση λόγου και εικόνας μοιάζει να μάχεται το πεπερασμένο και ελάχιστο της επιφάνειας έναντι του απείρου και του απέραντου του λόγου. Ο ποιητής εμπνέεται από μία εικαστική αποτύπωση όπως ακριβώς ο ζωγράφος από ένα ποίημα.» Η ευγλωττία είναι η ζωγραφική των σκέψεων» κατά τον Γάλλο στοχαστή Blaise Pascal και όπως ο ποιητής αγωνιά να μεταφέρει στον αναγνώστη το μήνυμα της σκέψης του, έτσι και η παθιασμένη εμμονή του ζωγράφου να αποδώσει με τον καλύτερο τρόπο το αντικείμενο του, τους καθιστούν μοναδικούς στο είδος τους.
Ο Σαλβαντόρ Νταλί έλεγε ότι » η ζωγραφική είναι το ορατό τμήμα του παγόβουνου της σκέψης μου» θέλοντας να εκφράσει την στενή σχέση που έχει η σκέψη με την εικόνα, στην έκφραση των συναισθημάτων.Ο τρόπος που διεγείρεται ο νους τόσο στην ποίηση όσο και στην ζωγραφική, αποδίδεται στην έμπνευση.Την στιγμιαία αυτή πνευματική διέγερση που οδηγεί στην δημιουργία και στην ολοκλήρωση ενός έργου.
(συνεχίζεται)…
Αγγελική Αγγελοπούλου

ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΜΟΥΣΙΚΗ

«Υπάρχει ποίηση στη μουσική και μουσική στην ποίηση.Ομως ο ήχος της λέξης είναι ένας.Ομως ο ήχος είναι τόσο μία, όσο και πολλές λέξεις».Η Ποίηση χρειάζεται την Μουσική και το αντίθετο, σαν δυο έννοιες που αλληλοσυμπληρώνονται και αλληλοεξαρτονται.
Η Ποίηση, ως εκφορά λόγου, αναδεικνύεται με την απαγγελία, όπως και η μουσική με το άκουσμα της μελωδίας. Κατά την μελοποίηση ενός ποιήματος , μουσικός και ποιητής συνεργάζονται αρμονικά και εποικοδομητικά για ένα καλό αποτέλεσμα. Τόσο η Μουσική όσο και η Ποίηση χαρακτηρίζονται από έναν «ρυθμό» που οδηγεί το δημιούργημα στην παραγωγική του συγκρότηση ακολουθώντας πέρα από την έμπνευση του δημιουργού και κάποιες καθορισμένες νόρμες. Ο Λόγος είναι η μεταφορική γλώσσα των Ήχων, που παρά τις εννοιολογικές κυριολεξιες, τις απλουστευσεις και τις ερμηνευτικές χαλιναγωγήσεις, επιθυμεί να αποσαφηνίσει με ρυθμολογικη συνέπεια την λιτότητα και την αυθεντικότητα μιας μουσικής. Πρόκειται δηλαδή για την αναπόφευκτη συνάντηση του συνειδητού (Λόγος) με το υποσυνείδητο (Ήχος). Δεν υπάρχει δογματισμός στην απόπειρα μελοποιησης ενός ποιήματος, όπως ακριβώς δεν υπάρχει οριοθέτηση στην έμπνευση. Αλλά, εκ του αποτελέσματος, καταδεικνύεται η ικανότητα τόσο του μουσικού όσο και του ποιητή να αναδείξει και να προβάλλει ανάλογα κάθε νέο δημιούργημα, αποτυπώνοντας στη μνήμη μας στίχους και μουσικές που λες και γράφτηκαν ταυτόχρονα. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι οι μελοποιήσεις ποιημάτων προγενέστερων ποιητών (Σολωμός, Σεφέρης, Καββαδίας,Ελύτης, Ρίτσος, Γκάτσος,Βάρναλης) από εκλεκτούς συνθέτες (Μάντζαρος, Χατζηδάκης, Θεοδωράκης, Μικρούτσικος) που είναι άρρηκτα συνδεδεμένες και μοιάζουν με ενιαίο έργο.
Η Ποίηση, φιλοξενεί, καθοδηγεί και εμπνέει την Μουσική αν η δεύτερη την προσεγγίζει με την ανάλογη αβρότητα και τρυφερότητα, προσπαθώντας να αφουγκραστει την δόνηση της ποιητικής γραφής που ξεδιπλώνεται στα «μάτια της ψυχής» προσηλωμένης στους «αιώνες των αιώνων».


«Ξέχειλη από σιωπή η απέραντη αίθουσα.
Και το πιάνο ήταν η μεγάλη, άγια Τράπεζα
όπου πάνω της, τα χέρια ενός άντρα, λιγνά κι ασυγκράτητα
κόβαν και μοιράζαν γύρω
τον άρτο της αιωνιότητας”
Τάσος Λειβαδίτης, «Μουσική»

Μαίρη Σουρλή «Το λογοτεχνικό πορτρέτο μιας υπέροχης γυναίκας»

Σήμερα, μας τιμά με την παρουσία της, μια γυναίκα που εμφανίζεται στον χώρο της λογοτεχνίας περισσότερο από 10 χρόνια. Είμαι σίγουρη πως θα είχε ξεκινήσει πρωτύτερα αφού ο στοχασμός της , η συγγραφική της πρόθεση, συνδέεται με τον βιωματικό της πυρήνα. Πεζογραφήματα, ποιήματα με πλούσια θεματολογία , φιλοσοφικές , υπαρξιακές αναζητήσεις/θεωρήσεις , συνεργασίες με τον έντυπο τύπο, αλλά και τιμητικές διακρίσεις, συνθέτουν το λογοτεχνικό της πορτρέτο. Μπροστά, πλάι και πίσω από τα έργα της ξεπηδά μια υπέροχη γυναίκα με ήθος, αυτογνωσία αλλά και με καθημερινή δραστηριότητα στους ρόλους της ζωής, της οικογένειας , της πίστης  στον Θεό, μια μεγάλη αγάπη για την πατρίδα ! Παρά τα χρόνια που στερήθηκε την γενέτειρα της , όταν μετά τις σπουδές της ταξίδεψε και παρέμεινε  στην Αυστραλία , ποτέ δεν ξέχασε το αγαπημένο της χωριό, το Βαμβακού της Λακωνίας. Σήμερα κατοικεί μόνιμα στο Κιάτο Κορινθίας, κι από εκεί αντλεί ακόμα περισσότερη έμπνευση , αφού έχει πλήθος ανέκδοτων έργων ,  δημιουργώντας τους δικούς της  κόσμους…

Τα ποιήματα της γλαφυρά με  λυρισμό ισχυρό, έντονα στοιχεία της ψυχικής φόρτισης, δυνατά συναισθήματα, τα οποία μεταφέρονται στον αναγνώστη μεταρσιώνοντάς τον σε σφαίρες ιδεαλιστικές. Με αμεσότητα διεισδύουν στην εσωτερική δίψα του  , τον γαληνεύουν, τον καθοδηγούν στα όμορφα και ανθηρά μονοπάτια της ποιήτριας.

Αγάθη Ρεβύθη

Λίγα λόγια γνωριμίας από την λογοτέχνη

Η Μαίρη Σουρλή γεννήθηκε στο γραφικό χωριό Βαμβακού της Λακωνίας. Μετά τις σπουδές της και τα χρόνια παραμονής της στο Σύδνεϋ  της Αυστραλίας , κατοικεί μόνιμα πια στο Κιάτο Κορινθίας.

Έχει εκδώσει τα πεζά:

«Το παιδί που νοστάλγησα» Αυτοβιογραφικό ( Κιάτο, 2010 )
«Ο περιπλανώμενος νους ανιχνεύει το νόημα της ζωής»

      Φιλοσοφικές θεωρήσεις  ( Κιάτο, 2014 )

«Περπατώντας την ελληνική ψυχή με αφορμή την κρίση»

      Διηγήματα-Στοχασμοί    ( Κιάτο, 2015 )

«Το εσωτερικό μας μάτι»  Φιλοσοφικές θεωρήσεις ( Αθήνα,  2019 )

  Ποιητικές συλλογές:

«Μονοπάτια αφύπνισης»- Κιάτο, 2011

«Καθρεφτίζοντας την ψυχή»- Βαμβακού, 2013

«Ρίγη προσμονής»- Κιάτο,  2016

«Φτερά στον ορίζοντα»- Κιάτο,  2017

«Μέθη του Έρωτα» – Αθήνα,  2018

«Αναζητώντας τον Εαυτό μου»- Αθήνα,  2018


Είναι μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Εταιρείας Κορίνθιων Συγγραφέων,  κι άλλων λογοτεχνικών και πολιτιστικών συλλόγων.

Της έχει απονεμηθεί τιμητική διάκριση για την Προσφορά της στον Πολιτισμό και τη Λογοτεχνία από τον όμιλο για την UNESCO Πειραιώς και Νήσων.

Συνεργάζεται με το περιοδικό «ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ»

και το Σύλλογο «ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ Γ. ΔΡΟΣΙΝΗ »

Έχει ακόμη στην κατοχή της, πολυποίκιλο ανέκδοτο λογοτεχνικό υλικό.

Το αγαπημένο της μότο είναι: Aντιστεκόμαστε, χαμογελάμε! 
Το χαμόγελο και η θέλησή μας για ζωή είναι η δύναμή μας.
Μην ξεχνάμε τις αισθήσεις μας, ν’ ακούμε,

να βλέπουμε, να μυρίζουμε, να γευόμαστε, ν’ ακουμπάμε…

Ευγνωμονεί τον Πανάγαθο που μπορεί να αντικρίζει κάθε μέρα τη γιορτινή ματιά του ήλιου!

Λατρεύει τη ζωή, τη φύση, το πορτοκαλί της ζωντάνιας και της έκπληξης κι όσους την κρατούν χαμογελαστή.

Ονειρεύεται έναν αλλαγμένο κόσμο. Αν δεν της αρέσει αυτό που την περιβάλλει, δημιουργεί το δικό της κόσμο.

Νιώθει πως δοκίμασε να φυτέψει ακόμη ένα δέντρο και πως υπάρχουν ακόμη χιλιάδες ανείπωτα λόγια, που σχηματίζουν την τέχνη της ζωής!

Απόσπασμα από το κεφάλαιο: «Το όραμα της προσδοκίας»
απ’ το δέκατο κατά σειρά βιβλίο της:
«Το εσωτερικό μας μάτι»

Ερχόμαστε αντιμέτωποι με τη δύναμη της προσπάθειάς μας και την αγωνία της επίδρασης, που δε δέχεται τα πνιγηρά όρια που θέτουν η κοινωνία, η μοίρα και η εποχή.

Στην όποια εξαθλίωση όλα γυρεύουν ψυχή!
Δεν μπορεί να χαθεί το πνεύμα του τόπου μας.
Η κοινωνική συνοχή και κοινωνική υγεία είναι ο βασικός παράγοντας ανάπτυξης. Αναζητάμε νέους τρόπους να καλύψουν
τα μέτρα της αγωνίας μας και την αυριανή μας ελπίδα.
Χρειάζεται να σκεφτούμε πως θα δίναμε αξία στο χρόνο που χάσαμε και τον θέλουμε πίσω. (Όμως δε γίνεται).

Το όραμα έχει αξία!  “Όλα εναλλάσσονται, όπου όλα βρίσκονται σε εκκρεμότητα, στον αέρα, όπου οι καταστάσεις είναι σε απρόβλεπτη δυναμική και μας ξαφνιάζουν”.
Χρειαζόμαστε οι καινούργιες μας μέρες κι ώρες να έχουν βήματα αλλιώτικα. Να μας χαμογελά και να μας χαιρετά η απλότητα.
Ν’ αφήνουμε να μας παρασέρνουν ωραίες ατμόσφαιρες, η μεταδοτική χαρά της επικοινωνίας κι όχι η κατήφεια και μελαγχολία!
Να περνάει ο δρόμος απ’ τη γέννηση ελπίδων και προσδοκιών.

Αναρωτιόμαστε ποιες και πόσες θα είναι οι αντοχές μας.
Τι πιο ενθαρρυντικό απ’ την ελευθερία που τραγουδάει την ελπίδα;
“Αντέχεις πρώτα τη βροχή, για να δεις το ουράνιο τόξο”.
Το ουράνιο τόξο της κοινωνικής ανανέωσης θα μας οδηγήσει στο πολύχρωμο αισιόδοξο ανοιχτό δρόμο!

Αρκεί να διατηρήσουμε τις αναγκαίες μας ισορροπίες. Μετατρέπουμε το καλειδοσκόπιο των προσωπικών μας χρωματισμών συνταιριάζοντας το βηματισμό του αγώνα μας. Καλλιεργούμε όσα μας ενώνουν, κρατώντας το πηδάλιο της πίστης για το μέλλον.
Στη φύση των πραγμάτων είναι να υπερισχύει το κυρίαρχο και σε κάθε άτομο είναι να περνά απ’ τη μια φάση στην άλλη· μέσα απ’ το άθροισμα των αντιφάσεών του.

Σ’ ένα διάγραμμα ισορροπίας όλοι έχουμε μέσα μας έναν
κόσμο που κοιτάει προς τα επάνω κι άλλον έναν που προσπαθεί να μας κρατήσει χαμηλά και να εξιχνιάσει την αλήθεια.

«Ό,τι δεν υποκύπτει στη λογική και τη συνείδηση είναι φρόνιμο. Ό,τι υποκύπτει στην ψυχή είναι επανάσταση».

Οι επιθυμίες μας οδηγούν στην προσπάθεια για πρόοδο.
Θ’ ανθίσει στην ψυχή μας η επαναστατική αυταπάρνηση.
Βήμα-βήμα θα δυναμώσουμε, θα λυτρωθούμε.
Θα ελευθερωθούμε απ’ το φθαρμένο.

Οι προσδοκίες μας θ’ ανθίσουν σε κήπους αναδημιουργικούς. Θα μας γεμίσουν απ’ το θρίαμβο της σιγουριάς.
Θα μας φτάσουν σε νέους ορίζοντες…

Η ΕΛΠΙΔΑ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ

Ο νοσταλγικός άνεμος μιλά βαθιά
για το ίδιο δάκρυ πόνου,
παράπονο και καημό του κόσμου
σ’ ότι τον ορίζει αόρατα.
Στέλνει επιβεβαίωσης φιλιά.
Ας ακούσουμε την ανάσα της αυγής,
χαϊδεύοντας την απαλά.
Μες στην άνοιξη της ψυχής
ταξιδεύουμε λεύτερα
στο δρόμο της αξόδευτης αγάπης.
Ονειρευόμαστε αγγίγματα.
Μ’ ανανεωμένη τη γλυκιά ελπίδα
χιλιάδες βήματα
θα ξαναγίνουν σε κάθε μας βήμα.
Ανθίζει μυστική προσευχή.
Ο χρόνος θα νικήσει την οδύνη.
Θα βρούμε το χαμένο μας ουρανό.
Ολόγιομα φεγγάρια
και ήλιοι λαμπροί
μας βλέπουν και χαμογελούν,
δίνοντας ραντεβού
στο φως της χαράς,
που θα φωτίσει το μάκρος ζωής!

Για το FiloxeniArt
Agathi Revithi

Δημήτρης Φιλελές «Ο λογοτέχνης & δάσκαλος, αντλεί έμπνευση, αποδίδει σοφία απ’ την ίδια πηγή»

Σήμερα γνωρίζουμε, έναν  λειτουργό, δάσκαλο της Πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, έναν λογοτέχνη που γεφυρώνει τον κορυφαίο ρόλο της πρώτης γνώσης των παιδιών, με αυτόν του ποιητικού …Ο λόγος για τονΔημήτρη Φιλελέ.

Από καιρού εις καιρόν, οι ρόλοι γύρω από την γνώση και την μετάδοση της, άλλαξαν. Η ταχύτητα και ο τρόπος της εξέλιξης, έφεραν νέες παραμέτρους, ως προς την προσέγγιση και το ποθούμενο.

Ο Δημήτρης Φιλελές, διδάσκει με όλη την σημασία του ρήματος «Διδαχή», με όλα εκείνα τα εφόδια που διαθέτει απευθυνόμενος όχι μόνο σε παιδιά αλλά σε κάθε αναγνώστη, σε κάθε ακροατή που στερείται της όρασης.

Σημαντικό αναζήτησης των παραπάνω είναι η καλύτερη νόηση μέσα από εσωτερικά ευρήματα… όλα εκείνα που ο Δημήτρης Φιλελές, έχει καταφέρει να μεταδώσει και να επηρεάσει σε ομάδες ανθρώπων που το έχουν πραγματικά ανάγκη. Η έκφραση που συνιστά την διεργασία ενδοσκόπησης,  λειτουργεί άμεσα ή  έμμεσα και επιτυγχάνει την στόχευση διαδραστικά.

«Εχθίστη δε οδύνη εστί των εν ανθρώποισι αύτη, πολλά φρονέοντα μηδενός κρατέειν»

Από όλες τις στεναχώριες του ανθρώπου η πιο πικρή είναι να ξέρεις πολλά και να μην έχεις καμιά επιρροή.

Ηρόδοτος – Αρχαίος Έλληνας ιστοριογράφος

Τα ανέκδοτα ποιήματα που μας εμπιστεύτηκε, τιμώντας μας, αποτελούν την προσωπική ταυτότητα της  γραφής του.

Αν είχαμε διαβάσει, όλα όσα έχει γράψει, σίγουρα δεν θα  κατατάσσαμε τον γραπτό του λόγο , σε εκείνον τον γοητευτικό λογοτεχνικό χαρακτήρα, που σε ταξιδεύει  όμορφα , γαλήνια, και  ονειρεμένα… τουναντίον σε ξυπνά από τον λήθαργο , σε ταρακουνά , σε φυσά και χάνεις την βολική ισορροπία σου !

Το συνολικό και πολυσχιδές έργο του, δεν είναι τίποτα άλλο, από την  αθόρυβη, συνεπή  και σεμνή συμβολή του στην λογοτεχνία μέσω της εκπαίδευσης και αντιστρόφως.

Αγάθη Ρεβύθη

Λίγα λόγια γνωριμίας

Ο Δημήτρης Φιλελές γεννήθηκε στην Αθήνα το 1961. Σπούδασε Κοινωνικές Επιστήμες και Παιδαγωγικά. Για περισσότερες από τρεις δεκαετίες είναι εκπαιδευτικός στη δημόσια πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Ασχολείται παράλληλα με τη γραφή και τη φωτογραφία. Είναι μέλος της Π.Ε.Λ.

Στο διαδίκτυο κυκλοφορούν ελεύθερα τα βιβλία του Παιδική Θεατρική Σκηνή (2013), Ο Καραγκιόζης δήμαρχος (2013), Της γλώσσας τα καμώματα (2013), Ανθολόγιο 1940–1945 (2017). Από τις εκδόσεις Απόπειρα κυκλοφορούν οι ποιητικές του συλλογές Μυθ…ιστόρημα (2017), Θρ…ίαμβοι και απώλειες (2018) και Αντι…σώματα (2020). Ποιήματα και πεζά κείμενά του έχουν δημοσιευτεί σε πολλά συλλογικά έργα.

Πολλά ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί από διάφορους δημιουργούς.

Στο προσωπικό του blog (dimitrisfileles.blogspot.com) δημοσιεύει ποιήματα και πεζά, καθώς και ηχογραφημένα αναγνώσματα κλασικής ελληνικής πεζογραφίας και ποίησης με σκοπό την άρση του αποκλεισμού των ευπαθών κοινωνικών ομάδων από τη λογοτεχνική δημιουργία.

ΛΕΞΕΙΣ

Οι λέξεις υπάρχουν ως άβια όντα,

εκτός χώρου και χρόνου

Κυοφορούν έννοιες ακατάληπτες

που προσδοκούν την ορθή ερμηνεία.

Στοιβάζονται στις αποθήκες της μνήμης

ως δομικά υλικά,

που ευελπιστούν να ανασυρθούν

την κατάλληλη στιγμή,

για να εκφράσουν μια λογική αλληλουχία.

Είναι διάσπαρτα ξερόκλαδα,

στο κρυφό μονοπάτι του δάσους

που αφήνονται στο επιλεκτικό χέρι του συλλέκτη,

για να γίνουν σπινθηροβόλα προσανάμματα

μιας μελλοντικής παθιασμένης συζήτησης.

Είναι υπόγεια διάπυρα ρευστά

που κυλούν ορμητικά,

κάτω από αλλεπάλληλες πλάκες,

και ζητούν την ελάχιστη ρωγμή

για να ξεχυθούν ασυγκράτητα

ανάμεσα από τις σχισμές των δοντιών.

Να βρουν διέξοδο πάνω στο ρυάκι της γλώσσας

Να πάρουν σχήμα πάνω στους μυς των χειλιών

Να δέσουν σαν ώριμα φρούτα

Να απελευθερώσουν τους χυμούς τους

πάνω στο άγραφο χαρτί

Να δώσουν το στίγμα της δύναμής τους

Να επιβεβαιώσουν τη ματαιοδοξία τους

για μια περίοπτη θέση στην αιωνιότητα.

© Δημήτρης Φιλελές

Για το FiloxeniArt

Agathi Revithi