Η ποιήτρια Ελίνα Πριτσίνη και η βραβευμένη της «κραυγή»

Κραυγή

Θρήνος από της γης τα έγκατα

λες κι απ’ τα βάθη της ψυχής της είναι…

Θρήνος βουβός,

που μεταλλάσσεται στα χρόνια που περνούν,

κι από βουβός γίνεται ψίθυρος, λυγμός,

κι ύστερα πόνος και κραυγή απελπισμένη!

Οι εποχές που χάνονται

τα πρώτα της τα δάκρυα,

καυτά, όπως κι ο ήλιος,

που δε χαϊδεύει πια, σε μαστιγώνει.

Ως πότε η δύναμη κι η αντοχή της θα ξαναγεννούν;

Ως πότε θα ορθώνει τους κορμούς και τη ζωή της

κάτω απ’ το πέλμα το θανατηφόρο,

το άσπλαχνο του ανθρώπου;

Θρήνος ακούγεται της δύστυχης,

που χάνεται μέσα στη δίνη της εξέλιξης.

Μύρια ανθρωπάκια σαρκοφάγα

της κατασπαράζουν του κορμιού τα κύτταρα.

Λαίμαργη ματαιοδοξία,

χρήμα κι αχόρταγη απληστία

σαν το σαράκι της νεκρώνουν τη ζωή,

τη θάλασσα, το χώμα, τον αέρα!

Κι όσο της μεγαλώνουν οι πληγές,

τόσο αυτές δεν κλείνουν

κι ο εφιάλτης σα θεριό ανδρώνεται.

Ως πότε να εθελοτυφλούν οι σαρκοφάγοι;

Ο ποταμός ξεχείλισε που θα τους παρασύρει, δεν αργεί.

Γιατί, η ανεξάντλητη,  η Μάνα η Γη, κουράστηκε!

Δακρύζει και ματώνει στων μυρίων τα φραγγέλια…   

    (1ο Βραβείο-6ος Διαγ. 2011)

Αφήστε μια απάντηση