Πρωτοχρονιάτικη Ιστορία

Ήταν λίγο πριν την αλλαγή της ώρας αλλά και του χρόνου, ο πατέρας της οικογένειας είχε καταφέρει με πολλούς κόπους και βάσανα να φτιάξει την οικογενειακή θαλπωρή που ήθελε. Πάλεψε από μικρός στερήθηκε πολλά άλλα είχε μια γυναίκα που αγαπούσε και τρία παιδιά, ανιψιά και αρκετή αγάπη στο σπίτι τού. Τα τελευταία χρόνια έκανε πραγματικότητα ένα όνειρο που είχε από παιδί ένα σπίτι με θέα τη θάλασσα, κάθε χρονιά λοιπόν, το είχε κάνει σαν έθιμο να βγαίνουν στο μπαλκόνι για να υποδεχθούν τη νέα χρονιά.

Φυσικά και θα υπήρχαν τα παρατράγουδα και αυτά ήταν ότι φέτος ο μεγάλος του γιος είχε ζητήσει ηλεκτρική κιθάρα, (ήταν ερωτευμένος και ήθελε να εντυπωσιάσει τη συμμαθήτριά και ας ήταν 11…). Του πήρε μια κλασική ο πατέρας του, γιατί ήξερε ότι από κάπου έπρεπε να αρχίσει… Σκόπευε να τον γράψει και στο ωδείο,να γίνει σωστή δουλειά, αυτό φυσικά σήμαινε ατελείωτη γκρίνια από το μικρό που ήταν συγκεκριμένος στο τι ζήτησε. Όχι δεν ήταν από αυτούς που δεν καταλάβαινε και δεν ήξερε τι έχει τραβήξει ο πατέρας του και δεν το σεβόταν, (για όσους βιαστούν να το σκεφτούν…) ήταν ότι ο συμμαθητής είχε περισσότερους πόντους γιατί έπαιζε ηλεκτρική δύο χρόνια ήδη. Άρα είχε μεγάλη απόσταση να καλύψει ήδη, έτσι είναι ο έρωτας εχει μεγάλες αποστάσεις να καλύψει συνήθως.

Ο πατέρας είχε βγει λίγο νωρίτερα και έκανε ένα τσιγάρο στο μπαλκόνι, είχε δει τις τελευταίες μέρες ένα νεαρό με μια κιθάρα να κάθεται στα βράχια και να παίζει τα βράδια. Ο ήχος της πόλης όμως σκέπαζε τη μουσική του, κρατούσε το τσιγάρο του έπαιρνε μια βαθιά ρουφηξιά και σκεφτόταν ότι ήταν από τους στόχους που δεν πέτυχε. Δηλαδή να το κόψει,

-Αστο καλό μονολογούσε ή τώρα ή ποτέ για την οικογένεια μου και για μένα το κάνω, δεν είμαι μόνος έχω ευθύνη απέναντι τούς και το πέταξε από το μπαλκόνι…

Πλησίαζε η ώρα της αλλαγής όπου άρχισε να τους μαζεύει όλους για να υποδεχθούν το χρόνο, παρατηρούσε όμως ακόμα το νεαρό που έπαιζε απέναντι…

Χρόνια πολλά, φώναζαν όλοι με μια φωνή στην αλλαγή, φιλιά, αγκαλιές, χάδια αγάπη αληθινή αγάπη…

-Μπαμπά να το ξέρεις μου κατέστρεψε τη ζωή…

-Τι είναι πάλι ρε τύρανε;;;

-Ηλεκτρική κιθάρα είπαμε… Πώς θα καταλήξω τον έρωτα μου…

-Προσπαθώντας…

-Μπαμπααα… Θα μου δημιουργήσεις ψυχολογικά…

-Καλύτερα εγώ παρά κάποιος άλλος… Τι θα έχεις να λες στο ψυχολόγο σού…

-Ρε μπαμπαααα…

-Πάμε μια βόλτα στη παραλία και να πάμε από το περίπτερο να πάρω τσιγάρα; Να δώσουμε και ένα κομμάτι βασιλόπιτα στο περίπτερα μας το Μάκη που έκανε αλλαγή στη δουλειά του μακριά από την οικογένεια του;

-Ελεοςς… Θα μου πάρεις ηλεκτρική κιθάρα;;;

Ο πατέρας πήγαινε προς τη πόρτα πήρε μια κάποια κομμάτια βασιλόπιτα του είχε φέρει και η αδερφή του μια ακόμα αλλά έβαλε και σε ένα ταπεράκι λίγο φαγητό ακόμα. Ο μεγάλος γιός ακολούθησε στην ερώτηση της μητέρας είπαν ότι δεν θα αργήσουν έρχονται για να φάνε τρώγανε μετά την αλλαγή για να έχουν όλο το χρόνο φαγητό… Οι στερήσεις του πατέρα…

-Μάκη χρόνια πολλά και ευτυχισμένα!!! Τι βλέπω έχεις και τη γυναίκα μαζί φέτος;

-Χρόνια πολλά ναι σήμερα δε το κάνα μόνος έχω και τη μικρή…

-Κρατήστε και ένα κομμάτι βασιλόπιτα από μας, πάρε για τα παιδιά στο σπίτι σοκολάτες για όσα παιδιά έχουμε είπε στο γιό του

-Ρε θα πάρεις τσιγάρα;

-Ήρθε η ώρα να το κόψω…

Περπάτησαν απο τη παραλία κάνοντας το κύκλο για το σπίτι τούς, άκουσαν μια πολλή όμορφη μουσική, κάποιος έπαιζε κιθάρα και τραγούδαγε στα Ρωσικά η κάτι τέτοιο καταλάβαιναν, πλησίασαν κάνοντας νόημα στο γιό του να μην τον τρομάξουν. Τους είδε ο νεαρός, αλλά συνέχισε να παίζει ήταν δακρυσμένος και σκούπισε τα μάτια του…

-Μιλάς Ελληνικά;

Πήρε μια απάντηση στα Ρωσικά που εκ των υστέρων μάθανε ότι ήταν χρόνια πολλά, ζήτησε από το γιο να του μιλήσει αγγλικά δεν ήξερε καλά ο πατέρας, αλλά με πολύ σπαστά εξήγησε στο παιδί ότι ήταν από τη Ρωσία…

-Πατέρα δως μου το κινητό σου ξέρω τι θα κάνουμε, στο σχολείο υπήρχε ένας δάσκαλος που προσπαθούσε να μαθαίνει στα παιδιά τη χρησιμότητα του ίντερνετ και να τα αποτρέπει από ένα καλό εθισμό στη νέα τεχνολογία. Άνοιξε το μεταφραστή που υπήρχε από το κινητό του πατέρα του και άρχισαν να μιλάνε, ο πατέρας τον πήρε στο σπίτι σχεδόν σηκωτο να μη μείνει μόνος του τέτοιες μέρες…

Ήταν ένας 24 χρόνος ερωτικός μετανάστης, μέσω Facebook είχε γνωρίσει και ερωτευτεί (ναι φυσικά και συμβαίνει) μια λίγο μεγαλύτερη του κοπέλα που δούλευε στην Ελλάδα, είπε όλη την ιστορία στους μεγαλύτερους. Το κορίτσι ήταν στρίπερ και τελικά του έφαγε τα λιγοστά του χρήματα περίπου 2000ευρω μαζί και το εισητηρίο που χρειαζότανε για να επιστρέψει. Δεν είχε σπίτι εδώ δεν είχε κανέναν είχε απλά κάνει ένα ατελείωτο ταξίδι για μια πανέμορφη κοπέλα χωρίς καμία εγγύηση για το τι μέλλει γενέσθαι… Οι γονείς του ήταν πολύ φτωχοί και ντράπηκε να πει την αλήθεια, αφήνοντας τον εαυτό του εγκλοβισμένο στην Ελλάδα. Αφού φάγανε, στα παιδιά είπε ότι απλά δεν πήγε καλά η σχέση για την οποία ήρθε και προσπαθεί να μαζέψει χρήματα. Τι να έλεγε καμιά φορά η ντροπή δύσκολα κουμανταρετε, άρχισε να παίζει μετά από λίγο με τη κιθάρα του και είχαν μαγευτεί οι πάντες. Η αλήθεια ήταν ότι στη χώρα του ήταν ένας μουσικός ταλέντο, που δυστυχώς λόγο του χαρακτήρα του που δεν πρόβαλε τον εαυτό του δεν τον είχαν ανακαλύψει… Εκείνο όμως το βράδυ όλα θα άλλαζαν μαγικά, ο γιος τράβαγε με το κινητό τον νεαρό και κάποια τα ανέβασε στο you tube από τη πρώτη στιγμή μάζεψε πολλή κόσμο με το παίξιμο του. Χωρίς να του έχει πει τίποτα ακόμα έβλεπε πολλά σχόλια στα Ρωσικά άλλωστε τραγούδαγε σε αυτή τη γλώσσα. Ο πατέρας είχε κλείσει ήδη το εισητηρίο για το νεαρό για να επιστρέψει στους δικούς του, το πρωί του έδωσε και ένα φάκελο με χρήματα. Στην αρχή αρνήθηκε τους ο πατέρας του είπε ότι όταν μπορέσει θα του τα επιστρέψει, τότε ήταν που ο μικρός του είπε ότι εν άγνοια του είχε ανεβάσει κάποια βίντεο. Είδε και τα σχόλια που είχαν κάνει, άρχισε να τους αγκαλιάζει έναν έναν, μέσα στα σχόλια ήταν και μια πρόσκληση από δισκογραφική που θα τον πλήρωνε και θα του κανόνιζε λάιβ…

Μετά από κάποιες μέρες ο πατέρας ρώτησε το γιο πώς και δε ζητάει κιθάρα ηλεκτρική ενώ είχε πέσει με τα μούτρα στη κλασική, του είπε ότι πρώτα πρέπει να μάθει αυτή του το πε ο καινούριος του καλύτερος φίλος και του έκανε και μαθήματα από το ίντερνετ…

Ένα χρόνο μετά λίγο πριν την αλλαγή πάλι ο πατέρας κοιτούσε από το μπαλκόνι ίσως ψάχνωντας το νεαρό μουσικό στα βράχια, το τσιγάρο το είχε κόψει ήδη ένα χρόνο, την ίδια ώρα ο γιος του τους τρελαίνε με τη καινούρια του ηλεκτρική κιθάρα, όχι δεν του την είχε πάρει εκείνος ήταν το δώρο από το καλύτερο του φίλο… Σκεφτόταν ότι μπαίνει και στην εφηβεία… Όχι το κοριτσάκι που είχε ερωτευτεί δεν το «έριξε» αλλά έγινε η αιτία να μάθει κιθάρα και μουσική και να θεωρείτε ταλέντο… Στις 12 παρά τέταρτο χτύπησε το κουδούνι… Άνοιξαν ενώ δεν περίμεναν κανένα, ήταν ο φίλος τους ο μουσικός που άρχισε να τους παίζει τα κάλαντα στα Ρωσικά, στο πλάι του είχε το κορίτσι τού που τραγουδούσε παρέα τού αυτή τη φορά το σπίτι είχε τρεις μουσικούς να παίξουν για την οικογένεια!!!!!!

Mike Τζαμαλής

ΤΟ ΞΥΠΝΗΜΑ

Χαϊδεύει ο ήλιος τις κορφές
να αναδυθεί στον ουρανό
το φως.
Η πάχνη λιώνει
στα τρυφερά φύλλα.
Η θάλασσα πτυχωνει
το κορμί της, πριν την καταιγίδα.
Τα σύννεφα παγώνουν τον καιρό με τις ανάσες τους.
Στο τέλος του χρόνου,
το ξύπνημα,
μοιάζει με τρυφερό άγγιγμα
σπλαχνικού πάγου…

Α.Α.

Παρουσίαση της ποιητικής συλλογής «Βανίλια Υποβρύχιο» της Αγγελικής Αγγελοπούλου από τις εκδόσεις Flisvospublics.

Πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία σε μια κατάμεστη αίθουσα η παρουσίαση της πρώτης ποιητικής συλλογής από τις εκδόσεις Flisvospublics, της πρωτοεμφανιζόμενης ποιήτριας Αγγελικής Αγγελοπούλου στο κέντρο της Αθήνας, στις 15/12/2019. Ο τίτλος «Βανίλια Υποβρύχιο» μοναδικός και πρωτότυπος αποτυπώνει την ατμόσφαιρα της βραδιάς που ήταν γεμάτη από συγκίνηση, ρομαντισμό και έρωτα!!!


Εξίσου πρωτότυπο το ίδιο το βιβλίο, καθώς με τη βοήθεια QR codes δίνει τη δυνατότητα στον αναγνώστη να έχει ταυτόχρονα και πρόσβαση σε απαγγελίες ποιημάτων. Οι φίλοι και πολλά αγαπημένα πρόσωπα της Αγγελικής βρέθηκαν εκεί για να την καλωσορίσουν στην πρώτη της προσπάθεια στον κόσμο της Ποίησης. Η βραδιά κύλησε ευχάριστα με απαγγελίες από τους ηθοποιούς Γρήγορη Ορφανουδάκη και Ελπίδα Μηναδάκη που εδωσαν μια αισθαντική νότα με τις υπέροχες απαγγελίες τους. Την μουσική επένδυση της βραδιάς ανέλαβαν οι ΩΔΗΠΟΡΟΙ με τις υπέροχες ερμηνείες τους σε γνωστά ερωτικά τραγούδια. Η Ντόρα Μάλιαρη, ο Γιώργος Παπουτσάς και ο Νίκος Ιωαννίδης χάρισαν στους καλεσμένους τις ωραιότερες ερμηνείες τους.


Η συγγραφέας και μεταφράστρια Μαρία Βέρρου με τον εύστοχο σχολιασμό της ποιητικής συλλογής μύησε τους παρευρισκόμενους στον ποιητικό οίστρο της Αγγελικής που μας ταξίδεψε στα πέλαγα των ανεκπλήρωτων ερώτων και της παιδικής ηλικίας μας!!!


Την βραδιά έκλεισε η ψυχολόγος Φωτεινή Μπαλή-Γουσιου που αναδύθηκε από τα έγκατα των αποτυχημένων σχέσεων στην γαλήνια μορφή συμβίωσης, στοιχειοθετώντας με επιστημονικά κριτήρια την άποψη της. Τον συντονισμό της παρουσίασης είχε η Αμαρυλλίς Ξενάκη. Την φωτογράφιση επιμελήθηκαν οι Μαίρη Βελούδου και Χαρά Παπαγιάννη.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΩΔΗΠΟΡΟΥΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΒΑΝΙΛΙΑ ΥΠΟΒΡΥΧΙΟ


Οι Ωδηπόροι , είναι ένα μουσικό σχήμα που δημιουργήθηκε από τον διεθνούς φήμης μαέστρο Δημήτρη Πολυχρόνη – κιθάρα και τραγούδι και αποτελούνται από την Ντόρα Μάλλιαρη – τραγούδι, τον Γιώργο Παπουτσά – τραγούδι και τον Νίκο Ιωαννίδη – πλήκτρα και τραγούδι! Τις δημόσιες σχέσεις των Ωδηπόρων έχει αναλάβει η Αμαρυλλίς Ξενάκη!Κοινός γνώμονας όλης της παρέας είναι η αγάπη τους για την μουσική και για αυτό που κάνουν και το αποτέλεσμα τους δικαιώνει!

Οι Ωδηπόροι θα είναι κοντά μας στη παρουσίαση της ποιητικής συλλογής «Βανίλια Υποβρύχιο» της Αγγελικής Αγγελοπούλου, την Κυριακή 15/12 στις 7:30μμ στο Harry’s bar Ζωοδόχου Πηγής 3 Αθήνα!!!!!

Μιλάμε με την Αγγελική Αγγελοπούλου για την ποιητική συλλογή «Βανίλια Υποβρύχιο». Το πρώτο της βιβλίο που εκδίδεται απο τις εκδόσεις Flisvospublics!!!!!

Μιλάμε με την Αγγελική Αγγελοπούλου για την ποιητική συλλογή «Βανίλια Υποβρύχιο». Το πρώτο της βιβλίο που εκδίδεται απο τις εκδόσεις Flisvospublics. Μια ζεστή κουβέντα με μια ποιήτρια που ήρθε να μας εκπλήξει με τη πρώτη της ποιητική συλλογή. Η παρουσίαση της Συλλογής θα γίνει στο  Harry’s Bar(Ζωοδόχου Πηγής,3 Αθήνα), την Κυριακή, 15Δεκεμβρίου, 2019, στις 7:30 μ.μ.

ΣΤΑ ΠΕΛΑΓΑ ΤΗΣ ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ γράφει η Χριστιάνα Οικονόμου

Η φράση του Μαρτιάλη,Nec secum nec sine te possum vivere, θα μπορούσε να συνοψίσει επιγραμματικά τον κόσμο που χαρτογραφεί με την πρώτη ποιητική της συλλογή «Βανίλια Υποβρύχιο» η Αγγελική Αγγελοπούλου, ένα σύμπαν εγγενών αντινομιών που διέπουν την ουσία της Ύπαρξης και αντανακλώνται στις ανθρώπινες σχέσεις. Η φυσική παρουσία του Έτερου δεν καθίσταται απαραίτητη συνθήκη της δημιουργίας αυθεντικής ψυχικής επαφής και ουσιαστικής επικοινωνίας των δύο πλευρών, αλλά αντίθετα η φθοροποιός επίδραση του χρόνου αλλοιώνει τη δυναμική της συναισθηματικής συμμετοχής του στην ερωτική σύνδεση. Ενίοτε οι δύο πλευρές αποτελούν συμπληρωματικές και αλληλεξαρτώμενες οντότητες, που παρά τη βίωση συχνών συγκρουσιακών καταστάσεων δεν οδηγούνται στην τελική ρήξη. Συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις η μία πλευρά αναδεικνύεται σε δεσποτική φιγούρα που χειραγωγεί την άλλη με βασικό όπλο την απειλή, ή την υλοποίηση της «Φυγής», όμως η «υποτελής πλευρά», αν και φαινομενικά υιοθετεί το ρόλο του θύματος, στην πραγματικότητα διαθέτει μεγαλύτερη ισχύ, καθώς εγγυάται τη διατήρηση της εξουσιαστικής θέσης του θύτη. «Και όταν αναρωτιέσαι τι συμβαίνει να παίρνω πίσω τις μέρες που μου στέρησες με τις σιωπές, τις απουσίες , τα μη και τα όχι. Κάθε σύσπαση του κορμιού σου να σε σπρώχνει στο Καθαρτήριο Κι εγώ να χαίρομαι ξέροντας ότι σε έχασα για πάντα.»

Το πέρασμα του χρόνου επιδρά καταλυτικά στη συγκρότηση του Είναι και της ταυτότητας του ατόμου, που δέσμιο ενός στατικού σύμπαντος υιοθετεί ακούσια ένα μηχανισμό εμμονικής καταφυγής στις αναμνήσεις του παρελθόντος και συγχρόνως μιας ατέρμονης αναμονής ενός ακαθόριστου σημείου του χωροχρόνου, το οποίο συμβατικά αποδίδεται με τη λέξη Αύριο. Τι σηματοδοτεί όμως αυτό το κομβικό σημείο στην πορεία του ανθρώπινου βίου; Η έλευσή του δεν προσλαμβάνει κάποια μεσσιανική προοπτική, δεν λειτουργεί σαν μία άλλη «Κολυμβήθρα του Σιλωάμ» που θα συντελέσει στην ολοκληρωτική κάθαρση του ατόμου και στη σωματική και πνευματική του αναγέννηση, αλλά ισοδυναμεί με έναν ψυχικό Αρμαγεδώνα, το ολοκληρωτικό γκρέμισμα του σαθρού οικοδομήματος των κάλπικων ονείρων : «Αυτό το αύριο που έρχεται και μας ζυγώνει με θάνατο, χωρίς ελπίδα», όπως χαρακτηριστικά υπογραμμίζει η δημιουργός στο ομώνυμο ποίημα. Το άτομο τοποθετείται σε ένα μεταβατικό πεδίο διαρκούς εκκρεμότητας και αναμονής της ασαφούς αυτής χρονικής στιγμής που επιδέχεται ποικίλες ερμηνείες, ενώ η συντήρηση της κατάστασης της αναμονής «δραματοποιημένη πρόζα η αναμονή», επώδυνη ή μάταιη «Το αναστάσιμο φως λούζει τις υπεκφυγές ανέσπερο. Πολύ κακό για το τίποτα θα πω» είναι σκόπιμη καθώς διαιωνίζεται από το ίδιο το άτομο προσδίδοντας νόημα στην υπαρξιακή του κενότητα, επιβραδύνοντας παράλληλα τον ερχομό του τέλους, ίσως και τον ολοσχερή αφανισμό του εξιδανικευμένου ερωτικού συναισθήματος, της ψευδαίσθησης της Ουτοπίας. «Όσο λείπεις σε θέλω πιο πολύ. Μα όταν είσαι δίπλα μου εξοργίζομαι».

Η υπαρξιακή οδύνη επιτείνεται ακόμη περισσότερο με την προσπάθεια ανάκλησης θραυσμάτων της μνήμης που λειτουργούν επικουρικά στη διαδικασία της αναμονής του Τέλους, του αγαπημένου προσώπου-λυτρωτή, ή κατατρέχουν βασανιστικά το άτομο με τη μορφή Ερινύων, «Τα δεσμά της μνήμης ζητούν να λύσουν τις ερινύες μου προκαλούν κι αντίστροφα το χρόνο μετράνε» ενώ η ζοφερή αυτή ατμόσφαιρα διακόπτεται και αποσυμπιέζεται με εικόνες ανασύνθεσης στιγμών ψυχικής ευφορίας, που μετατοπίζονται από τον Βόσπορο και το αιγαιοπελαγίτικο τοπίο με κυρίαρχο μοτίβο το υδάτινο στοιχείο, τη θάλασσα, στο δυτικό κόσμο, στο δάσος της Βουλώνης και στις καλλιτεχνικές γωνιές ενός αμιγώς αστικού τοπίου, της Μοντμάρτρης του Παρισιού ή στα γοτθικά αρχιτεκτονικά μέλη του Καθεδρικού της Σαρτρ. Στην ουσία η συσσώρευση αναφορών και εικόνων του φυσικού περιβάλλοντος συγκροτεί, όχι ένα χωροταξικό, αλλά υπαρξιακό τοπίο με το οποίο αλληλεπιδρά το άτομο, ένα δραματικό σκηνικό απεικόνισης μιας γεωμετρικής συνένωσης διακριτών τόπων χωρίς ενιαία ολότητα, αντιπροσωπευτικών όμως των σημαντικών εποχών περιόδων της ζωής του. Εκτός όμως από την αποτύπωση της έκφρασης του υπαρξιακού αδιεξόδου και της αποδόμησης του Εαυτού που δημιουργούν οι ανθρώπινες σχέσεις , με τη δύναμη των εικόνων που αποδίδουν το φυσικό περιβάλλον, τους ήχους ή την μυρωδιά των οργανικών μερών του, η Αγγελική Αγγελοπούλου μας μεταφέρει την αίσθηση της γαλήνης και της νοσταλγίας εμπειριών που δεν έχουμε βιώσει εμείς οι ίδιοι, «Ζέστη και νοσταλγία του καλοκαιριού οι ώρες. Η ξενοιασιά, φρέσκο νερό, το πλοίο για την Αμοργό…» προτρέποντάς τον αναγνώστη να αναδυθεί από τη θάλασσα της απόγνωσης «είμαστε απόνερα στης θάλασσας το μνήμα.» και να παλέψει ακόμη και ενάντια σε μια Αναπόδραστη Ειμαρμένη: «’Οποιος τη μοίρα του αποφάσισε ν’αλλάξει τα θέλω και τα πρέπει του έβαλε σε μια τάξη».

Χριστιάνα Οικονόμου
Φιλόλογος-MPhil στις Θεατρικές Σπουδές

Οι εκδόσεις Flisvospublics υποδέχονται την ποιήτρια Αγγελική Αγγελοπούλου και την ποιητική της συλλογή «Βανίλια Υποβρύχιο»

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Οι εκδόσεις Flisvospublics υποδέχονται την ποιήτρια Αγγελική Αγγελοπούλου και την ποιητική της συλλογή «Βανίλια Υποβρύχιο», στον χώρο του Harry’s Bar(Ζωοδόχου Πηγής,3 Αθήνα), την Κυριακή, 15Δεκεμβρίου, 2019, στις 7:30 μ.μ.

Το βιβλίο αξιοποιεί τη σύγχρονη τεχνολογία και συνοδεύεται με απαγγελίες ποιημάτων από την ίδια την ποιήτρια. Κεντρικό θέμα ποίησής της, η έκφραση του υπαρξιακού αδιεξόδου και της αποδόμησης του Εαυτού που δημιουργούν οι ανθρώπινες σχέσεις . Όμως, με τη δύναμη των εικόνων που αποδίδουν το φυσικό περιβάλλον, τους ήχους ή την μυρωδιά των οργανικών μερών του, η Αγγελική Αγγελοπούλου μας μεταφέρει την αίσθηση της γαλήνης και της νοσταλγίας εμπειριών που δεν έχουμε βιώσει εμείς οι ίδιοι, «Ζέστη και νοσταλγία του καλοκαιριού οι ώρες. Η ξενοιασιά, φρέσκο νερό, το πλοίο για την Αμοργό…» προτρέποντάς τον αναγνώστη να αναδυθεί από τη θάλασσα της απόγνωσης «είμαστε απόνερα στης θάλασσας το μνήμα.» και να παλέψει ακόμη και ενάντια σε μια Αναπόδραστη Ειμαρμένη: «’Οποιος τη μοίρα του αποφάσισε ν’αλλάξει τα θέλω και τα πρέπει του έβαλε σε μια τάξη».

                                                             ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Παρουσίαση: Μαρία Βέρρου(Συγγραφέας-Μεταφράστρια)
Φωτεινή Μπαλή(Ψυχολόγος)

Συντονισμός: Αμαρυλλίς Ξενάκη

Αφήγηση: Γρηγόρης Ορφανουδάκης(Ηθοποιός-Εκφωνητής)
Ελπίδα Μηναδάκη(Συγγραφέας-Ηθοποιός-Θεατρική Παραγωγός)
Μουσικό Σχήμα: Ωδηπόροι (Ντόρα Μάλλιαρη, Γιώργος Παπουτσάς, Νίκος Ιωαννίδης)

Η Έλενα Πίνη συνομιλει με τον Γιάννη Σκαρίμπα

ΦΑΝΤΑΣΙΑ
(από τή συλλογή ΟΥΛΑΛΟΥΜ)
Νά ναι σά νά μάς σπρώχνει ένας αέρας μαζί
πρός έναν δρόμο φιδωτό πού σβεί στά χάη,
καί σένα τού καπέλου σου πλατειά καί φανταιζί
κάποια κορδέλα του, τρελά νά χαιρετάει.
Και νάν’ σάν κάτι νά μού λές, κάτι ωραίο κοντά
γι’ άστρα, τή ζώνη πού πηδάν των νύχτιων φόντων,
κι αύτός ο άνεμος τρελά-τρελά νά μάς σκουντά
όλο πρός τή γραμμή των οριζόντων.
Κι όλο νά λές, νά λές, στά βάθη τής νυκτός
γιά ένα – μέ γυάλινα πανιά – πλοίο πού πάει
Όλο βαθιά, όλο βαθιά, όσο πού πέφτει εκτός:
έξω απ’ τόν κύκλο των νερών – στά χάη.

Κι όλο νά πνέει, νά μάς ωθεί αύτός ο άνεμος μαζί
πέρ’ από τόπους καί καιρούς, έως ότου – φως μου –
(καθώς τρελά θά χαιρετάει κείν’ η κορδέλα η φανταιζί)
βγούμε απ’ τήν τρικυμία αύτού τού κόσμου . . .

ΣΤΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΝΙΚΗΤΕΣ

Τ’ άστρα αγωνίζονταν να βγούνε νικητές,
μα τα σύννεφα της πόλης αγόγγυστα νικούσαν.
Ήθελαν βλέπεις, να κρύψουν τους εραστές
που αγκαλιασμένοι στα πεζοδρόμια περπατούσαν.

Κι ο αγέρας της θάλασσας που φύσαγε δυνατός
έριχνε τα κορμιά στις αγκαλιές των ερωμένων.
Για να θεριέψει τα κύματά τους εντός
που θα τους βγάλουν μακριά από ακτές χρόνων περασμένων.

Κι η φαντασία τους τούς πλάνευε να πουν
το σ’ αγαπώ σημαία τους να κάνουν
και σ’ ένα πλοίο δίχως άγκυρα να μπουν
ταξιδευτές του κόσμου ν’ ανασάνουν.

Δεν υπολόγιζαν ούτε θεό ούτε θνητό,
μονάχα τον έρωτά τους ακολουθούσαν
και στα νερά τους θα κρύβαν το μυστικό
που μέχρι θανάτου τους δε θα τ’ ομολογούσαν.

Τ’ άστρα αγωνίζονταν να βγούνε νικητές,
μα τα σύννεφα της πόλης αγόγγυστα νικούσαν.
Ήθελαν βλέπεις να κρύψουν τους εραστές
που αγκαλιασμένοι στα ονείρατά τους περπατούσαν.

Έλενα Πίνη

βιογραφικό

Ο Γιάννης Σκαρίμπας (Αγία Ευθυμία Φωκίδος, 28 Σεπτεμβρίου 1893 – Χαλκίδα, 21 Ιανουαρίου 1984) ήταν Έλληνας λογοτέχνης, κριτικός, θεατρικός συγγραφέας, ποιητής και πεζογράφος. Το έργο του, εντυπωσιακό σε έκταση και ποικιλία, σημαδεύτηκε από την έντονη αντιδικία του με τις καθιερωμένες αξίες της ζωής και του αστικού πολιτισμού. Εισήγαγε επίσης υπερρεαλιστικά στοιχεία στην ελληνική πεζογραφία. Θεωρείται ένας από τους πρωτοπόρους της ελληνικής λογοτεχνίας.
Ο Γιάννης Σκαρίμπας ήταν γόνος ιστορικής οικογένειας από την Αγία Ευθυμία της Φωκίδας, αφού ο πατέρας του, Ευθύμιος Σκαρίμπας, ήταν απόγονος αγωνιστών της Επανάστασης του 1821. Ξεκίνησε τις εγκύκλιες σπουδές του στο σχολαρχείο του Αιγίου και τις ολοκλήρωσε στην Πάτρα στο Α’ Γυμνάσιο Πατρών[4]. Υπηρέτησε στον Ελληνικό Στρατό, την περίοδο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στο μακεδονικό μέτωπο, ως ανθυπασπιστής στο 5/42 Σύνταγμα Ευζώνων, όπου διακρίθηκε, τραυματίστηκε στο σβέρκο και παρασημοφορήθηκε. Διορίστηκε τελωνοσταθμάρχης στην Ερέτρια (πρώην Νέα Ψαρά) και το 1915 εγκαταστάθηκε στη Χαλκίδα, για να εργαστεί εκεί ως εκτελωνιστής, ενώ παράλληλα γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Τότε παντρεύτηκε με την Ελένη Κεφαλινίτη και απέκτησαν πέντε παιδιά. Μετά το γάμο του και μέχρι το 1922 αποσπάστηκε στο τελωνείο της Ερέτριας.
Στα γράμματα εμφανίστηκε κατά τη δεκαετία του 1910 με ποιήματα και πεζά που δημοσίευσε σε διάφορα περιοδικά της Αθήνας και στις εφημερίδες Εύριπος και Εύβοια της Χαλκίδας, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Κάλλις Εσπερινός. Η πρώτη του επίσημη εμφάνιση με το πραγματικό του όνομα έγινε το 1929, όταν έλαβε το Α΄ βραβείο διηγήματος για το πεζό Ο καπετάν Σουρμελής ο Στουραΐτης, το οποίο δημοσίευσε στο περιοδικό Ελληνικά Γράμματα του Κωστή Μπαστιά. Ο Γιάννης Σκαρίμπας ήταν ό σημαντικότερος εκπρόσωπος του υπερρεαλισμού στην Ελλάδα γιατί τόσο το εικονοκλαστικό του ύφος όσο και ή ιδιόρρυθμη γλώσσα πού χρησιμοποίησε στα έργα του,προκάλεσε αίσθηση για την εποχή εκείνη. Βραβεύθηκε με το Πρώτο Κρατικό Βραβείο λογοτεχνίας το 1976 (βλ. Βικιθήκη) για το αντιπολεμικό μυθιστόρημά του του, Φυγή προς τα εμπρός.
Ο μπαρμπα-Γιάννης Σκαρίμπας, όπως ήταν γνωστός στους φίλους του, έζησε όλη του τη ζωή στη Χαλκίδα και ταξίδεψε ελάχιστα. Κείμενά του υπάρχουν δημοσιευμένα και σε περιοδικά ενώ αρκετοί στίχοι του έχουν μελωποιηθεί. Τα πιό γνωστά μελοποιημένα ποιήματά του είναι Σπασμένο καράβι, Ουλαλούμ και Εαυτούληδες για τα οποία που έγραψαν μουσική αντίστοιχα οι συνθέτες Γιάννης Σπανός, Νικόλας Άσιμος και Διονύσης Τσακνής. Πέθανε στις 21 Ιανουαρίου 1984 και τάφηκε δημόσια δαπάνη στο κάστρο του Καράμπαμπα.
Το 1998 το σπίτι του όπου γεννήθηκε στην Αγία Ευθυμία ο Γιάννης Σκαρίμπας ανακηρύχθηκε ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο γιατί «χρειάζεται κρατική προστασία, σύμφωνα με τις διατάξεις του Ν 1469/1950, το κτίριο που γεννήθηκε ο Γιάννης Σκαρίμπας στην κοινότητα Αγ. Ευθυμίας Ν. Φωκίδας, ιδιοκτησίας της Κοινότητας, επειδή συνδέεται με έναν από τους αξιολογότερους Έλληνες λογοτέχνες του 20ού αιώνα».
Ο Γιάννης Σκαρίμπας αυτοσυστηνόταν, με το προσωπικό ύφος που τον χαρακτήριζε, ως:
… συνταξιούχος τελωνειακός, διασαφιστής και τάχα λογοτέχνης αλλά και
Ανάξιος απόγονος ορεσίβιων προγόνων αναφερόμενος στην καταγωγή του από την Φωκίδα.
Σε ιδιόγραφο βιογραφικό σημείωμά του γράφει:
Γεννήθηκα το 1893 στο χωριό Αγια-Θυμιά της Παρνασσίδος – πρώην Δήμου Μυωνίας. Το δημοτικό μου σκολειό το πέρασα στην Ιτέα των Σαλώνων. Το Σχολαρχείο στο Αίγιο και το Γυμνάσιο στην Πάτρα. Εδώ (στη Χαλκίδα) ελθόντας για στρατιώτης (κληρωτός) το 1914 παντρεύτηκα (… εξ’ έρωτος). Έκτοτε, σχεδόν δεν ‘‘το κούνησα’’ από την πόλη ετούτη = τη Χαλκίδα. Έκανα οικογένεια (παιδιά, νύφες κι εγγόνια) και μνέσκω ακόμα, γράφοντας Λογοτεχνία και Ιστορία. Αλλά και Ποίηση και Θέατρο.
Τώρα υπέρ τα 84 μου χρόνια γεγονώς, εφησυχάζω (σχεδόν μόνος) στο σπιτάκι μου, ζων ‘‘αεί -μη- διδασκόμενος’’, εν αναμονή του ‘‘εσχάτου-μου-μαθήματος’’, ευχαριστώντας εκείνο που ονομάζουμε Θεό, ‘‘για τα βουνά και για τα δάση που είδα…’’ (του Ζαχ. Παπαντωνίου).
Και για το ακριβές των παραπάνω αυτών μου ασημάντων, υπογράφομαι,
ο ταπεινότατος
Γιάννης Σκαρίμπας

Η Έλενα Πίνη συνομιλεί με τη Μελισσάνθη!!!

ΜΕΛΙΣΣΑΝΘΗ

Ας…

Σε τούτο το μεταξύ,
ας πούμε με τις λέξεις,
ας παίζουμε της ομιλίας το θείο παιγνίδι
ανύποπτοι ποιητές
που κλέψανε το μυστικό
να βλέπουνε και ν’ ακούνε,
ν’ αγγίζουνε και να γνωρίζουνε τα πράγματα,
την εικόνα του Κόσμου ξαναπλάθοντας
μ’ αστραφτερές λέξεις ας παίζουμε
καθώς παιδιά μ’ αθώα χοχλάδια
που ξεβράστηκαν στ’ ακροθαλάσσι
μόλις αγγίζοντας τη μυστική φωτιά
μόλις μαντεύοντας
τον κρύφιο κεραυνό,
με χώμα ας σκεπάζουμε και στάχτη
τη φλόγα που οι θνητοί ν’ αγγίσουν δεν τολμούν
δέσμιοι στο θάνατο
ας ξανοίξουμε τις χάρτινες βαρκούλες μας
μες στον αστραποβόλο ωκεανό…

ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ

Μια υπόκωφη βοή
με τυραννάει τα βράδια,
σα να κοιμάται στο διπλανό δωμάτιο
ένα αγριεμένο ζώο.
Κάποτε θέλησα να το φιλοξενήσω
στο σπίτι μου για λίγο,
νόμιζα πως θα το εξημέρωνα,
μα ήταν μάταιο.
Τώρα ο φόβος ξαγρυπνά αγκαλιά
στο κρεβάτι μου,
όπου κείτομαι ακούνητη για ώρες
δίχως να ανασαίνω.
Ψάχνω τον τρόπο
να το διώξω απ’ το σπίτι,
όχι το ζώο – αυτό το λυπάμαι – ,
το φόβο θέλω να διώξω.
Μάταια όμως προσπαθώ.

Μια υπόκωφη βροχή
με συντροφεύει τα βράδια,
σα να συνθέτει μια γλυκιά μελωδία
για το χαμένο μας εμείς.
Έψαχνα για χρόνια να βρω
το μεταξύ μας που μου έπαιζε κρυφτό,
σαν κακομαθημένο παιδί που
δεν θέλει να βγει απ’ την κρυψώνα του.
Τώρα το παιδί αυτό αποκαλύπτεται
γυμνό μπροστά μου,
κρατώντας στα τρεμάμενα χέρια
την καρδιά του.
Παλεύω με τη φωνή
μέσα μου, που δυνατά
φωνάζει «φύγε»,
μα τελικά μένω εδώ.
Αγκαλιά με το γυμνό μεταξύ μας.

Έλενα Πίνη

Η Μελισσάνθη, το πραγματικό όνομα της οποίας ήταν Ήβη Κούγια-Σκανδαλάκη (7 Απριλίου 1907 – 9 Νοεμβρίου 1990), ήταν Ελληνίδα ποιήτρια.
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 7 Απριλίου 1907 και σπούδασε  γαλλική και γερμανική φιλολογία στο Γαλλικό Ινστιτούτο και στην Abendschule Αθηνών. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος και καθηγήτρια γαλλικών. Ασχολήθηκε με την ποίηση και το 1930 εξέδωσε την πρώτη ποιητική συλλογή (Φωνές εντόμου). Η δεύτερη συλλογή της (Προφητείες) απετέλεσε φιλολογικό γεγονος, και μάλιστα ο Μιλτιάδης Μαλακάσης καυχιόταν ότι παρουσίασε πρώτος αυτό το ποιητικό «φαινόμενο», που «πραγματικά αγγίζει το θαύμα». Ακολούθησαν άλλες επτά συλλογές. Κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας της τιμήθηκε[1] με τον έπαινο της Ακαδημίας Αθηνών (1936), με το Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1965), με το Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1976), με το Βραβείο του Ιδρύματος Ουράνη κ.α.
Απεβίωσε στις 9 Νοεμβρίου 1990, ταλαιπωρημένη από τον καρκίνο, και ενταφιάστηκε στο Πρώτο Νεκροταφείο Αθηνών. Ήταν παντρεμένη από το 1932 με τον δικηγόρο και πολιτικό Ιωάννη Σκανδαλάκη.
Εκτός από τις επιμέρους τιμητικές διακρίσεις έργων της, η Μελισσάνθη τιμήθηκε για το σύνολο της ποιητικής προσφοράς της με το παράσημο Χρυσό Σταυρό του Βασιλικού Τάγματος της Ευποιίας.
Ποιητικές συλλογές
Φωνές εντόμου, Αθήνα 1930
Προφητείες, Αθήνα 1931
Φλεγόμενη βάτος, Αθήνα 1935
Ο γυρισμός του ασώτου, εκδ. «Αντωνόπουλος», Αθήνα 1936, 22 σελ. (έπαινος Ακαδημίας Αθηνών το 1938 — στη β΄ έκδοση)
Ωσαννά (1939)
Λυρική εξομολόγηση (1945, εύφημος μνεία Βραβείου Κωστή Παλαμά)
Η εποχή του ύπνου και της αγρύπνιας (1950)
Το ανθρώπινο σχήμα (1961)
Το φράγμα της σιωπής (1965, κρατικό βραβείο ποίησης)
Θεατρικό έργο
Ο μικρός αδελφός (1960, Σκιαρίδειο Βραβείο Παιδικού Θεάτρου)

Μοιραία εξέλιξη της Αγγελικής Αγγελοπούλου

Βρέχει, αμέτρητες σταγόνες
αδιάβροχες σκέψεις,
ανεκπλήρωτες ευχές
και σύννεφα.
Πλημμύρα, το συναίσθημα
ερωτικό διάνυσμα,
φευγαλέες αναμνήσεις
και απουσίες.
Δάκρυα, υγρά αποστάγματα
ορόσημα μοναξιάς,
διαβρώνουν την μνήμη
και τις αισθήσεις.

Βρέχει, πλημμύρα δακρύων…

Α.Α.