Ο καλλιτέχνης είναι δραπέτης.

Έκανα υπομονή.
Ετοίμαζα μέσα μου κρυφά, χωρίς να το υποψιάζομαι,
τη μέρα που θα κάνω φτερά και θα φύγω.

Ν.Καζατζάκης

Φεύγει από όσα έκανε υπομονή ανοίγοντας τα φτερά ώστε να πετάξει μαζί με την τέχνη
του.

Υπομένει σ’ έναν κόσμο που τον ασχημαίνουν και ποδοπατούν και επιμένει στην
δημιουργία ενός καινούριου.

Έχει την ιδιότητα να μην πατάει μόνο τα πόδια του στη γη. Πιάνει ένα σύννεφο και παίζει
μαζί του. Το κάνει βαρκούλα στα κύμματα,ομπρέλα του ανέμου, φεγγαράδα και
νυχτολούλουδο. Χαϊδεύει μια αχτίδα του ήλιου και το μετατρέπει σε μολύβι, πινέλο, σε
νότα ,σανίδι, αυλαία, μάρμαρο, σε άγαλμα, σε πολιτισμό, σε πεντάγραμμο σε μελωδία και
σε τραγούδι.

Ναι! Ναι! Η τέχνη είναι το τραγούδι του κάθε καλλιτέχνη που ερμηνεύει
ο ουρανός και ο κόσμος μαζί με το δικό του καρδιοχτύπι!

Αυτό μοιράζεται μαζί με τον καινούριο του κόσμο και ελπίζει να τον ακούσουν οι ψυχές, οι
καρδιές και το αθάνατο πνεύμα.

Πολλές φορές είναι βαρύ, άλλοτε ανάλαφρο και άλλοτε χωρίς λόγια παρά με σιωπή.

Όπως έχω πει και στο παρελθόν οι πιο δυνατοί στίχοι γράφτηκαν τις πιο αδύναμες στιγμές.
Η τέχνη σου ανταποδίδει ψυχική και πνευματική δύναμη. Η τέχνη βρίσκει μια οδό
επικοινωνίας ανάμεσα στην σκληρότητα του κόσμου με την ευαισθησία που κρύβει ο κάθε
καλλιτέχνης.

Ο καλλιτέχνης ασκεί ψυχική δύναμη.

Ο καλλιτέχνης καλλιεργεί μέσα του την πίστη μαζί με την δημιουργία. Δεν φοβάται την
ασχήμια του καιρού και των ανθρώπων.

Δεν τρέμει το θεριό. Θλίβεται και συμπονά. Εκρήγνυται και δακρύζει ακόμη και όταν πολλές
φορές γίνεται πεισματάρης στην επιμονή του. Ο καλλιτέχνης χαρακώνεται μέσα από την
τέχνη του για να επουλωθούν οι πληγές του κόσμου. Όσο πιο πολύ διεισδύει μέσα της,
τόσο πιο επώδυνη γίνεται. Από την άλλη όσο πιο πολύ την αγκαλιάζει τόσο σκορπίζει μελωδία και αισιοδοξία. Είναι μια χαρμολύπη. Είναι ένα γεγονός και μια πραγματικότητα.
Είναι ένα όνειρο με μια ελπίδα.

Είναι ο άνθρωπος μαζί με την ψυχή του που χαρίζεται με την καρδιά του.

Με ρωτούν πολλές φορές τι είναι ποίηση, αν είναι τέχνη και με ποια κριτήρια γίνεσαι καλός
καλλιτέχνης.

Προσπαθώ να τους εξηγήσω πως εάν ξέραμε ακριβώς τι είναι ποίηση θα μπορούσαμε να
ξέρουμε περίπου τι είναι η ζωή.

Με τι κριτήρια λοιπόν ζεις μια όμορφη ή άσχημη ζωή;

Δεν είναι τέχνη η ζωή;

Δεν είναι ποίηση το γέλιο της καρδιά σου;

Δεν είναι ζωγραφική η καμπύλη στο χαμόγελό σου;

Δεν είναι γλυπτική το δάκρυ που κυλά στα μάτια σου;

Δεν είναι μουσική η σκέψη σου για ένα καλύτερο μέλλον;

Δεν είναι ερμηνεία το φτερούγισμα της ψυχής σου ;

Δεν είναι τραγούδι το ξεκίνημα της μέρας σου;

Δεν είναι τέχνη η δημιουργία της δικής σου στιγμής;

Όταν λοιπόν συναντάτε ανθρώπους που σας παρασύρουν και σας εμπνέουν για να νιώσετε
την μοναδικότητα της στιγμής εκεί να ξέρετε πως υπάρχει ένας σπουδαίος καλλιτέχνης.

Θα σας δείξει την φαντασία.

Θα σας εναρμονίσει με την μαγεία. Χωρίς αυτά είναι άνοστη η ζωή.

Ο καλλιτέχνης ό,τι νιώθει το εννοεί.

Ό,τι ψάχνει το αναζητά.

Ό,τι βρίσκει το αγκαλιάζει σφιχτά και ό,τι δεν μπορεί να αγγίξει, το δημιουργεί.
Αυτές τις αξίες κάνει νότες.

Αυτά τα συναισθήματα τραγουδά τις μέρες και τις νύχτες ακόμη κι όταν ξέρει πως
δραπετεύει.

Ακόμη κι όταν σβήνει γιατί τα παιδιά του θα συνεχίσουν να υπομένουν και να επιμένουν να
ανοίξουν τα φτερά τους.

Δραπέτες να γίνουν για έναν κόσμο ομορφότερο.

Αφήστε μια απάντηση