Ατομική έκθεση ζωγραφικής ΜΑΡΙΑ ΜΠΑΧΆ CELESTIAL VIEWS/ ΟΥΡΑΝΙΕΣ ΑΠ-ΟΨΕΙΣ

Ατομική έκθεση ζωγραφικής
ΜΑΡΙΑ ΜΠΑΧΆ
CELESTIAL VIEWS/
ΟΥΡΑΝΙΕΣ ΑΠ-ΟΨΕΙΣ
Το Ιδρυμα Εικαστικών Τεχνών Τσιχριτζή, Κασσαβέτη 18, Κηφισιά
παρουσιάζει την Παρασκευή 20 Δεκεμβρίου και ώρα 7:00-10:00μμ.,


τα εγκαίνια της έκθεσης εικαστικών της Μαρίας Μπαχά ,
που φέρει τον τίτλο “Celestial Views/Ουράνιες Απ-Όψεις”.
Η κριτικός τέχνης-art curator Ειρήνη Περσίδου γράφει μεταξύ άλλων για το έργο της
Μαρίας Μπαχά:
“Ο θεατής αλληλεπιδρά με τη σειρά των έργων της Μαρίας Μπαχά με τίτλο “Hydro
experiences” (Εμπειρίες Νερού), “Sky experiences”(Εμπειρίες Ουρανού) και “Lagoon
Nebula”(Νεφελώδη Λιμνοθάλασσα), γίνεται μέρος αυτών, στέκεται και οραματίζεται.
Η δημιουργός, αποθεώνει στο έπακρο το φυσικό τοπίο, βρίσκοντας την πραγματική της
ταυτότητα σε ένα ιδιαίτερο υλικό, το υγρό γυαλί. Η γραφή της αυθόρμητη, καθαρή, άκρως
χειρονομιακή, χαρακτηρίζεται ως αφηρημένος εξπρεσιονισμός. Στα έμπειρα χέρια της
πλάθει το ιδιαίτερο αυτό υλικό, τιθασσεύει το ρευστό στοιχείο, δίνοντας διαφορετικές μα-
τιέρες, βάθη και αισθήσεις. Και μέσα από την τελευταία της δουλειά αυτό θέλει να πετύ-
χει. Μια αισθητηριακή προσέγγιση της ανθρώπινης ύπαρξης.”
Μέρος των εσόδων θα διατεθεί στο Χαμόγελο του Παιδιού και σε Φιλοζωικό Σωματείο.
Διάρκεια Έκθεσης : 20 έως 24 Δεκεμβρίου 2019
Ημέρες και ώρες λειτουργίας: Σάββατο, Κυριακή, Δευτέρα, Τρίτη, 11:00πμ-18:00μμ

Υπεύθυνος διοργάνωσης: Μαρία Μπαχά

Τηλ. Επικοινωνίας: 6942925080, 6943188295
Υπό την αιγίδα της UNESCO Βορείων Προαστείων.
ΚΑΣΣΑΒΕΤΗ 18, 145 62 ΚΗΦΙΣΙΑ, ΤΗΛ: 210 80 19 975

Οι Ωδηπόροι Σάββατο 21 Δεκεμβρίου στον Πολυχώρο ΑΣΤΡA ,στο Θέατρο Βράχων Μελίνα Μερκούρη και Άννα Συνοδινού στις 9 το βράδυ!!

Το Σάββατο 21 Δεκεμβρίου στον Πολυχώρο ΑΣΤΡA ,στο Θέατρο Βράχων Μελίνα Μερκούρη και Άννα Συνοδινού στις 9 το βράδυ!!Θα υπάρχει ποτό και φαγητό σε χαμηλές τιμές και τα έσοδα θα πάνε στις άπορες οικογένειες που συντηρεί  το Δίκτυο Αλληλεγγύης του Βύρωνα!Θα είναι μια βραδιά γεμάτη κέφι, τραγούδι και χορό και προπαντός για καλό σκοπό!Χορηγός επικοινωνίας είναι ο διαδικτυακός σταθμός Dreamy Radio Net!

Οι Ωδηπόροι , είναι ένα μουσικό σχήμα που δημιουργήθηκε από τον διεθνούς φήμης μαέστρο Δημήτρη Πολυχρόνη – κιθάρα και τραγούδι και αποτελούνται από την Ντόρα Μάλλιαρη – τραγούδι, τον Γιώργο Παπουτσά – τραγούδι και τον Νίκο Ιωαννίδη – πλήκτρα και τραγούδι! Τις δημόσιες σχέσεις των Ωδηπόρων έχει αναλάβει η Αμαρυλλίς Ξενάκη!Κοινός γνώμονας όλης της παρέας είναι η αγάπη τους για την μουσική και για αυτό που κάνουν και το αποτέλεσμα τους δικαιώνει!

Βακχανάλια ή Βακχική Γιορτή: Οι Άνδριοι. Tiziano και Ευριπίδης.

Βακχανάλια ή Βακχική Γιορτή: Οι Άνδριοι. Tiziano και Ευριπίδης.
Παραγγελιοδότης του πίνακα ήταν ο Αλφόνσο ντ’ Έστε, Δούκας της Φερράρα, απόγονος του οίκου των ’Εστε, που εγκαθίδρυσε την εξουσία του από το 1208, συνδυάζοντας τον ακραίο δεσποτισμό και τον αμοραλισμό των μελών του με την προσπάθεια αναβάθμισης της πολιτιστικής ζωής του ιταλικού κρατιδίου. Το 1516 ο Tiziano φιλοξενήθηκε στην αυλή του Αλφόνσο και μεταξύ άλλων του ανατέθηκε η διακόσμηση του δωματίου μελέτης του Δούκα, στο πρόγραμμα του οποίου εντάχθηκε η εν λόγω δημιουργία.
Ο Tiziano, εμπνέεται από το σχετικό απόσπασμα του Φιλόστρατου στο έργο του «Εικόνες» που περιγράφει την άφιξη του Διόνυσου στην Άνδρο, όπου οι κάτοικοι του νησιού τον υποδέχονται μεθυσμένοι. Το διονυσιακό επεισόδιο αποτυπώνει την ανάγκη του ατόμου και εν προκειμένω του Αλφόνσο ντ’ Έστε για μια πρόσκαιρη απόδραση από την καθημερινότητα και τις ευθύνες της δημόσιας αποστολής του. Κατά τη διάρκεια του συμποσίου, το νερό του χειμάρρου μετατρέπεται σε κρασί και οι οπαδοί του Διονύσου σε κατάσταση βακχικής έκστασης επιδίδονται στην οινοποσία, στο χορό και στις ερωτικές περιπτύξεις. Το σεξουαλικό ένστικτο και οι φυσικές ορμές του ανθρώπου ενσαρκώνονται με τη νύμφη- ακόλουθο του Διονύσου, ή κατά άλλους μελετητές, την Αφροδίτη που κοιμάται δεξιά, θέτοντας νοητά τα εσωτερικά όρια της σύνθεσης. Ο εξουθενωμένος γέρος στο βάθος του πίνακα, στην κορυφή του λόφου, λειτουργεί ως σύμβολο της παντοδυναμίας του Θεού-Διονύσου, η μέθεξη με τον οποίο αναζωογονεί τον άνθρωπο σε κάθε ηλικία, τονίζοντας παράλληλα τον εφήμερο χαρακτήρα των σαρκικών απολαύσεων. Αξίζει να σημειωθεί η προέλευση της μορφής του νεαρού άνδρα που είναι ξαπλωμένος δίπλα στη γυναίκα με την υψωμένη κούπα στο κέντρο του έργου από ένα προσχέδιο του πίνακα «Η μάχη της Κασσίνα» του Μιχαήλ Αγγέλου. Το θέμα του πίνακα ανακαλεί τη «Φιέστα των Θεών» του Giovanni Bellini(1514), δασκάλου του Tiziano,με τη διαφορά ότι ο τελευταίος προσπάθησε με την έντονη κίνηση και χειρονομία των μορφών να διαμορφώσει μια σύνθεση με περισσότερο δυναμισμό και αισθησιασμό. Η έλλειψη οπτικής επαφής των μορφών με το θεατή συμβάλλει στη συγκρότηση μίας κλειστής και αυτάρκους σύνθεσης στο πλαίσιο του αυστηρά οριοθετημένου φυσικού περιβάλλοντος από τους κάθετους άξονες των δέντρων και από την καμπύλη που ξεκινά από τα κάτω άκρα των γυμνών ανδρών στο αριστερό μέρος του πίνακα και τελειώνει στη φιγούρα του κοιμώμενου ανδρός στην κορυφή του λόφου.
Κατά πόσο απεικονίζεται στο έργο του Tiziano η φύση της Διονυσιακής λατρείας που άνθησε στις ελληνικές πόλεις-κράτη των κλασικών χρόνων; Ας επιχειρήσουμε να προβούμε σε μια ακροθιγή προσέγγιση του ερωτήματος με γνώμονα τις πληροφορίες που αντλούμε για τα θρησκευτικά δρώμενα προς τιμήν του Διονύσου από την τραγωδία Βάκχες του Ευριπίδη. Σαφώς, τα λατρευτικά επίθετα του Θεού, Δενδρίτης, Ένδενδρος, η δύναμη που ενυπάρχει στο δέντρο, Άνθιος και Κάρπιος, η ζωοδότρια εκείνη ενέργεια που προκαλεί την ανθοφορία και καρποφορία της φύσης αντίστοιχα, Φλεύς ή Φλέως η αφθονία της ζωής, υποδηλώνουν ότι ο Διόνυσος δεν ήταν, τουλάχιστον κατά αποκλειστικότητα, η θεότητα του οίνου. Στα ομηρικά έπη δεν αναφέρεται πουθενά ως τέτοια, ενώ οι μαρτυρίες για το συσχετισμό του με φυτά και ζώα, όπως το έλατο, ο κισσός, το λιοντάρι, τα αιλουροειδή ενδέχεται να είναι προγενέστερος της σύνδεσής του με το κρασί, η οποία πραγματοποιήθηκε κατά τα Αλεξανδρινά και ρωμαϊκά χρόνια. Βέβαια, στις Βάκχες του Ευριπίδη τονίζεται η ευεργετική επίδραση του κρασιού στην ψυχική υγεία του ατόμου, ενώ ο Τειρεσίας το θεωρεί ισάξιο του σίτου: «Νέε μου, δύο είναι τα μεγαλύτερα στους ανθρώπους αγαθά: Η θεά η Δήμητρα το πρώτο· είναι η γη·και κάλει την με όποιο θέλεις όνομα· αυτή τους ανθρώπους με στάρια τρέφει. Αυτός τώρα, ο γιος τη Σεμέλης ισάξιος ήρθε: του σταφυλιού το υγρό ανακάλυψε πιοτό και στους θνητούς το γνώρισε· το κρασί, που τις λύπες των ταλαίπωρων ανθρώπων γιατρεύει. Όταν απ’ το πιοτό του αμπελιού χορτάσουν και ύπνο και λησμονιά από της μέρας τα βάσανα τους δίνει, όπως κανένα άλλο για τους μόχθους φάρμακο( στίχοι 275-283).
Ο οργιαστικός χαρακτήρας της Διονυσιακής θρησκείας, ταυτίστηκε λανθασμένα με την άνευ όρων σεξουαλική απόλαυση και την οινοποσία. Το ρήμα βακχεύω, ισοδυναμεί με τη βίωση μιας θρησκευτικής εμπειρίας, εκείνης της κοινωνίας με το θείο, που μετατρέπει ένα ανθρώπινο ον σε βάκχο. Η εκστατική αυτή κατάσταση της μέθεξης με το θείο, η βακχική μανία πραγματοποιείται συχνά με τη βοήθεια του κρασιού, ως μέρους μιας θείας κοινωνίας με το Διόνυσο, όμως ασφαλώς δεν είναι απαραίτητο για την επίτευξη της επικοινωνίας με τις θεϊκές δυνάμεις. Στις Βάκχες του Ευριπίδη, οι μαινάδες δεν ήταν υπό την επήρεια του οίνου ή άλλων παραισθησιογόνων ουσιών, αλλά κάποιες έπιναν νερό ή γάλα. Βέβαια η κατάποση οίνου και η ωμοφαγία, ο διαμελισμός και η κατανάλωση ωμού κρέατος κάποιου άγριου ζώου, π.χ. ταύρου ή ελαφιού λειτουργούσε ως το σύμβολο της ένωσης με το θείο, καθώς και των πιστών μεταξύ τους, ενώ το ωμό κρέας έχαιρε ιδιαίτερης εκτίμησης λόγω της αντίληψης ότι η ζωτική ενέργεια του θηράματος μεταφερόταν στον πιστό. Ωστόσο οι μέρες που είχαν ορισθεί για την «ωμόφαγον χάριν», θεωρούνταν αποφράδες και μαύρες, «αποφράδας» και «σκυθρωπάς». Η παρατήρηση αυτή του Πλουτάρχου αποκαλύπτει την αντιφατικότητα των συναισθημάτων των μετεχόντων σε τέτοιου είδους τελετουργικά, που συνίστανται συγχρόνως από πνευματική ανάταση και αποστροφή, ιερότητα και μιαρότητα. Ενδεχομένως σε κάποιο σημείο της η Διονυσιακή λατρεία αποδέχθηκε μια σκοτεινή και τρομακτική μορφή θείας κοινωνίας, το διαμελισμό και το φάγωμα του θεού με τη μορφή ανθρώπου, όπως θα μπορούσε να υπαινιχθεί το σκοτεινό υπόβαθρο των Βακχών με το διαμελισμό του διώκτη του Διονύσου, Πενθέα.
Άλλα βοηθητικά μέσα της επίτευξης της θείας μέθεξης είναι η ορειβασία, ή ο χορός επάνω στα βουνά, που περιγράφεται στην Πάροδο των Βακχών και στην αγγελική ρήση και αποτελώντας απήχηση ενός γυναικείου τελετουργικού που σύμφωνα με επιγραφικές μαρτυρίες πραγματοποιείτο στους Δελφούς μέχρι την εποχή του Πλουτάρχου στα μέσα του χειμώνα χρόνο παρά χρόνο. Στις Βάκχες, ο άρχοντας της πόλης των Θηβών, Κάδμος, μαζί με το μάντη Τειρεσία, παρά το προχωρημένο της ηλικίας τους ανεβαίνουν με την ενδυμασία των βακχών, (τομάρι ελαφιού, και στεφάνι από φύλλα κισσού και θύρσο) στη βουνοπλαγιά του Κιθαιρώνα για να δοξάσουν τον Διόνυσο, μετέχοντας στις οργιαστικές τελετές των μαινάδων. Πολύ σωστά λοιπόν, ο Tiziano τοποθετεί τα Βακχανάλια του στις παρυφές ενός όρους στην κορυφή του οποίου κείται κοιμισμένος ένας γέρων. Τέλος, αναφορικά με τα θαυμαστά γεγονότα που παρατηρούνται κατά τη διάρκεια των οργιαστικών τελετουργιών, στην ευριπίδεια τραγωδία, διαβάζουμε για παρόμοια περιστατικά, που σχετίζονται με τη δράση των θεόληπτων γυναικών, που χτυπούν τα βράχια και αυτά αναβλύζουν νερό, στο έδαφος δημιουργούνται πηγές κρασιού, η γη πλημμυρίζει γάλα, ενώ από τους θύρσους των βακχίδων στάζει μέλι.
Συνοψίζοντας, η εικόνα του μεθυσμένου και εύθυμου Βάκχου με την ακολουθία των Νυμφών και των Σατύρων, που βλέπουμε στις καλλιτεχνικές αποτυπώσεις της Αναγέννησης και του Μπαρόκ, αποτελεί κατάλοιπο των ρωμαϊκών πνευματικών αναζητήσεων. ο Tiziano αποτύπωσε μονάχα το κομμάτι της αμεριμνησίας και του γλεντοκοπήματος των διονυσιακών τελετουργιών, αγνοώντας τη σκοτεινή, καταστρεπτική και βίαιη πλευρά τους. Η σύνθεσή του ωστόσο αναδεικνύει τη βαθιά αγάπη και γνώση για την ελληνική γραμματεία και θρησκεία, της ουσίας του ρεύματος που αποκαλείται Αναγέννηση.
Ευριπίδου, Βάκχαι. Κριτική και ερμηνευτική έκδοση E.R. DODDS.Μετάφραση: Γ.Υ. Πετρίδου-Δ.Γ. Σπαθάρας. Εκδόσεις Καρδαμίτσα. Αθήνα 2004.
Lesky A.,Η τραγική ποίηση των αρχαίων Ελλήνων. Τόμος Β’. Ο Ευριπίδης και το τέλος του είδους. Μετάφραση: Νίκος Χουρμουζιάδης. ΜΙΕΤ. Αθήνα 2003.

Γιατί υπάρχουν αποτέλεσματα εκπομπών που είναι μεταγενέστερες;;; (VOICE) Τελικά το όνειρο πρέπει να περνάει από τη τηλεόραση;

Ερωτήσεις προς τους φίλους γνωστές του αντικειμένου, που παρακολουθούν την εκπομπή voice… Τη στιγμή που χιλιάδες νέοι άνθρωποι στο σώμα και τη «ψυχή» κυνηγάνε μια θέση στο καλλιτεχνικό στερέωμα, κάποιοι δοκιμάζουν την τύχη τους σε ριάλιτι. Δεν θα αναλύσω αν συμφωνώ ή διαφωνώ αλλά έπεσα πάνω στις παρακάτω εικόνες και μου δημιουργήθηκαν απορίες χωρίς να είμαι γνώστης, ξέρω ότι σε κάποια σημεία του παιχνιδιού που προβάλετε από τον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΪ υπάρχει ψηφοφορία κοινού καταθέτωντας τον οβολό τους μέσω τηλεφωνημάτων. Αναρωτιέμαι λοιπόν πώς γίνεται να υπάρχουν αποτελέσματα στη Wikipedia όπως θα δείτε παρακάτω για τις 22/12. Αν στην επόμενη εκπομπή για παράδειγμα υπάρχει ψηφοφορία κοινού τα αποτελέσματα που θα δείτε στις παρακάτω φωτογραφίες θα αλλάξουν; Αν όχι μήπως κάποιοι πληρώνουν άδικα; και ένα τελικό φιλοσοφικό ερώτημα τι είναι καλύτερο να κυνηγήσεις να κάνεις ένα «μπαμ» στο οποίο θα βρεθείς στις πρώτες θέσεις της δημοσιότητας ή να στήσεις βήμα βήμα τη καλλιτεχνική σου καριέρα για να είναι στέρεη; Να διευκρινίσω ότι απλά θέτω ερωτήματα… Δεν είμαι δημοσιογράφος για να διερευνήσω και δεν θα διεκδικούσα αυτό το ρόλο στη ζωή μου…

Εδώ παραθέτονται οι εικόνες από Wikipedia και ο σύνδεσμος:

https://en.m.wikipedia.org/wiki/The_Voice_of_Greece_(season_6)



Η Αθηνά Κανελοπούλου μας μιλάει για την performance της Διεπαφή: The On-Touch Project!!!

Α Θ Η Ν Α Κ Α Ν Ε Λ Λ Ο Π Ο Υ Λ Ο Υ
« διεπαφή: The on- touch project»
Πώς μπορεί η μνήμη να συνδεθεί με τις « ψυχικές ανατομίες»; Τα «Soul Anatomies» αποκαλύπτονται οπτικά μέσα από τη «διεπαφή: the on-touch project», ένα διαδραστικό project που αφορά τον σύγχρονο άνθρωπο. Το project μεταφέρει τον θεατή σε μια πνευματική και ταυτόχρονα σωματική κατάσταση, στην οποία ανακαλεί απτικές μνήμες. Σημαντικό στοιχείο της «διεπαφής» αποτελεί η συμμετοχή, πνευματική και σωματική, καθώς μέσα από αυτή προκύπτει ένα συλλογικό αρχείο που οπτικοποιεί και μεταφέρει απτικές μνήμες μέσα στον χώρο.

Παρακάτω μια μίνι συνέντευξη με τη δημιουργό και να πούμε ότι η έκθεση Soul Anatomies στην οποία συμμετέχει έχει πάρει παράταση και θα βρίσκεται έως τις 15/12/2019

Σάββατο – 17:00 έως 21:00

Κυριακή – 17:00 έως 21:00


Στο αυτοσχέδιο εργαστήριο «Επ-αφής» , μπορεί κανείς να μοιραστεί μια απτική μνήμη ή βίωμα και να δημιουργήσει το δικό του έργο με το αποτύπωμά του. Για τον λόγο αυτό, η καλλιτέχνης τοποθετεί στον χώρο ενυδρεία οπού μέσα από την διαδικασία της ηλεκτρόλυσης του δοκιμίου του αποτυπώματος του θεατή, υποδεικνύονται εσωτερικές διεργασίες του εγκεφάλου. Στη συνέχεια οι χάλκινες μεταλλικές πλάκες αναρτόνται στον χώρο, δημιουργώντας ένα άχρονο περιβάλλον γεμάτο πληροφορίες. Η καλλιτέχνης, μέσω της καταγραφής, συνδιαλέγεται με τον θεατή χρησιμοποιώντας το εργαστήριο ως πλατφόρμα αλληλεπίδρασης.
Ο συμμετέχων θεατής βρίσκεται σε έναν χώρο ανοίκειο και ταυτόχρονα οικείο, καθώς η καλλιτέχνης μέσα από τον διάλογο μεταφέρει μια διάθεση εξωστρέφειας στο εργαστήριο. Ταυτόχρονα, η κάθε μαρτυρία, καταγράφεται ανώνυμ, ταξινομείται σε κατηγορίες και αποθηκεύεται σε διαφορετικές μορφές, ενώ ο θεατής μπορεί να έχει πρόσβαση στο υλικό καταγραφής. Το συγκεκριμένο υλικό, αναρτάται σε ιστότοπο και σκανάροντας ένα QR Code ή απλά καταγράφοντας τη διεύθυνση, μπορεί κανείς να ανατρέξει στο υλικό.

Λέσχη Παραμυθιού «Κόκκινη Κλωστή Δεμένη»

Oι αγαπημένοι παραμυθάδες Νίκη Ρεπάνη, Βαλέριος Νατσκέμπια και Στέλλα Δεναξά μαζί με την υπέροχη αφήγηση και παρουσίαση της Όλγας Αχειμάστου (ποιήτρια) θα μας ταξιδέψουν στον κόσμο των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς με δικά τους παραμύθια, αύριο, Σάββατο 14 Δεκεμβρίου στις 11:00 για την 5η’ προγραμματισμένη αφήγηση στα πλαίσια της Λέσχης Παραμυθιού «Κόκκινη Κλωστή Δεμένη» στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Περιστερίου. (Σκρα 62 & Αδριανουπόλεως.)

Τα παραμύθια που θα ακουστούν είναι τα εξής παρακάτω:
1) Νίκης Ρεπάνη, – » Το Σκιουράκι «
2) Βαλέριου Νατσκέμπια, – » Η Ζαχαρένια και μια φίλη από τα Παραμύθια «
3) Στέλλας Δεναξά, – » Η Βελόνα »

Παιδιά και γονείς (που αισθάνεστε παιδιά) σας περιμένουμε να περάσουμε όμορφα.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΩΔΗΠΟΡΟΥΣ ΠΟΥ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΒΑΝΙΛΙΑ ΥΠΟΒΡΥΧΙΟ


Οι Ωδηπόροι , είναι ένα μουσικό σχήμα που δημιουργήθηκε από τον διεθνούς φήμης μαέστρο Δημήτρη Πολυχρόνη – κιθάρα και τραγούδι και αποτελούνται από την Ντόρα Μάλλιαρη – τραγούδι, τον Γιώργο Παπουτσά – τραγούδι και τον Νίκο Ιωαννίδη – πλήκτρα και τραγούδι! Τις δημόσιες σχέσεις των Ωδηπόρων έχει αναλάβει η Αμαρυλλίς Ξενάκη!Κοινός γνώμονας όλης της παρέας είναι η αγάπη τους για την μουσική και για αυτό που κάνουν και το αποτέλεσμα τους δικαιώνει!

Οι Ωδηπόροι θα είναι κοντά μας στη παρουσίαση της ποιητικής συλλογής «Βανίλια Υποβρύχιο» της Αγγελικής Αγγελοπούλου, την Κυριακή 15/12 στις 7:30μμ στο Harry’s bar Ζωοδόχου Πηγής 3 Αθήνα!!!!!

Μιλάμε με την Αγγελική Αγγελοπούλου για την ποιητική συλλογή «Βανίλια Υποβρύχιο». Το πρώτο της βιβλίο που εκδίδεται απο τις εκδόσεις Flisvospublics!!!!!

Μιλάμε με την Αγγελική Αγγελοπούλου για την ποιητική συλλογή «Βανίλια Υποβρύχιο». Το πρώτο της βιβλίο που εκδίδεται απο τις εκδόσεις Flisvospublics. Μια ζεστή κουβέντα με μια ποιήτρια που ήρθε να μας εκπλήξει με τη πρώτη της ποιητική συλλογή. Η παρουσίαση της Συλλογής θα γίνει στο  Harry’s Bar(Ζωοδόχου Πηγής,3 Αθήνα), την Κυριακή, 15Δεκεμβρίου, 2019, στις 7:30 μ.μ.

ΣΤΑ ΠΕΛΑΓΑ ΤΗΣ ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ γράφει η Χριστιάνα Οικονόμου

Η φράση του Μαρτιάλη,Nec secum nec sine te possum vivere, θα μπορούσε να συνοψίσει επιγραμματικά τον κόσμο που χαρτογραφεί με την πρώτη ποιητική της συλλογή «Βανίλια Υποβρύχιο» η Αγγελική Αγγελοπούλου, ένα σύμπαν εγγενών αντινομιών που διέπουν την ουσία της Ύπαρξης και αντανακλώνται στις ανθρώπινες σχέσεις. Η φυσική παρουσία του Έτερου δεν καθίσταται απαραίτητη συνθήκη της δημιουργίας αυθεντικής ψυχικής επαφής και ουσιαστικής επικοινωνίας των δύο πλευρών, αλλά αντίθετα η φθοροποιός επίδραση του χρόνου αλλοιώνει τη δυναμική της συναισθηματικής συμμετοχής του στην ερωτική σύνδεση. Ενίοτε οι δύο πλευρές αποτελούν συμπληρωματικές και αλληλεξαρτώμενες οντότητες, που παρά τη βίωση συχνών συγκρουσιακών καταστάσεων δεν οδηγούνται στην τελική ρήξη. Συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις η μία πλευρά αναδεικνύεται σε δεσποτική φιγούρα που χειραγωγεί την άλλη με βασικό όπλο την απειλή, ή την υλοποίηση της «Φυγής», όμως η «υποτελής πλευρά», αν και φαινομενικά υιοθετεί το ρόλο του θύματος, στην πραγματικότητα διαθέτει μεγαλύτερη ισχύ, καθώς εγγυάται τη διατήρηση της εξουσιαστικής θέσης του θύτη. «Και όταν αναρωτιέσαι τι συμβαίνει να παίρνω πίσω τις μέρες που μου στέρησες με τις σιωπές, τις απουσίες , τα μη και τα όχι. Κάθε σύσπαση του κορμιού σου να σε σπρώχνει στο Καθαρτήριο Κι εγώ να χαίρομαι ξέροντας ότι σε έχασα για πάντα.»

Το πέρασμα του χρόνου επιδρά καταλυτικά στη συγκρότηση του Είναι και της ταυτότητας του ατόμου, που δέσμιο ενός στατικού σύμπαντος υιοθετεί ακούσια ένα μηχανισμό εμμονικής καταφυγής στις αναμνήσεις του παρελθόντος και συγχρόνως μιας ατέρμονης αναμονής ενός ακαθόριστου σημείου του χωροχρόνου, το οποίο συμβατικά αποδίδεται με τη λέξη Αύριο. Τι σηματοδοτεί όμως αυτό το κομβικό σημείο στην πορεία του ανθρώπινου βίου; Η έλευσή του δεν προσλαμβάνει κάποια μεσσιανική προοπτική, δεν λειτουργεί σαν μία άλλη «Κολυμβήθρα του Σιλωάμ» που θα συντελέσει στην ολοκληρωτική κάθαρση του ατόμου και στη σωματική και πνευματική του αναγέννηση, αλλά ισοδυναμεί με έναν ψυχικό Αρμαγεδώνα, το ολοκληρωτικό γκρέμισμα του σαθρού οικοδομήματος των κάλπικων ονείρων : «Αυτό το αύριο που έρχεται και μας ζυγώνει με θάνατο, χωρίς ελπίδα», όπως χαρακτηριστικά υπογραμμίζει η δημιουργός στο ομώνυμο ποίημα. Το άτομο τοποθετείται σε ένα μεταβατικό πεδίο διαρκούς εκκρεμότητας και αναμονής της ασαφούς αυτής χρονικής στιγμής που επιδέχεται ποικίλες ερμηνείες, ενώ η συντήρηση της κατάστασης της αναμονής «δραματοποιημένη πρόζα η αναμονή», επώδυνη ή μάταιη «Το αναστάσιμο φως λούζει τις υπεκφυγές ανέσπερο. Πολύ κακό για το τίποτα θα πω» είναι σκόπιμη καθώς διαιωνίζεται από το ίδιο το άτομο προσδίδοντας νόημα στην υπαρξιακή του κενότητα, επιβραδύνοντας παράλληλα τον ερχομό του τέλους, ίσως και τον ολοσχερή αφανισμό του εξιδανικευμένου ερωτικού συναισθήματος, της ψευδαίσθησης της Ουτοπίας. «Όσο λείπεις σε θέλω πιο πολύ. Μα όταν είσαι δίπλα μου εξοργίζομαι».

Η υπαρξιακή οδύνη επιτείνεται ακόμη περισσότερο με την προσπάθεια ανάκλησης θραυσμάτων της μνήμης που λειτουργούν επικουρικά στη διαδικασία της αναμονής του Τέλους, του αγαπημένου προσώπου-λυτρωτή, ή κατατρέχουν βασανιστικά το άτομο με τη μορφή Ερινύων, «Τα δεσμά της μνήμης ζητούν να λύσουν τις ερινύες μου προκαλούν κι αντίστροφα το χρόνο μετράνε» ενώ η ζοφερή αυτή ατμόσφαιρα διακόπτεται και αποσυμπιέζεται με εικόνες ανασύνθεσης στιγμών ψυχικής ευφορίας, που μετατοπίζονται από τον Βόσπορο και το αιγαιοπελαγίτικο τοπίο με κυρίαρχο μοτίβο το υδάτινο στοιχείο, τη θάλασσα, στο δυτικό κόσμο, στο δάσος της Βουλώνης και στις καλλιτεχνικές γωνιές ενός αμιγώς αστικού τοπίου, της Μοντμάρτρης του Παρισιού ή στα γοτθικά αρχιτεκτονικά μέλη του Καθεδρικού της Σαρτρ. Στην ουσία η συσσώρευση αναφορών και εικόνων του φυσικού περιβάλλοντος συγκροτεί, όχι ένα χωροταξικό, αλλά υπαρξιακό τοπίο με το οποίο αλληλεπιδρά το άτομο, ένα δραματικό σκηνικό απεικόνισης μιας γεωμετρικής συνένωσης διακριτών τόπων χωρίς ενιαία ολότητα, αντιπροσωπευτικών όμως των σημαντικών εποχών περιόδων της ζωής του. Εκτός όμως από την αποτύπωση της έκφρασης του υπαρξιακού αδιεξόδου και της αποδόμησης του Εαυτού που δημιουργούν οι ανθρώπινες σχέσεις , με τη δύναμη των εικόνων που αποδίδουν το φυσικό περιβάλλον, τους ήχους ή την μυρωδιά των οργανικών μερών του, η Αγγελική Αγγελοπούλου μας μεταφέρει την αίσθηση της γαλήνης και της νοσταλγίας εμπειριών που δεν έχουμε βιώσει εμείς οι ίδιοι, «Ζέστη και νοσταλγία του καλοκαιριού οι ώρες. Η ξενοιασιά, φρέσκο νερό, το πλοίο για την Αμοργό…» προτρέποντάς τον αναγνώστη να αναδυθεί από τη θάλασσα της απόγνωσης «είμαστε απόνερα στης θάλασσας το μνήμα.» και να παλέψει ακόμη και ενάντια σε μια Αναπόδραστη Ειμαρμένη: «’Οποιος τη μοίρα του αποφάσισε ν’αλλάξει τα θέλω και τα πρέπει του έβαλε σε μια τάξη».

Χριστιάνα Οικονόμου
Φιλόλογος-MPhil στις Θεατρικές Σπουδές

Ο Εικαστικός Φώτης Ασπρομάτης «ΦΩΤΗνός», δομεί μια νέα σχολή, στιγματίζοντας με την τεχνοτροπία των έργων του, την σημερινή εποχή


Η ζωγραφική ως μια ιδιαίτερη εκφραστική γλώσσα αντιλαμβάνεται τα στοιχεία του αισθητού κόσμου και τα αποτυπώνει χωρίς λόγια ή φράσεις, χωρίς ήχο, με την συμβολική εκείνη έννοια που δημιουργεί στο αποδέκτη την υποκειμενική πάντα αίσθηση που εξαρτάται από πολλές παραμέτρους.

Τα έργα του ταλαντούχου Εικαστικού Φώτη Ασπρομάτη , χαρακτηρίζονται από την λιτή και αυστηρή μορφή ως ο δωρικός αρχαίος ρυθμός που αποσιωπά κάθε περιττό και μεταδίδει την ολότελα δική του εσωτερική και ουσιαστική ομορφιά μεταφέροντας έτσι την ουσία της σκέψης του και της ψυχής του, με το μόνο στολίδι την παλέτα των χρωμάτων …
Αποπνέουν ένα ποιητικό μυστήριο, άλλοτε με την απαλή και άλλοτε με την έντονη πινελιά των αποχρώσεων , δημιουργώντας μια μαγική ατμόσφαιρα παρόλη την επίπεδη σύνθεση . Μια εκλεπτυσμένη στιλιστική ανάκτηση, που όμως είναι συχνά αποτέλεσμα μακράς επεξεργασίας, καθώς οι λεπτομέρειες που μεταφέρονται, δείχνουν την ταυτότητα του σε κάθε έργο που συνυπογράφει την ιδιαίτερη αυτή μορφή τεχνοτροπίας.

Αν και το πρώτο του ολοκληρωμένο έργο ήταν η αποτύπωση ενός τοπίου της φύσης, η ταυτότητα του καλλιτέχνη έρχεται να καθοριστεί από μια σειρά έργων με τίτλο » Ένα βήμα μπροστά» με εμβληματικό κυρίως στοιχείο τις γυναικείες φιγούρες που ξεδιπλώνει την αισθητική οπτική του στην τάση κάθε εποχής .
Οι γυναικείες φιγούρες του, είναι το καθρέφτισμα της αντίληψης του για την ιδεατή Γυναίκα, που αποπνέουν δυναμισμό, κομψότητα , θηλυκότητα.
Τα έργα του δέχτηκαν επιρροές από την πρώτη και πιο σημαντική γυναίκα όλων μας « την μητέρα » η οποία καθώς ζωγράφιζε… ένα νέος δημιουργός γεννιόταν από την δική της σκέψη συμπληρώνοντας την δική του φαντασία με εικόνες που δημιουργούσε πριν ακόμα πιάσει το πινέλο.

«Για τον Φώτη Ασπρομάτη, ο αισθησιασμός είναι η προέκταση του μυστηρίου, μια γοητεία κρυμμένη πίσω από ελλειπτικές παραστάσεις. Είναι το σύνολο του έργου , ο συνδυασμός του θέματος και των χρωμάτων. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα υπάρχει πάντα μια κόκκινη πινελιά … άλλωστε η ζωγραφική του είναι μια ερωτική σχέση- πράξη με το αποκορύφωμα της, όταν το δημιουργικό ταξίδι του, επιφέρει την ψυχική ολοκλήρωση»

Ο Φώτης Ασπρομάτης εξακολουθεί να συγκεντρώνει τα βλέμματα του φιλότεχνου κοινού της Ιταλίας καθώς ο ίδιος ο διοργανωτής της Open art 2016 Mr. G. Morabito προσκαλεί κάθε χρόνο τον καλλιτέχνη να λαμβάνει μέρος στις εκθέσεις του.

Λίγα λόγια γνωριμίας από τον δημιουργό πριν την μικρή συνέντευξη που μας παραχώρησε…

Ο Φώτης Ασπρομάτης «ΦΩΤΗνός» γεννήθηκε στην Αθήνα τον Ιανουάριο του 1965. Η ζωγραφική ήταν και είναι η μεγάλη του αγάπη. Έχει λάβει μέρος σε εκθέσεις σε Ελλάδα και εξωτερικό με αποκορύφωμα την συμμετοχή του τον Ιανουάριο του 2016 στο προεδρικό Μέγαρο της Ρώμης. Έχει λάβει μέρος σε  ομαδικές εκθέσεις και 5 ατομικές με μεγάλη επιτυχία. Η σειρά έργων του με τίτλο » Ένα βήμα μπροστά» με εμβληματικό κυρίως στοιχείο τις γυναικείες φιγούρες, πήρε σάρκα και οστά ως κόσμημα από ασήμι 925, και ορείχαλκο φινιρισμένο με χρυσό και σμάλτο. Η συλλογή είναι συλλεκτική, αριθμημένη με υπογραφή. Κομμάτια της συλλογής φιλοξενούνται στο Τελλόγλειο ίδρυμα Μουσείο Τεχνών. Επίσης έχει δημιουργηθεί μια σειρά από χειροποίητες δερμάτινες γυναικείες τσάντες με απεικόνιση κάποιων έργων του. Με αφιερώματα σε Ευρώπη και Αμερική έργα του υπάρχουν σε ιδιωτικές συλλογές καθώς και ψηφιακά σε διαδικτυακές Γκαλερί σε Παρίσι και Ν. Αφρική. Συνέντευξη στην Palmos News.  Η συνέντευξη αυτή κοσμεί το βιβλίο της συγγραφέως δημοσιογράφου Μαίρη Λαρεντζάκη Γκιώνη με τίτλο » Διάλογοι με ανθρώπους της τέχνης και του πνεύματος» μαζί με άλλες 27 συνεντεύξεις φωτεινών δημιουργών όπως Μ. Πλεσσας Χ. Λεοντης  και άλλους. Έδωσε συνέντευξη στον Θόδωρο Ανδρεάδη Συγγελάκη για το ΑΠΕ-ΜΠΕ με αφορμή την συμμετοχή του στο προεδρικό μέγαρο της Ρώμης.

Τον δημιουργό Φώτη Ασπρομάτη (ΦΩΤΗνός) , τον χαρακτηρίζει ο λιτός σχεδόν δωρικός τρόπος έκφρασης στον σχεδιασμό του, τον οποίο ντύνει με μία παλέτα χρωμάτων τόσο πολυποίκιλη, ώστε να δημιουργεί ένα ηχηρό αποτέλεσμα στις αισθήσεις.

Μοιραία η συζήτηση μαζί του αποκαλύπτει πολλά ακόμη ….

Α.Ρ. Οι γυναικείες φιγούρες σας, αποπνέουν δυναμισμό, κομψότητα , θηλυκότητα. Καταφέρατε να τις φέρετε πιο κοντά στους αποδέκτες καθώς τις μετατρέψατε σε μια φινετσάτη σειρά κοσμημάτων για να στολίζει το πιο θαυμαστό δώρο της ζωής την « Γυναίκα »
Υπάρχει αποδοχή , κι αν ναι, που μπορεί κάποιος να δει τα μικρά αυτά αριστουργήματα ;
Φ.Α. Ήταν όνειρο ζωής , οι φιγούρες μου να μετουσιωθούν σε κόσμημα που να γίνεται ένα με το πιο θαυμαστό δώρο της ζωής την γυναίκα ! τα κοσμήματα μου την παρούσα περίοδο φιλοξενούνται στο «Τελλόγλειο ίδρυμα Τεχνών» στην Θεσσαλονίκη , και παράλληλα στις εκθέσεις μου.
Α.Ρ. Θεωρείτε ότι η ουσία και η ομορφιά κρύβεται πίσω από οτιδήποτε απλό. Έτσι λοιπόν βλέπουμε στα έργα σας περίτεχνες , λιτές γραμμές, μεταφέροντας έτσι την ουσιαστική σκέψη και τον ενδοχώρο της ψυχικής σας διάθεσης. Τα χρώματα πως απεικονίζονται σε συνδυασμό των παραπάνω ;
Φ.Α. Αρχή στην ζωή μου είναι ουκ εν τω πολλώ το ευ . Είμαι εραστής των απλών, λιτών γραμμών γιατί δίνουν πιο ξεκάθαρα τα νοήματα της ψυχής μου. Η παλέτα των χρωμάτων μου είναι συγκερασμός της ψυχικής διάθεσης και της φαντασίας μου

Α.Ρ. Πολλά έργα σας έχουν μια άλλη θεματολογία από εκείνη που σας έχει καθιερώσει ως ο δημιουργός της γυναικείας φιγούρας μέσα από την όποια ιδιότητα την υμνείτε… Εννοώ τα πλοία, την θάλασσα, άλλοτε στατικά και άλλοτε σε κίνηση , πάντα όμως με την ίδια λιτή μορφή και την χρωματική σύνθεση που σας αναγνωρίζουμε. Τι υποδηλώνουν;

Φ.Α Η θάλασσα και τα φορτηγά πλοία αντιπροσωπεύσουν τα ταξίδια της ψυχής μου, είτε σε φουρτουνιασμένα νερά είτε σε νηνεμία. Η απεραντοσύνη της ανοίγει την οπτική της φαντασίας μου.

Α.Ρ. Έχω δει, πολλά από τα έργα σας, να ολοκληρώνουν το concept ενός χώρου σπιτιού με την δική σας αισθητική . Καθώς στις τάσεις της νέας χρονιάς παρουσιάζεται αυξημένο οπτικό ενδιαφέρον, σε αποχρώσεις του κόκκινου, του πράσινου και μίξεις του γκρι με μπλε ή πράσινο μέσα σε άνετο, πολυτελές και ζεστό, περιβάλλον, βελούδινοι καναπέδες και Έπιπλα με όστρακο ή κόκαλο… θα μπορούσατε να προτείνετε για κάποιο περιοδικό δικές σας ιδέες που κουμπώνουν με τα έργα σας ;

Φ.Α. Επειδή η τέχνη είναι διαχρονική, ενώ η μόδα εκ φύσεως αλλάζει η άποψη μου είναι ότι δεν επιβάλλεται ο χρωματικός συνδυασμός και το στυλ ενός έργου με το χώρο που βρίσκεται. Ένα έργο τέχνης αποτελεί ένα στολίδι για τον χώρο που το φιλοξενεί. Ιδέες για διακόσμηση πάντα υπάρχουν γι αυτό τις μοιράζομαι στο διαδίκτυο. Σαφώς και θα μπορούσα να προτείνω ιδέες μου σε κάποιο περιοδικό που θα ζητούσε την άποψη μου.

Α.Ρ. Διαβάζοντας τα παρακάτω τι θα λέγατε για το ύφος της δικής σας τεχνοτροπίας και πόσο ταιριάζει στην σημερινή εικόνα ενός χώρου που θέλουμε να είναι λιτός, ξεκούραστος στο μάτι, αλλά και κομψός ;
( Ξεκινώντας από το Art deco, το κίνημα μεταξύ 1925-1940 που επηρέασε την αρχιτεκτονική, τη τέχνη και το design και σήμαινε νέο, λαμπερό, πολυτελές και λειτουργικό. Στα 1950 και μετά Metropolitan style με Χαρακτηριστική του αντίθεση το λευκό με το μαύρο, οι καθαρές γραμμές, τα πιο σκούρα χρώματα, τα ακριβά, βαριά, πολύτιμα υλικά όπως το δέρμα, το ατσάλι, η γούνα… Αργότερα έκανε την εμφάνιση της η αυτοκρατορία του minimal με χρώμα… Και στην συνέχεια ο όρος «contemporary» που σημαίνει «σύγχρονος» αναφέρεται σε μια διακόσμηση που είναι Το Σήμερα)

Φ.Α. Ό,τι μας περιβάλλει και μας δίνει ομορφιά, ζεστασιά και χαλαρώνει την ψυχή μας, αυτός θα πρέπει να είναι ο γνώμονας για το πώς θα πρέπει να «ντύσουμε» το σπίτι μας. Το ύφος των έργων μου είναι ένας συνδυασμός με στοιχεία των δυο τελευταίων που αναφέρατε, αλλά η διάθεση μου είναι να προσδώσω την ευκαιρία της ταύτισης του αποδέκτη ενεργοποιώντας την δική του ψυχική κατάσταση ακουμπώντας πάνω στην δική μου ….

Α.Ρ. Πείτε μας για τις παρουσιάσεις σας την χειμερινή περίοδο , ίσως και κάτι που βρίσκεται ακόμα στα σκαριά περιμένοντας την στιγμή της απογείωσης

Φ.Α. Ένας καλλιτέχνης είναι πάντα υπ’ ατμόν για καινούργιες δημιουργικές εμπειρίες. Υπάρχουν κάποιες προσκλήσεις συνεργασίας για το Εξωτερικό, συγκεκριμένα για Παρίσι και Ν. Υόρκη, οι οποίες βρίσκονται στο στάδιο της συζήτησης. Ευχαρίστως να τις μοιραστώ μαζί σας όταν θα έχουν οριστικοποιηθεί και υλοποιηθεί.

Α.Ρ. Διαισθάνομαι τον βαθύτερο στόχο του καλλιτέχνη, δημιουργώντας μια ξεκάθαρη αλλά και ξεχωριστή εποχή για τις εικαστικές τέχνες, στιγματίζοντας θετικά τους αποδέκτες του .
Μια νέα σχολή δομείται από τον Φώτη Ασπρομάτη, που ευελπιστώ να έχουμε την ευκαιρία στην επόμενη συζήτηση μας, να ανακαλύψουμε, με τα στοιχεία της εσωτερικής διεργασίας του, πριν δουν το φως του ήλιου.

Για το FiloxeniArt

Agathi Revithi