ΥΦΑΙΝΕΙ Η ΛΗΣΜΟΝΙΑ της Έλενας Πίνη

ΥΦΑΙΝΕΙ Η ΛΗΣΜΟΝΙΑ

Με κόκκινη κλωστή
υφαίνω ολημερίς
το πουκάμισο εκείνο,
που δώρο
δικό σου
μοναδικό
το προορίζω.

Μα μόλις πέφτει
το σκοτάδι,
οι κόμποι της κλωστής
σπάνε, και
μένει μοναχά
ένα ρετάλι
πολυκαιριασμένο.

Και πάλι ξυπνάω
το πρωί.
Και μαζί μου ξυπνάει
Εκείνη.
Μην αναρωτιέσαι ποια;
Η Λησμονιά.
Έχει πρόσωπο, σώμα,
μάτια και χέρια.

Παίρνει το ύφασμα
από το πάτωμα.
Το διπλώνει
προσεχτικά.
Το ακουμπάει
στα γόνατά της και
ψάχνει την αρχή.

Με κόκκινη κλωστή
αρχίζει να υφαίνει
το πουκάμισο αυτό,
χωρίς να ξεχάσει να
υφάνει στο μέρος
της καρδιάς
το μονόγραμμά σου.

Και αν ποτέ
δεν φτάσει σε σένα
το δώρο αυτό,
έστω θα το φορώ
εγώ τα βράδια
για να κοιμάμαι
μαζί σου.

Έλενα Πίνη

Αφήστε μια απάντηση