Δημήτρης Κρουσταλιάς «Ο ποιητής από τον Βόλο, μετά την «Νέα Ιθάκη» του, ανιχνεύει κι άλλους δρόμους, οδηγώντας τον άνθρωπο εκεί … στην ανομολόγητη πύλη της αλήθειας»

Σήμερα θα γνωρίσουμε έναν ποιητή, απείρου εύρους και βάθους.   Τα θέματα που πραγματεύεται μέσα από τα έργα του, γενούν την ελπίδα,  πως και σήμερα, ύστερα από δεκαετίες  η ποίηση  πορεύεται  ξανά σε δρόμους  ευρύτερους και επιτέλους πολυσύχναστους, όχι μόνο  μεταξύ  αναγνωστών  συν-ποιητών . Είναι υψίστης σημασίας να υπάρξει η ανάγκη για ποίηση μέσα από την οποία το κοινό θα ανατρέξει στην αναζήτηση εκείνου του λογοτέχνη που θα του καλύψει την δίψα του.

Ο Δημήτρης Κρουσταλιάς ενισχύει την παραπάνω ελπίδα και μας εμπιστεύεται μερικά από τα ποιήματα του, ως γνωριμία.

Α.Ρ

Λίγα λόγια από τον δημιουργό

Ο Δημήτρης Κρουσταλιάς γεννήθηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1955 στο Βόλο όπου ζει μέχρι και σήμερα. Είναι πτυχιούχος Πολιτικών Επιστημών της Παντείου Σχολής.

Η τελευταία Ποιητική Συλλογή του Δημήτρη Κρουσταλιά « Νέα Ιθάκη » των εκδόσεων «ΝΟΩΝ» αποτελεί το ταξίδι στο οποίο αποτυπώνει ο ποιητής την εποχή μας μέσα από τους τίτλους των έργων ως «Το γυμνό ταξίδι» της αλήθειας , σε μια επίγεια κόλαση απειλητικά φερόμενη, μα συγχρόνως ταξίδι συναρπαστικό μέσα από την πρόκληση της ταξικής αβεβαιότητας ως ο δαίμονας που τον κόσμο αλλάζει » Ένας άλλος κόσμος , ένα άλλο ρόδο, ένα υπόστρωμα των αγγέλων «

Έργα του …

Γυμνή Αλήθεια – Βόλος 1983

Πορφυρές συνοικίες – Πύλη 1984

Πόλεις Ελαχίστου Φωτός – SOL 1985

Ωλέανδροι –  Δωδώνη 1985

Άλλο Όνειρο –  Δωδώνη 1986

Πρόσωπα σε Αμφορείς – Δωδώνη 1986

Πανταχώρα –  Δωδώνη 1987

Ο Ξανθός Βασιλιάς Τροπικός – Καλέντης 1987

Κάρτα Απεριορίστων Διαδρομών – Καλέντης 1988

Ο Αυτοκράτορας του Κόνδορα – Δωδώνη 1989

Αμφίδρομοι Εραστές –  Καλέντης 1989

Φιγάλεια –  Καλέντης 1990

Με τα Φτερά των Συμπληγάδων  – Όμηρος 2002

Αρμοί Λαβυρίνθων –  Οδός Πανός 2011

Πύλη Πορφύρας –  Ενδυμιών 2016

ΩΡΕΣ ΣΤΟΝ ΚΟΛΟΦΩΝΑ

Ώρες στον κολοφώνα

στα θέρετρα

με μικρούς θαυμαστές

αγίων.

Ώρες στον ελαιώνα

στην πομπή μοιραίων

με τα πουλιά παμφάγα.

Ώρες χωρίς κατάρα

θυμίαμα θεραπευτών

στην αφή των προπατόρων.

ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΜΗΔΕΙΑΣ

Μπορώ να σ’ αγκαλιάζω

με το μεγάλο πάθος

για το καλό του ήλιου.

Έρχομαι μαζί σου

φωτιά από σφάλματα

στάχτη από μνήμες.

Το μέλι γλυκό στο στόμα

σαν προσφορά στο νεκρό.

Φλέγομαι που μαρτυρώ

φλέγομαι που σε κρίνω.

Φλέγομαι  φλέγομαι

αιώνια σ΄ αγκαλιάζω.

ΝΟΣΤΟΣ ΕΙΣΦΕΡΕΙ

Κατάφορτος ηδονών ο πόθος.

Πριν  ζήσουν

όλα

ζουν τα πένθη

μπροστά στ’ αναθήματα

που αναπολούν.

Πριν

με τη νέα  περιβολή

το πρώτο όνειρο

 στη σκιά των πεποιθήσεων φέρνει.

 Κατάφορτοι οι σταθμοί

 λέξεις σκόρπιες

ζωής και έρωτα.

Για το FiloxeniArt

Agathi Revithi

Καρίνα Βέρδη : «Ο ποιητής έχει ανάγκη να συνδιαλέγεται με ομότεχνούς του, μέσα από γόνιμη διάδραση πάνω στα ποιήματα ως γεννήματα, πολλές φορές με την πρώτη γραφή τους »

Σήμερα θα γνωρίσουμε μια γυναίκα, που μέσα από τους όμορφους & ποικίλους  χώρους της δράσης της, ενδυναμώνει αθόρυβα τον Πολιτισμό μας . Δεν θέλει και δεν χρειάζεται φιλοφρονήσεις, ο ανταγωνισμός δεν την αφορά αφού μέσα από συλλογικές προσπάθειες, βλέπει   το αποτέλεσμα και όχι τον εαυτό της. Απλή , λιτή σε όλα της,  μα αληθινή. Η ποίηση της, μαρτυρά τα παραπάνω αλλά και την ξεχωριστή ταυτότητα της γραφής της.

A.Ρ

Λίγα λόγια από την δημιουργό

Συμμετέχω στην ομάδα Ποίηση στην Εποχή της Εκποίησης, με την οποία έχουμε πραγματοποιήσει βραδιές ποίησης αλλά και καλλιτεχνικές δράσεις, μέσα από τη σύμπραξη μουσικών και performers με επιτυχία, όλα αυτά τα χρόνια. Ο ποιητής έχει ανάγκη να συνδιαλέγεται με ομότεχνούς του, μέσα από γόνιμη διάδραση πάνω στα ποιήματα ως γεννήματα, πολλές φορές με την πρώτη γραφή τους. Η διαδικασία αυτή οδηγεί σε μια ζύμωση και μια αίσθηση  ενδυνάμωσης σε προσωπικό και καλλιτεχνικό επίπεδο και νιώθω ευγνώμων για αυτό αλλά και για τους ανθρώπους που έχω γνωρίσει και συνεργαστεί, πολλοί από τους οποίους είναι προσωπικοί μου φίλοι πλέον»

ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ

ΑΙΡΕΤΙΚΟ ΓΕΡΑΚΙ, χαϊκού, Εκδόσεις Όστρια,2018

ΗΛΕΚΤΡΙΚΟ ΒΙΣΣΥΝΙ, Ποίηση, Εκδόσεις Όστρια,2018

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ, ανθολόγηση-επιμέλεια διηγημάτων, Εκδόσεις Κύμα,2018

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ, ανθολόγηση-επιμέλεια διηγημάτων, Εκδόσεις Κύμα,2019

Πρόλογος στο ΚΟΓΧΕΣ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ, Εκδόσεις Επτάλοφος,2017

Πρόλογος στο ΣΚΟΤΟΣ,ΕΡΩΣ, ΦΩΣ, Εκδόσεις Όστρια,2019

ΧΡΩΜΑΤΑ ΨΥΧΗΣ( συλλογικό), Εκδόσεις Όστρια,2018

ΣΥΝΟΜΙΛΩΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΒΑΦΗ( συλλογικό) Εκδόσεις Όστρια,2018

ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΕΡΩΤΙΚΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ, τ.Α΄ Εκδόσεις Κύμα,2017

ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΤΡΥΦΕΡΟΤΗΤΑ(συλλογικό) Έκδοση του Φιλοζωικού συλλόγου Λαμίας,2016

Επίλεκτον-Όταν η Ζωγραφική συναντά την Ποίηση (συλλογικό λεύκωμα), εκδόσεις Όστρια, 2019

Τα Υπογείως Ανεωχθέντα, συλλογικό, ποίηση, επιμ. Γ.Χ. Θεοχάρη, εκδόσεις Ρώμη,2019

Διηγήματα του Εγκλεισμού, συλλογικό, Εκδόσεις Άπαρσις, 2020

 e-book «Προσωπικότητες» (δημοσιογραφικό-work in progress)

ΟΜΑΡΟΣΑ, διηγήματα( υπό έκδοση)

Ιστορίες της Πόλης, ανθολόγηση-επιμέλεια( work in progress)

ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ ΓΝΩΣΗΣ

Μια κραυγή γλάρου ξενιτεύτηκε

Απ΄τα παράσιτα των μικρών Κυκλάδων

Ξάπλωσα γυμνή πάνω στα χαρτιά

Κι έφτιαξα το μέλλον μου από ζαχαρόνερο

Και λαμπερό κοβάλτιο

Το καλαμάκι ρυτίδιασε την επιφάνεια της πουτίγκας

Κι από μέσα αναδύθηκαν κόρες

Που ξέρανε να μιλάνε και να γράφουν

 να παίρνουν  διπλώματα ευρεσιτεχνιών

Μία απ’ αυτές μου έδειξε το χάρτη με το χρυσό της νύχι

Απαλά γλυκαίνει η ιστορία τους φόβους μου

Πάντα έχουμε ένα στοιχείο του χαρακτήρα μας που μας σώζει.

Από τη συλλογή Ηλεκτρικό Βυσσινί, Όστρια, 2018

                 ΝΕΜΕΣΙΣ

Ακάνθιες υποσχέσεις αλλαγής δεδομένων

Κοσμούν των ιεροφόρων τη φίλαυτη γενειάδα

Παρακαθήμενοι εκ δεξιών της Αρχής του Πολέμου

Δεν ξορκίζονται οι πλατύποδες των σαλονιών

Αμετροέπεια για τα σωθικά του κόσμου

Κατατρώγονται οι σάρκες και οι σημαίες

Aθώπευτες παραμένουν oι ακολουθίες των ουρανών

Αργεί η Νέμεσις

Από τη συλλογή Ηλεκτρικό Βυσσινί, Όστρια, 2018

Η Άνοιξη τα προσπέρασε

Φαινόταν ατέλειωτος χειμώνας

Ήταν μόνο πέντε μήνες

Και μετά εκεί που δεν το περιμέναμε

Ήρθαν τα πρώτα μυρμήγκια

Τα πρώτα χελιδόνια

 η άνοιξη δεν αργοπόρησε

κι ας ράγισε μια φιλία

κι ας πέθανε ένα γατί απ΄το χιόνι

που κανείς δεν άκουγε μες την ηλεκτρική κουβέρτα-σάβανο

κι ας σφίχτηκαν τα σώματα απ΄τη εγγύτητα που απώλεσαν.

Επιζήσαμε.

Πάντα χάνουμε κάτι

μες τη χαρά που επιζήσαμε

άνθρωποι, ζώα, πράγματα

έμειναν πίσω

η άνοιξη τα προσπέρασε

πόσο ολόκληροι είμαστε

πόσο λαμπερή είναι η νίκη μας;

Η αριθμητική των μπουμπουκιών

Λησμονά τη μηδενική της μήτρα

Και οδεύει τοξωτά

Στο καταφατικό της μέλλον.

Χαίρε γλυκύ έαρ.

Ζεσταμένη στις καταπράσινες φυλλωσιές σου

Με τρομάζουν οι γυμνές μέρες του χειμώνα

Κι ας πέρασε.

Από τη συλλογή Ηλεκτρικό Βυσσινί, Όστρια, 2018

Για το FiloxeniArt

Agathi Revithi

Κατερίνα Παπουτσή « Η γλυκιά ‘’ παραμυθού ‘’ , συζητά μαζί μας, κάτω από τ’ αστέρια, και μας τα δωρίζει »

Η Κατερίνα Παπουτσή , η δική μας « Παραμυθού» , δέχτηκε το κάλεσμά μας, και ήρθε στην παρέα μας έτσι όπως ήταν, χωρίς να προσθέσει ή να αφαιρέσει ούτε ένα υφάδι … Σαν Νεράιδα των νεραϊδών, σαν αερικό, σαν μια αγκαλιά που μας ζέσταινε καθώς ο ύπνος μας έπαιρνε, μια πρωτόγνωρη βαρκάδα  στα παραμυθονήσια … Νιώθαμε ήδη οικειότητα μαζί της . Έτσι φεύγοντας καθίσαμε στο κιόσκι με τ’ αστέρια  και κουβεντιάσαμε … Να τι είπαμε :

Όμορφη μου Κατερίνα …

Α.Ρ. Ποιο ήταν το δικό σου αγαπημένο παραμύθι;

Κ.Π.  Εκτός από τα λαϊκά παραμύθια που μου τα έλεγε η παραμυθού γιαγιά μου , το αγαπημένο μου ήταν η καλύβα του μπάρμπα Θωμά . Ένα μεγάλο γλυκόπικρο έντεχνο παραμύθι ( όπου έντεχνο, ορίζεται το παραμύθι που έχει συγκεκριμένο δημιουργό ). Θεωρώ συγκλονιστική την τελευταία παράγραφο » Κάθε φορά που χαίρεστε για την ελευθερία σας , να συλλογίζεστε πως τη χρωστάτε στην αγαθή ψυχή του … Να μην κινδυνεύει κανένας άνθρωπος να χωριστεί από τη γυναίκα του , τους γονείς του , τα παιδιά του

Α.Ρ.  Τα έργα σου σε  ποιες ηλικίες απευθύνονται ;

Κ.Π.  Τα παραμύθια ξεκίνησαν από τους μεγάλους για μεγάλους . Ήταν ένα αεράκι δροσερό στον κάματο και την κούραση της μέρας την εποχή οι λέξεις τηλεόραση και διαδίκτυο ήταν παντελώς άγνωστες , δεν υπήρχε ούτε ραδιόφωνο. Αργότερα »εξορίστηκαν » στα κρεβάτια των παιδιών σαν υπνωτικό . Παρόλο που έχω γράψει κι για παιδιά ( Το χαμόγελο της γουρουνίτσας  / το παραμύθι της καρδιάς  ) μου αρέσει να γράφω για μεγάλους . Παραμυθίες θα τα ονόμαζα σχεδόν πάντα με καλό τέλος γιατί αυτό είναι το ζητούμενο. Κι όπως συνηθίζω να λέω και το πιστεύω εννοείται » τι είναι το παραμύθι μιά σταξιά μέλι στο αχ της ψυχής μας είναι

Α.Ρ. Υπάρχει κάτι περίεργο που έχεις παρατηρήσει σε σχέση με το προτεινόμενο υλικό  από τα ΜΜΕ  ή αλλού ;

Κ.Π.  Από τα ΜΜΕ προβάλλεται εύπεπτο υλικό αυτό έχω παρατηρήσει αλλά ας μην αδικώ καταστάσεις δεν βλέπω παρά ελάχιστα τηλεόραση οπότε …Αυτό που με σιγουριά μπορώ να πω και απεύχομαι , είναι το να χρησιμοποιείται προς αντικατάσταση του γονιού . Ας μην »παρκάρονται » τα παιδιά απέναντι από μια τεράστια οθόνη

Α.Ρ.  Το ζητούμενο είναι η χαρά, η διασκέδαση,  ο ενθουσιασμός , ή τα μηνύματα και η γνώση ;

Κ.Π.  Από ένα παραμύθι μπορούμε να πάρουμε και χαρά και διασκέδαση και γνώση και μηνύματα . Όλα χρειάζονται !  

Α.Ρ.  Από τι ελκύονται παιδιά , ακόμα και οι μεγάλοι ;

Κ.Π. Τα παιδιά, του σήμερα, ελκύονται από την περιπέτεια , το απρόοπτο , αυτό που θα ήθελαν να φτάσουν , από την ανατροπή. Στο παραμύθι όλα μπορούν να γίνουν , τίποτα δεν είναι αδύνατο, όλα μπορούν να συμβούν εκεί που δεν το περιμένεις κι αυτό είναι η μεγάλη ομορφιά . Κι αφού αυτό έλκει τα παιδιά γιατί όχι και τους μεγάλους . Άλλωστε οι μεγάλοι έχουν περισσότερη ανάγκη να πιστέψουν στο »αδύνατο »

Α.Ρ.  Τι  έχει αλλάξει από γενιά σε γενιά σε σχέση με την θεματολογία ή την αφήγηση από τους γονείς, ή τον τρόπο επιλογής  ;

Κ.Π.   Από γενιά σε γενιά αλλάζουν τα πάντα με ραγδαίο ρυθμό . Από τη στιγμή που η τεχνολογία εξελίσσεται , αλλάζουν οι τρόποι . Τα παιδιά είναι μ΄ ένα κινητό στο χέρι ( δυστυχώς ) από πολύ μικρή ηλικία . Οι γονείς δουλεύουν από το πρωί ως το βράδυ και τη θέση τους την παίρνουν παππούδες, μεγάλης ηλικίας οι περισσότεροι, ή ολοήμερα σχολεία και παιδικοί σταθμοί . Η επιλογή οδεύει προς την ψηφιακή κι έτσι χάνεται το ονειρικό στοιχείο . Χάνεται η μαγεία της αφήγησης και η δυνατότητα να απολαύσεις και να φανταστείς . Από την άλλη δεν μπορούμε να απαρνηθούμε τα καλά . Βρίσκεις τα πάντα οποιαδήποτε στιγμή . Στο χέρι μας είναι ( όσο είναι ) να τα χρησιμοποιήσουμε σωστά Αρχή φόρμας

Τέλος φόρμας

Λίγα λόγια γνωριμίας από την συγγραφέα , Κατερίνα Παπουτσή

 


Από παιδί κυνηγούσα κρυμμένους θησαυρούς στ΄αμπάρια των πλοίων. Κι ας μην είχε θάλασσα ο τόπος μου , ξέρα – ευτυχώς – δε γνώρισε η ψυχή μου . Κι ας ήταν ο θησαυρός μου από τσίγκο, τον ήθελα τον αποζητούσα . Να τον κάμεις τι; θα με ρωτήσεις . Τι αξία μπορεί να έχει ένας θησαυρός από τσίγκο ;
Δε μ΄ ενδιέφερε κι ούτε μέτρησα ποτέ την ποσότητα του κέρδους θα σου απαντήσω . Μονάχα να γητεύω τη βροχή καθώς έπεφτε στην τσίγκινη σκεπή των ονείρων μου . Ν΄ ακούω το μουρμουρητό της και να μοσχοβολά ο τόπος μαγεία !!
~~
Την λένε Κατερίνα Παπουτσή κι είναι συγγραφέας και παραμυθού..Ζει σ΄ ένα μεγάλο σπίτι που΄χει  χίλιων  λογιών καλά , παρέα με νεράιδες, δράκους, μάγισσες και ξωτικά . Στο τσουκάλι βράζει τα παραμύθια της τα κουκιά και τα ρεβύθια της κι όταν ετοιμαστούν , χυλώσουν και κρυώσουν , παίρνει από τη γωνίτσα της την παρδαλή βαλίτσα της, τη φυσάει την ξεσκονίζει κι ως απάνω τη γεμίζει…Ταξιδεύει με το μαγικό χαλί σε δύση κι ανατολή και διηγείται τις ιστορίες που αγαπά σε όσους ονειρεύονται με μάτια ανοιχτά !!

~Γράφω και αφηγούμαι παραμύθια για ν΄ ανοίγουν αγκαλιές . Να σμίγουν και ν΄ αγαπιούνται ελεύθερα οι άνθρωποι δίχως φόβο , με πόθο πεθυμιά κι αγάπη . Και να μη γίνονται ξένες ποτέ !!!

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΚΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Μιά φορά που λες καρδιά μου , το όνειρο αγάπησε τον άνθρωπο . Το είδε ο άνθρωπος που τριγύρναγε κοντά του , χαμογέλασε αυτάρεσκα, μπέρδεψε τις λέξεις και του πέταξε κι εκείνος ένα » σ΄αγαπώ ». Το όνειρο κάθισε κοντά του, έκοβε μπουκιές χαμογέλιου και τον τάιζε μα ο άνθρωπος δε χόρταινε.

 – Τι άλλο μπορείς να κάνεις για μένα; το ρωτούσε . Το όνειρο έκανε τον άνθρωπο ήλιο του κι εκείνο έγινε μιά μεγάλη φτερούγα από κερί . Κάθε μέρα ο άνθρωπος αφού καθρεφτιζόταν πάνω του , έκοβε ένα κομμάτι , έπαιρνε δύναμη, γίνονταν μεγάλος και τρανός και γιόμιζε εικόνες και πολυελαίους την εκκλησία της καρδιάς του. Μα ήρθε κάποια στιγμή που το όνειρο έλιωσε κι απόμεινε ένα τόσο δα κεράκι . Μεγάλη εβδομάδα των προσδοκιών και των εγωισμών , μπήκε ο άνθρωπος στην εκκλησιά του, είδε τα θυμιατά και τις λαμπάδες ίσαμε το μπόι τ΄ ουρανού να του γνέφουν και φαντάστηκε πως μπορούσε να φτιάξει καινούρια χρυσοστόλιστα ονειρικά παλάτια . Άπλωσε το χέρι , έπιασε το μικρό κέρινο όνειρο που έλιωνε στο μανουάλι και το πέταξε στο κουτί της ανατήξεως. Κυριακής χάραμα , όταν όλοι οι άνθρωποι ήταν παραδομένοι στο σούβλισμα των επιθυμιών τους , ο παραμυθάς νεωκόρος έβγαλε το κεράκι από το κουτί κι άρχισε να το ζεσταίνει και να το πλάθει στη χούφτα του . Είχε σκοπό σαν ξυπνούσε το ξωτικό του καμπαναριού, να το μάθει να ράβει αναστάσιμη φορεσιά από κέρινες κλωστούλες ονείρων , που κάποιοι αχόρταγοι ήλιοι , αβίαστα κι απερίσκεπτα  λιώνουν και πετάνε .

 

ΤΟ ΩΡΑΙΟΤΕΡΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Πες μου ένα παραμύθι ! Ποιό είναι το ωραιότερό σου, αυτό θέλω να μου πεις ! – Το ωραιότερό μου ; Δεν  θα΄ χει όμως πρίγκιπες και βασιλοπούλες και δράκους , μήτε μάγισσες και γενναίους ραφτάκους .

 – Δε θα΄ χει; Και τι θά΄ χει ; – Θα έχει παιδιά πολλά παιδιά ! χαρούμενα παιδιά ! Και καρουζέλ  θα΄χει …φίσκα το καρουζέλ από παιδιά σαν και του λόγου σου ! Παιδιά που γελούν που παίζουν μπάλα στις αλάνες και παλιά παιδικά παιχνίδια ! Κουτσό, κρυφτό, κυνηγητό κι ένα φιλί στο στόμα σου κρυφό ! Παιδιά που ζωγραφίζουν με το μαλλί της γριάς γιορτές στα προσωπάκια τους και κολλάει σα στάμπα η ξεγνοιασιά κι η ζαβολιά ! – Θα πάμε στο καρουζέλ ; – Θα πάμε ! – Θα πάρουμε μαλλί της γριάς ; – Θα πάρουμε ! – Και γλειφιτζούρι κοκοράκι κόκκινο θέλω ! -Και κοκοράκι κόκκινο θα πάρουμε ! – Μα … είμαι άντρας πιά και τα παραμύθια δε με ζυγώνουν . -Έλα κοντά μου ! Το ωραιότερο παραμύθι δε μου ζήτησες ; – Ναι . – Το ωραιότερο παραμύθι  μάτια μου , είναι να γίνεσαι άντρας και παιδί και να μη σε χορταίνω !!!

Για το FiloxeniArt

Agathi  Revithi

 

Μαίρη Σουρλή «Το λογοτεχνικό πορτρέτο μιας υπέροχης γυναίκας»

Σήμερα, μας τιμά με την παρουσία της, μια γυναίκα που εμφανίζεται στον χώρο της λογοτεχνίας περισσότερο από 10 χρόνια. Είμαι σίγουρη πως θα είχε ξεκινήσει πρωτύτερα αφού ο στοχασμός της , η συγγραφική της πρόθεση, συνδέεται με τον βιωματικό της πυρήνα. Πεζογραφήματα, ποιήματα με πλούσια θεματολογία , φιλοσοφικές , υπαρξιακές αναζητήσεις/θεωρήσεις , συνεργασίες με τον έντυπο τύπο, αλλά και τιμητικές διακρίσεις, συνθέτουν το λογοτεχνικό της πορτρέτο. Μπροστά, πλάι και πίσω από τα έργα της ξεπηδά μια υπέροχη γυναίκα με ήθος, αυτογνωσία αλλά και με καθημερινή δραστηριότητα στους ρόλους της ζωής, της οικογένειας , της πίστης  στον Θεό, μια μεγάλη αγάπη για την πατρίδα ! Παρά τα χρόνια που στερήθηκε την γενέτειρα της , όταν μετά τις σπουδές της ταξίδεψε και παρέμεινε  στην Αυστραλία , ποτέ δεν ξέχασε το αγαπημένο της χωριό, το Βαμβακού της Λακωνίας. Σήμερα κατοικεί μόνιμα στο Κιάτο Κορινθίας, κι από εκεί αντλεί ακόμα περισσότερη έμπνευση , αφού έχει πλήθος ανέκδοτων έργων ,  δημιουργώντας τους δικούς της  κόσμους…

Τα ποιήματα της γλαφυρά με  λυρισμό ισχυρό, έντονα στοιχεία της ψυχικής φόρτισης, δυνατά συναισθήματα, τα οποία μεταφέρονται στον αναγνώστη μεταρσιώνοντάς τον σε σφαίρες ιδεαλιστικές. Με αμεσότητα διεισδύουν στην εσωτερική δίψα του  , τον γαληνεύουν, τον καθοδηγούν στα όμορφα και ανθηρά μονοπάτια της ποιήτριας.

Αγάθη Ρεβύθη

Λίγα λόγια γνωριμίας από την λογοτέχνη

Η Μαίρη Σουρλή γεννήθηκε στο γραφικό χωριό Βαμβακού της Λακωνίας. Μετά τις σπουδές της και τα χρόνια παραμονής της στο Σύδνεϋ  της Αυστραλίας , κατοικεί μόνιμα πια στο Κιάτο Κορινθίας.

Έχει εκδώσει τα πεζά:

«Το παιδί που νοστάλγησα» Αυτοβιογραφικό ( Κιάτο, 2010 )
«Ο περιπλανώμενος νους ανιχνεύει το νόημα της ζωής»

      Φιλοσοφικές θεωρήσεις  ( Κιάτο, 2014 )

«Περπατώντας την ελληνική ψυχή με αφορμή την κρίση»

      Διηγήματα-Στοχασμοί    ( Κιάτο, 2015 )

«Το εσωτερικό μας μάτι»  Φιλοσοφικές θεωρήσεις ( Αθήνα,  2019 )

  Ποιητικές συλλογές:

«Μονοπάτια αφύπνισης»- Κιάτο, 2011

«Καθρεφτίζοντας την ψυχή»- Βαμβακού, 2013

«Ρίγη προσμονής»- Κιάτο,  2016

«Φτερά στον ορίζοντα»- Κιάτο,  2017

«Μέθη του Έρωτα» – Αθήνα,  2018

«Αναζητώντας τον Εαυτό μου»- Αθήνα,  2018


Είναι μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών, της Εταιρείας Κορίνθιων Συγγραφέων,  κι άλλων λογοτεχνικών και πολιτιστικών συλλόγων.

Της έχει απονεμηθεί τιμητική διάκριση για την Προσφορά της στον Πολιτισμό και τη Λογοτεχνία από τον όμιλο για την UNESCO Πειραιώς και Νήσων.

Συνεργάζεται με το περιοδικό «ΚΟΡΙΝΘΙΑΚΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ»

και το Σύλλογο «ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ Γ. ΔΡΟΣΙΝΗ »

Έχει ακόμη στην κατοχή της, πολυποίκιλο ανέκδοτο λογοτεχνικό υλικό.

Το αγαπημένο της μότο είναι: Aντιστεκόμαστε, χαμογελάμε! 
Το χαμόγελο και η θέλησή μας για ζωή είναι η δύναμή μας.
Μην ξεχνάμε τις αισθήσεις μας, ν’ ακούμε,

να βλέπουμε, να μυρίζουμε, να γευόμαστε, ν’ ακουμπάμε…

Ευγνωμονεί τον Πανάγαθο που μπορεί να αντικρίζει κάθε μέρα τη γιορτινή ματιά του ήλιου!

Λατρεύει τη ζωή, τη φύση, το πορτοκαλί της ζωντάνιας και της έκπληξης κι όσους την κρατούν χαμογελαστή.

Ονειρεύεται έναν αλλαγμένο κόσμο. Αν δεν της αρέσει αυτό που την περιβάλλει, δημιουργεί το δικό της κόσμο.

Νιώθει πως δοκίμασε να φυτέψει ακόμη ένα δέντρο και πως υπάρχουν ακόμη χιλιάδες ανείπωτα λόγια, που σχηματίζουν την τέχνη της ζωής!

Απόσπασμα από το κεφάλαιο: «Το όραμα της προσδοκίας»
απ’ το δέκατο κατά σειρά βιβλίο της:
«Το εσωτερικό μας μάτι»

Ερχόμαστε αντιμέτωποι με τη δύναμη της προσπάθειάς μας και την αγωνία της επίδρασης, που δε δέχεται τα πνιγηρά όρια που θέτουν η κοινωνία, η μοίρα και η εποχή.

Στην όποια εξαθλίωση όλα γυρεύουν ψυχή!
Δεν μπορεί να χαθεί το πνεύμα του τόπου μας.
Η κοινωνική συνοχή και κοινωνική υγεία είναι ο βασικός παράγοντας ανάπτυξης. Αναζητάμε νέους τρόπους να καλύψουν
τα μέτρα της αγωνίας μας και την αυριανή μας ελπίδα.
Χρειάζεται να σκεφτούμε πως θα δίναμε αξία στο χρόνο που χάσαμε και τον θέλουμε πίσω. (Όμως δε γίνεται).

Το όραμα έχει αξία!  “Όλα εναλλάσσονται, όπου όλα βρίσκονται σε εκκρεμότητα, στον αέρα, όπου οι καταστάσεις είναι σε απρόβλεπτη δυναμική και μας ξαφνιάζουν”.
Χρειαζόμαστε οι καινούργιες μας μέρες κι ώρες να έχουν βήματα αλλιώτικα. Να μας χαμογελά και να μας χαιρετά η απλότητα.
Ν’ αφήνουμε να μας παρασέρνουν ωραίες ατμόσφαιρες, η μεταδοτική χαρά της επικοινωνίας κι όχι η κατήφεια και μελαγχολία!
Να περνάει ο δρόμος απ’ τη γέννηση ελπίδων και προσδοκιών.

Αναρωτιόμαστε ποιες και πόσες θα είναι οι αντοχές μας.
Τι πιο ενθαρρυντικό απ’ την ελευθερία που τραγουδάει την ελπίδα;
“Αντέχεις πρώτα τη βροχή, για να δεις το ουράνιο τόξο”.
Το ουράνιο τόξο της κοινωνικής ανανέωσης θα μας οδηγήσει στο πολύχρωμο αισιόδοξο ανοιχτό δρόμο!

Αρκεί να διατηρήσουμε τις αναγκαίες μας ισορροπίες. Μετατρέπουμε το καλειδοσκόπιο των προσωπικών μας χρωματισμών συνταιριάζοντας το βηματισμό του αγώνα μας. Καλλιεργούμε όσα μας ενώνουν, κρατώντας το πηδάλιο της πίστης για το μέλλον.
Στη φύση των πραγμάτων είναι να υπερισχύει το κυρίαρχο και σε κάθε άτομο είναι να περνά απ’ τη μια φάση στην άλλη· μέσα απ’ το άθροισμα των αντιφάσεών του.

Σ’ ένα διάγραμμα ισορροπίας όλοι έχουμε μέσα μας έναν
κόσμο που κοιτάει προς τα επάνω κι άλλον έναν που προσπαθεί να μας κρατήσει χαμηλά και να εξιχνιάσει την αλήθεια.

«Ό,τι δεν υποκύπτει στη λογική και τη συνείδηση είναι φρόνιμο. Ό,τι υποκύπτει στην ψυχή είναι επανάσταση».

Οι επιθυμίες μας οδηγούν στην προσπάθεια για πρόοδο.
Θ’ ανθίσει στην ψυχή μας η επαναστατική αυταπάρνηση.
Βήμα-βήμα θα δυναμώσουμε, θα λυτρωθούμε.
Θα ελευθερωθούμε απ’ το φθαρμένο.

Οι προσδοκίες μας θ’ ανθίσουν σε κήπους αναδημιουργικούς. Θα μας γεμίσουν απ’ το θρίαμβο της σιγουριάς.
Θα μας φτάσουν σε νέους ορίζοντες…

Η ΕΛΠΙΔΑ ΤΗΣ ΝΙΚΗΣ

Ο νοσταλγικός άνεμος μιλά βαθιά
για το ίδιο δάκρυ πόνου,
παράπονο και καημό του κόσμου
σ’ ότι τον ορίζει αόρατα.
Στέλνει επιβεβαίωσης φιλιά.
Ας ακούσουμε την ανάσα της αυγής,
χαϊδεύοντας την απαλά.
Μες στην άνοιξη της ψυχής
ταξιδεύουμε λεύτερα
στο δρόμο της αξόδευτης αγάπης.
Ονειρευόμαστε αγγίγματα.
Μ’ ανανεωμένη τη γλυκιά ελπίδα
χιλιάδες βήματα
θα ξαναγίνουν σε κάθε μας βήμα.
Ανθίζει μυστική προσευχή.
Ο χρόνος θα νικήσει την οδύνη.
Θα βρούμε το χαμένο μας ουρανό.
Ολόγιομα φεγγάρια
και ήλιοι λαμπροί
μας βλέπουν και χαμογελούν,
δίνοντας ραντεβού
στο φως της χαράς,
που θα φωτίσει το μάκρος ζωής!

Για το FiloxeniArt
Agathi Revithi

Δημήτρης Φιλελές «Ο λογοτέχνης & δάσκαλος, αντλεί έμπνευση, αποδίδει σοφία απ’ την ίδια πηγή»

Σήμερα γνωρίζουμε, έναν  λειτουργό, δάσκαλο της Πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, έναν λογοτέχνη που γεφυρώνει τον κορυφαίο ρόλο της πρώτης γνώσης των παιδιών, με αυτόν του ποιητικού …Ο λόγος για τονΔημήτρη Φιλελέ.

Από καιρού εις καιρόν, οι ρόλοι γύρω από την γνώση και την μετάδοση της, άλλαξαν. Η ταχύτητα και ο τρόπος της εξέλιξης, έφεραν νέες παραμέτρους, ως προς την προσέγγιση και το ποθούμενο.

Ο Δημήτρης Φιλελές, διδάσκει με όλη την σημασία του ρήματος «Διδαχή», με όλα εκείνα τα εφόδια που διαθέτει απευθυνόμενος όχι μόνο σε παιδιά αλλά σε κάθε αναγνώστη, σε κάθε ακροατή που στερείται της όρασης.

Σημαντικό αναζήτησης των παραπάνω είναι η καλύτερη νόηση μέσα από εσωτερικά ευρήματα… όλα εκείνα που ο Δημήτρης Φιλελές, έχει καταφέρει να μεταδώσει και να επηρεάσει σε ομάδες ανθρώπων που το έχουν πραγματικά ανάγκη. Η έκφραση που συνιστά την διεργασία ενδοσκόπησης,  λειτουργεί άμεσα ή  έμμεσα και επιτυγχάνει την στόχευση διαδραστικά.

«Εχθίστη δε οδύνη εστί των εν ανθρώποισι αύτη, πολλά φρονέοντα μηδενός κρατέειν»

Από όλες τις στεναχώριες του ανθρώπου η πιο πικρή είναι να ξέρεις πολλά και να μην έχεις καμιά επιρροή.

Ηρόδοτος – Αρχαίος Έλληνας ιστοριογράφος

Τα ανέκδοτα ποιήματα που μας εμπιστεύτηκε, τιμώντας μας, αποτελούν την προσωπική ταυτότητα της  γραφής του.

Αν είχαμε διαβάσει, όλα όσα έχει γράψει, σίγουρα δεν θα  κατατάσσαμε τον γραπτό του λόγο , σε εκείνον τον γοητευτικό λογοτεχνικό χαρακτήρα, που σε ταξιδεύει  όμορφα , γαλήνια, και  ονειρεμένα… τουναντίον σε ξυπνά από τον λήθαργο , σε ταρακουνά , σε φυσά και χάνεις την βολική ισορροπία σου !

Το συνολικό και πολυσχιδές έργο του, δεν είναι τίποτα άλλο, από την  αθόρυβη, συνεπή  και σεμνή συμβολή του στην λογοτεχνία μέσω της εκπαίδευσης και αντιστρόφως.

Αγάθη Ρεβύθη

Λίγα λόγια γνωριμίας

Ο Δημήτρης Φιλελές γεννήθηκε στην Αθήνα το 1961. Σπούδασε Κοινωνικές Επιστήμες και Παιδαγωγικά. Για περισσότερες από τρεις δεκαετίες είναι εκπαιδευτικός στη δημόσια πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Ασχολείται παράλληλα με τη γραφή και τη φωτογραφία. Είναι μέλος της Π.Ε.Λ.

Στο διαδίκτυο κυκλοφορούν ελεύθερα τα βιβλία του Παιδική Θεατρική Σκηνή (2013), Ο Καραγκιόζης δήμαρχος (2013), Της γλώσσας τα καμώματα (2013), Ανθολόγιο 1940–1945 (2017). Από τις εκδόσεις Απόπειρα κυκλοφορούν οι ποιητικές του συλλογές Μυθ…ιστόρημα (2017), Θρ…ίαμβοι και απώλειες (2018) και Αντι…σώματα (2020). Ποιήματα και πεζά κείμενά του έχουν δημοσιευτεί σε πολλά συλλογικά έργα.

Πολλά ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί από διάφορους δημιουργούς.

Στο προσωπικό του blog (dimitrisfileles.blogspot.com) δημοσιεύει ποιήματα και πεζά, καθώς και ηχογραφημένα αναγνώσματα κλασικής ελληνικής πεζογραφίας και ποίησης με σκοπό την άρση του αποκλεισμού των ευπαθών κοινωνικών ομάδων από τη λογοτεχνική δημιουργία.

ΛΕΞΕΙΣ

Οι λέξεις υπάρχουν ως άβια όντα,

εκτός χώρου και χρόνου

Κυοφορούν έννοιες ακατάληπτες

που προσδοκούν την ορθή ερμηνεία.

Στοιβάζονται στις αποθήκες της μνήμης

ως δομικά υλικά,

που ευελπιστούν να ανασυρθούν

την κατάλληλη στιγμή,

για να εκφράσουν μια λογική αλληλουχία.

Είναι διάσπαρτα ξερόκλαδα,

στο κρυφό μονοπάτι του δάσους

που αφήνονται στο επιλεκτικό χέρι του συλλέκτη,

για να γίνουν σπινθηροβόλα προσανάμματα

μιας μελλοντικής παθιασμένης συζήτησης.

Είναι υπόγεια διάπυρα ρευστά

που κυλούν ορμητικά,

κάτω από αλλεπάλληλες πλάκες,

και ζητούν την ελάχιστη ρωγμή

για να ξεχυθούν ασυγκράτητα

ανάμεσα από τις σχισμές των δοντιών.

Να βρουν διέξοδο πάνω στο ρυάκι της γλώσσας

Να πάρουν σχήμα πάνω στους μυς των χειλιών

Να δέσουν σαν ώριμα φρούτα

Να απελευθερώσουν τους χυμούς τους

πάνω στο άγραφο χαρτί

Να δώσουν το στίγμα της δύναμής τους

Να επιβεβαιώσουν τη ματαιοδοξία τους

για μια περίοπτη θέση στην αιωνιότητα.

© Δημήτρης Φιλελές

Για το FiloxeniArt

Agathi Revithi

Ποίηση στην εποχή της εκποίησης : « Η ομάδα των ποιητών, γιορτάζει 10 χρόνια δράσεων, συνδυάζοντας μουσική, εικαστικές & αναπαραστατικές τέχνες »

Ποίηση στην εποχή της εκποίησης

Η «ποίηση στην εποχή της εκποίησης» είναι ομάδα ποιητών που πιστεύουν ότι η ποίηση δεν είναι μόνο προσωπική υπόθεση. Ξεκίνησε τη δράση της τον Μάιο του 2010, με τη δημιουργία του ανοιχτού ιστότοπου δημοσίευσης ποιημάτων http://ekpoiisi.blogspot.com/ Η ομάδα έχει οργανώσει αρκετές ανοιχτές αυτοσχεδιαστικές βραδιές σε διάφορους χώρους στο κέντρο της Αθήνας. Συνδυάζει την ποίηση με τη μουσική, τις εικαστικές και αναπαραστατικές τέχνες.

Από το 2011 μέχρι το 2018 επιμελείτο ζωντανή ραδιοφωνική εκπομπή στο δημοτικό ραδιοφωνικό σταθμό Ηρακλείου Αττικής «Επικοινωνία», 94fm. Έχει συμμετάσχει σε δημόσιες δράσεις όπως η Μέρα δρόμου, η Διαμαρτυρία των ποιητών κ.ά. Το Μάρτιο του 2011 πήρε μέρος στην έκθεση «Εικονοποίηση» που διοργάνωσε στο ίδρυμα Κακογιάννη ο «Ορίζοντας γεγονότων» και στις αρχές του 2012 η συνεργασία αυτή συνεχίστηκε με τη συμμετοχή στις εκθέσεις «Ουτοπία » και «Ερωτοπία». Η «ποίηση στην εποχή της εκποίησης» πήρε μέρος στο Φεστιβάλ Αντίστασης των κατοίκων της Κερατέας τον Απρίλιο του 2011. Είχε παρέμβαση τον Ιούνιο του 2011 στο κίνημα του Συντάγματος με μοίρασμα έντυπων ποιημάτων και απαγγελίες.

Στις αρχές του 2013 κυκλοφόρησε η συλλογή ποιημάτων «ποίηση στην εποχή της εκποίησης» (εκδόσεις Άπαρσις), που περιέχει δύο ποιήματα που ο κάθε ποιητής ή ποιήτρια θεωρεί ως αντιπροσωπευτικά του ή πιο ταιριαστά με την εποχή που διανύουμε. Στις 21-3-2013, παγκόσμια ημέρα ποίησης, οργάνωσε μεγάλη εκδήλωση-παρουσίαση του βιβλίου στο ελεύθερο αυτοδιαχειριζόμενο θέατρο Εμπρός. Η ομάδα «ποίηση στην εποχή της εκποίησης» είναι εκ των εμπνευστών και βασικών διοργανωτών της «Γιορτής της Ποίησης», που έγινε στη Δονούσα 28-29 Αυγούστου 2015 και 21-23 Αυγούστου 2016. Τον Οκτώβριο του 2015 και τον Ιούνιο του 2016, συμμετείχε στο Φεστιβάλ Αλληλέγγυας και Συνεργατικής Οικονομίας στην Ακαδημία Πλάτωνος και τον Οκτώβριο του 2017 στο Φεστιβάλ των Κοινών στην ΑΣΚΤ. Στις παραστάσεις που παρουσίασε τον Ιούνιο 2016 και τον Ιούνιο του 2017 στο φεστιβάλ BBQ στη Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας, προέκτεινε κι άλλο τους πειραματισμούς της στην επαφή της ποίησης με τις άλλες τέχνες. 

Από το 2014 μέχρι και σήμερα οργανώνει τις Τετάρτες στα μέρη του Κεραμεικού τις «ποιητικές αγρυπνίες», όπου συναντώνται τα διάφορα ποιητικά ποτάμια της πόλης. Τον Απρίλιο του 2020, εν μέσω καραντίνας, μεταμόρφωσε σε βιντεοποίημα το «Όσο μπορείς» του Κ. Π. Καβάφη σε συνεργασία με την καλλιτεχνική ομάδα GlitchA. Στις ποικίλες δράσεις της ομάδας, η προσωπική δημιουργία πλέκεται με τη συλλογική και το ζητούμενο δεν είναι μια ποίηση για την εποχή, αλλά «η ποίηση στην εποχή της», λόγος και πράξη μαζί.

ΠΟΙΗΤΕΣ ΠΟΥ ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ:

Ανδρικοπούλου Νίκη

Άθνσπλος Πάνος Λάμπος

Αργυρίου Ιωάννα

Αρματά  Ιώ

Βατίστας Ανδρέας

Βατίστα Στέλλα

Βέρδη Καρίνα

Γερογιάννης Γιάννης

Γκόλια Μαρία

Δάρας Αλέξης

Ευθυμίου Τζίμης

Καπετανάκος Γιώργος

Καπράλος Βασίλης

Μικέλης Αντώνης

Μιχελής Πάνος

Μπιρμπίλη Ανδριάνα

Παπαδόπουλος Αντώνης

Παπαδόπουλος Θεοχάρης

Παπανδρεοπούλου Μαρία

Προδρομίδου Σελένα

Ρεβύθη Αγάθη

Ρέμπελου Φαίη

Τερζής Νίκος

Φιλελές Δημήτρης

Για το FiloxeniArt

Agathi Revithi

Ροδαυγή Γκογκώνη : Η ταλαντούχα ποιήτρια από την Δερόπολη, μέσα από τις «Ερωτικές Φεγγοβολιές» εξυμνεί τον έρωτα, την αγάπη, & την πόλη της

Σήμερα γνωρίζουμε μια γυναίκα, που μας έρχεται από την Βόρειο Ήπειρο και  φέρνει δώρα ψυχής με ευωδιές. Αυθεντική, άξια, ταλαντούχα, παθιασμένη με το θαύμα της ζωής ! Μέσα από τα ποιήματα της, ένιωσα να κατοικώ για χρόνια στην πόλη της , την «Δερόπολη», την οποία εξυμνεί με τους στίχους της. Δεν είναι μόνο η περιγραφική της ολότητα, η ανάδειξη με λεπτομέρειες των απτών πραγμάτων, είναι η αλήθεια της, που την διατυπώνει σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής της. Ένα βιβλίο γεμάτο συναισθήματα, αναζητήσεις, όλα έντονα με βάθος και συγκινησιακή, μεταδοτική έξαψη.

Ως δέκτης – αναγνώστης των έργων της, τολμώ να ταυτιστώ, ως μια μορφή ενσυναίσθησης με όλα εκείνα που γρατζούνισαν την ψυχή της για να τα μοιραστεί σήμερα μαζί μας. Θα σταθώ σε ένα ποίημα με τίτλο «Ξέρω, όμως, πως …» ( Σελ.32 ) που με άγγιξε ιδιαίτερα. Μέσα σε λίγους στίχους μας στέλνει ένα μήνυμα αβίαστα κι απλά . Στις μικρές καθημερινές χαρές βρίσκεται η μεγαλύτερη ευτυχία … Αυτές που οι μεγάλες πόλεις δεν έχουν πια. Η γνωριμία μας με την Ροδαυγή Γκογκώνη δείχνει τον δρόμο που οι άνθρωποι έρχονται κοντά και ουσιαστικά. Είναι λοιπόν χρέος μας μέσα από την λογοτεχνία να μεταφέρουμε στις επόμενες γενιές αυτήν την οπτική που σίγουρα λείπει και ως γνώση αλλά και ως συναίσθημα .

Η ευτυχία είναι πράγμα απλό και λιτοδίαιτο —ένα ποτήρι κρασί, ένα κάστανο, ένα φτωχικό μαγκαλάκι, η βουή της θάλασσας. Τίποτα άλλο.

( Νίκος Καζαντζάκης,  Έλληνας συγγραφέας )

Αγάθη Ρεβύθη

Παρουσίαση του ποιητικού έργου με τίτλο «Ερωτικές Φεγγοβολιές», της Ροδαυγής Γκογκώνη

Η ποιητική αυτή συλλογή αποτελείται από πενήντα ένα ποιήματα  γραμμένα, τόσο σε ελεύθερο, όσο και σε ομοιοκατάληκτο στίχο.

Το πρώτο ποίημα με τον τίτλο «Όποιος αγάπησε πολύ» και το τελευταίο της που τιτλοφορείται «Έλα», αποτελούν τους δύο βασικούς πυλώνες του έργου της και καθορίζουν την επιμέρους θεματολογία του.

Με άλλα λόγια, το ελπιδοφόρο μήνυμα που γεύεται ο αναγνώστης στο πρώτο της ποίημα συνεχίζεται και φτάνει ως το τέλος, προσκαλώντας μας να την ακολουθήσουμε να πετάξουμε με τα φτερά των στίχων της στον καθάριο  ουρανό της, στον παραδεισένιο της κήπο που είναι γεμάτος ήλιο, λουλούδια, πουλιά, στου πόθου τα λιβάδια

Ήδη από τον τίτλο του βιβλίου Ερωτικές Φεγγοβολές, προϊδεάζεται ο αναγνώστης θετικά για το περιεχόμενο, αφού μας καλεί η ποιήτριά μας να ταξιδέψουμε μαζί της στα ερωτικά λαμποκοπήματα της ψυχής της, στις  εκλάμψεις του πάθους και της αγάπης με πνεύμα αισιοδοξίας και ελπίδας.  Η αγάπη είναι η ζωοποιός εκείνη δύναμη που καταλύει κάθε εμπόδιο, αφού «Όποιος αγάπησε πολύ, κάνει το δάκρυ προσευχή, σαν νυχτολούλουδο ανθίζει, κερνάει φιλί» και «δίνει ζωή, όπως πολύ χαρακτηριστικά μάς αναφέρει η ποιήτριά μας στο πρώτο της ποίημα.

Σ΄αυτό το πρωτόλειο πόνημα της συγγραφέως, μέσω μιας ώριμης και προσεγμένης γραφής, οσμιζόμαστε υπέροχες εικόνες της πατρίδας της, που μαρτυρούν έναν ιδιαίτερα ευαίσθητο, γνήσιο και αυθεντικό άνθρωπο, που θέτει ερωτήματα, ερωτεύεται, προβληματίζεται, απορεί, ελπίζει, παραινεί, στην προσπάθειά της να ιχνηλατήσει, να αυτοβυθιστεί στον εσώτερο εαυτό της, αλλά και να κατανοήσει τον περιβάλλοντα χώρο που μεταμορφώνεται διαρκώς, πολλές φορές απειλητικά. Μας λέει χαρακτηριστικά :

«Άραγε….τι μάτια να λατρέψω, σε τι αγκαλιά να σταθώ, τι φιλί να δώσω, σε ποια αγκαλιά να ξεχαστώ να κοιμηθώ, σε ποιον κόσμο να απευθυνθώ»

Εκφράσεις απορίας και ρητορικές ερωτήσεις υπάρχουν διάσπαρτες στο έργο της, γεγονός που μαρτυρά την ανήσυχη φύση της Ροδαυγής, που αέναα προσπαθεί να ανιχνεύσει αλήθειες για τα ουσιώδη θέματα της ζωής μας, τον έρωτα, τη φύση, την ψυχή, τον θάνατο. Παρηγοριά μεγάλη και απαντοχή σε αυτόν τον ψυχικό κλυδωνισμό της ποιήτριάς μας, το αντάμωμα με τη φύση σε κάθε της μορφή που χαϊδεύει την ψυχή της, καθώς  και η προσμονή της αγάπης που έλειψε, που θα έρθει να φέρει την Άνοιξη ,vα φωτίσει και να ποτίσει τη διψασμένη της καρδιά.

Διαβάζουμε:

«Aκουμπώ στο μάρμαρο του παραθυριού, με ένα ποτήρι δροσερό νερό σε περιμένω»

Και λίγο πιο κάτω, «Άνοιξη νιώθουν οι καρδιές σαν θα΄ναι αγκαλιασμένες».

Με έναν πρωτότυπο τρόπο η Ροδαυγή πλέκει το εγκώμιο της φύσης και εξυμνεί το μεγαλείο της χρησιμοποιώντας και συνδυάζοντας έξοχες εικόνες, πολλαπλά σχήματα λόγου, καθώς και περίτεχνες φραστικές δομές, σύνθετους επιθετικούς προσδιορισμούς-που τονίζουν και εξαίρουν περισσότερο το θαυμασμό της για ό,τι την περιβάλλει-και κυρίως για τον τόπο καταγωγής της και τους συντοπίτες της.

«Λουλούδια πορφυρά και λατρεμένα μέσα σε πλαγιές στα ολάνθιστα περιβόλια»

«Φιγούρες του κάμπου με πορτοκαλόχρυσα φτερά να παίζετε με του ανέμου τη μυρωδιά»

«Φορώντας τις στολές της φύσης».

Και λίγο πιο κάτω, στο ποίημα με τον τίτλο «Ζεστή αγκαλιά» διαβάζουμε:

«Πράσινος, χλοερός κάμπος της Δερόπολης στολισμένος Άνθη, πολύχρωμα, ευωδιαστά»

«Μικρό μου σπουργιτάκι δώσε μια ζεστή αγκαλιά να ζεσταθούν οι χωριανοί μου».

Ξεχωριστή θέση στην καρδιά της η Δερόπολη, αυτή η όμορφη πόλη της Βορείου Ηπείρου. Τη ζωγραφίζει με την ποιητική γραφίδα της, της κάνει το πορτραίτο, μέσω έξοχων εικόνων και περιγραφών, αφού, όπως πολύ χαρακτηριστικά μας λέει, «Εντολή των Θεών» η γέννησή της.

«Σε γέννησαν οι αιώνες και ο πράσινος κάμπος μαζί με τα αμπέλια σου» / «Ανθίζουνε οι μυγδαλιές στης Δερόπολης τη φύση προτού να έρθει η Άνοιξη»/ «Σε κούρσεψαν, εσύ παρέμεινες αξία σταθερή, Δερόπολη ζηλευτή».

Η  ποιήτριά μας δηλώνει «αιώνια υποταγή» μόνο στο μεγαλείο του φεγγοβόλου έρωτα που «τον ντύνεται με ρόδα κεντημένο»,αφού «η καρδιά είναι τρελή ασυγκράτητη» και η «σάρκα γίνεται πορφυρό λουλούδι» από τη φλόγα του πάθους και της αγάπης.

«Κλωνάρια χρυσοστόλιστα στολίζουν την αγάπη»/ «Κόκκινες παπαρούνες σαν τα χείλη των ερωτευμένων να θυμίζουν του πάθους το φιλί σου»/ «Την αυγή σου ν΄ανασαίνω»

«Άραγε τίνος αγγέλου είσαι καρπός ποιας μάνας είσαι γέννα;»/ «Πόσα φεγγάρια έγιναν καμβάς του έρωτά μας»

Και σ΄ένα άλλο ποίημα της :

«Ματώνει το πρώτο φιλί όπως το πρώτο ποίημα»/ «Να κοιτάς τα μάτια μου να λες…Σ΄ανασαίνω ζωή»

Ο απλός αλλά βαθυστόχαστος ποιητικός λόγος χρησιμοποιείται εύστοχα και καταφέρνει να μας ταξιδέψει, νιώθοντας τους συναισθηματικούς παλμούς των στίχων της, όπως «τ΄ αστέρια που γέμιζαν με φως την ψυχή της, το τραγούδι του αηδονιού, τους εφηβικούς έρωτες που είναι κρυμμένοι στα φύλλα της πορτοκαλιάς».

Ιχνηλατεί και προσπαθεί να εισβάλλει στο βάθος των ψυχικών εκδηλώσεων και συναισθημάτων, για να συνειδητοποιήσει τελικά ότι η ψυχή του ανθρώπου είναι «μια άβατη αλήθεια» που  δύσκολα μπορεί να εξερευνηθεί, και γι΄αυτό δυσκολεύεται να συμφιλιωθεί με το πεπερασμένο της ανθρώπινης φύσης. Ελεύθερη και ασυμβίβαστη διασκεδάζει τον θάνατο, δεν τον φοβάται, αφού

 «Στου ουρανού το γαλανό σεντόνι-

Ποιος θα τον πιάσει τον αετό και ποιος θα τον μερώσει-που του ουρανού η λευτεριά τον έχει μεγαλώσει».

Αντίθετα, μας προτρέπει να ψηλαφίσουμε την ομορφιά σε κάθε της μορφή, να γρηγορούμε, και να κινητοποιηθούμε δημιουργικά προς νέους και ελπιδοφόρους ορίζοντες, προτού μας προλάβει η φθορά του χρόνου.

«Έλα τρέξε, δεν προλαβαίνουμε την ομορφιά, οι αυλαίες κλείνουν καθώς φουσκώνουν οι ανθοί».

Και όπως πολύ χαρακτηριστικά υποστήριξε ο μεγάλος ποιητής μας, Νικηφόρος Βρεττάκος,

«Άλλωστε, τι / θαρρείς πως στο βάθος είναι η ποίηση; / Είναι η γύρη / των πραγμάτων του σύμπαντος. Η γύρη σε πράξεις, / η γύρη σε οδύνη, σε φως, σε χαρά, σε αλλαγές, / σε πορεία, σε κίνηση»

Σοφία Σκλείδα, Φιλόλογος, ΜΑ, Διδάκτωρ Συγκριτικής Παιδαγωγικής Υποψήφια Μεταδιδάκτορας του Πανεπιστημίου Αθηνών

Πορτρέτο της Δερόπολης…

Σε γέννησαν οι αιώνες
και ο πράσινος κάμπος
μαζί με τα αμπέλια σου…
Εντολή των θεών
να λύσεις τα μαλλιά σου όμορφη κόρη
για να κυματίσουν στο θρόισμα
της πρωινής αύρας
και στα ανθισμένα μονοπάτια
των ηρώων σου….
Δαντελένιες ακτές
ή πανάκριβη
υφασμένες από μοίρες και ναϊάδες,
Σε ονόμασε χρυσοπράσινο φύλλο
ή πένα του γλυκόλαλου
ποιητή της πρασινάδας σου Μητέρας!
Το εφηβικό σου λίκνισμα ερωτεύτηκαν…
Σε κούρσεψαν…
Εσύ παρέμεινες,
Αξία σταθερή,
Δερόπολη ζηλευτή!
Όμορφη Δεροπολίτισσα
Σήκωσε τα μάτια !

Της Αγάθης Ρεβύθη