Καίτη Λιανού – Ιωαννίδου «Η βραβευμένη υψίφωνος & συγγραφέας, αποκαλύπτει την πολυσύνθετη προσωπικότητα της μέσα από τα έργα της»

Σήμερα, θα γνωρίσουμε μια γυναίκα με ιδιαίτερα δυναμική παρουσία στον χώρο του πνεύματος , της μουσικής , των εικαστικών. Αθόρυβη, χαμηλών τόνων, μια ήρεμη δύναμη. Όλες οι ιδιότητες της δεν αντιφάσκουν αλλά έχουν μια κοινή συνισταμένη … την φλόγα της δημιουργίας . Εκείνη την γεμάτη γνώση και ταλέντο εξωτερίκευση που δεν ησυχάζει, αλλά εξελίσσεται συνεχώς. Η Καίτη Λιανού- Ιωαννίδου, έχει ένα πολυσύνθετο εσωτερικό κόσμο με συναισθήματα επίκτητα και μη.
Δεν φλέρταρε με την λογοτεχνία, ήρθε στην ζωή της σαν μόνιμη καταιγίδα, μια έμπραχτη αυτοσυνειδησία της συγγραφέως. Γρήγορα τα συγγραφικά της έργα,
δομημένα με αξιοπρόσεχτη αφηγηματική μαστοριά κατέκτησαν τους αναγνώστες.
Διαβάζοντας παρακάτω λίγα από τα στοιχεία του βιογραφικού της θα ανακαλύψουμε το βάθος και την ποιότητα της προσωπικότητας της . Αναμφισβήτητα, δεν είναι τυχαίες οι βραβεύσεις και οι διακρίσεις της σε όλους τους χώρους που επάξια υπηρετεί.
Α.Ρ.

Λίγα λόγια γνωριμίας από την συγγραφέα

Η Καίτη Λιανού-Ιωαννίδου γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα αλλά κατάγεται από την Κωνσταντινούπολη. Είναι απόφοιτη της Ελληνογαλλικής Σχολής Ουρσουλινών. Σπούδασε μουσική, είναι υψίφωνος, κατέχει πτυχίο Ωδικής και Δίπλωμα Μονωδίας και Μελοδράματος. Απέσπασε δε Α΄ Βραβείο κι έλαβε Αργυρό μετάλλιο.
Το 2005 άρχισε μαθήματα ζωγραφικής και αγιογραφίας. Έργα της έχει παρουσιάσει σε ομαδικές εκθέσεις. Την ίδια χρονιά μπαίνει δυναμικά στον χώρο της Λογοτεχνίας. Γράφει μυθιστορήματα, διηγήματα, ποιήματα.
Το 2008 από τις εκδόσεις «Θέσις» κυκλοφορεί το βιβλίο της με τίτλο «Η άλλη πλευρά του παραδείσου» το οποίο διασκευάστηκε από την ίδια σε θεατρικό. Το εξώφυλλο είναι έργο δικό της «Έκσταση» λάδι σε καμβά.
Το 2010 δημοσιεύεται το πρώτο της μικρό διήγημα με τίτλο «η επιστροφή» στην Φιλολογική Πρωτοχρονιά Εκδόσεις «Μαυρίδη» και αναδημοσιεύεται στο περιοδικό Λακωνικά και στην εφημερίδα Παλμός Γαλατσίου.
Τον Απρίλιο του 2012 δημοσιεύεται στα free-ebooks η ποιητική της συλλογή «Το γυάλινο δωμάτιο» το εξώφυλλο είναι έργο δικό της «Η κούκλα» λάδι σε καμβά.
Ο 2013 από τις εκδόσεις Όστρια κυκλοφορεί το λαογραφικό «Ελλάδα σ’ αγαπώ- Παράδοση και αναμνήσεις» βιβλίο συνεργασίας.
Το 2014 από τον ίδιο εκδοτικό οίκο το διήγημα «Χρυσές σελίδες» το οποίο διασκευάστηκε από την ίδια την συγγραφέα σε θεατρικό μονόλογο με τίτλο «Μια μέρα του Ιούνη».
Την ίδια χρονιά έλαβε μέρος με τρία ποιήματα της στην ποιητική ανθολογία «INTELLIGENTSIA» ο κύκλος των ποιητών (01) εκδόσεις «Εντύποις»
Το 2015 από τις εκδόσεις «Ωκεανός» το μυθιστόρημα «Κοριός στο μαξιλάρι του προέδρου».
Το 2016 από τις εκδόσεις «Όστρια» το λαογραφικό «Συνάντηση με το παρελθόν».
Το 2017 από τις εκδόσεις «Ωκεανός» το μυθιστόρημα «Λίγο πριν ξημερώσει»
Το 2019 από τις εκδόσεις «Αγγελάκη» το μυθιστόρημα «Άρωμα σε μελανοδοχείο»
Γράφει στον έντυπο και διαδικτυακό τύπο.
Είναι μέλος του Ομίλου για την Ουνέσκο Πειραιώς και Νήσων και της Πανελλήνιας Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών.

ΜΕΡΕΣ ΣΙΩΠΗΣ- ΔΙΗΓΗΜΑ της ΚΑΙΤΗΣ ΛΙΑΝΟΥ-ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ ( Απόσπασμα )
Είχε αρχίσει να ψιλοβρέχει. Κι αυτές οι σταγόνες που έπεφταν πάνω στο τζάμι έμοιαζαν πως χάραζαν το πρόσωπο της Αγνής. Στεκόταν εκεί, πίσω απ’ τις κουρτίνες. Καμιά φορά τις παραμέριζε και προσπαθούσε να δει στην άκρη του δρόμου, μήπως κάποια σκιά περάσει ξυστά κάτω απ’ το παράθυρό της, μήπως κάποιος φωνάξει το όνομα της, μήπως κάποιος πει…, περίμενε.
Γύρισε το κεφάλι της. Κοίταξε το δωμάτιο. Το περιεργάστηκε σα να το ‘βλεπε για πρώτη φορά. Όλα ήσαν στη θέση τους. Πίστευε πως αυτές οι λίγες μέρες απουσίας της απ’ την πραγματικότητα θα την βοηθούσαν να σκεφθεί πιο ξεκάθαρα τη ζωή της. Να βρει τρόπους, ώστε να λύσει τους γρίφους, που γέμιζαν όλο και περισσότερο τις λευκές σελίδες της.

Όχι, όχι. Δεν μπορούσε να περιμένει. Αντίθετα έπρεπε να τρέξει, να βιαστεί να αρπάξει τα ινία και να σταθεί μπροστά στο άγριο πλήθος που έτρωγε τις σάρκες της, να παλέψει με τα στοιχειά που την βασάνιζαν, με καθ’ ένα θεριό που έπινε το αίμα της.
Τα κλειδιά ήταν πεταμένα πάνω στο τραπεζάκι του χολ. Η βαλίτσα της περίμενε μπροστά στην εξώπορτα. Δεν υπήρχε άλλος δρόμος, ούτε επιστροφή. Αλίμονο αν υπήρχε επιστροφή, τότε, δεν θα υπήρχε τέλος, κι έπρεπε να τελειώσει το συντομότερο.

Αυτό ήταν! Είχε πάρει τις αποφάσεις της. Το ‘ξερε. Ήταν σίγουρη, λίγες μέρες, μόνο λίγες μέρες ήταν αρκετές για να σβήσουν το χθες, το προ ολίγου, το παρελθόν, κι έτοιμη πια θα έκλεινε τις κουρτίνες για πάντα.

Σωτηρία για κείνον που της άρπαξε τη ζωή, για κείνον που της έκλεψε τα όνειρά της, δεν θα υπήρχε πια. Μαχαίρι θα έμπηγε στην καρδιά του κι ας την εκλιπαρούσε, ας σερνόταν στα πόδια της, ας της υποσχόταν πως ήταν η τελευταία φορά, όπως άπειρες φορές είχε δώσει ίδιες υποσχέσεις και λόγια που σκορπίζονταν στον αέρα. Όχι, τώρα πια δεν θα περίμενε. Όταν θα γύριζε, εκείνος θα ήταν εκεί κι εκείνη, η Αγνή δεν θα επέτρεπε πια κανέναν βιασμό ψυχής. Η μέθη των ονείρων θα έσβηνε για πάντα για να ανοίξει ένα καινούριο μονοπάτι της ζωής της.

Μέθη των ονείρων της! Και πράγματι άπειρες φορές μέθυσε μέσα στις φλόγες ενός έρωτα, που κατέληξε στην πιο τραγική φάρσα της ζωής της. Εκείνος που παρουσιάστηκε σαν άγγελος, που γιάνει τις πληγές, για να την παρασύρει στην άβυσσο και να της ξεριζώσει τις ομορφιές του παραδείσου που ονειρεύτηκε, δεν θα μπορούσε να την αγγίξει πια. Όχι, όχι! Ήρθε η στιγμή που βρήκε το κουράγιο για να διώξει από πάνω της την αβεβαιότητα. Όχι, όχι! Ήρθε το τέλος, αλλά και η αρχή του δικού της θριάμβου.
Πήρε τα κλειδιά, τη βαλίτσα της κι έφυγε.

ΦΩΝΕΣ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ

Οι ρίζες των δένδρων βυθίζονται βαθιά στο χώμα
λαμποκοπούν τα φύλλα τους στο φως του φεγγαριού
τρέμουν στο φύσημα του ανέμου
πονάν όταν πέφτουν χάμω και σωριάζονται στη γη
ποδοπατιούνται απ’ τους περαστικούς
ενώ ουρλιαχτά που ακούγονται από μακριά
πνίγονται στο σκοτάδι
 
 
κι εγώ όλα αυτά τα βλέπω.
Ακούω την κάθε ανάσα
τον κάθε χτύπο της καρδιάς, το κάθε βήμα.
Αισθάνομαι τον πόνο, τη λύπη, τη χαρά.

Θέλω να βγω στους δρόμους
στο πλήθος να μπερδευτώ.
Θέλω να τρέξω, να γλιστρήσω
γυμνή να πέσω στα νερά των ποταμών.
Θέλω να κυλιστώ στη χλόη
αγριολούλουδα να κόψω,
τον ουρανό να δω
Τα χέρια μου ν’ ανοίξω. Να φωνάξω δυνατά
πολύ δυνατά…
… αλλά φοβάμαι πως κανείς δε θα μ’ ακούσει.
 
Από την ποιητική συλλογή « Το γυάλινο δωμάτιο » 


 
 
Στην παρακάτω ιστοσελίδα περισσότερα για την Καίτη Λιανού- Ιωαννίδου 
 http://lianoukaiti.blogspot.com

Για την FiloxeniArt

Agathi Revithi

Αφήστε μια απάντηση