ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ της Έλενας Πίνη

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ
Κι όσο μιλούσες,
εγώ αποχαιρετούσα τα όνειρα
σαν χελιδόνια.
Μια πλατεία και
στη μέση εμείς.
Σαν αγάλματα τα σώματά μας.
Λέξεις μισές
φοβισμένες,
μη με πληγώσουν.
Κρύβονται πίσω
από τα γκρίζα σύννεφα τ’ ουρανού.
Κι όσο μιλούσα,
εσύ αποχαιρετούσες εμένα
με δάκρυα στεγνά.
Βρεγμένες συνειδήσεις
απ’ την ανοιξιάτικη μπόρα.
Μια ομπρέλα κι
από κάτω εμείς.
Αλυσοδεμένα τα πόδια μας.
Σκέψεις ανείπωτες
γερασμένες,
με το χρόνο παλεύουν.
Κλειδώνονται μες
στα μουχλιασμένα συρτάρια του νου.
Κι όσο μιλούσαμε,
ο ένας αποχαιρετούσε τον άλλον
σιωπηλά, αντικριστά.
Πληγωμένα σ’ αγαπώ
και μια ηχώ τα πρέπει.
Μια θάλασσα και
μες στα κύματα εμείς.
Ναυαγισμένα τα σκαριά μας.
Ταξίδια αχαρτογράφητα
ματαιωμένα,
έναν φάρο ακόμη γυρεύουν.
Αναζητώντας τον σωσμό
απ’ τα παγωμένα νερά του ωκεανού.
Έλενα Πίνη

Αφήστε μια απάντηση