Η ΠΡΑΞΗ ΤΗΣ ΦΥΓΗΣ

Η ΠΡΑΞΗ ΤΗΣ ΦΥΓΗΣ

-Πού πήγε η ελευθερία στις σχέσεις σου;
Θα απαιτείς εσύ πότε και πως θα εκφράσει ο άλλος τα συναισθήματά του για σένα;

 

Η ερώτηση αυτή ήταν σαν ένα ηλεκτρόδιο που γείωνε την κορυφή με τα νύχια μου.Με διαπερνούσε ένα ισχυρό σοκ συνειδητοποίησης για την διάσταση που είχε πάρει η αναισθησία μου με ισχυρές δόσεις άνευ αναισθητικού.
Δε θυμάμαι εαν έφταιγε το παράπονο της απογοήτευσης,η πίκρα της απόρριψης ή αυτό που κολλάει σαν Μέδουσα αφήνοντας δηλητήριο.
Ήμουν ξαπλωμένη στον καναπέ,αναπαυτικός και ζεστός,φορώντας τις αγαπημένες μου πυτζάμες.Ότι είχα φτιάξει ένα αρωματικό τσάι και έψαχνα να βρω τον τίτλο μιας ξεχασμένης μπαλάντας.Οι σκέψεις μου βρέθηκαν σε μια φάση ηλεκτροδιέγερσης έτοιμες να υποστούν ένα θανατηφόρο βραχυκύκλωμα.
Έπεσαν από πάνω μου ένα σωρό εξειδικευμένοι επιστήμονες ως προς την επαναφορά των κοιμισμένων τύψεων και οι νευροχειρουργοί τρύπωναν το νυστέρι εως να επανέλθει η συνειδησή μου.
«Γύρνα πίσω στη ζωή,διάολε…»
Κρατούσα ομως τόσο σφιχτά το ακουστικό μου που μόνο μια ανακοπή θα με σταματούσε.
«Μα εσύ μιλάς για εκδίκηση…»
(Αυτή μου τράβηξε το καλώδιο)
Παύση.Παλμός.Καρδιά.Νεκρή.
Δεν υπήρχε ελπίδα σωτηρίας.
«Την χάσαμε χρόνε…σβήνει.»
Όλα κρέμονταν από εκείνη τη λεπτή γραμμή του έχεις δίκιο με του φταίω.Δε θα πέρασαν δυο-τρεις στιγμές του παραδέχομαι και αύριο έρχομαι για να υποστώ το ηλεκτροσόκ.
Ανακτούσα πάλι τις αισθήσεις μου καθώς με κρατούσε απ ‘το χέρι η πιο όμορφη στιγμή που είχαμε ζήσει..
Η καλοσύνη μου χάιδευε το μέτωπο.
-Πάντα θα βρεθεί ένα φως να οδηγήσει την καρδιά σου,όσο κι αν σκοτείνιασε το μυαλό και η ψυχή σου…μου είπε.
Η συνείδηση μου σκούπιζε τα μάτια συγκίνησης που ξανάβλεπα το φως μου.
Σηκώθηκα και έψαξα βιαστικά να ρίξω κάτι πρόχειρο πάνω μου.Ετοίμασα έναν σάκο με τα απαραίτητα : Συγνώμη,δεν το ‘θελα,καταλάθος,δε θα ξαναγίνει και μια ομπρέλα να μου σκεπάσει τον σβέρκο απ’τα κακά που είχα προκαλέσει.
Η καρδιά μου ομως ντράπηκε για τις πράξεις της.Δεν ήξερα εαν έπρεπε να επιλέξω το δρόμο της φυγής ή της αλήθειας.Υποτίθεται πως είμαι απ ‘αυτούς τους ιδιόρυθμους χαρακτήρες που την υπερασπίζομαι.
Οι πράξεις όμως όταν προκαλούν ντροπή,δε χωρούν πουθενά.
Ακοθούθησα τη φυγή.Εκεί δε μιλούν.Ούτε μιλάς.Επικρατεί μια περίεργη σιωπή.Με τον καιρό μαθαίνεις να ακούς.
Την αγάπη της μάνας για ένα παιδί που δεν ήρθε στον κόσμο.
Τη ρυτίδα του ταλαίπωρου που νοσταλγεί τα χαμένα του χρόνια.
Τις φλέβες που παραμένουν ζωντανές σε μια σταγόνα γαλήνης.
Το ψίχουλο ανθρωπιάς στα ούλα ενός πεινασμένου.
Την αγκαλιά κάποιου ορφανού παιδιού.
Την ελευθερία των συναισθημάτων.
Το πέταγμα της έκφρασης μέσα σε στήλες ρεύματος.
Κάπου εκεί .. που ακούς πως γίνεσαι Άνθρωπος…

Παναγιώτα.Α.

2 Replies to “Η ΠΡΑΞΗ ΤΗΣ ΦΥΓΗΣ”

    1. Σας ευχαριστούμε

Αφήστε μια απάντηση