Η ποίηση της Έλενας Πίνη συναντάει τη ζωγραφική του Κώστα Μπιθικούκη

 

                                                     ΕΡΗΜΟ ΛΙΜΑΝΙ

 

Έρημο λιμάνι από καιρό,

βάρκα καμιά δεν το ζυγώνει.

Μάθανε λέει πως σ’ αυτό,

χαρά κανείς δεν ανταμώνει.

 

Έρημο λιμάνι θολερό,

δίχως ψαράδες στην προβλήτα.

Φύγανε για άγνωστο γιαλό,

γιατί δεν άντεχαν την ήττα.

 

Έρημο λιμάνι βροχερό,

άγκυρα ήλιος δε σου ρίχνει.

Κρύφτηκε πίσω απ’ το βουνό,

γιατί φοβήθηκε το δίχτυ.

 

Και πως ζητάς εσύ,

αυτά να τα ξεχάσεις

και το κορμί σου

στα νερά μου να το χάσεις.

 

Και πως ριγώ εγώ,

αυτό να το κρατήσω

και με το ρούχο

της σαγήνης να το ντύσω.

 

Έλενα Πίνη

 

Έργο του Κώστα Μπιθικούκη

 

 

Η Έλενα Πίνη συνομιλεί με τον Σπύρο Τσακνιά

ΣΠΥΡΟΣ ΤΣΑΚΝΙΑΣ
(1929-1999)

ΦΩΝΕΣ

Μιλώ συχνά για τις ρωγμές των λέξεων.
Για τη φτερούγα του πουλιού που σκιάζει
το μισό μου πρόσωπο. Για τις φωνές
που πέφτουνε τη νύχτα
μαζί με τη βροχή.
Λένε πως τέλειωσε η αιματοχυσία
όμως ο έρωτας
είναι μια δύσκολη υπόθεση.
Με τέτοιες συνθήκες
καλύτερα να θάβεις το πουλί
και να βαλσαμώνεις τη σκιά του.

(περισσότερα…)

Νίκος Καζαντζάκης και Ίων Δραγούμης

Το μανιχαϊστικό δίπολο, η κατάφαση και η άρνηση στη σκέψη του Νίκου Καζαντζάκη και άλλοι φιλοσοφικοί προβληματισμοί που αναδύονται στο έργο του. Ο θαυμασμός του για τον Ίωνα Δραγούμη. Μέρος Β´.

Ένα κείμενο που έχει γράψει και αναδημοσιεύουμε ο Κώστας Τάταρης

Οι δύο πόλοι στην σκέψη τού Νίκου Καζαντζάκη. Μέρος Β: Η υπέρβαση τους και ο Ίων Δραγούμης.

Συνέντευξη με την Ειρήνη Βαρβάρα Λαγουβάρδου

Συναντήσαμε την Ειρήνη Βαρβάρα Λαγουβάρδου και είχαμε μια όμορφη συνέντευξη στην αίθουσα της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Λίγο πριν την παρουσίαση της τελευταίας της ποιητικής συλλογής «Στα Μονοπάτια της Γενέθλιας Γης» περισσότερα στο βίντεο που ακολουθεί:

 

Η Έλενα Πίνη συνομιλεί με το Μάριο Μπενεντέτι

Μάριο Μπενεντέτι – Ακόμη (Todavía)

Εξακολουθώ να μην πιστεύω
έρχεσαι δίπλα μου
και η νύχτα είναι μια χούφτα
αστεριών και ευθυμίας
δακτύλων γεύσεις ακούω και βλέπω
το πρόσωπό σου το μεγάλο σου διασκελισμό
τα χέρια σου, και ακόμα
ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω
ότι η επιστροφή σου έχει πολλά
να κάνει με σένα και με μένα
και για ξόρκι το λέω
και για τις αμφιβολίες το τραγουδώ
κανείς ποτέ δεν θα σε αντικαταστήσει
και τα πιο ασήμαντα πράγματα
αλλάζουν σε θεμελιώδεις
επειδή γυρνάς στο σπίτι
ωστόσο εξακολουθώ να
αμφιβάλλω σε αυτήν την τύχη
γιατί ο ουρανός σε έχει
μου φαίνεται φαντασία.
Αλλά έρχεσαι και είναι σίγουρο
και έρχεσαι με το βλέμμα σου
και γι’ αυτό η άφιξή σου
κάνει μαγικό το μέλλον
ακόμη και αν δεν είναι πάντα κατανοητές
οι ενοχές μου και οι καταστροφές μου
αλλά ξέρω ότι στα χέρια σου
ο κόσμος έχει νόημα
και αν φιλήσω με τόλμη
και το μυστήριο των χειλιών σου
δεν θα υπάρχουν αμφιβολίες ή άσχημες γεύσεις
θα σ ‘αγαπώ περισσότερο ακόμη.

 

(περισσότερα…)

ΨΙΘΥΡΙΣΕ ΤΟ Σ’ ΑΓΑΠΩ

ΨΙΘΥΡΙΣΕ ΤΟ Σ’ ΑΓΑΠΩ

Ψιθύρισε
το σ’ αγαπώ.
Μη φοβάσαι. Δεν θα χαθεί.

Θα τρυπώσει από τις γρίλιες
να φωτίσει το σκοτεινό
δωμάτιο.
Θα πλαγιάσει
στην παγωμένη πλευρά του
κρεβατιού
να την ζεστάνει.
Και θα σε περιμένει
να επιστρέψεις από τη
δουλειά.

Είναι αργά.
Επιστρέφεις μόνος.

Σέρνεις τα βήματά σου
μέχρι το δωμάτιο
φυλακή.
Αντικρίζεις μια λάμψη
κάτω απ’ το τσαλακωμένο
σεντόνι
να τρεμοσβήνει.
Ακούς έναν ψίθυρο
να σε καλεί και
ξάφνου σου
φανερώνεται.

Ψιθύρισε το
σ’ αγαπώ.
Μη φοβάσαι αν χαθεί.

Θα σκεπάσει τρυφερά
με αργές κινήσεις
τους φόβους σου.
Θα νανουρίσει
τραγουδιστά στην
πληγωμένη σου ψυχή
για να την ξεκουράσει.
Και θα καθίσει
πλάι σου μέχρι
ν’ αποκοιμηθείς βαθιά.

Είναι πρωί.
Πρέπει να φύγει.

Χαϊδεύει τα μαλλιά σου
μέχρι να μείνει στο δέρμα
τ’ άρωμά τους.
Αφήνει το παραθυρόφυλλο
ανοιχτό,
Άνοιξη το δωμάτιο
να πλημμυρίσει.
Ακουμπάει ένα φιλί
στα ξεραμένα χείλη
κι αυτά μεμιάς
ανθίζουν.

Ψιθύρισε
το σ’ αγαπώ.
Μη φοβάσαι. Θ’ ανθίζει αιώνια.

Έλενα Πίνη